ik ben geboren in het eerste kwartaal van 1953

kleuterschool en lagere school doorlopen en toen ik voor de eerste keer naar de LTS was geweest toen kreeg ik een fataal verkeersongeluk. Normaal overleef je dat niet, maar in DIJKZIGT was er een bekwame dokter, die mij na meer dan 5 weken coma weer snel op de been had. Ik had een gescheurde schedel, hersenkneuzing en wat hersenverlamming, (ook ademhaling en hartslag) maar voor een bekwame dokter is dat geen probleem, hij had mijn wederopstanding mogelijk gemaakt.

ik had alleen zo erg geen idee, dat ik er zelfs geen idee van had hoe ik mij zou kunnen bewegen, maar daar wist een oefenmeester wel wat op. Hij ging in de weer met mijn armen en benen, net zolang totdat ik dacht "verrek gaat dat zo" en sindsdien kan ik ze gebruiken. Toen het lopen weer ging mocht ik weer snel naar huis. ik dacht nog steeds dat er niets aan de hand was, want anders zou ik er toch wat van moeten merken, maar dat ik al zover weg was, dat had ik niet gedacht. je gedachtenweg is dan opengebroken

ik had vreselijk last van mijn moeder, want ze was zo bezorgd en ging daardoor vreselijk tekeer. Maar ik had niet gedacht dat ze om mij bezorgd was, ik dacht zelfs dat er niets aan de hand was

ik dacht "hoe verder ik vandaag komt, des te minder heb ik morgen te doen, maar ik werd te vaak stijfgescholden door een gek wijf".

ik heb eens een mercy fuck gehad, dat was begin 1966, ik lag toen half dood op bed en ze kwam bij me en vroeg of ik ook even wilde. Ik frommelde 'm erin en dacht "zo zal het wel moeten" en ik zakte weg.... Toen lachte ze mij uit, kreeg ik opeens een stomp op mijn borst en zei ze "Hey joh, je zit in het verkeerde gat", en ik was zover weg dat ik niet doorhad dat ik had moeten zeggen "OH, shit". !!! en toen kwam mijn moeder binnen !!!

Doordat mijn moeder zo vreselijk tegen mij tekeer ging, had ik wel heel snel door dat je met zoiets niet de rest van je leven opgescheept wil zitten, maar dat het allemaal niet meer ging dat was mij niet opgevallen. Ik liep overal tegenaan en viel vaak en ik had op een pakje pleisters gelezen dat hun product uitstekend steriliseert, dus ging ik maar lezen in zo werkt de radio.maar hoe zou U reageren wanneer je na een verkeerongeluk opgescheept zit met een half-spastische puber die geen enkel idee heeft.

ze sleurde mij mee naar allerhande medici, die aan de hand van haar gekrijs dachten dat er heel wat gebeurde, maar ik kreeg wat van dat gezeur, ze wist van geen ophouden want ze dacht dat ik het graag deed, zo ben ik op de adriaanstichting gekomen


Doordat ik veel belangstelling had voor radio, ben ik bij een electro-technies bedrijf gaan werken, maar als ze alleen maar argumenten zoeken om je salaris te drukken dan doe je niet veel moeite meer. Ik weet nog goed dat ze zeiden "hem moet je niet geloven, want dat is de dorpsgek" maar zo ga je toch niet om met werknemers die het bedrijf hadden kunnen redden??? ze vroegen daar zelfs ongevraagd voor mij een arbeidsongeschiktheidsuitkering aan, en betaalden dat aan een ander uit, want ze vonden mij niet goed genoeg. en ik, ik probeerde greep op mijn leven te krijgen, maar ik zakte telkens weg en ik kon niets onthouden.

in 1980 ben ik met micro-computers begonnen, maar ik zorgde er wel voor dat de baas er niets van te weten kwam, want anders zou ik nog meer moeten doen voor een jodenfooi. ik was ook vreselijk bezorgd dat ze mijn moeder lastig gingen vallen, want dan ging ze weer tekeer. zo liet ze mij steriliseren!!! en ze zocht argumenten om mij in een inrichting te laten stoppen. nou zeg, heb ik daarvoor nou jarenlang zo mijn best gedaan!!!

ik kan mij zelfs herinneren dat ik eens in een ziekenhuis op de operatietafel lag en ik zakte weg. Toen voelde ik wat op mijn borst en dacht "zit ik weer in het verkeerde gat"??? en ik grinnikte inwendig en even later hoorde ik "leeft hij nog"???? zo verwonderlijk vonden ze het dat je beter wordt.
IK dacht zelfs dat alles nu beter ging, maar kortgeleden heb ik wat beton gestort en ik kreeg toen veel moeilijkheden. mijn rechterarm hing slap en deed veel pijn, dat is een gevolg van dat verkeersongeluk, 42 jaar geleden. ik had toen opeens een spasties klauwtje, maar dat viel mij niet op, dus merkte ik er niets van.





ik kan mij nog herinneren dat mijn toenmalige chef mij meesleurde maar een hogere leidinggevende, en die leidinggevende lachte mij uit en zei "wat ben jij nou???" zo gaan ze daar om met personeel dat het bedrijf had kunnen redden. naderhand zei die hogere leidinggevende nog "wie gelooft er nou gesubsidieerde medewerkers". Zo proberen ze de rentabiliteit van de onderneming te verbeteren.
maar van een baas, die zich meester probeert te maken van je arbeidsongeschiktheidsuitkering kan je dergelijke dingen wel verwachtten. Als je daardoor de mensen wegjaagt die het bedrijf hadden kunnen redden dan heb je eigenlijk niets gewonnen, en je eigen positie ondergraven.
eerst wilde ik graag weer leren lopen en daarna wilde ik graag zoiets, en dat heb ik ook gehad. ik heb nog steeds wat oscilloscopen in een kastje staan


en toen wilde ik graag aan micro-computers doen, en de gevolgen zijn op de hele website te zien.