Bewegingen in brein en bewustzijn

Aantekeningen bij waarnemen in een binnenwereld

Op het beeldscherm voor me zie ik een kiekje. Met een speciale scanner is

de foto herwonnen van een oud negatief. Op de foto zijn drie mensen te

zien. Eén daarvan ben ik. Ik was toen een jaar of tien en ik zit aan een

tafel. Ik kijk naar dat jongetje. Zie ik echt mijzelf?

Ik inspecteer de andere twee. Ze zien er niet wezenlijk anders dan ikzelf uit. Buitenkanten van

mensen. Toen ik daar aan die tafel zat, was dit natuurlijk heel anders. Ik beleefde de situatie van

binnenuit. Zo is het altijd. Als je naar je eigen gezicht wijst, wijs je in je eigen ervaring niet naar

je hoofd, maar wijs je bij jezelf naar ‘binnen’. De buitenkant ken je alleen uit de spiegel of van

foto’s. Je kunt je eigen ogen niet direct zien.

Hier, ‘binnen’, komt alle informatie van de zintuigen bijeen. Hier woont de waarnemer. Hier geeft

het brein vorm aan wat waargenomen wordt. Hier duiken gedachten op en worden gevoelens

bijgemengd. Bepaalde ervaringen worden opgeslagen en herinnerd en gemixt met wat nieuw

binnenkomt. Hier is het brandpunt van wat ik ervaar als ‘ik’. Dit centrum lijkt in de borstkas te

liggen, vlakbij waar ingehouden adem blijft. Maar hierbinnen is geen lichaam. Binnen is hier

feitelijk geen ‘binnen’, want er is alleen dat wat zenuwweefsel van buiten binnenbrengt, zodat er

alleen nog ‘buiten’ is. Enkel het denken maakt onderscheid. Als dat stil is geworden, is er niets

anders dan dit.

Dit centrum is geen middelpunt, want limieten zijn er niet. Hier is het altijd nu. Dit is grenzeloos

bewustzijn.

Dag jongetje. Waar ben jij nu?