www.markiske.tk - blog

WWW.MARKISKE.TK

BLOG - DR - FOTO'S - GEDICHTEN - PROJECTEN - Q-BASIC - WEGWIJZERS - ZVEA



2014 2015

I bid adieu to all of you/I think it’s time to end this masquerade: 2015.


Geen kopzorgen maar kraamzorg

Hoofdpijn dacht ik, maar die hoofdpijn was een zwangerschap; een zwangerschap van gedachten, die geboren worden als gedichten.


The Best Art, Design, and Photography Books of 2014

according to Maria Popova from BrainPickings: here!


Bob Dylan and 1 Man


Actueel activisme

Derrick Jensen, environmental activist, schrijver van vele boeken en artikelen waarin hij keer op keer duidelijk maakt dat het westerse kapitalisme een onhoudbaar systeem is: een systeem vijandig aan leven, een systeem vijandig aan duurzaam, groen en waardevol. En dat het niet enkel de coorporaties zijn die er met hun winstbejag een puinhoop van maken en de eindige aarde en haar bewoners uitputten, uitpersen en uitwringen, maar dat jij, ik, en wie dan ook, mede-verantwoordelijk zijn dat het 'systeem' doet wat het doet en dat jij, ik, en wie dan ook, de plicht hebben ons te verzetten, de plicht hebben uit de mallemolen van het systeem te stappen, en van buitenaf zo goed en kwaad als dat gaat om 1. de ziekheid ervan in kaart brengen en dat duidelijk maken aan alles en iedereen (bewustwording), en 2. debatteren, discussiëren en dialogiseren over het hoe+wat qua het op poten zetten van een alternatief systeem dat groen, duurzaam en levensbevestigend is, en 3. actief het alternatieve systeem realiseren (handelen).

Derrick Jensen was zeker niet de eerste die de noodklok (oa in de vorm van 20 premisses) luidt over de gang van zaken op planeet aarde (of moet ik intussen zeggen: schroothoop aarde) en hij is ook niet de eerste die onophoudelijk met voorstellen, suggesties en mogelijkheden komt om de desastreuze gang van zaken van het huidige systeem stop te zetten, en dag en nacht hardop brainstormt over het hoe en wat qua (het realiseren van) een alternatief en gezond systeem. Zijn boek Endgame maakt in twee delen grondig duidelijk WAT het probleem is (bewustwording) en HOE een gezond alternatief te realiseren (handeling).

Ken Saro-Wiwa was een van de velen die jaren eerder al met deze 'strijd' bezig was, en er zijn er velen (maar niet genoeg, nooit genoeg) die deze 'strijd' nu voeren zoals de gladde versie van Naomi Klein (ga) en de scherpe radicaliteit van de members van het brainwish-collectief, zoals het Een Laagje Beschaving?!-essay. Het is een keten, een netwerk; op deze plek staan veel waardevolle, lezenswaardige boeken, en ook submedia.tv biedt een vracht aan informatie in de vorm van documentaires en essays.


The Best Psychology and Philosophy Books of 2014

according to Maria Popova from BrainPickings: here!


Lied van moeder Aarde

De uil, de wijste aller dieren, roept oproer;
de andere dieren - gevlucht en gevlogen,
grondig de lucht in of den dood?! Uil huilt:

'vroeger was de lucht bij dag zwart, want
vol vogels, 's nachts de kleur van sterren,
dat schreef ene Jensen, dat herhaalde M.;

nu is overdag de lucht zwarter dan zwart,
maar nooit wegens vogels, nee, vanwege
rook en roet. En bij nacht? Vraag het niet!

Besef: in de duinen zitten de hooglanders
met hangen en wurgen aan de grond, boe.

God, die zij die het zwart uit de nacht kon
halen en de dag zwart kon verven, die zij
heeft haar tegen-muze in het vanta-zwart
van de kapitale rot van het ziek systeem.'

Mens, Jensen heeft gelijk, M. heeft gelijk,
acht kraaien kraaien het in koor, afwezig;
niemand die het hoort, o, niemand die er is.


The Best Science Books of 2014

according to Maria Popova from BrainPickings: here!


Derreck Jensen - END:CIV

END:CIV examines our culture's addiction to systematic violence and environmental exploitation, and probes the resulting epidemic of poisoned landscapes and shell-shocked nations.

Based in part on Endgame, the best-selling book by Derrick Jensen, END:CIV asks: "If your homeland was invaded by aliens who cut down the forests, poisoned the water and air, and contaminated the food supply, would you resist?"

Directors: Franklin Lopez
Language English
Studio: Mvd Visual
Release Date: 25 Jan 2011
Run Time: 75 minutes

Info: http://endciv.com


de Groene Amsterdammer - het-kapitalisme-heeft-het-weer-gedaan

Zolang we kapitalisme hebben, zullen we het klimaatprobleem niet oplossen ...


INFINITY

My attempt to understand the meaning of life
in some words: mother, brother(s), father, D,
tao, butterfly, storm, beauty is truth and love,
poetry, atoms, stars, energy, elasticity, mind,

M.E., chaos, birds and bees, flowers and trees,
fishes, radiolaria, fractals, Toki Pona, Escher,
sparks, seascapes, thunder and lightning, the
colors of the Earth, Matsui, 0 = 1 + e^(pi*i),

moonlight, birdsong, madness, freedom, tea,
amor fati, proces(ses), syntheses, synesthesia,
information, dreams, to know the truth & see
the light surrounding you, me - no reduction,

comparison and/or metaphor, odds and ends ...

---

Sonja Elen Kisa schrijft in haar inleiding bij de door haar ontworpen taal Toki Pona dat het haar poging was "to understand the meaning of life in 120 words". 120 is natuurlijk totaal triviaal, even triviaal (zijn er gradaties van triviaal?) als mijn poging in 99 woorden (exclusief titel); als filosoof zou ik zelfs willen beweren dat elke poging om de zin/betekenis van het leven te vatten in zus of zoveel woorden onzinnig/zinloos is (of dat komt omdat ik denk dat het leven zinloos/onzinnig is, danwel omdat het een onmogelijke onderneming is/zal zijn, laat ik bij deze in het midden); als dichter geloof ik dat het prima kan met 120 woorden, met 100 woorden, misschien zelfs met 1 woord (welk woord?!).

Hoe dan ook, bovenstaand "gedicht" (of lijst, ik hou van lijsten, zie bv hier), doet een moedige poging ... - en is nu deel van N.I.L.


Hekendorp en Ter Aar en Kamperveen

Het ruimen van 150.000 (honderdvijftigduizend) kippen in Hekendorp, in Ter Aar 45.000 (vijfenveertigduizend) kippen, en in Kamperveen 10.000 (tienduizend) kippen. Letterlijk in beeld gebracht om een concreet beeld te geven van de hoeveelheid :(


Een laagje beschaving?!

Een essay/manifest van een van de leden van het belangwekkende nieuwe kunstcollectief brainwish ... verwant en in dezelfde geest, maar vanuit een andere invalshoek, zijn ideeen en inzichten van onder andere derrick jensen, zizek en badiou - en ook dit en dit


Obsessie

Boven grachten schicht het
hel en donder, en heksen, monsters
en spinnen dwarrelen omlaag, terwijl
de zon, onvoorspelbaar, spiegelt.

Het is allemaal te anders, alsof

de dood van een dodo en de dao van dada
kortsluiting knisperen. Ik zal niets
mengen, niet vergeten, en
geen roest of mammoeten oplossen.

---

Uit de bundel Germieco (bij gebrek aan een betere bundel-naam) ...


Basement Tapes en '65 en '66

The Basement Tapes zijn allemaal leuk en aardig, en hier en daar dwars en chaotisch, maar keer op keer een 10 (metacritic)?!

Wat ik wel onafgebroken geniaal vind, zijn opnames van Dylan in 1965 en 1966: live, studio, interviews. Wat ik er zo geniaal aan vind kan ik niet zeggen, iets met leven en hart en vloeibare energie. Wel kunt u het zelf horen: 1965 en 1966. Ongelooflijk onwerelds.


34

... That is impressive, the age of a man! That summarizes all his life. This maturity of his has taken a long time to achieve. It was grown through so many obstacles conquered, so many serious illnesses cured, so many griefs appeased, so many despairs overcome, so many dangers unconsciously passed. It has grown through so many desires, so many hopes, so many regrets, so many lapses, so much love. The age of a man, that represents a good load of experience and memories ...

Antoine de Saint-Exupéry - The age of a man


DigLib [Ver. 1.2]

DigLib (Catalogue [Ver. 1.2]) is a digital library distributed non-commercially and free of charge as a public good. It can be stored, edited, updated and publicly shared in any extent or form and by anyone. More information HERE.


M.

Zij, een hert op het ijs, een zwaan in het water,
altijd verliefd, nooit gescheiden, oeverloos, ik ...

---

tegenpolen


The Basement Tapes Complete Trailer


Bob Dylan - Halloween at Philharmonic Hall, 50 Years Later

Live 1964 - Concert At Philharmonic Hall


Thomas Piketty - Groeiende ongelijkheid #2

‘Zowel in de Verenigde Staten als in Europa is er bezorgdheid dat ongelijkheid toeneemt ten opzichte van vorige generaties; het zijn langzame ontwikkelingen, die mensen ervaren zonder dat ze daar getallen bij kunnen noemen. Mijn boek sluit aan bij die sluimerende onrust en presenteert feiten: in veel landen groeit de kloof tussen een rijke bovenlaag en de rest, zowel als het gaat om inkomen als om bezit. Als die trend doorzet komen we uit op het niveau van tijdens de industriële revolutie.’

Ten grondslag aan deze ontwikkeling ligt een economisch principe dat Piketty ‘de fundamentele wet van divergentie’ noemt: wanneer het rendement op vermogen (‘al het bezit dat geld oplevert’ in zijn definitie) hoger is dan de jaarlijkse groei van de economie, dan neemt de ongelijkheid toe. ‘R>G’ staat er op Piketty’s koffiemok: wordt aan die voorwaarde voldaan, dan is divergentie het gevolg: een groeiende kloof tussen de economische bovenlaag, of dat nu de rijkste tien procent, één procent of 0,1 procent is, en de rest. Deze wetmatigheid is volgens Piketty de lotsbestemming van het kapitalisme. Tenzij er iets ingrijpends gebeurt (een overheid die vermogens confisqueert, een oorlog die bezit verwoest) worden de rijken vanzelf rijker en neemt de ongelijkheid toe. De reden hiervoor is dat het niet al te ingewikkeld is om een rendement van zeg vijf procent op vermogen te behalen (wie zijn geld de afgelopen zes jaar bij Alex, een vermogensbeheerder, parkeerde en het beleggersprofiel ‘behoedzaam’ koos, haalde een rendement van 54 procent). Een bbp-groei van die omvang daarentegen is hoogst uitzonderlijk, zo laat Piketty zien. De groeicurve van landen schiet alleen omhoog onder speciale omstandigheden, bijvoorbeeld als ze bezig zijn met een inhaalslag (zoals India en China de afgelopen jaren) of als een economie opnieuw wordt opgebouwd, zoals Europa na de Tweede Wereldoorlog. R is dus bijna altijd groter dan G. Is dat erg? Het antwoord daarop is afhankelijk van hoe zwaar je tilt aan een scheve welvaartsverdeling. Piketty zelf heeft een uitgesproken links profiel: hij was adviseur van Ségolène Royal toen die namens de Parti Socialiste president wilde worden. Ook de huidige socialistische premier François Hollande kan op zijn steun rekenen. Het is dus niet verrassend dat hij pro herverdeling is. Maar Capital bevat voldoende redenen om je zorgen te maken over ongelijkheid, zelfs als Piketty’s politieke kleur je niet aanstaat.

‘Was ongelijkheid de oorzaak van de economische crisis?’ luidt de titel van een van de hoofdstukken uit Capital. ‘Ja, ten dele’, constateert Piketty. Terwijl inkomens aan de bovenkant van de economische ladder groeiden, stagneerden de lagere inkomens, waardoor de bereidheid, of zelfs noodzaak, om schulden te maken groter werd. De topverdieners in de vorm van bankiers stonden klaar met creditcards en hypotheken om het gat te dichten. Dit, zo stelt Piketty, was een belangrijke oorzaak van de huizencrisis die de wereldeconomie in 2008 onderuit schoffelde. ‘Maar zelf als ongelijkheid geen destructieve gevolgen zou hebben voor de economie, dan nog heb ik er problemen mee’, vult hij aan. ‘Te veel ongelijkheid zet de democratie onder druk omdat een extreme concentratie van rijkdom een extreme concentratie van macht en politieke invloed tot gevolg heeft.’

Na dit, nu dit: Thomas Piketty - Groeiende ongelijkheid


'Dit is kunst omdat ik het zeg ...'

Zoals Duchamp van een urinoir kunst maakte door het in een expositie-achtige museum-setting te plaatsen (wat gaf hem btw de 'macht' dat zijn idee werd uitgevoerd, en dat zijn idee serieus werd genomen? Had hij al kunstenaar-status? En wat als de galeriehouders of curatoren en dergelijke hadden gezegd: nee, dat idee is onzin, dat urinoir komt er niet in, en het urinoir zou nooit in die setting/context geplaatst zijn, was het dan toch al kunst bij de gratie van het idee, dat iets kunst is omdat het in de setting/context van kunst(omgeving) wordt geplaatst?). Robert Rauschenberg zei later: dit is kunst omdat ik het zeg. Is hetzelfde mogelijk met poëzie en dergelijke? Is het in die geest dat men kan zeggen: dit is poëzie omdat ik het zeg. Vanessa Place stelt dat het zo werkt, dat iets poëzie is omdat wordt gesteld dat het poëzie is; dat het rijmt of ritme heeft, betekenis dit of dat of niets, acht zij niet relevant.

Kan iedereen zeggen: dit is poëzie. Waar komt die bekrachtiging vandaan, - als mijn buurvrouw wat woorden op papier kladdert, of whatever wat zij doet, en stelt: dit is poëzie ... is het dan poëzie? Is er verschil als Vanessa Place zoiets doet, en wat is dat verschil?

Gaat het om de impliciete argumenten waarom iets wel of geen poëzie is, en wat zijn die argumenten dan? En heeft of iets tot poëzie wordt gemaakt door te stellen 'dit is poëzie' nog iets te maken met de eigenschappen van hetgeen tot poëzie wordt gemaakt? Is alles tot poëzie te maken door te zeggen: dit is poëzie. Voor zover ik Vanessa Place haar standpunt begrijp, is dat inderdaad het geval. Iets is poëzie omdat gesteld is dat het poëzie is, en dus is het 'per definitie' poëzie - of het rijmt en ritme heeft, gemaakt is van woorden, wie de auteur is, welke vorm en/of inhoud het heeft, metrum dit of dat, maakt niet uit, iets is poëzie als het een spoor heeft van poëzie, whatever that conjures up to.

Wat betreft het stukje tussen haakjes hierboven, zijn de galleriehouders en curatoren dan dus 'medeplichtig' aan het waar-worden van iets tot kunst, omdat zij bereid waren het in zus en zo setting en context te plaatsen. Of volstaat het idee al, dat iets kunst is/kan zijn omdat het mogelijkerwijs in zus en zo context en setting geplaatst kan worden? En omdat de kunstenaar de 'macht' heeft om te stellen: dit is kunst. Ik vermoed dat het twee kanten van dezelfde medaille zijn.

Enfin.

Zoals Duchamp als ready-made een urinoir tot kunst verhief, en Vanessa Place geld verkoopt als poëzie; - dan moet het mogelijk zijn om toiletpapier met daarop 10E gekladderd als ready-made te verkopen als geld als poëzie (en omgekeerd). Op een bepaalde manier maakt dat de cirkel rond. Het vervolg en/of de consequentie is, dat dan alles kunst kan en mag zijn, als men maar verkiest het kunst te laten zijn; kunst is een mentale categorie, een 'keus'; kunst bestaat bij de gratie van een kunstzinnige context/setting - als variant op Shakespeare: art is in the (mind-)eye of the beholder - en die setting kan dus ook de mentale categorie zijn die iets 'laadt' met kunst. En waar de wereld in de jaren 50 en 60 nog een John Cage nodig had om geluid en stilte te bestuiven met het aura van muziek/kunstwerk, door het kader te scheppen waarbinnen bv 4 minuten geluid en stilte niet langer geluid en stilte waren maar muziek in hun interactie binnen dat kader, en hij dat kader kon scheppen vanuit zijn autoriteit als componist, daar heeft tegenwoordig iedereen die autoriteit, om van wat dan ook (prive-)kunst te maken. Op deze manier kan alles kunst zijn en worden, zelfs dat wat in de verste verte nooit als kuns was 'bedoeld' - zoals een slooppand, afbladderende verf, verlaten bouwmaterialen, kassa-geluiden in de supermarkt ... overal zit wel een compositie of een zweem en/of spoor van kunst in, als men maar bereid is het met de mind-eye kunstzinnig tot kunst te 'categoriseren', mentaal binnen een kunstzinnige context te plaatsen en daarmee datgene dat in die setting wordt geplaatst, 'geladen' wordt met kunst, kunst wordt en is.


Ready-made money

Geld toeeigenen als (prive-)bezit en het vervolgens verkopen. Juist. Dat concept, oa als kritiek op het kapitalisme, is uitgewerkt door Vanessa Place, door velen de gevaarlijkste dichteres ter wereld genoemd - om precies te zijn heeft zij 20 1$biljetten tot een boekje laten binden, en dat boekje voor 50$ verkocht. Want als ready-made met een urinoir kan, en toeeigenen en met winst doorverkopen binnen het kapitalisme legitiem mogelijk is zowat alles, waarom dan niet met geld, nietwaar?

Muze M. en ik hadden een tijd terug een soortgelijk idee bedacht, maar is het flauw om het nu alsnog te doen nu VP het al heeft gedaan? Wellicht, aan de andere kant, zoals mevrouw Place geld toeeigent en dat daarna verkoopt, waarom zouden wij niet haar concept mogen toeeigenen (dat we zelf in meer of mindere mate hadden bedacht) en dat concept vervolgens te gelde maken? Immers ... als geld toegeeigend kan worden en verkocht, evenals oliebronnen, wie kan ons dan betichten van plagiaat als wij niets anders doen dan een concept (wat een ding in abstractie is) toeeigenen, uitvoeren, en verkopen?!

Een (bij-)effect is de kwestie van copyright, wat ons betreft een verouderd concept. Copyright houdt het vrij stromen van ideeen en concepten en gedachten en informatie tegen. En als er iets is dat vrij moet zijn, dan zijn het wel ideeen, zodat iedereen te pas en te onpas zich kan laten inspireren door ideeen zus en zo, en ten allen tijde in staat is die ideeen verder te brengen - en, dat is maar één van de redenen waarom wij groot voorstander zijn van de filosofie achter creative commons. Er zijn tig redenen meer, maar dit is niet de plek om daar uitgebreid op in te gaan. Dit is de plek waar wij geld aanbieden, 5E voor 10E, in gelimiteerde oplage, een koopje!


Holland Houtland, stamboek der bomen

Mijn opa was een timmerman. Een echte - hij hield van hout in alle soorten en maten: hard, zacht, bewerkt, onbewerkt, grenen, vuren, noem maar op. Meubels werden door hem met de hand in elkaar gezet, zonder lijm en zonder spijkers, het hout ervan uiteraard met de hand gezaagd en als het even kon zelf gehakt. Ik lijk weinig op hem, met mijn twee linkerhanden en mijn totale onvermogen om welk hout dan ook te herkennen, laat staan te bewerken.

Toch hou ik van hout, dat is: het profiel van de stam, de textuur van de bast. Jaarringen, ik kan er uren naar kijken, eindeloos in verdwalen; en de bast, knoestig en ruw of gaaf en glad, het is meer dan de huid van de boom, het is het verhaal van zijn leven, weer of geen weer, het is het gezicht van de boom. Bryan Nash Gill heeft een fantastisch boek 'geschreven' over de binnenkant van bomen: woodcut. Maar een boek over de buitenkant, vol verweerde stammen en schorsen?

Ook Holly Moors werd getroffen door het grillige karakter van stammen, schorsen en basten. Misschien dat het een idee is om ooit een boek te maken met daarin alle species van bomen die in Nederland waaien. Immers, is de oorspronkelijke naam van Nederland niet Holland (houtland)?! Eiken, berken, populieren, elzen en beuken, wilgen, wat niet al. De karakteristieke dynamiek van het afbladderen, de kleurnuances, de hoekige oneffenheden. Dat alles en meer is hier te vinden ...


sonnet

zij
haar
zij
haar

haar
zij
haar
zij

zij
zij
haar

haar
haar
zij

---

Bovenstaand sonnet is een variant op het beroemde, beruchte ik/mij/ik/mij//mij/ik/mij/ik//ik/ik/mijn//mijn/mijn/ik-sonnet van Lucebert; zestig jaar terug geschreven, twintig jaar dood alweer - volgens wiki wordt hij beschouwd als één van de grootste Nederlandstalige dichters van de twintigste eeuw, wat betekent dat hij (als het meezit) zo nu en dan wordt doorgebladerd door een roerloze woelgeest en een maltentige losbol. Hoe weerloos is de waarde van dit werk tegen het vlieden van de tijd?

Oh, voeg ik hier fluisterend aan toe, waarom is er eigenlijk geen lucebert-pagina? Omdat er ook geen Faverey-pagina is, en/of van Ostayen-page, en/of Leopold?!


A.L. Snijdersprijs

De tweede editie van de A.L. Snijdersprijs (2014) is weer in het land. Het is dé prijs in Nederland voor zeer korte verhalen, tot 12 november kan men (max. twee) inzendingen doen. In de eerste editie zat ik in de top-30 met mijn zkv droom is het leven. Enfin.


Poetry Collection

Poëzie-verzamelingen komen in soorten en maten. Feit is dat deze verzamelingen in geen enkele collectie mogen ontbreken:

Poetry Books Collection vol. IPoetry Books Collection vol. IIPoetry Books Collection addendum 1Poetry Books Collection addendum 2;  and ... a Mini Library of Poetry in English v 0.8 - en wees aub zo vriendelijk om een en ander een ruime tijd te delen.


Bob Dylan, mp3 files, 320 kbps

Voor de liefhebber - en alhier wat achtergrond informatie over deze en gene opnames ...


Sonnet 00

Shigeru Matsui is, onder andere, een (japans) conceptueel dichter. Met conceptueel bedoel ik in dit verband dat zijn gedichten voornamelijk het resultaat zijn van het consequent toepassen van procedures, processen, concepten. Het concept is als het ware het 'machientje' dat het gedicht 'genereert', om de mantra van de conceptualisten losjes te parafraseren.

Eén van zijn gedichten - Poetics (March 1, 2004) - bestaat uit 130 "regels", genummerd no.001 t/m no.130, waarbij hij elk van deze regelnummers laat volgen door de getallenreeks van 01-31 in pseudo-willekeurige volgorde. Dit was één van de inspiraties achter m'n idee om de getallen 01-14 in pseudo-willekeurige volgorde op een regel te plaatsen, 14 regels lang, 14 keer, om op die manier de (westerse) traditie van het sonnet (14 sonnetten is een sonnettenkrans, waarbij de slotregel van het ene sonnet de beginregel van het volgende is) expliciet te koppelen met de moderne insteek van de methodicisten en hun onderzoek van (afwezigheid van) betekenis, tekensystemen en betekenaars zoals letters en cijfers, willekeur en strikte procedures, enz. Het resultaat staat hier.

Note to self: complementair ooit nog 'ns iets doen met de traditie vd haiku en de generatieve insteek van conceptuele poëzie ...


junk DNA, or: living sonnets

The idea of junk DNA is a synthesis between the statistical workings of evolution and the conceptual cent mille milliards de poèmes written by Raymond Queneau in 1961. By sheer statistics (and what's evolution else than statistics dancing with DNA) some of these poems will contain some real DNA, and are therefore, in a sense, living! - evolving with every decision, coming into being with each mouseclick made, and, breathing the minute you're reading it! If you want, you might even whisper a fitting name for them.


Wabi-sabi


Jean Keller - The Black Book

Jean Keller's The Black Book:

Ink used for digital printing is one of the most precious substances in the world. A single gallon of ink costs over four thousand dollars and this is one reason why digitally printed books are so expensive.
However, the price of a book is not calculated according to the amount of ink used in its production. For example, a Lulu book of blank pages costs an artist as much to produce as a book filled with text or large photographs. Furthermore, as the number of pages increases, the price of each page decreases. A book containing the maximum number of pages printed entirely in black ink therefore results in the lowest cost and maximum value for the artist.
Combining these two features, buyers of The Black Book can do so with the guarantee that they are getting the best possible value for their money.

En ... het boek ademt in wezen alle boeken die er mogelijkerwijs kunnen bestaan, indachtig het bon-mot van Michel-Angelo die stelt dat het beeld zich al in de steen bevindt, dat beeldhouwen enkel een kwestie is van overtollig steen weghalen. Zo ook inkt en wissen.


Schrijven op nummer van Iske©

Schilderen op nummer van Ravensburger is een populaire methode waarmee elke (aspirant-)schilder in staat wordt gesteld om in een handomdraai een meesterwerk te maken - door eenvoudigweg de voor-gefrabiceerde afbeelding op de juiste plekken de juiste kleur te geven; de plekken zijn genummerd, en elk nummer correspondeert met een kleur. Opzoeken, inkleuren, en klaar!

Dezelfde methode kan gebruikt worden om meesterwerken te schrijven. Homer, Shakespeare, Zhuang-Tze, Jonsson. Zij schreven meesterwerken die u niet alleen kunt lezen, maar ook zelf kunt schrijven, door elk cijfer van de basiscode stapsgewijs om te schrijven naar de juiste letter. Geduld, toewijding en discipline maken dat ook u binnenkort uw eigen meesterwerk in de kast heeft staan.

Proberen? Ga direct aan de slag met onderstaande code en maak uw eigen Shakespeareaanse evergreen:

Sonnet XVIII

19-8-1-12-12 9 3-15-13-16-1-18-5 20-8-5-5 20-15 1 19-21-13-13-5-18'19 4-1-25?
20-8-15-21 1-18-20 13-15-18-5 12-15-22-5-12-25 1-14-4 13-15-18-5 20-5-13-16-5-18-1-20-5:
18-15-21-7-8 23-9-14-4-19 4-15 19-8-1-11-5 20-8-5 4-1-18-12-9-14-7 2-21-4-19 15-6 13-1-25,
1-14-4 19-21-13-13-5-18'19 12-5-1-19-5 8-1-20-8 1-12-12 20-15-15 19-8-15-18-20 1 4-1-20-5:

19-15-13-5-20-9-13-5 20-15-15 8-15-20 20-8-5 5-25-5 15-6 8-5-1-22-5-14 19-8-9-14-5-19,
1-14-4 15-6-20-5-14 9-19 8-9-19 7-15-12-4 3-15-13-16-12-5-24-9-15-14 4-9-13-13'4;
1-14-4 5-22-5-18-25 6-1-9-18 6-18-15-13 6-1-9-18 19-15-13-5-20-9-13-5 4-5-3-12-9-14-5-19,
2-25 3-8-1-14-3-5, 15-18 14-1-20-21-18-5'19 3-8-1-14-7-9-14-7 3-15-21-18-19-5 21-14-20-18-9-13-13'4;

2-21-20 20-8-25 5-20-5-18-14-1-12 19-21-13-13-5-18 19-8-1-12-12 14-15-20 6-1-4-5,
14-15-18 12-15-19-5 16-15-19-19-5-19-19-9-15-14 15-6 20-8-1-20 6-1-9-18 20-8-15-21 15-23'19-20,
14-15-18 19-8-1-12-12 4-5-1-20-8 2-18-1-7 20-8-15-21 23-1-14-4-5-18'19-20 9-14 8-9-19 19-8-1-4-5,
23-8-5-14 9-14 5-20-5-18-14-1-12 12-9-14-5-19 20-15 20-9-13-5 20-8-15-21 7-18-15-23'19-20;

19-15 12-15-14-7 1-19 13-5-14 3-1-14 2-18-5-1-20-8-5, 15-18 5-25-5-19 3-1-14 19-5-5,
19-15 12-15-14-7 12-9-22-5-19 20-8-9-19, 1-14-4 20-8-9-19 7-9-22-5-19 12-9-6-5 20-15 20-8-5-5.

---

Code-tabel

1:a 2:b 3:c 4:d 5:e 6:f 7:g 8:h 9:i 10:j 11:k 12:l 13:m 14:n 15:o 16:p 17:q 18:r 19:s 20:t 21:u 22:v 23:w 24:x 25:y 26:z


RIMBAUD

Wonderkind, maar geen kind van z’n tijd,
geen kind van zijn leeftijd, maar een man
evenmin: ander, buitenstaander, visionair,
sneeuwstorm, noodlot en vulkaan. Het is

zestien jaar, zestien vlaggen verenigd over
glooiende velden ... met onmiskenbaar de
vlasachtige vlokken diep-azuren geur van
de muze. De acht bergen aan de horizon?

---

Bovenstaand gedicht is aan de bundel Encyclopedie der Idolen een (a)chronologische insertie.


Buitenstaander in huisgewaad (en vice versa)

Eerst lezend een bespreking van Piet Gerbrandy's essay Een Vlok Duisternis: de poëzie van Hans Faverey als ritueel proces, toen al browsend gestuit op In huisgewaad - Passage 1, 2 en slot, en aldaar geattendeerd op Colin Wilson - The Outsider


Doctor Who Theme Tune on Minimoog by Hyperdust


Van alle maken ...

Het afmaken van een kunstwerk is het afmaken van een kunstwerk.


The Evolution of Time and the Carnot Cycle at the Edge of the Universe by Gavin Wince


Dichterlijke openheid #3874 (cola + codeïne)

In Imagine: How Creativity Works*, het "fantastische" (letterlijk en figuurlijk) boek van Jonah Lehrer, vertelt hij hoe William Blake met codeïne in de weer was om met volledige focus aan zijn gedichten te werken, schaven en schrappen. Codeïne vernauwt namelijk de perceptie, waardoor het gedicht (en de woorden waar het van gemaakt is) haarscherp in focus komen, als onder een vergrootglas op gedicht-niveau (en microscoop op woord-niveau), wat een positief effect heeft op het talige prutsen op de vierkante millimeter.

Verbazing zal het dus niet wekken dat als ik stevige hoofdpijn heb, en ijldronken van de pillen de nacht instaar, gecombineerd met cola (de suiker van cola maakt van de kop een geestelijke mallemollen, wat afleidt van het lichamelijk(e) ongemak), ik aan het dichten sla. Maakt dat mijn gedichten tot hallucinaties, visioenen? Misschien, maar die vraag is op zijn best secundair.

Mijn eerste zoveel gedichten schreef ik blind (zoals Marsman voor mij, en daarvoor Homer), later schreef ik onbestemde schetsen samenhangend op het niveau van sfeer (gedichten met dezelfde sfeer samen in een bundel), weer later vanuit een personage (wat voor bundel zou een waa(n/r)zinnige schrijven, een liefhebber, enz) en/of ontologisch, wat later een (deel)manier werd om thema dit en dat te verkennen, te onderzoeken, dmv verbeelding. Hmm, van blind naar verbeelding, de cirkel rond, ergo: binnenkort muziek maken?

* Een totaal ander boek, maar toch verwant, is Daniel Kahneman's boek Thinking, Fast and Slow (vertaald als: ons feilbare denken), en ook in dezelfde sfeer is Douglas R. Hofstadter's nieuwe boek Surfaces and Essences: Analogy as the Fuel and Fire of Thinking.


migraine

Kop


Modern & Contemporary American Poetry

ModPo is a fast-paced introduction to modern and contemporary U.S. poetry, with an emphasis on experimental verse, from Dickinson and Whitman to the present. Participants (who need no prior experience with poetry) will learn how to read poems that are supposedly "difficult."

In this fast-paced course we will read and encounter and discuss a great range of modern and contemporary U.S. poets working in the "experimental mode," starting with the 19th-century proto-modernists Emily Dickinson and Walt Whitman and ending with 21st-century conceptual poetics. Aside from providing a perhaps handy or helpful survey and chronology of 20th- and 21st-century poetry, this course offers a way of understanding general cultural transitions from modernism to postmodernism. Some people may wish to enroll as much to gain an understanding of the modernism/postmodernism problem through a study of poetry as to gain access to the work of these many poets. Participants do not need to have any prior knowledge of poetry or poetics. The instructor, Al Filreis, rarely lectures, and frequently calls for "the end of the lecture as we know it"; instead, the video-recorded lessons will consist of collaborative close readings led by Filreis, seminar-style -- offering models or samples of readers' interpretations of these knotty but powerful poems, aided by the poetry-minded denizens of the Kelly Writers House on the campus of the Uni. of Penn.

Modern & Contemporary American Poetry | 6 september 2014 - 15 november 2014


WONINGLOZE

Dood is een woord,
dood-gaan is een daad, dood-zijn
onbenoembaar. Punt

uit. Het mes zal niet
meer snijden, het vlees zal niet
meer bloeden, het brood

zal half / half worden
onthouden; de karaf wit,
de steen in de hand

potdoof, potdicht. Zo
maakt men het volmaaktste huis
voorgoed onvertaalbaar -

Gerrit Kouwenaar: dbnl, hg, kb, wiki


Koprot en Flux

Wat, bedacht ik ergens begin 2012, als ik niet zou schrijven "over" waanzin, maar "vanuit" waanzin; een dichtbundel, als het ware, geschreven door deze of gene "waanzinnige" (whatever that conjures up to) - gemaakt zoals ik zou doen als ik "gek" zou zijn of zoals een "gek" zou doen als die mij zou zijn (zoek de verschillen, ahum hum ...). Het resultaat is het bundeltje Koprot. Complementair aan dat idee zou een bundel zijn (Flux???) geschreven vanuit het concept van hyper-sanity (no fixed identity, adapting to the flow of being to the extreme, not having a perspective but "seeing" all things at once) In de woorden van dr Ruth Adams, Arkham Asylum:

"It’s quite possible we may actually be looking at some kind of super-sanity here. A brilliant new modification of human perception, more suited to urban life at the end of the twentieth century Unlike you and I, the Joker seems to have no control over the sensory information he’s receiving from the outside world. He can only cope with that chaotic barrage of input by going with the flow. That’s why some days he’s a mischievous clown, others a psychopathic killer. He has no real personality. He creates himself each day. He see himself as the Lord of Misrule and the world as a Theatre of the Absurd."

Three fools – Part 1: Moore and Bolland’s Joker | Part 2: Miller and Varley’s Joker | Part 3: Morrison’s Joker


M.

M. houdt van M.


Who is that man?!


Into the Dusk-Charged Air - John Ashbery, 1927

Het gedicht Into the Dusk-Charged Air van John Ashbery (1927) is een gedicht om in te verdrinken. Het doet wat het is en het is wat het doet - het stroomt en kabbelt, schuift en sprankelt. De totale beweging van elke rivier zit er in, de complete cyclus van water van wolk via rivier naar zee en weer naar wolk. En het gedicht gaat niet enkel over stromende rivieren, het stroomt zelf ook, regel na regel schuift het gedicht voort, is de abstracte platoonse herakleitische oer-rivier. Into the Dusk-Charged Air - John Ashbery, 1927


Schijnindividu en schemerbrieven

Ik (wie anders?) voel mij geen individu, geen ondividu en geen dividu. Geen ik evenmin. Maar goed, een steen voelt zich ook geen steen, dus men kan prima dit of dat zijn zonder zich zus of zo te voelen. Rond mijn dertigste heb ik geprobeerd verschillende kanten van "mijn ik" kapstokgewijs in brieven onder te brengen, de interactie aan te gaan met personen, personages en concepten. Laatst kwam ik die brieven weer 'ns tegen, wellicht dat deze of gene er lol in heeft een en ander te lezen. Immers, ze waren ooit bedoeld als een literair project, een poging om met taal als tool een "ik" te þakken. Gelukt? Nee. Lezenswaardig? Jah, al zeg ik het zelf ...

---

Het jaar waarin ik dertig werd was niet het jaar waarin ik werd geboren, niet het jaar waar ik leerde lopen, praten, stapelen van blokken en ethiek, verlies van vader, lezen en schrijven, rekenen, niet het jaar dat ik vertrok naar A. en niet het jaar dat ik terugkwam in A., ook niet het jaar dat ik engels leerde en/of ontkwam aan het maken van straten. Het was niet het jaar waarin ik pech had vermoed maar die niet kwam (geluk evenmin), niet het jaar van rook en vuur, niet het jaar van "ik ben zestien" en niet het jaar van zestien-zijn, niet het jaar van de bliksem van rimbaud, niet het jaar van klaar met school en niet het jaar van fietsen naar de zon. En ook was het niet het jaar van wiskunde, niet van filosofie, niet van dit en niet van dat en niet het haveloze jaar van wonen in een tentje in Z. Het was niet het jaar dat ik muze M. ontmoette, niet het jaar van duisternis, en niet het jaar van het belcampisme. Niet het jaar van dood het jaar ervoor, niet het jaar van ik-weet-niet wat. PS: het jaar waarin ik dertig werd, was het jaar dat ik ade-msc-hom-mel verschreef, en concepten tot personages maakte en tig brieven schreef. Het was het jaar dat ik niet naar China ging. Het was het jaar dat ik muze M. her-ontmoette, niet het jaar dat wij woonden waar de vogels wonen, niet het jaar van 'n dozijn vogels in de kop (dat was het jaar na de vogelhutjes) en het was niet vorig jaar en/of dit jaar. Schemerbrieven  |  motto  |  I II III IV V VI VII VIII IX X


Richter Roegholt - Langs straten en gedichten

Vandaag een bloemlezing gedichten over Amsterdam van stal gehaald. Geen idee of het wat is, "moet" het nog doorbladeren, maar het is mooi complementair met m'n 700-centenboek (tig foto's van Amsterdam vol patronen en herhaling). In een grijs verleden heb ik zelf ook ooit een Amsterdam-versje in elkaar geflanst, bij wijze van curiosum plaats ik het hier, het is in geen bundel te vinden:

Amsterdam

Amsterdam is een vrouw,
een vrouw van licht en water,
een ring, en de seizoenen
schitteren door haar panden.


Stofwisseling

Wezens van stof hebben water en lucht en licht en wat niet al nodig om te leven, waterwezens zoals kwallen hebben daarentegen vooral water nodig, en luchtwezens als wolken louter lucht. En wie/wat leeft met het knetterende vuur? De phoenix zwijgt in alle talen.


Delia Derbyshire - Sculptress of Sound documentary 1/7


Lodium

Is Lodium compleet, uitbreidbaar, of deel van een geheel? Soit, versplinterde identiteit is iets om te omarmen en te exploiteren.


Steen



Wislawa Szymborska - Gesprek met een steen, door Thomas Claus voorgedragen.


Tip van een filosoof

Als een filosoof zegt: "maar dat is toch logisch" - wees op je hoede. Als hij zegt: "dat is manifest evident" - vlucht!


Kristofer Schipper - Tao en de innerlijke kracht

Vandaag 4 jaar geleden was ik in gesprek met Kristofer Schipper, een Nederlandse sinoloog gespecialiseerd in het taoïsme. Het plan was om in China aan het werk te gaan in de Bibliotheek van de westerse Belvedere, helaas is dit er (nog) niet van gekomen. Enfin:


N.I.L.

De bundel N.I.L. nu bij stukjes en beetjes te lezen.


Slak op raam


Great Science Text Library

Liefhebbers van wetenschap, informatie en kennis, kan ik van harte http://sciencelib.net/ aanraden. En wie alle boeken die daar te vinden zijn tegelijk wil downloaden, een kleine 5000 stuks (zo'n 100GB), verwijs ik met liefde naar deze torrents. Let er daarbij op dat de bestandsnamen niet te lang worden, windows opent geen files langer dan 260 tekens, dus hernoem zo nodig eindeloze reeksen aan mappen en submappen simpelweg naar het nummer van deze of gene meta-map. En wees aub zo vriendelijk een tijdje te sharen!


Zwart, zwarter, zwartst ... vantablack!

In plaats van een of ander duister verhaal te vertellen, wijs ik naar wikipedia - en onderstaande youtube:


Jorge Luis Borges, This Craft of Verse

These are the six Norton Lectures that Jorge Luis Borges delivered at Harvard University in the fall of 1967 and spring of 1968. The recordings, only lately discovered in the Harvard University Archives, uniquely capture the cadences, candor, wit, and remarkable erudition of one of the most extraordinary and enduring literary voices of our age. Through a twist of fate that the author of Labyrinths himself would have relished, the lost lectures return to us now in Borges' own voice.

Born in 1899, Borges was by this time almost completely blind (only a single color-- yellow, "the color of the tiger" -- remained for him), and thus addressed his audience without the aid of written notes. Probably the best-read citizen of the globe in his day, he draws on a wealth of examples from literature in modern and medieval English, Spanish, French, Italian, German, Greek, Latin, Arabic, Hebrew, and Chinese, speaking with characteristic eloquence on Plato, the Norse kenningar, Byron, Poe, Chesterton, Joyce, and Frost, as well as on translations of Homer, the Bible, and the Rubaiyat of Omar Khayyam. Though his avowed topic is poetry, Borges explores subjects ranging from prose forms (especially the novel), literary history, and translation theory, to philosophical aspects of literature in particular and communication in general. Throughout, Borges tells the very personal story of his lifelong love affair with the English language and its literature, ancient and modern. In each lecture, he gives us marvelous insights into his literary sensibility, tastes, preoccupations, and beliefs.

Whether discussing metaphor, epic poetry, the origins of verse, poetic meaning, or his own "poetic creed," Borges gives a performance as entertaining as it is intellectually engaging. A lesson in the love of literature and language, this is a sustained personal encounter with a literary voice for whom the twentieth century will be long remembered.

The Complete Text of Borges's Norton Lectures

Jorge Luis Borges "The Craft of Verse: The Norton Lectures" 1967-68, in English [MP3]


The Road not Taken


On Kawara (1933-2014)

On Kawara is dood. Dat betekent dat zijn datum-schilderijen tot een definitief einde zijn gekomen. Of de reeks daarmee nu dus af is, laat ik met liefde in het midden - indachtig mijn eeuwige vragen: wat is een kunstwerk, en, wanneer is een kunstwerk af, kloppend?!

Zijn veel-delige boeken vol jaartallen inspireerden mij mede om een conceptuele (dicht)bundel te "schrijven"; Boek der 9999 nullen en 1 één is een bundel vol cijfers, in het licht van het taoïstische thema van de tienduizend dingen. De bundel ademt 9999 nullen en 1 één, en onderzoekt zo regelmaat, het doorbreken van regelmaat, de impact van de uitzondering op "de" regel, de betekenis van 1 (en/of 0) binnen de setting van de bundel, de manier waarop een schier eentonige serie betekenis genereert; het bevraagt lees-strategieën (hoe de bundel te lezen - cijfer voor cijfer, regel voor regel, of mentaal in z'n totaliteit, en hoe werken de afzonderlijke cijfers dan?), etc. De gebruikte cijfers, 0 en 1, zijn manifestaties van een/de onderliggende structuur, en, indachtig de literatuurwetenschappelijke insteek van muze M., er zijn vragen te stellen bij de wisselwerking tussen die structuur en de wijze waarop die structuur wordt gemanifesteerd door die betekenaars 0 en 1, en hoe dat betekenis genereert, zoals: wat is de verhouding tussen betekenis en betekenaar(s), wat de (betekenis-)impicatie van (de keus voor) deze of gene betekenaar(s), hoe werkt de structuur van de bundel door in de betekenaars, hoe(veel) dragen de betekenaars bij aan die structuur (en betekenis), etc.


Dag kaartjes


Bob Dylan

Die stem, die stem is het geheim - DylanRadio en Bob Dylan Friday


Gertrude Starink - De Weg Naar Egypte



Over Getrude Starink, de dichteres van De Weg Naar Egypte, valt niets te zeggen - ze leefde, ze ging dood, genoeg voor een roman was het niet. Over haar gedicht DWNE valt daarentegen eindeloos veel te zeggen. Maar cultureel Nederland zwijgt eenstemmig. Nu ja, er zijn wel wat uitzonderingen, en ergens is dat wel passend ook; haar werk is geen dertien-in-een-dozijn-dichtwerk. Haar gedicht is haar levenswerk, dertig jaar dichten gegoten in 75 passages, 5 bundels, 1 verzamelbundel. Haar werk past geen massaliteit.

Maar goed, haar werk. Wat kan ik erover zeggen. Niets en van alles. Het is te groot en te veel. Zoals ik ook zelden iets kan zeggen over Nescio, over Dylan, over M. Enfin. De Weg Naar Egypte is een ding dat er altijd al was, altijd zal zijn. Een mythisch werk.

Waar gaat het over? Tjah. Er is geen verhaal dat zich gedicht na gedicht beweegt van a naar z via b en c en enz, geen plot. Er is een personage, een vrouw, en zij heeft interactie met een ander. Hun onderlinge relatie is soms van deze aard, soms van die. Ook zijn er vogels, paarden, en artefacten als schalen en vazen met af en toe een roos erin. Er zijn jongelingen, distels, graven en grafkamers, een galg en een beul, bergen, bomen, boerderijen, een boot, kampen hier en daar; het is een complete wereld, maar of het Egypte is?!

Misschien daarom ook dat de bundel De Weg Naar Egypte heet, dat het geen Egypte is maar de weg erheen. Aan het eind van de bundel is er een oversteek met een boot, de suggestie althans dat die oversteek gemaakt zal worden. Maar of dat naar Egypte leidt, of een vertrek eruit, of van de ene kant van de Nijl naar de andere zonder Egypte te verlaten? Uberhaupt is onduidelijk of het eind van de bundel wel het einde is, of niet qua dat alles weer eindeloos herhaald wordt, en weer en weer en weer. De bundel, de 5 delen, de 75 passages, zijn gespiegeld gebouwd. Het eerste gedicht heeft qua technische vormgeving dezelfde structuur qua regels, strofes, lettergrepen en wat niet al als het laatste; het tweede als het eennalaatste; het derde als het tweenalaatste; enkel het midden(deel) doorbreekt deze symmetrie, daar is een breuk. Ik vermoed dezelfde breuk als de breuk die de "ronde" objecten in de bundel hebben, de vaas met de barst, de schalen die net niet passen. Daarmee is de bundel zelf een van de artefacten uit het domein van de bundel. Is het mogelijk om die artefacten te duiden als symbolen, metaforen, om het geheel te kennen in de delen en de delen in het geheel?

---

Soit - allemaal leuk en aardig, maar waar gáát de bundel over? Zoals ik al schreef, geen idee. De verschillende gedichten lijken elk voor zich puzzelstukjes te zijn, maar er is geen dwingende manier om deze puzzelstukjes zus en zo te ordenen om er dit en dat geheel van te maken. Wat intentioneel is, de dichteres hint naar de lezer om zelf dit en dat naar eigen inzicht aan elkaar te passen, met elkaar te verbinden. Dat is geen zwaktebod, het ligt in de aard van de bundel om een speurtocht, een queeste te zijn. Er is inherente onzekerheid qua hoe en wat in de bundel zelve. Het "ik", de vrouw, zoekt en onderzoekt, krijgt en geeft opdrachten, dwaalt en doolt, gaat haar (levens)pad in De Weg Naar Egypte. Het geheel heeft iets van een droom, een gecomponeerde droom, waar de lezer soms even onbekend is met hetgeen de "ik" op haar pad ontmoet. De "ik" droomt, de "ik" hallucineert, de "ik" is lucide, de "ik" is verward, enz. Soms lijkt de lezer zelf de "ik" te zijn. En soms weet danwel de lezer, danwel de "ik", meer. Maar wat dat "meer" is, uh, ehm.

Het geheel heeft vaag iets weg van het klassieke Nintendo-spel Solstice, maar wie Solstice kent weet dat het toch weer anders is ...

---

Een aantal links voor de liefhebber, waarin afwisselend persoon en poëzie aan bod komen:

  • Wikipedia Gertrude Starink
  • Het gezwaluwstaarte leven van Gertrude Starink
  • DBNL - een globaal stukje van Yves T'Sjoen
  • De Reactor - een degelijk artikel, met links
  • Hans Groeneweegen - een grondig, interpreterend essay
  • Van Egypte naar de lage landen - over GS (en met meer links)
  • Steve Marreyt - Gods slinger schiet het laatste offerdier [masterscriptie]

    En tenslotte, de alpha en de omega en meer dan dat, Piet Keijsers' scriptie:

  • In zijn eigen leemte afgerond : de weg naar Egypte van Gertrude Starink [doctoraal-thesis]

    Between 1980 and 2000 Gertrude Starink (1947-2002) published five collections of poems entitled DE WEG NAAR EGYPTE (THE WAY TO EGYPT). She called her poems “passages”. The difficulties facing the reader are partly the kind of problems one has with most modern poetry. The collision between the strict symmetry of the form and the elusiveness of the content is, however, typical for Starink. The formal, predictable regularity raises expectations regarding the possible symmetry of the content and these expectations are usually not met. Again and again it seems that essential information is omitted. I summarize the "indeterminacy" in which this results with the key notion of "lack". It does not only mark the "open spaces" in content and form, but it also indicates a poetical statement relating to the attitude and activity required of the reader. Besides the linear and realistic mode of reading, I practiced the strategy of the exhibition model combined with a reading of the poems as narrative. My research resulted in the conclusion that Starink problematizes the autonomy of the individual poem, the passage and even the collection. The proposed reading strategy provides insight into many intertwined networks and patterns of meaning production, distinct from the formal symmetry, without a common centre.


    Vulcan Point, een eiland in een meer op een eiland in een meer op een eiland ...



    Het kleine eilandje Vulcan Point in de Fillipijnen is 's werelds grootste eiland binnen een meer (Crater Lake) dat ligt op een eiland (Volcano Island, of Taal Island) dat is gelegen in een meer (Lake Taal) binnen een eiland (Luzon). Klik hier voor een virtuele reis.


    IMPULS

    Elke bunker heeft een deurtje -

    achter elk deurtje een bewoner,
    in elke bewoner een hart, en in
    elk hart klopt een kamer of wat;

    in die kamer eerst 't ik, de echo
    die zich door niets en niemand
    uitwaarts lokken laat, dan de muze.

    ---

    Bovenstaand gedicht is uit de bundel Flux afkomstig.


    Four Horsemen - Feature Documentary - Official Version

    FOUR HORSEMEN is an award winning independent feature documentary which lifts the lid on how the world really works.

    As we will never return to 'business as usual' 23 international thinkers, government advisors and Wall Street money-men break their silence and explain how to establish a moral and just society.

    FOUR HORSEMEN is free from mainstream media propaganda -- the film doesn't bash bankers, criticise politicians or get involved in conspiracy theories. It ignites the debate about how to usher a new economic paradigm into the world which would dramatically improve the quality of life for billions.


    LEESVOER#1 - Very Short Introductions ...

    Sinds mijn schijf is gecrashed (en ik van de week een nieuwe heb gehaald om dat wat ik nog wel aan data had te back-uppen), heb ik me voorgenomen om die nieuwe schijf te vullen met waardevolle, relevante informatie, en die "systematisch" lezen. Omdat ik nogal een chaotische lezer ben, kan een beetje richting op z'n tijd geen kwaad, want een van de fantastisch(st)e dingen van internet is weliswaar het alomtegenwoordig zijn van stapels en stapels informatie, het is tevens een valkuil - ergo: leeslijst(en)!

    Om mijn cultuur-wetenschappelijke interesse (ahum hum) op peil te houden, denk ik dat de "very short introduction - series" (VSI-s) een mooie lijst is om 'ns uit te pluizen. Momenteel bestaat de reeks uit een kleine 400 boekjes, per stuk te lezen in min of meer een week, ergo 8 jaar lezen in het verschiet. Waarschijnlijk zal ik het niet vol (willen) houden om alles te lezen, maar al zou ik de helft lezen dan ontwikkelt dat meer dan er te leren is op 4 jaar universiteit (p, b, m). Al is dat statement lichtelijk een drogreden, want de kwaliteit van onderwijs is zo laag en de structuur ervan zo abominabel dat bijna alles wat men 4 jaar doet meer kennis zal brengen dan 4 jaar studie. Maar goed, waar het om gaat is dat ik vermoed dat VSI een puike synthese van/aan kennis te bieden heeft.

    Enfin, de lijst: Very Short Introduction - series


    Regenboog by MI


    Vergeten dichters, herdacht door Joris van Casteren

  • Harry Mesterom
  • Wim Huyskens
  • Rabin Gangadin
  • Dana Hokke
  • Eddy Evenhuis
  • Bergman
  • Fred Portegies Zwart
  • Leo Herberghs
  • Peter Simpelaar
  • Hans Clavin
  • Johan Joos
  • Erika Dedinszky
  • Michael Deak en Wim van der Molen
  • Agnes de Graaf
  • WJ van Wouten
  • Pierre van Vollenhoven en Wim de Vries
  • de Nieuwe Wilden
  • Tony Rombouts


    On the Writing of the Insane, with illustrations, by G. Mackenzie Bacon, M.D.; 1870; John Churchill and Sons, London.



    A book of observations on the peculiarities of writing styles as shown by asylum patients. G. Mackenzie Bacon was a medical superintendant at Cambridgshire County Asylum (now Fulbourn Hospital) located near Cambridge, England. As well as the fascinating images, the book also gives a series of transcribed excerpts.

    Hier te downloaden, en hier te bladeren ...


    Livio Ceschin - Het Moeras



    Bovenstaande ets van Livio Ceschin, toepasselijk getiteld het moeras, klopt. In gedichten, kunstwerken, wat niet al eigenlijk, heb ik het vaak over kloppen. Wat bedoel ik met kloppen? Dat iets een eenheid is, dat iets is zoals het is en uitstraalt dat het niet anders kan bestaan dan exact zo. Niet vanuit rigiditeit, maar vanuit organischheid, een soort "inwendige" noodzakelijkheid, het overeenkomen en samenvallen van iets met z'n eigen structuur.

    Deze ets kan naar mijn idee niet anders. Probeer voor de grap eens te proberen een element anders voor te stellen, mij lukt het niet, en als het al zou lukken zou het evenwicht van de ets zoek zijn. Ik heb het gevoel dat alles in de ets in evenwicht is: geen detail kan anders, het geheel kan niet anders, niets kan anders. Evenwicht, zonder dat het geforceerd gedwongen is in een bepaald keurslijf dat van buitenaf is geforceerd, maar evenwicht op basis van interne harmonie. Elegant en vanzelfsprekend. Extra knap vind ik daarbij dat dat evenwicht ademt in een niet-symmetrisch kunstwerk, en toch verhoudt elk element zich kloppend tot elk ander element.

    De rust in technisch opzicht, komt ook terug in het visuele aspect van de ets. Het landschap is een landschap van rust, in een moeras is geen jacht, geen hijgerigheid, geen rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan - de ratrace. En ook het bootje heeft iets kabbelends, de roeier straalt niet uit of hij de 100meter roeien wil verbeteren, eerder lijkt hij maar wat rond te dobberen, richtingsloos omdat hij geen richting behoeft, geen verlangen/wens/wil tot hierheen of daarheen (het bootje ligt niet in lijn met de "sloot"), het lijkt zich in een toestand te bevinden van op deze plek ben ik thuis, hier dobber ik rond tot wie-weet-wat. Maar op dit moment is er geen later, maar niets dan volkomen rust en harmonie. Noem het een (eeuwig) nu, dat toch niet statisch is; de boot dobbert, het riet wuift, de roeier staat (actieve houding, peddel uitgestoken in 't water), het is een actief dobberen, een bewust in het heden op die plek zijn omdat dat het innerlijk thuis is van de roeier. De roeier thuis in zijn persoonlijke, inwendige landschap.

    En, wie is de roeier? Wie is hij en waarom dobbert hij daar rond, waarom is precies dit zijn landschap? De roeier is de man die thuis is waar hij is, zoals de tekening samenvalt met zichzelf, is de man in het landschap element tussen de elementen. Eerder, later, lijkt voor hem niet van belang; nu is zijn niche, maar geen klaar en af nu van alles achter de rug en geen toekomst meer en louter vegeteren, geen voltooid tegenwoordige tijd, maar een handelend nu, flowing, een present continuous zonder richting qua tijd/ruimte.

    Deze ets, niet veel groter dan een flinke hand, is een groot, groot meesterwerk.


    DJENGIS KHAN

    Djengis Khan - grimmig de man, grimmiger
    de naam, en vanzelfsprekend meer dan bekend
    met het aantal manieren (driehonderdzestig)
    waarop men de zon kan, zal versnijden. Toch,

    men moet niet vergeten, dat ook Djengis een
    moeder heeft, had, net als M., maar niet net als
    God, een wezen vaag verloren in tijd, plaats,
    persoon en lot. Een portret vol vraagtekens?!

    ---

    Bovenstaand gedicht is aan de bundel Encyclopedie der Idolen een toevoeging.


    Andy Goldsworthy Documentary - Rivers and Tides


    Goede vraag ...

    Een tijdje terug vond ik een briefje met daarop het woord "Universum" en een telefoon-nummer. Steevast de neiging hebbende het mogelijke te denken, dacht ik: goh, het zou kunnen dat het universum briefjes in de wereld brengt met z'n telefoonnummer, zodat wie dat wil vragen kan stellen aan het universum, waar het vervolgens welwillend antwoord op zal geven.

    Voor ik belde, dacht ik me suf wat te vragen. Uiteindelijk bedacht ik dat het beste zou zijn om een meta-vraag te stellen, te weten: wat is de beste vraag om te stellen, en wat is het antwoord daarop? Toen ik tenslotte belde kreeg ik evenwel niet het heelal aan de lijn, maar basischool het Universum. Enfin.

    Ik moest denken aan dit verhaal om deze "grap" die ik net las:

    "A logician saves the life of a tiny space alien. The alien is very grateful and, since she's omniscient, offers the following reward: she offers to answer any question the logician might pose. Without too much thought (after all, he's a logician), he asks: "What is the best question to ask and what is the correct answer to that question?" The tiny alien pauses. Finally she replies, "The best question is the one you just asked; and the correct answer is the one I gave." [contributed by Rich Hilliard, via bron]

    Blijft de vraag, wat dan te vragen???


    Steven Rings - A Foreign Sound to Your Ear: BD Performs “It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding),” 1964–2009

    KEYWORDS: Bob Dylan, performance, analysis, genre, improvisation, voice, schema, code

    ABSTRACT: This article presents a “longitudinal” study of Bob Dylan’s performances of the song “It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding)” over a 45-year period, from 1964 until 2009. The song makes for a vivid case study in Dylanesque reinvention: over nearly 800 performances, Dylan has played it solo and with a band (acoustic and electric); in five different keys; in diverse meters and tempos; and in arrangements that index a dizzying array of genres (folk, blues, country, rockabilly, soul, arena rock, etc.). This is to say nothing of the countless performative inflections in each evening’s rendering, especially in Dylan’s singing, which varies widely as regards phrasing, rhythm, pitch, articulation, and timbre. How can music theorists engage analytically with such a moving target, and what insights into Dylan’s music and its meanings might such a study reveal? The present article proposes one set of answers to these questions. First, by deploying a range of analytical techniques—from spectrographic analysis to schema theory—it demonstrates that the analytical challenges raised by Dylan’s performances are not as insurmountable as they might at first appear, especially when approached with a strategic and flexible methodological pluralism. Second, the article shows that such analytical engagement can lend new insight into an array of broader theoretical questions, especially those concerning the refractory relationship between song and performance in Dylan’s practice. Finally, the paper illustrates that a close, analytical attentiveness to the sonic particulars of Dylan’s live performances can open our ears to the cacophony of musical pasts that animate his music making.

    Read this article by clicking here


    AMEN ALS AMULET

    Zoals de zon zingt, zo zingt zij. / - Hoe? / ...

    Eva of Lilith, of anders nog, heeft zichzelf uit as
    en klei gekneed voor noordse oorden. Laagland
    is vals voor die dwarse dochter van Zarathustra;
    haar tocht voert weg van het bekende - naar N.

    En de muze? Woestst. Stormt binnen, linksom,
    buiten, rechtsom - intussen rust de visser. Plots
    besef: gaten en schaduwen bestaan bij de gratie
    van afwezigheid, daarnaast altijd & overal ether.

    Ether - en een tuin, in die tuin stenen en distels,
    de lucht erboven heldergrijs, de bomen erachter
    groen, maar niet mals. 't Gras spriet zich; tegels
    lichten is een (te) vederlichte frase. Kies: x of y!

    Wat rest is donder, wat rest is bliksem, wat rest
    zijn de wetten van het toeval, en zij, panelhöna.

    ---

    Bovenstaand gedicht is van de bundel Ode aan de Edda de handgeschreven boekenlegger.


    Thomas Piketty - Capital in the Twenty-First Century #1

    Occupy was right: capitalism has failed the world en Forces of Divergence: Is surging inequality endemic to capitalism


    The Walker Library of the History of Human Imagination

    Bron: The Walker Library of the History of Human Imagination - by Walker Digital and by WIRED


    The Golden Bough AND the Hero with a Thousand Faces

    Zin om the Golden Bough van Sir James George Frazer weer 'ns door te bladeren. En in het verlengde daarvan the Hero with a Thousand Faces van mytholoog Joseph Campbell. En misschien the White Goddess - Robert Graves ook, maar eerst dit, dan dat.

    Puik vertrekpunt: Power of Myth, een docu in 7 delen.


    Wollt ihr die totale Poesie #3

    Een groot deel van mijn (klassieke) gedichten uit de periodes 2001-2011 en 2012-2014~ staat weer online. Nu de rest nog ...


    Hiroshi Sugimoto - Memories of Origin


    Chrono(on)logisch overzichtje #2

    Bob Dylan zei 'ns dat tijd zijn vijand is en chaos zijn vriend. Ik weet niet of dat voor mij ook geldt, in elk geval merk ik zo nu en dan de behoefte te voelen om orde aan te brengen qua chronologie wat ik toen en toen, daar en daar, (al dan niet) gedaan heb.

    Een paar dagen terug gaf mijn schijf de geest, dus dag sites, dag foto's, dag boeken, dag muziek, dag dit en dag dat. Gelukkig had ik nog een oude sites online (al zegt die me weinig), dus archief-technisch is jan2004-sep2008 ¹ behouden. Van sep2008-sep2012 is alles zo goed als weg, maar veel deed ik toen toch niet aan mijn site: september 2008 tot half 2009 was vooral lezen en herlezen van onder andere Thoreau, Nescio, Marsman, Rimbaud, en visueel indrinken van van Gogh, Masereel, Escher, Piranesi en dergelijke, en luisteren naar Dylan, Barrett, the Doors en wat niet al; van half 2009 tot diep 2010 deed ik qua site zo mogelijk nog minder, want schrijvende en schuivende aan wat (later) ade-msc-hom-mel zou worden; van ver in 2010 tot zeg halverwege/eind 2011 was ik met andere dingen in de weer (uitmondend in oa zo'n 100 foto's die ik nog wel heb, en uiteraard een paar dichtbundels); en 2012 was een jaar van mailen-mailen-mailen, met in september 2012 't idee van BW, dat begin 2013 in stukjes en beetjes online ging - inclusief back-up. BW heeft een klein jaar online gedraaid, aan mijn site deed ik in die periode bitter weinig. Toen BW offline ging zo tegen begin 2014, gaf ik www.markiske.tk weer wat water. Moraal van het verhaal: qua site-output is er niet bijster veel kwijt, gelukkig, qua foto's heb ik nog het een en ander, qua boeken zal ik workerbee bezoemen, qua muziek doe ik mijn DDD voorlopig via DR.


    Le Ballon rouge d'Albert Lamorisse


    JANUS

    Zo blauw als deez' morgen is,
    zo zwart was de nacht - gister,
    begin ik, maar ik haper, begin
    opnieuw en fluit want ik fluit.


    De Kleine Prins - manuscripten en meer

    Hier te bewonderen.


    Dong Yuan

    JWL plaatste een paar dagen terug deze afbeelding van de 9e eeuwse landschapsschilder Dong Yuan:



    De afbeelding ademt silence, simplicity en solitude (again, in de woorden van JWL) - het is de verstilde eenvoud die ook te vinden is in het werk van Hans Faverey, de eenvoud van dat wat samenvalt met zichzelf en tegelijk organisch deel heeft aan het grotere geheel, en vv. Alles stroomt precies in samenhang met daar waar het is.


    The Artist Formerly Known as Captain Beefheart - John Peel


    Wollt ihr die totale Poesie #2

    Het was te verwachten, het uploaden van mijn poëzie duurt langer dan gedacht, zelfs indachtig Hofstadter's law:

    Hofstadter's Law: It always takes longer than you expect, even when you take into account Hofstadter's Law.

    Waarom? Dichtdingen die ik toen deed, zou ik nu anders doen - of zelfs helemaal niet meer doen, immers, mede door Muze M. ben ik anders gaan denken over dichten. Ik moet mij inhouden om geen structurele veranderingen aan te brengen, wel schaaf ik gradueel; het idee is om de gedichten van toen dezelfde gedichten te laten blijven van "mij" uit die "periode", in lijn met wat ik toen wilde/probeerde, echter gemaakt met mijn "kunde" van nu.


    GOEBEL

    hij werd
    geboren

    hij ging
    dood

    genoeg
    voor een
    roman

    was het niet


    Wollt ihr die totale Poesie

    Na enige gesprekken met deze en gene, en de release van Bob Dylan's Bootleg Series 10 (Another Self Portrait) waarbij hij z'n "oude" werk weer "nieuw" maakt door een andere ordening en een andere context van presentatie, voor de miljoenste maal m'n eigen gedichten weer 'ns gaan herordenen. In principe komt zulks erop neer dat het verschil tussen vrij werk en werk op projectachtige basis komt te vervallen, omdat dat "verschil" in essentie niet vol te houden is, het dus organischer is om m'n poëzie in z'n totale verscheidenheid (of eenheid) te brengen. NB: bij deze zij aangetekend dat "conceptueel werk" (nog steeds) een eigen plekje heeft.


    Chrono(on)logisch overzichtje #1

    Al sinds jaar en dag maak ik aantekeningen - soms op enveloppen, soms op snippers papier hier en daar, soms in m'n aantekeningenschrift. En precies in de periode dat ik bezig ben om een aantal aantekeningen en projecten "af te ronden" (kan een project ooit werkelijk af zijn?) raak ik dat schrift kwijt ...

    Goed, een deel van de dingen eruit zit nog in de kop, maar zo'n schrift is ook een soort kapstok (of vergaarbak) om duizenden vonken centraal op een enkele plek te hebben, ipv dravend en dwarrelend door dat (over)volle hoofd. Nu het schrift weg is, voel ik de chaos van "dit niet vergeten", "oh, dat ook onthouden" enz.

    Ergens in 2008 was er iets soortgelijks, toen crashte mijn harde schijf: jaren aan foto's en ideeën en alles weg.

    Dit schrift begon begin 2012, en ik vermoed dat zo'n 80% er nog van te herinneren is, of al op de een of andere manier uitgevoerd/gedaan. Toch, voor de eigen gemoedsrust, een globaal idee van wat er zoal in te vinden was, een mentaal opmaken van de (afwezige) balans: dichtwoorden, dichtregels en aanzetten tot gedichten en bundel-concepten (tao, verandering en afwezigheid); affecten en effecten; schetsen en maatvoering voor websites; tekeningen (wed. vd schr.); algoritmes voor qb (rpg, snel alfabet, visuele poëzie, auditieve poëzie); ordeningen voor portfolio (16); concepten voor oa bw (van gogh|lijnen, rimbaud, "we're not activists but socially active"); lijstjes en associaties van boeken en schrijvers en kunst en dergelijke; mechanische x en o in boekvorm; notes voor "waanzin en willekeur"; inzichten van kg en mej (conceptuele poëzie kent geen subject, handelingen, plot, narratief, narrator); vertalingen (chimes of freedom, le bateau ivre, tao-te-ching); (psycho)logische kaart; losse dingen als levenslamp, tetris, 360, pseudo-klokken, fractal-gedicht, strange attractor, weer enz enz.

    Al met al een bescheiden biografie van mijn doen en laten van de afgelopen tijd, bij gebrek aan activiteit hier.



    www.markiske.tk is in handen van Mark Iske en bevat zowel dit als dat, en is groener dan groen door te bestaan uit 100% gerecyclede electronen.