Bewegingen in brein en bewustzijn

Aantekeningen bij waarnemen in een binnenwereld

Ik wandel in een stadspark. Niet nu - ik zit thuis achter mijn toetsenbord en

typ deze woorden in -, maar een tijd geleden. Mijn zintuigen laten de

indrukken toe. Ik zie zonder enige grauwsluier het intens groene gras, dat 

als een tapijt ligt uitgespreid. Een zachtwarm windvlaagje voert geuren van

bomen, aarde en bloemen aan. De lucht is het plafond. De vogels fluiten

luid hun herkenningsliedjes op de takken.

Een paar honden rennen in rondjes achter elkaar aan. Een jonge vrouw gooit een stok tussen de

bomen die stil en statig uit de grond rijzen. Haar hond sprint met de neus op de grond

erachteraan. In de vijver weerspiegelen de golfjes licht en donker flonkerend fragmentjes van de

hemel. Op het pad erlangs loopt een man. Zijn hoofd in een grijze wolk. Die wolk herken ik, dat

zijn gedachten. Ik zal hem niet storen. Hij heeft al genoeg aan zijn hoofd. Hij denkt aan waar hij

heengaat, wat hem morgen te wachten staat of aan de problemen van gisteren.

Alles is hier zo vertrouwd, zo dichtbij. Niet dat ik die verre bomen met mijn vingers aan kan

raken. Ik kijk naar beneden en zie mijn handen. Handen, bomen en zelfs het theehuis dat door

de takken zichtbaar is, zijn dierbare bekenden. Ik ben hier thuis. Ben ik hier niet altijd al? Die ik

van gisteren en die ik van morgen zijn hier niet. Dit is Gods huiskamer.

Nu, achter het toetsenbord, zie ik alle dingen nieuw, hoor ik het ruisen van mijn bloed, het

optrekken van een auto. De adem glijdt binnen en stroomt rustig weer weg. De luiken en ramen