www.markiske.tk - blog

WWW.MARKISKE.TK

BLOG - DR - FOTO'S - GEDICHTEN - PROJECTEN - Q-BASIC - WEGWIJZERS - ZVEA



Toch een witte kerst ...

Hoewel kerst dit jaar meer weg had van een vroege lente, kan ik het niet laten om toch wat wit te brengen. Wat te denken van de sneeuwvlok-fotos van WA Bentley, ook hier te vinden. Of via wiki. Of dit, als toelichting op het filmpje.

En strict wetenschappelijk, dit: The International Classification for Seasonal Snow on the Ground - en mooie plaatjes: hier


See Before-and-After Photos of the Changing Environment

Side-by-side comparisons reveal just how much glaciers, lakes, and snowpacks have been altered by nature and humans.


The Cactaceae, Vol. 1 & Vol. 2 by N.L. Britton & J.N. Rose



The Cactaceae is a monograph on plants of the cactus family written by the American botanists Nathaniel Lord Britton and Joseph Nelson Rose and published in multiple volumes between 1919 and 1923. It was landmark study that extensively reorganized cactus taxonomy and is still considered a cornerstone of the field.[1] It was illustrated with drawings and color plates principally by the British botanical artist Mary Emily Eaton as well as with black-and-white photographs. (wiki)

The Cactaceae (complete text, downloadable, full color)


Zonovergoten

Ik kwam de regen tegen -
zwalkend door het zonlicht,
stralend terwijl de druppels
van zijn lichaam gleden ...

--- --- ---

Dit gedichtje, geschreven met m'n moeder, heeft helaas niet de top1000 gehaald van de Turing Gedichtenwedstrijd - m'n vier andere gedichten wel. Ben benieuwd naar het jury-commentaar, en duimen om in het boekje te komen, en de 10.000E.


Three of a Kind

Als Charles Babbage de vader is van de computer, dan is Ada Lovelace minstens de moeder! En Alan Turing een zoon ...

Biografie: Charles Babbage en Ada Lovelace en Alan Turing


Jacqueline Bel - Bloed en Rozen

Bloed en rozen beschrijft de watervlugge afwisseling van literaire generaties en hun tijdschriften, modes en stromingen in de literatuur in Nederland en Vlaanderen tussen 1900 en 1945.

Het is de periode van nog altijd geliefde auteurs als Louis Couperus, Carry v. Bruggen, Vasalis, Paul van Ostayen, JC Bloem en Willem Elsschot. Maar ook van vergeten schrijvers als Top Naeff en Anna de Savornin Lohman. Het is de tijd van de opkomst en ondergang van totalitaire ideologieën die ook hun sporen nalaten in de letteren.

Maar allesbepalend zijn de twee wereldoorlogen die de status quo van de negentiende eeuw vernietigen. Vlaamse dichters trekken in de Grote Oorlog ten strijde ‘in een geur van bloed en rozen’. Oorlog verandert voorgoed de manier waarop schrijvers en dichters in de Lage Landen in de eerste helft van de vorige eeuw naar de wereld kijken. Ook is het de tijd van menig doorbraak: de avant-garde, hoge én lage literatuur, jazz, literaire journalistiek, film, radio, maar ook de toenemende populariteit van vrouwelijke auteurs en koloniale romans komt aan bod.

Bovendien was er sprake van een toenemende internationalisering. Literatoren in Noord en Zuid lieten zich inspireren door vakgenoten uit het buitenland zoals Marcel Proust, Virginia Woolf en James Joyce en ook die literaire internationale hoort bij de geschiedenis van de Nederlandse literatuur van fin de siècle tot modernisme.

--- --- ---

Meer lezen? Lees hier


Fred Magdoff - What Every Environmentalist Needs to Know About Capitalism

What Every Environmentalist Needs to Know About Capitalism is an important book for seasoned environmental activists and scholars as well as newcomers to the realization that we are facing historical crises. It is also a great book for teachers to consider assigning in high school and college courses, or to recommend for student groups and book clubs, because the issues raised in an approachable way here are so central to the preparation all students need to understand the world they are inheriting and the kinds of problems they confront. Activists for social justice causes will find this a prime source for understanding why the poor, women, and people of color globally have the most to lose as a result of the crisis and many of the proposed solutions, which will exacerbate inequalities.

The book offers a strong but succinct overview of the central conflict of our times: that between global economic growth and both the sustainability of our planet's ecology and social justice.

While challenging Capitalism may seem a daunting, impossible, or utopian task to those for whom it is the only system they have ever known or can imagine, an honest assessment of the systemic causes of our social and environmental problems requires it. This book shows why there are increasing numbers of environmental reforms and technological developments while the scale of the environmental crisis only increases. At the same time, the authors explain that without focusing on immediate threats, like climate change, things will be even worse. In sum, the point of the What Can Be Done Now? section starting on page 124 is to explain clearly why immediate environmental reform must be a priority, but must be part of a larger struggle for an end to the system that makes real solutions impossible.

The book also explains the relationship between politics and economics, which is crucial to understand and develop strategies that can achieve stated environmental goals. For example, expecting the U.S. Congress to pass reforms based on scientific evidence and sound argument, versus those drawn up by highly paid lobbyists, is a mis-guided expectation, given the evidence of our historical record, unless there is a strategy to make the political stakes for politicians very high if they refuse. We can remember the abolitionist movement and the good Frederick Douglass's analysis of what was required to end slavery in the West Indies:

"What Wilberforce was endeavoring to win from the British senate by his magic eloquence the slaves themselves were endeavoring to gain by outbreaks and violence. The combined action of one and the other wrought out the final result. While one showed that slavery was wrong, the other showed that it was dangerous as well as wrong. Mr. Wilberforce, peace man though he was, and a model of piety, availed himself of this element to strengthen his case before the British Parliament, and warned the British government of the danger of continuing slavery in the West Indies. There is no doubt that the fear of the consequences, acting with a sense of the moral evil of slavery, led to its abolition."~Douglass, August 3, 1857

Because effective environmental activism requires a study not only ecology, but politics, social movement history and economics, given they are inherent aspects of the problem, this book is a great starting place. If you are a veteran student of these issues, this book offers a great compendium of relevant and up-to-date scientific research that will provide you examples and concise arguments to help you discuss the ecological crisis and potential solutions with others. You could use this book to start a local reading group in your community, inviting neighbors, activists and your local politicians. It's approachable format and shorter length make it ideal reading for even the busiest soul and for people with diverse concerns and background knowledge. In the end, I think it's one of the best books I've ever read on this subject, better than many books out there attempting to address the environmental crisis. I will use it in courses I teach and I recommend it enthusiastically as perfect fall reading for all concerned, and a perfect Christmas present. Even if you know someone who has yet to be interested in these issues, you can give them this book and let them know that we are all affected whether we like it or not, and we're all better off if we are gathering our numbers and seeking real solutions. There is hope yet.

--- --- ---

Download Epub


Pessoa

Op de site van JWL kwam ik een gedicht van Pessoa tegen. Geschreven door zijn heteronym* Alberto Caeiro. Enerzijds maakt dat niets uit, zolang je gewoon Pessoa's gedichten leest (en de gedichten van zijn heteronymen) en die gedichten bevallen je, is dat natuurlijk prima en uiteindelijk het enige dat telt: het lezen en ervaren van waardevolle gedichten.

Anderzijds maakt het wel uit, omdat elk gedicht naar mijn idee aan waarde wint, als je een beetje kennis hebt vanuit welk heteronym hij welk gedicht schreef, omdat elk heteronym schreef met een bepaalde persoonlijkheid, bepaalde levensvisie, en die visie sijpelt door in het gedicht en krijgt daardoor een extra toon, extra kleur zeg maar. Natuurlijk zijn gedichten ook zonder kennis over de maker (in dit geval een van Pessoa's heteronymen) leesbaar, maar als je weet dat gedicht x van Pessoa geschreven is door bv z'n heteronym Ricardo Reis, is dat in zn totaliteit en lading en sfeer toch een ander gedicht dan met de lading en sfeer als het bv van zn heteronym Alberto Caeiro was enz enz.

Enfin. Het gedicht dat op JWL's site staat is door Pessoa's heteronym Alberto Caeiro geschreven - Caeiro's levensinstelling draait om niet-denken, vrij zijn van metafysische ketens, en de dingen ervaren zoals ze zijn; het zijn ervaren zoals het is (vanaf de buitenkant gezien ... een steen heeft geen binnenkant, enz. Wikipedia heeft een goed artikel over hem: hier.

Wat de heteronymen betreft, het is zelfs zover gegaan dat Pessoa's heteronymen tot op zekere hoogte als zelfstandige schrijvers worden beschouwd, die elk en ieder voor zich uitgegeven zijn in eigen bundels. Ook zijn er verzamelbundels waarin verschillende heteronymen van Pessoa aan het woord komen, die bundels hebben wel iets weg van bloemlezingen

Een veelzijdige, interessante bundel is "a little larger than the entire universe" - ik kan alleen maar zeggen: klik en lees!

The poetry of “the greatest twentieth century writer you have never heard of ” (Los Angeles Times) Writing obsessively in French, English, and Portuguese, Fernando Pessoa left a prodigious body of work, much of it under “heteronyms”—fully fleshed alter egos with startlingly different styles and points of view. Offering a unique sampling of all his most famous voices, this collection features poems that have never before been translated alongside many originally composed in English. In addition to such major works as “Maritime Ode of Campos” and his Goethe-inspired Faust, written in blank verse, there are several stunning poems that have only come to light in the last five years. Selected and translated by leading Pessoa scholar Richard Zenith, this is the finest introduction available to the breadth of Pessoa’s genius.

* Een heteroniem is een vorm van een pseudoniem waarbij een auteur een fictieve schrijverspersoonlijkheid creëert, soms als afsplitsing van zichzelf. DWZ: een pseudoniem is een andere naam voor het eigen ik, een heteronym is een eigen naam voor een ander ik.


John Williams - Stoner

Stoner gelezen, dat vergeten boek uit 1965 dat een jaar of wat terug ineens "ontdekt" werd, en sindsdien lijstje na lijstje aanvoert als een absoluut, onbetwist meesterwerk. En ik moet zeggen, het viel niet tegen. Maar om nou te zeggen meesterwerk, mwah. Het boek heeft iets van helder bronwater, hoewel inhoudelijk er troebele dingen woekeren - en 't leven kabbelt voort. Ik moest aan Bloem denken: het leven vliedt gelijk het vlood, en elk zijn is tot niet-zijn geschapen. Zoiets, maar anders. En een vleugje Coetzee. Wat mij betreft hoeft een werk niet te schreeuwen om binnen te komen, en soms zijn het de fluisterendste stemmen die het hardste klinken (ik ben van zoveel glas, dat elke stem een steen is, en een barst); en ik had dit boek graag m'n gevoel gegund, met z'n stugge, stoïcijnse held (die nooit eens woest werd, hoewel dat wel broedde, en toch ook niet, daar is hij de man niet naar), - maar helaas: het boek kwam, en ging, zoals Stoner kwam, en ging ...

John Williams - Stoner: epub | wiki


Stroom

Vogels, soms rood, soms geel en soms turquoise,
vliegen op hun vlucht van A naar B of vice versa
vrij van twijfel in formatie V, zoals ieder wakker
wezen weet dat weet wat vogels zijn; o, hoe vrij

zijn zij, om zich te zingen, om rechttoe-rechtaan
zo’n V te vormen? Als alles der natuur, niets dan
actie-reactie van basale chemische reacties, aldus
de kop, en klopt zich lachende op de borst. Het

hart, geketend in een kooi achter de borst (voor
eigen bestwil, kraait de kop ...), voelt dat de kop
domweg de gevangene is van z’n eigen gelijk, en
haalt allang niet meer de schouders op, snapt dat

de kop, in z’n kooi boven diezelfde schouders, in
hetzelfde schuitje zit, qua flow, als alles der natuur.


Mist boven het IJ, 7535


Opruimen

Een hypetje was het deze zomer, het opruimboek van Marie Kondo, en hoewel ik het niet gelezen heb, heb ik deze herfst nu wel het opruimvirus te pakken. Beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen. Of nou ja, laat, het zal ermee te maken hebben dat ik volgende week jarig ben, en zoals elk jaar heb ik het voornemen om klontervrij en rommelvrij te beginnen. Het zou helemaal fantastisch zijn als in de loop van het jaar alles vervolgens ook troepvrij zou blijven, maar ach, en, wat is troep?!

Sowieso elk jaar stapels administratie waarvan ik denk: waarom dit in hemelsnaam bewaard?! Hup, weg! En zoals ook elk jaar: honderden briefjes en vodjes met aantekeningen, schetsen, titels die ik las, lees en wil lezen, (dicht)regels, ideeen om ooit uit te werken qua bundels, q-basic, foto's, composities dit en dat, enz. Die kladjes stapelen en stapelen maar, intussen al in de duizenden, want weggegooid worden ze niet - ben allang blij dat niet al dat gekras op die blaadjes in de kop kakelt. Het begint wel wat weg te krijgen van de befaamde kist van Pessoa. Verder flink wat foto's, tijd voor een rudimentair portfolio?

Hoe dan ook, opruimen geeft energie. Hoera!


Jacky Colliss Harvey - Red: A History of the Redhead

The brilliantly told, captivating history of red hair throughout the ages and across multiple disciplines, including science, religion, politics, feminism and sexuality, literature, and art.

The mere mention of red hair calls to mind vivid pictures. Stereotypes of redheaded women range from the funloving scatterbrain, like Lucille Ball, to the fiery-tempered vixen or the penitent prostitute (Mary Magdalene, for example, is almost always depicted as a redhead). Red-haired men are often associated with either the savage barbarian or the redheaded clown.

But why is this so?

Red: A History of the Redhead is the first book to explore the history of red hair and red-headedness throughout the world.

With an obsessive fascination that is as contagious as it is compelling, author Jacky Colliss Harvey begins her quest in prehistory and traces the redhead gene as it made its way out of Africa with the early human diaspora, only to emerge under Northern skies. She goes on to explore red hair in the ancient world (from the Tarim mummies in China to the Islamic kingdom of the Khazars); the prejudice manifested against red hair across medieval Europe; red hair during the Renaissance as both an indicator of Jewishness during the Inquisition and the height of fashion in Protestant England, where it was made famous by the Henry VIII and Elizabeth I; the modern age of art, and literature, and the first positive symbols of red hair in children's characters; modern medicine and science and the genetic and chemical decoding of red hair; and finally, red hair in contemporary culture, from advertising and exploitation to "gingerism" and the new movement against bullying.

More than a book for redheads, Red is the exploration of evolution and gene mutation, as well as a compelling social and cultural study of how prejudice and misconceptions of "other" evolve across centuries and continents and are handed down through generations and from one culture to another.

Jacky Colliss Harvey - Red: A History of the Redhead


Lee Smolin - The Life of the Cosmos

We live in the age of a new scientific revolution, one as sweeping and profound as that launched by Copernicus, one that continues to unfold. Beginning at the turn of the century, with the discovery of relativity and quantum mechanics, this second revolution has collapsed the elegant old Newtonian universe. Yet physicists have yet to complete a replacement, as they search for a grand unified theory. Now cosmologist Lee Smolin offers a startling new approach--a theory of the universe that is at once elegant, comprehensive, and radically different from anything proposed before.

In The Life of the Cosmos, Smolin cuts the Gordian knot of cosmology with a simple, powerful idea: "The underlying structure of our world," he writes, "is to be found in the logic of evolution." Today's physicists, he writes, have overturned Newton's view of the universe, yet they continue to cling to an understanding of reality not unlike Newton's own--as a clock, an intricate yet static mechanism. Smolin sees the very fabric of reality as changing and developing. "The laws of nature themselves," he argues, "like the biological species, may not be eternal categories, but rather the creations of natural processes occurring in time." A process of self organization like that of biologal evolution shapes the universe, as it develops and eventually reproduces through black holes, each of which may result in a new big bang and a new universe. Natural selection may guide the appearance of the laws of physics, favoring those universes which best reproduce. Smolin's ideas are based on recent developments in cosmology, quantum theory, relativity and string theory, yet they offer, at the same time, a completely new view of how these developments may fit together to form a new theory of cosmology. The result will be a cosmology according to which the fact that the universe is a home to life will be seen to be a natural consequence of the fundamental principles on which it has been built.

This will be in direct contrast with the older point of view, coming from Newtonian physics, according to which the fact that the universe contains life, or any form of organization, is accidental. We exist in a universe filled with an array of beautiful structures ranging from the molecular organization of living things upwards to the galaxies, and science must ultimately explain why. In so doing, science will give us a picture of the universe in which, as the author writes, "the occurrence of novelty, indeed the perpetual birth of novelty, can be understood." Lee Smolin is one of the leading cosmologists at work today, and he writes with an expertise and force of argument that will command attention throughout the world of physics.

As startling as many of his ideas sound, each is subject to testing, and he includes several ideas on how they might be confirmed or disproved. Perhaps most important, however, is the humanity and sharp clarity of his prose, offering access for the layperson to the mind bending space at the forefront of today's physics.

Lee Smolin - The Life of the Cosmos


Domologie, Huis Clos

Amoebe 2613,
velt u de sphinxen in veelvoud?


Niets is onomkeerbaar, en zelfs dat niet, schijnt
de doctrine te zijn van de dwaze uit het oosten.

Opper geen huis om in te spoken; wel een huis
om in te sterven. De deur vaker open dan dicht
gedaan, nog vaker dichtgehouden, glas-in-lood
ontwricht, insecten kruipen langs muren, zwart
van schimmel, de trap is spiralend rond datgene
wat men - in een huis als dit - verwachten mag.

Entropie speelt vals met clusters van drie, twee:

bloemen en planeten of wolken. In haar belang,
al is het maar dat het toeval geen richting volgt!

---

Bovenstaand gedicht, Huis Clos, is de boekenlegger van Domologie - een bundel van 2008-2009 ...


Emmett Williams - An Anthology of Concrete Poetry

First published by the legendary Something Else Press in 1967, An Anthology of Concrete Poetry was the first American anthology on the international movement of Concrete poetry. The movement itself began in the early 1950s, in Germany--through Eugen Gomringer, who borrowed the term "concrete" from the art of his mentor, Max Bill--and in Brazil, through the Noigandres group, which included the de Campos brothers and Decio Pignatari. Over the course of the 1960s it exploded across Europe, America and Japan, as other protagonists of the movement emerged, such as Dieter Roth, Öyvind Fahlström, Ernst Jandl, bpNichol, Mary Ellen Solt, Jackson Mac Low, Ian Hamilton Finlay, Bob Cobbing, Dom Sylvester Houédard, Pierre Garnier, Henri Chopin, Brion Gysin and Kitasono Katue. By the late 1960s, poet Jonathan Williams could proclaim: "If there is such a thing as a worldwide movement in the art of poetry, Concrete is it." The work of the 77 writers collected in this anthology varies greatly in its aims and forms, but all can be said to emphasize the visual dimension of language, manipulating individual letters and minimal semantic units to produce poems that are for contemplating as much as for reading. Emmett Williams, the book's editor, added explanatory commentary for the poems and biographies of their authors, making this volume--long out of print--the definitive anthology of this movement, which has so influenced artists and writers of subsequent generations.

Emmett Williams - An Anthology of Concrete Poetry


Bob Dylan - The Cutting Edge Tracklist | 18-disc Collector's Edition set, color-coded

Thanx to fangdesire, here’s the tracklist for the 18-disc Collector’s Edition set, arranged to make it visually clear which tracks are available elsewhere. I added the timings available from the 6-CD Deluxe set, and separated the sessions by date.


The Story of The Cutting Edge (The Bootleg Series vol. 12)


A Course on the Nature of Time

This course offers a short introduction to the history, philosophy, and science of the concept of time, from the pre-socratic philosophers to Einstein and beyond. We cover subjects such as: time and change, the subjective experience of time, physical and metaphysical aspects of the nature of time, time’s arrow, time travel, time and free will, and scientific and philosophical approaches to eternity and the beginning of time.

Themes:

Time (and space) before, during, and after the Scientific Revolution
Presentism and eternalism
Time travel and associated paradoxes
Psychological aspects of time
Time versus determinism and free will

We will read chapters from books and recent articles. An important source is the book “A Brief History of the Philosophy of Time” by Adrian Bardon (Oxford University Press, 2013). We will supplement it with other texts. In particular, we will go more in depth concerning the physical theories (thermodynamics, special and general relativity, and quantum mechanics). Which texts will be read exactly will be discussed during the first session. For more info, see also this blogpost.


spykerbed

Alweer een week of wat het woord 'spykerbed' in de kop; en een vormgeving van 3x3 om per blz een letter toe te voegen.


ALECTRA

Ruis of rust, rust of ruis: de kop houdt
het midden tussen polen die schieten,
om de ene na de andere om - en weer,
en heen. Bliksem slaat vonkend in/uit.

---

ALETHEA

Meer-duidig, mee-dogen-loos; twee
sleutelwoorden, sleutelwoorden om
welk slot te kraken? Welke taal, war-
of waar- of iets met nog meer aaa’s?!


Jeremy Campbell - Grammatical Man

Grammatical Man: Information, Entropy, Language, and Life is a 1982 book written by the Evening Standard's Washington correspondent, Jeremy Campbell. [1] The book touches on topics of probability, Information Theory, cybernetics, genetics and linguistics. The book frames and examines existence, from the Big Bang to DNA to human communication to artificial ntelligence, in terms of information processes.

Grammatical Man, Wikipedia | Monoskop's info over informatie-theorie ...


Gnosis - DMT The Spirit Molecule [Documentary]

The Spirit Molecule weaves an account of Dr. Rick Strassman's groundbreaking DMT research through a multifaceted approach to this intriguing hallucinogen found in the human brain and hundreds of plants. Utilizing interviews with a variety of experts to explain their thoughts and experiences with DMT within their respective fields, and discussions with Strassman's research volunteers brings to life the awesome effects of this compound, and far-reaching theories regarding its role in human consciousness.


'Pataphysics

'Pataphysics is de spiegel van de wetenschap; waar wetenschap bezig is met orde en wetmatigheden, draait de pataphysica om uitzonderingen. Het is de wetenschap der dichters, en dit en dat en wat niet al en enzovoort:

Of all the French cultural exports over the last 150 years or so, 'pataphysics--the science of imaginary solutions and the laws governing exceptions--has proven to be one of the most durable. Originating in the wild imagination of French poet and playwright Alfred Jarry and his schoolmates, resisting clear definition, purposefully useless, and almost impossible to understand, 'pataphysics nevertheless lies around the roots of Absurdism, Dada, futurism, surrealism, situationism, and other key cultural developments of the twentieth century. In this account of the evolution and influence of 'pataphysics, Andrew Hugill offers an informed exposition of a rich and difficult territory, staying aloft on a tightrope stretched between the twin dangers of oversimplifying a serious subject and taking a joke too seriously. Drawing on more than twenty-five years' research, Hugill maps the 'pataphysical presence (partly conscious and acknowledged but largely unconscious and unacknowledged) in literature, theater, music, the visual arts, and the culture at large, and even detects 'pataphysical influence in the social sciences and the sciences. He offers many substantial excerpts (in English translation) from primary sources, intercalated with a thorough explication of key themes and events of 'pataphysical history. In a Jarryesque touch, he provides these in reverse chronological order, beginning with a survey of 'pataphysics in the digital age and working backward to Jarry and beyond. He looks specifically at the work of Jean Baudrillard, Georges Perec, Italo Calvino, J. G. Ballard, Asger Jorn, Gilles Deleuze, Roger Shattuck, Jacques Pr?vert, Antonin Artaud, Ren? Clair, the Marx Brothers, Joan Mir?, Max Ernst, Marcel Duchamp, James Joyce, Flann O'Brien, Raymond Roussel, Jean-Pierre Brisset, and many others.

Andrew Hugill - 'Pataphysics: A Useless Guide


Schrikkel

Hellen van Meene: #366a | #366


Als een Zwerfkei - zo rolt de nederlandse poezie

Barney Agerbeek, Anne van Amstel, Mischa Andriessen, Armand, Benno Barnard, Maria
Barnas, Jana Beranová, Huub Beurskens, Erik Bindervoet, Gilles Boeuf, Alex Boogers, Jaap
Boots, Wim Brands, Chrétien Breukers, Anne Broeksma, Tsead Bruinja, Maarten Buser,
Johnny Ceres jr, Bart Chabot, Maria van Daalen, Ellen Deckwitz, Daniël Dee, Job

Degenaar, P.M. Delèfre, Rini Dobbelaar, Diann van Faassen, Dennis Gaens, Gebr. De
Waan, Anne-Gine Goemans, Maarten van der Graaff, Ezra de Haan, Erik Jan Harmens, Kees
't Hart, Lucas Hirsch, Henk Hofstede, Peter Holvoet-Hanssen, Jerry Hormone, Jan Kal,
Hans Kloos, Delphine Lecompte, Rick de Leeuw, Euf Lindeboom, Lucky Fonz III, Bill

Mensema, Thomas Möhlmann, Nanne Nauta, Y. Né, Ronald Ohlsen, Oppergodinnen,
Diana Ozon, Fred Papenhove, Gustaaf Peek, Hans Plomp, Marieke Rijneveld, Alex Roeka,
Jan Rot, John Schoorl, Rob Schouten, Jan De Smet, Jürgen Smit, F. Starik, Peter
Swanborn, Meindert Talma, Willem Thies, Harry Vaandrager, Han van der Vegt, Benne

van der Velde, Peggy Verzett, Rien Vroegindeweij, Elly de Waard, Hans Wap, Bernard
Wesseling, Nachoem Wijnberg, Willem van Zadelhoff, Harry Zevenbergen, Jan Zwetsloot


Bootlegs, Highway 61 Revisited, Tarantula, en meer ...

Van ene Bob Dylan zijn veel, heel veel opnames (studio, live) die om duizenden redenen het horen dubbel en dwars waard zijn, maar die om onbegrijpelijke redenen nooit zijn verschenen, dat wil zeggen, niet verschenen in het reguliere, commerciele circuit. Enter de bootleggers. Lieden die dit soort opnames najagen als de wind, soms iets te pakken krijgen en het dan delen met iedereen die het maar horen wil (en bereid is enig speurwerk te doen, bootleggen blijft legaal gesproken een grijs gebied). De opnames zijn echter allerminst grijs, maar blauw en geel en rood en groen; kleurrijk! Er is een complete website aan deze bootlegs gewijd: bobsboots, daar wordt geïnventariseerd wat er is, evenzo zijn er plekken waar te vergaren is wat er is, zoals Tangled up in Torrents.

Deze week is het exact 50 jaar terug dat het album Highway 61 Revisited verscheen, Bob's eerste (en enige?) volledige rock(?)album dat bol staat van literatuur, waanzin en beweging. Ik zou het uren, dagen en nachten, weken over dit album kunnen hebben, en misschien doe ik dat ooit ook nog wel 'ns (als bijna alles, doe ik het wsch niet), maar nu in elk geval niet; nu wil ik vooral zeggen: luister naar dit album, met open oren, met open mind, en ontdek een wereld, ontdek vloeibare, transparante, chaotische energie. Zo'n 60% van de opnames gemaakt ten tijde van dit album zijn op het album zelf verschenen, de andere 40% versnipperd op deze en gene bootlegs.

Die 40% zijn zeker niet minder dan wat er wel op het album kwam (Dylan heeft soms de neiging om het beste van z'n werk niet uit te brengen), soms zelfs beter, soms variaties op wat bekend is, soms totaal nieuw en toch hetzelfde, muziek met dezelfde flow en soortgelijke "personages". Om Nescio maar weer 'ns te citeren: aldoor anders en toch gelijk. Maar goed, die bootlegs dus. H61R (en wat plukjes voor en na, zeg 1965/66) en outtakes en concerten en dit en dat is globaal te vinden op Dimestore Medicine, en ook op Thin Wild Mercury Music en The Lonesome Sparrow Sings, deze laatste twee zijn hier te vinden (plus meer, er is altijd meer). Zoals er ook altijd meer te schrijven is over H61R, bijvoorbeeld het boek van Colin Irwin, toepasselijk getiteld Highway 61 Revisited.

In dezelfde periode schreef Dylan ook een "boek", iets tussen een dichtbundel en brieven in, maar dan anders: Tarantula. Ik hou van dat boek, maar begrijpen, uhm; het breekt het onderscheid tussen geniaal en nonsens, radicaal en onomkeerbaar.

Wie H61R leeft, kan niet anders dan dit boek lezen, bladeren, het is hetzelfde met dezelfde taal en dezelfde muziek verdwaald tussen dezelfde regels; als de plaat een boek zou zijn, zou Tarantula dat boek zijn, als het boek een plaat zou zijn, zou het H61R zijn: de liner-notes op het album ademen 1-op-1 de waanzinnige wereld van Tarantula, en de personages in Tarantula zijn dezelfde als die van H61R.


Brieven 1929-1952

Sint-juttemis, verjaardag van Hendrik de Vries. Net gelezen zijn brievenboek (met Constant van Wessem, samengesteld door Jan van der Vegt), dat grotendeels het denken, brainstormen, puzzelen, prutsen, schuiven, ontwikkelen en veranderen toont dat achter de schermen woekerdevan zijn meesterwerk Toovertuin. Het is mooi om te merken hoe regels worden gewogen, herschreven, losse strofen worden geknipt en geplakt, gehele gedichten worden rondgeschoven, verworpen of gekweekt; overwegingen waarom dit wel en dat niet - kortom, het proces van het maken van een bundel in actie. Paradoxaal is dat er enorm veel denkwerk gaat zitten in het 'kloppend' componeren, terwijl het plaatsen binnen de bundel van dit of dat gedicht, zus of zo regel, veelal intuitief gebeurd. De Vries 'weet' welk gedeelte waar hoort, voelt of een gedicht ergens past of niet, vaak zonder expliciet te zijn over het waarom, hoewel soms een metaforisch waarom ter sprake komt.

Hans Anten - Epistolair egocentrisme, briefwisseling bespreking
Willem Wilmink - het Verraderlijke Kind, scriptie over enkele gedichten uit Toovertuin


Sint-juttemis

Wanneer men spreekt van, met, of op sint-juttemis, bedoelt men gewoonlijk nooit, omdat deze heilige niet bestaat (en er daarom ook geen feestdag is met die naam). Met 'wachten tot sint-juttemis' wordt om die reden bedoeld: eindeloos wachten.

De volledige uitdrukking luidt: met sint-juttemis, als de kalveren dansen op het ijs. Jutte zou een koosvorm zijn van Judith, de bijbelse heldin, van wie de naamdag op 17 augustus zou vallen. (In werkelijkheid valt haar naamdag op zowel 24 maart als 7 september.) In augustus ligt er uiteraard geen ijs, en kalveren kunnen niet dansen, vandaar de betekenis nooit.

Sint-juttemis


The Dark Mountain Project

The Dark Mountain Project is a network of writers, artists and thinkers who have stopped believing the stories our civilisation tells itself. We see that the world is entering an age of ecological collapse, material contraction and social and political unravelling, and we want our cultural responses to reflect this reality rather than denying it.

The Project grew out of a feeling that contemporary literature and art were failing to respond honestly or adequately to the scale of our entwined ecological, economic and social crises. We believe that writing and art have a crucial role to play in coming to terms with this reality, and in questioning the foundations of the world in which we find ourselves.


Irving Stone - Lust for Life

Irving Stone's greatest novel, "Lust for Life," traces the life of Dutch artist, Vincent Van Gogh from his auspicious beginnings as an art dealer in London to his death at age 37 in Auvers in 1890.

The book is considered a 'biographical novel' because, although it is rooted in fact, the author has fictionalized certain details, as well as dialog that can only be imagined. Stone, however had quite an advantage when writing "Lust for Life." He had at his disposal the massive three volume set of "The Complete Letters of Vincent Van Gogh." Van Gogh, after all, was not only one of the greatest painters in history, but also one of most prolific and eloquent writer of letters. When reading "Lust for Life," one can easily find Van Gogh's own words liberally sprinkled throuhgout the dialog, giving a depth of insight into his art and philosophy that no author could ever dream up in a work of pure fiction. Stone seamlessly weaves a literary portrait of Van Gogh that can honestly be called a masterpiece.

Stone opted to skip over undramatic events in Van Gogh's life, such as his brief stay in Drenthe. Instead, he keeps the story moving steadily and sometimes swiftly, over the pricipal events in the artist's stormy life. Such ommisions have unjustly drawn harsh criticism from Van Gogh scholors, who question the wisdom of tampering with history. It must be remembered, however, that the purpose of "Lust for Life" is not to read as a dry, historically accurate biography, but as an entertaining story, which works wonderfully at emphasizing the drama without resorting to prepetuating myths about the artist.


Dingen om naar uit te kijken:

- Jerome Rothenberg - Technicians of the Sacred: revised and expanded | 2017
- Jacqueline Bel - Bloed en Rozen: geschiedenis nederlandse literatuur 1900-1945 | eind 2015
- Mark Boog - Rotonde | November 2015
- Bob Dylan - Bootleg Series XII: the Cutting Edge (studio-opnamen BD 1965-1966)


Filosofische bui

Soms, van die momenten, dat je je afvraagt: hoeveel wolken zijn er mogelijk?


Sybren Polet (1924-2015)

Sybren Polet en Nederlandse Poëzie Encyclopedie


Willem M. Roggeman - Beroepsgeheim, 1975-1992

Willem M. Roggeman - Beroepsgeheim, 1975-1992


Kenneth Goldsmith - Theorie

Een riem papier, 500 vel druks, dat is THEORIE van Kenneth Goldsmith als materiaal. Plus:

“Theory offers an unprecedented reading of the contemporary world: 500 texts – from poems and musings to short stories – printed on 500 pages assembled in the form of a ream of paper. Curated by the author-poet, this collection maps out the various issues and trends in contemporary literature in a world currently being shaken up by everything online and digital, and calls for the reinvention of creative forms.”

GET PDF | more info


Bob Dylan - A Thousand Highways

Bob Dylan's bootlegs komen in soorten en maten, linksom en rechtsom, van helder en scherp tot bot en ruizig, en 90% is zo goed van kwaliteit (in artistiek opzicht) dat die zooi het opsporen dubbel en dwars waard is. En soms plopt er ineens een site tevoorschijn die -hup- kant en klaar werk levert (met tracklists en kaftjes en al) waar Columbia een puntje aan kan zuigen.


Hoera, 60!

60 seconden in een minuut, 60 minuten in een uur, en ~525600 uren in 60 jaar; zo is mijn moeder, en mijn moeder is zo!


Rebecca Solnit - Storming the Gates of Paradise: Landscapes for Politics

Rebecca Solnit has made a vocation of journeying into difficult territory and reporting back, as an environmentalist, antiglobalization activist, and public intellectual. Storming the Gates of Paradise, an anthology of her essential essays from the past ten years, takes the reader from the Pyrenees to the U.S.--Mexican border, from San Francisco to London, from open sky to the deepest mines, and from the antislavery struggles of two hundred years ago to today's street protests.

The nearly forty essays collected here comprise a unique guidebook to the American landscape after the millennium--not just the deserts, skies, gardens, and wilderness areas that have long made up Solnit's subject matter, but the social landscape of democracy and repression, of borders, ruins, and protests. She ventures into territories as dark as prison and as sublime as a broad vista, revealing beauty in the harshest landscape and political struggle in the most apparently serene view.

Her introduction sets the tone and the book's overarching themes as she describes Thoreau, leaving the jail cell where he had been confined for refusing to pay war taxes and proceeding directly to his favorite huckleberry patch. In this way she links pleasure to politics, brilliantly demonstrating that the path to paradise has often run through prison.

These startling insights on current affairs, politics, culture, and history, always expressed in Solnit's pellucid and graceful prose, constantly revise our views of the otherwise ordinary and familiar. Illustrated throughout, Storming the Gates of Paradise represents recent developments in Solnit's thinking and offers the reader a panoramic world view enriched by her characteristically provocative, inspiring, and hopeful observations.

PDF: Rebecca Solnit - Storming the Gates of Paradise: Landscapes for Politics | Andere boeken van RS: BoekLog


Alice in Wonderland, illustrated by S. Dali

Alice in Wonderland, illustrated by S. Dali, besproken door Maria Popova van Brainpickings.


Onverdunde onversneden pure poezie

Platform Boekbeoordelingen - kritische en diepgaande beschouwingen over publicaties en studies uit de neerlandistiek.

Een platform als dit zou moeten bestaan, maar dan met betrekking tot poezie. Gewoon een objectieve, degelijke site waar goede, grondige recensies verschijnen van bundels die deugen, ipv een luxe visitekaartje of het zoveelste paradepaardje voor de VSB-poezieprijs. Waar werk wordt besproken dat tijdloos is, dat er dag en nacht, jaar na jaar toe doet en toe blijft doen; waar de nieuwhed van de bundel geen criterium is om besproken te worden, maar de kwaliteit ervan; waar niet de naam en faam van de dichter(es) telt, maar de kracht van de woorden. Want, het kan niet, 100+ bundels per jaar is domweg te veel.

Ik wil werk dat bliksemt, dat de sterren doet kantelen, dat een gat boort in de lezer, dat atomen uit hun banen slaat, dat gif is, dat de lente en zijn gekkenlach tot zwijgen brengt, verbleekt. Werk waar D. van wakker ligt, nooit meer warm, scalp; werk als vloeibare energie, dat lichter straalt dan welk uranium dan ook, zwarter is dan de zwartste zon, en als diamant zo hard, als bloed zo levend. De zenuwen binnenstebuiten, de nagels diep, diep in het vlees, en helder als water, eenvoudig als hout.

Zulk werk dus. Urgent en relevant. Hoe gek ik word van de gestadige stroom bagger die de nederlandse poezie beheerst en lamslaat: ikjes, nutjes, doeltjes, anekdotetjes. En ja, soms schrijf ik zelf ook zo, maar ik hoop dat elk van mn bundels meer is dan gezapig verhaaltje van een middelmatig mannetje in de marge. Maar bij 9/10 dichters denk ik vaak enkel: why, why dit en dat opgekalkt, voor wie, wie wil het lezen? Dat de dichter zn tijd heeft willen verknoeien aan het schrijven ervan, alla, maar met zn dorre, droge druipinkt ook de tijd van de lezer verknoeit, wat een onzin. Uranium wil ik vreten, minstens.


Hans Faverey - Lichtval


I.M. H.F.

---

Jan Oegema - Hans Faverey en de Liefde, en verder: Poetry International


Dick Raaijmakers - De Methode

Omdat Moors Magazine het boek van Raaijmakers', De Methode, onverbeterlijk inleidt, kan ik niet anders dan copy/paste:

Dick Raaijmakers' boek De Methode oogt als een dichtbundel, en je hebt dan ook de neiging er eerst eens in te bladeren en hier en daar een gedicht te lezen om het boek te “proeven”. Als je dat doet haak je snel af, want er is geen touw aan vast te knopen. Onbegrijpelijke poëzie.

Begin je echter bij het begin, dan merk je dat je weliswaar te maken hebt met gedichten, maar dan gemaakt door een taalkunstenaar die de taal volledig naar zijn hand weet te zetten. Je moet als lezer bereid zijn de reis mee te maken en het spel mee te spelen maar dan krijg je ook iets heel speciaals voorgeschoteld. Vanaf de eerste bladzijde worden er regels opgesteld en woorden gedefinieerd, en die regels en definities heb je hard nodig om het vervolg te kunnen begrijpen. Je moet je kop er dus goed bij houden, maar daar houd ik persoonlijk wel van, zeker als een boek je op bijna elke bladzijde een kick geeft vanwege de prachtige vondsten of het elegante taalgebruik, en het feit dat alles zo schitterend klopt. Een uniek boek van een unieke man.

PS: Hier een bespreking op de Reactor, door Laurens Ham


Aram Saroyan - Complete Minimal Poems

Na het oeverloze gebrainstorm van lijstje dit en lezen dat, kwam ik dit tegen:

GET PDF | more info

Aram Saroyan’s groundbreaking concrete and minimalist poems of the 1960s are gathered together here in a single, much-needed volume. Complete Minimal Poems includes the entire contents of Aram Saroyan (Random House, 1968), Pages (Random House, 1969), The Rest (Telegraph, 1971), as well as Saroyan’s contribution, “Electric Poems,” to the anthology All Stars (Goliard-Grossman, 1972), and a sequence, “Short Poems,” which hasn’t appeared previously. With ties to the work of such writers and artists as e.e. cummings, Andy Warhol, Gertrude Stein, Donald Judd, Ian Hamilton Finlay, and Steve Reich, Complete Minimal Poems confirms Aram Saroyan’s place among the most daring and engaging figures.


Traan by Maurice Mikkers


Lezen en lijstjes IV

Van nederlandse bodem is er natuurlijk Steinz' gids tot de wereldliteratuur, en een beetje browsen door het log van AvdB doet ook de leeslust aanwakkeren. Verder het al genoemde BoekLog van de onvermoeibare (maar nu toch op een lager pitje loggende) IJvdB. En eens per zoveel dagen komt Holly van MoorsMagazine met een fantastisch kunst-boek op de proppen, en dan zijn er natuurlijk nog stapels sites waarin eindeloos wordt besproken wat eindeloos verschijnt (en waarvan gelukkig het meeste snel weer verdwijnt). En de leeslijst van JWL niet te vergeten, en de boeken en titels en namen die ik mail na mail na mail van muze M. te smaken krijg is ook iets om maanden mee zoet te zijn. En zei Campbell niet over boeken uit de studietijd, dat die niet zijn om huphup te lezen tijdens de studie, maar voer (of zelfs levensvoering) voor een leven lang?

Leuk, dit soort stukjes, maar al met al nog geen stap verder. Ja, een netwerk van wegen, richtingen om te gaan, en ja, het kompas in de kop gericht op kwaliteit en relevantie, maar dan nog kan men al-le kanten op. Mmmmh, misschien, als ik maar genoeg loop, en flink doorstap, kom ik uiteindelijk overal. En dan: is het echt nodig om overal te zijn geweest, is het niet beter om plezier te beleven en te leren van wat men wel leest, dan te treuren om wat men (noodgedwongen) liggen laat?! Uit ervaring weet ik de discipline voor lijstjes te missen, dus daarom beter gewoon de knoop doorhakken en gaan naar een streek waar ik, for the moment being, denk me te zullen vermaken, al dolend en dwalend, in het besef: wie verdwaalt komt overal.


Lezen en lijstjes III

Ik heb geen moeite met kiezen, maar wel met de beperking - als consequentie van het kiezen van dit en/of dat. Bril zei het al: je mist meer dan je meemaakt. En elke werkdag verschijnt er weer een poeziebundel, en honderd kranten, en tig tweets. Het is om dol van te worden. Zou het fijn zijn een methode/machine te hebben om het kaf van het koren te scheiden, om 90% rommel subiet weg te kunnen smijten en van de overige 10% nog eens 90% weg, dan per 100 dingen blijft er eentje over.

Op Amazon wordt gebruik gemaakt van Big Data: bij het klikken op boek a, springen boek b en boek c ook tevoorschijn. En bij het klikken op boek b, jawel, boek d en boek e en enz. Een mooi mechanisme, en vaak relevant, maar: teveel, zelfs zonder de ruis en rommel van de andere 998273 (and counting) boeken die ze voeren. Toevlucht nemen tot handmade-lists?

Maar ja, ook van zulk soort lijstjes zijn er duizenden. En elk lijstje heeft zijn eigen criteria, en de criteria van de een zijn de criteria van de ander niet. Zijn er universele criteria mogelijk, een universeel beginsel van kwaliteit en relevantie? Misschien, maar dan nog, in welke hoek moet zo'n lijst gebakken worden? Filosofisch, literair, maatschappij-kritisch? Categorieen met een zekere kunstmatigheid, uiteindelijk zijn het voornamelijk manieren om informatie dan weer zus, dan weer zo aan de man te brengen. Ik geloof niet in een wezenlijk verschil tussen wetenschap, kunst, literatuur en filosofie; verschillende manieren om waardevolle ideeen, actueel/potentieel, te verpakken en te presenteren. Waar beperkt zich niet tot contingent waar, toch?


Lezen en lijstjes II

Maar goed, lezen en lijstjes. DBNL zet maandelijks een aantal titels online, en afgelopen maand was het Geert Buelens die de aandacht trok. En via hem kom ik weer bij Emily Dickinson die ik ook al tijden op m'n mentale lijstje heb staan, en dat dan in contrast met Whitman. En dan komt Rimbaud natuurlijk ook weer bovendrijven. En voor je het weet springt de zin om de brieven van van Gogh te lezen ook weer tevoorschijn. en met van Gogh was ik sowieso al bezig, in Irving Stone's boek Lust for Life; een soortgelijk truefiction-boek is Bruce Duffy's The World as I Found it, maar dan rond Wittgenstein en consorten; waarna de vraag wordt daarna nogmaals Ray Monk's Duty of Genius te lezen, of the House of Wittgenstein.

En als we dan toch bezig zijn, ook van Bruce Duffy, zijn boek Disaster was my God, truefiction rond Rimbaud, waarna ik ook zijn brieven weer wil lezen. Maar als de lijn van Buelens gevolgd wordt, dan hangt Dickinson weer samen met Ezra Pound (waarvan ik stomtoevallig deze week al wat brieven doorbladerde, en waar Pound is is Eliot, en Stein, en noem al die lieden maar op, en de hele russische avant-garde van toen wat weer doorwerkt in de duitse literatuur van bv de al genoemde Rilke en co, waarna/waarvoor Nietzsche voor het oprapen ligt, al dan niet via de onvolprezen Lou Salome). En waar modernisme is, is Paul van Ostayen nooit ver weg, en dat leidt weer tot Lucebert, gepaard aan de zin om de poezie vanaf zijn tijd eens van begin tot eind door te bladeren en dan once and for all 90% poëzie-rommel in de prullenbak te mieteren.

En toch, en toch. Bovenstaand 'probleem' is niets dan een luxe-probleem. Waarom begin ik niet gewoon met lezen, ergens - de chinese poëzie zoals Yip die in kaart heeft gebracht komt op en duur dan vanzelf wel voorbij, bv via Pound wat niet voor niets een draadje is bij Buelens. En dan is haikuman Basho ook niet ver meer. En een zoveelste versie van de taoistische klassiekers, vaker vertaald dan welk boek dan ook (welke versie te lezen?!) En als we dan toch bij de filosofie zijn, dan ... de essays van Montaigne, Russel's History of Philosophy, de schuim-en-sferen reeks van dhr. Sloterdijk. Badiou. Oeh. Aaaah!


Lezen en lijstjes I

Niets liever dan niets lees ik het ene moment, het andere moment liever meer dan alles. Zou het samenhangen met de stand van de maan, de waairichting van de wind? Zeker is dat ik tijdens zo'n bui van leeslust als een bezetene lijstjes maak: dit lezen, dat lezen, noem maar op en enz. En tegen de tijd dat het lijstje af is, soms een uur, soms een dag, is er van de leeslust nog maar weinig over; het is te veel, er is letterlijk geen beginnen aan. Dus begint het oeverloze bladeren weer - bladeren doe ik onafgebroken. Maar vol discipline blz na blz omslaan, van a tot z, nee; laat ik zeggen dat ik zo hongerig ben naar het volgende boek, dat het huidige boek wordt weggeslikt zonder kauwen. En tijdens het volgende boek lonkt het volgende al.

Bloem: want ik wist door een keus verloren / elk ander verlokkend bestaan. De rode draad van mijn leven, ook nu geldt het weer; elk gekozen boek, als het op lezen aankomt, sluit op dat moment elk ander boek uit. BoekLog laat zien dat het mogelijk is, een boek per dag, week na week, maand na maand, jaar na jaar. Stel ik zou een beschaafd lijstje maken van zeg 100 boeken, en een gemiddelde aanhouden van ongeveer een boek per twee dagen, dan ... maar waar te beginnen? Mijn neiging om bij de wortel te beginnen, de kern, in plaats van hup zomaar ergens, humpf. Het gilgamesj-epos dus, again.

Toen ik het hier eens met muze M. over had, begreep ze mijn moeilijke gedoe niet. Waarom zou je niet gewoon het ene moment Lucebert lezen, het andere moment Trakl en tussendoor wat Rilke. Wat maakt hun historische volgorde uit als je goed en grondig leest, tijdens het lezen zelf kun je de tekst van het moment toch organiseren in wisselwerking met eerder gelezen teksten; na het lezen van Lucebert kun je hem toch weer voor de geest halen en nagaan hoe Trakl, pas later gelezen, in Lucebert doorwerkt. Daarvoor is het toch niet nodig om eerst Trakl te lezen en dan pas tijdens Lucebert-lezen te merken hoe Trakl daarin doorwerkt? Ja, met zo'n geheugen als dat van haar, waarbij zelfs dat van Borges' Funes de Allesonthouder verbleekt, is mijn gedoe inderdaad moeilijk gedoe. Maar niet iedereen heeft een geheugen waarbij in 2011 tussen neus en lippen door Petrarca wordt gelezen, en ze vervolgens een paar jaar later luistert naar een song van Dylan en opmerkt dat een strofe ervan dezelfde structuur ademt als het zevendertigste liedje aan Laura. Logisch. I just can't get my head around that.


READ MY LIPS

Misschien dat mijn stukje hieronder overdreven lijkt, en op de schaal waarop dingen momenteel aan het escaleren zijn is dat misschien ook wel zo, maar mijn emmer qua verdraagzaamheid van domheid zit momenteel (on)redelijk vol, mede door de urgentie van berichten als deze lijst, die naar mijn idee al vanaf de basischool bekend zou moeten zijn (met dank aan M.). En niet alleen mijn persoonlijke emmer, elk gedoe is een druppel teveel op de gloeiende plaat die industrieel kapitalisme heet, daar zit de kern van het probleem (wat wellicht weer samenhangt met de 'aard' van mensen). Het is mijn 'hoop' dat duizenden graduele verschuivingen op het vlak van gedoe dit en dat, als een soort kettingreactie een verandering teweeg zal brengen op een structurele manier. Uiteindelijk moet die structurele verandering natuurlijk ook zelf actief tot stand gebracht worden, maar laat ons dat niet ontmoedigen ook in het hier en nu alvast te proberen dingen op de beste manier voor elkaar te krijgen.

Dit is geen naief idealisme. Het is de wetenschap zelf - het fundament van de moderne wereld - die met feiten en argumenten duidelijk maakt dat als het westen zo doorgaat te rommelen en te prutsen met planeet aarde en het merendeel van haar bewoners, dat binnen zo'n honderd jaar die blauwgroene levendige parel niets is dan een grijsgrauwe uitgewoonde sintel. En dat prutsen is geworteld in het systeem zelf, industrieel kapitalisme, dus als dat systeem blind en dom door blijft denderen, is het binnenkort gedaan met de aarde:

"Environmentalism posed a particular threat because it called into question the benign nature of the system not from the perspective of an oppressed group but from the perspective of science, the very basis of Western civilisation."

Bron: Requiem for a Species - Clive Hamilton, download: hier


Waste, waste, waste

SPOILER: Een of andere idioot wil wikipedia printen, totale verspilling van resources, enkel to show hoe groot die shit is, ipv duideljk maken hoe waardevol kennis is, zoals kennis dat het huidige systeem behoorlijk miskleunt met onze planeet, de enige die wij en onze kinderen en de dieren en de planten en alles hebben ...

--- --- ---

Hoezeer ik Goldsmith ook waardeer om zijn conceptuele poezie, het uitbreiden van het domein en de mogelijkheden ervan, vond ik zijn project "printing the internet" maar een dom ding, een totale verspilling van energie, tijd en grondstoffen.

En hoewel ik er toen niet echt expliciet over gestruikeld ben, door er bv een stukje over te tikken, is er nu een of andere eppo met een soortgelijk project, dit keer het drukken van wikipedia in meer dan 7000 (zevenduizend!) delen van rond de 800 blz - en waarom?! Waarom verdubbelen wat digitaal al bestaat? Omdat het kan, omdat de berg er is, prima, maar dan niet over de rug van de aarde; de aarde is eindig, we 'moeten' bewust met onze schaarsen middelen omgaan, zowel voor onszelf als de generaties na ons (en wat te denken van de dieren, de planten en alles, die ook graag de mogelijkheid willen hebben te leven, te bestaan, te zijn), en hoewel ik zelf zeker geen heilig boontje ben, vind ik het project een belachelijke verspilling van bomen en wat niet al en het pompen van nog meer co2 in de lucht (we zitten al ruim over de leefbare grens).

En waarom? Om de hoeveelheid wiki-info te showcasen. Alsof de hoeveelheid informatie van wiki ertoe doet (misschien qua big data, maar zeker niet in verband met dit project), alsof het niet gaat om het nut en de waarde en de relevantie van die informatie en kennis. Hebben die lui de artikelen over ontbossing weleens gelezen, het naar de knoppen gaan van totale ecosystemen, van deadzones? Of, het project is er omwille van de spine-poetry. Humpf, alsof er niet een of ander scriptje geschreven kan worden dat binnen een minuut alle titels van alle 7600 delen uitspuugt en als een digitaal lijstje presenteert.

Humpf. Wat een totale waanzin, verspilling, domheid om alle wiki-zooi te printen en daar stoer over te doen. De gallerij die deze ellende aan de man brengt, heb ik een mailtje gestuurd; geen idee of het zin heeft, wel geloof ik dat duizend stapjes awareness een verschil kunnen maken, some sort of butterfly-effect. Hieronder mijn mail, en een suggestie ...

--- --- ---

Hate to say it, but what a total waste of resources (material, time, energy, etc). And, earth has limited resources too, earth is overloaded and becomes (or already is) exhausted by useless productism and consumerism; forests die every day, deadzones are oozing: in a matter of years earth will be nothing but wasteland!

Wikipedia can tell you that! Did you even read the thing? Do you understand the value of knowledge of how much we exhaust earth, that we must act instead of making petty projects which kill the resources of this earth (the only one we and our children have)

Why act like this planet and its resources are limitless, that's not so, and plain egoistic in view of all things which want to live here also with less (or even: no!) pollution and want to be able to be here in the future too: plants, animals, other people.

And for what? To show how huge is wikipedia? We already know that, it's a lack of imagination to need (some/all) physical volumes to be able to acknowledge that.

For spine-poetry? Come on, you can write a script just as easily to give you a (digital) list of each and every volume and see all its spine poetry perfectly in order.

Please put your energy in some worthy project, like showing the importance of information, knowledge and thinking, instead of marveling how big it is. Size doesn't matter, what matters is the potential of worthwhile information, - show us some of that potential please, the potential of wiki-knowledge!


Bob Dylan - Like a Rolling Stone

Like a Rolling Stone, van wie anders dan Bob Dylan. Wat kan ik er nog over zeggen dat er niet eerder over gezegd is? Of is het soms niet erg om te herhalen wat al eerder is opgemerkt, als het waar en waardevol is? Persoonlijk kan ik zeggen dat deze song in het bijzonder, en het album Highway 61 Revisited in het algemeen, mij keer op keer mentaal reanimeert als de kop weer eens kakelt, de leegte en afgrond gapen. De song brengt evenwicht en ontregelt, schuurt en schaaft, ademt energie - dat het bestaat, er is: lightning in a bottle.

50 jaar like a rolling stone. Onbegrijpelijk. Het schudt en rommelt en beeft en trilt en davert en dondert als de dag van gister, nee, als de dag van vandaag, misschien zelfs als de dag van morgen. Humpf; het onvermogen iets waars te zeggen over wat mij raakt. Iets wat ik voel. En dat het niet te zeggen is, behalve het besef van waar en waarheid. Een omtrekkende beweging die de kern niet raakt. Is die kern er, voor een song zo vol beweging, vol leven, vol dynamiek, drama en dans?

Wie meer wil weten leze dit, of dit, of dit. Of het boek Colin Irwin - Legendary Sessions: Bob Dylan: Highway 61 Revisited, of Greil Marcus - "Like a Rolling Stone": Bob Dylan at the Crossroads. En beter nog, de oren open en de ogen ook open, ja, heel the mind open! En ondergaan en hernieuwd weer boven komen ...


Oliver Sacks - On The Move

Rechttoe-rechtaan-recensie van de biografie van Oliver Sacks, en, een helder overzicht van zijn boeken:

1970 Migraine
1973 Ontwaken in verbijstering
1984 Een been om op te staan - ervaringen van een arts als patiënt
1985 De man die zijn vrouw voor een hoed hield
1989 Stemmen zien - Reis naar de wereld van de doven
1995 Een antropoloog op Mars - Zeven paradoxale verhalen
1997 Het eiland der kleurenblinden
2001 Oom Wolfraam en mijn chemische jeugd
2002 Mexicaans dagboek
2007 Musicofilia - Verhalen over muziek en het brein
2010 Het innerlijk oog
2012 Hallucinaties
2015 On the Move


Intelligentie en hersen-werking

Citaat:

Ik schrijf momenteel memoires met de onlangs afgetreden president van de National Academy of Sciences in Washington, D.C., dr. Philip Handler. Reeds in de eerste alinea van dit komende boek stelt hij: ‘Ik heb het onbestemde gevoel, dat we in een wereld leven, die krankzinnig is geworden.’ De kiem van de rondwarende waanzin komt niet voort uit de ongebreidelde explosie van kennis en wetenschap der laatste decennia, maar uit de onmacht van de mens zijn psychische gereedschap rationeel, intelligent en ten behoeve van mens en wereld te leren gebruiken. Zoals de neurofysioloog José M.R. Delgado in het hier opgenomen lange gesprek in verschillende toonaarden duidelijk maakt, mensen rotzooien maar aan omdat er nu eenmaal altijd van vader-op-zoon aan de hand van mythen en symbolen, waanbeelden en projecties gewerkt is, zonder dat ouders, onderwijzers en opvoeders in het algemeen zelfs bekend zijn met de meest elementaire biologische feitelijkheden betreffende de hersens.

Einde citaat.

Op DBNL staat een interessant boek over intelligentie, en de noodzaak om de wetenschappelijke werking van de hersens, en daarmee de intelligentie en de pyschologie van mensen, te begrijpen, en dat weer te gebruiken om onderwijs te ontwikkelen en te geven om slimmere mensen te creeeren, die zich bewust zijn vd wereld en dan zinvolle, relevante, waardevolle en duurzame dingen in de wereld doen, en bijdragen aan een betere wereld, ipv irrationele, domme doelen na te streven zoals blind meer meer meer.

Ik geloof zelf ook dat goed onderwijs, gebasseerd op degelijk wetenschappelijk/filosofisch inzicht, mensen op zon manier kan leren en tot ontwikkeling kan brengen, dat dat tot een mensheid leidt die slim is en relevante, waardevolle doelen weet te stellen en te realiseren, ipv de domme sufheid die nu gemiddeld hersenloos en blind wordt gedaan omdat bijna niemand doelstellingen tegen het licht houdt en op relevantie weegt. Terwijl mensen wel het vermogen, de potentie hebben om dat te doen, zoals ook jouw voorbeelden van andere samenlevingen hebben laten zien of bepaalde goede denkers van de boeken en artikelen die we/je momenteel leest. Waarschijnlijk zal deze generatie politiek zich weinig van die inzichten aantrekken, maar maybe dat goed onderwijs er ooit toe kan leiden dat op termijn mensen verstandiger dealen met de wereld en de domheid die nu in de wereld woekert tot het verleden zal behoren; dat de slimme mensen een slim systeem zullen maken/bouwen dat duurzaam werkt en dit suffe systeem ten val brengt/ontmanteld.

Mensen moeten geprikkeld en getrained worden en gevoed met kritische artikelen, essays, informatie. En die kunnen ze het best verwerken als ze die artikelen enz goed begrijpen, erover kunnen nadenken, erop reflecteren en intelligent toepassen; dat zit hem dus weer in het vermogen er intelligente interactie mee te hebben, wat weer geworteld is in een vorm van scholing/onderwijs die mensen van jongs af aan traint te kunnen denken, hun hersens te gebruiken, al doende hun intelligentie te ontwikkelen dmv oa dialoog en discussie. En er zijn wetenschappelijke methodes om dat optimaal voor elkaar te krijgen, die methodes zouden moeten worden toegepast in tegenstelling tot onderwijs nu, dat gemiddeld maar wat doet en mensen vormt tot meelopers vh systeem ipv denkers en doeners die kunnen bijdragen aan betere wereld.


Negenproef

Waarschijnlijk was ik een jaar of negen toen mijn vader mij kennis liet maken met de negenproef. Hij zal het ongetwijfeld helder en duidelijk hebben uitgelegd, maar zoals dat gaat met die dingen, begrijpen deed ik het op dat moment niet. Of beter: ik dacht het te begrijpen, maar het gegoochel met getallen dat ik jarenlang vol trots 'negenproef' noemde, had meer weg van kaballa dan zuivere wiskunde.

Toch bleef het woord in mijn hoofd spoken, in het besef dat mijn allegaartje van plussen en minnen de naam negenproef geen recht deed, en het concept ervan al helemaal niet. Maar wat was de negenproef dan wel? Niemand die het wist. Vorige week kwam die negenproef echter spontaan ter sprake, en hoewel de 'officiele' wiki-versie deels afwijkt van de versie die mij werd verteld, voel ik na al die jaren eindelijk de poëzie van de 'officieuze' versie.

Dus.

Wat is bijvoorbeeld 123 keer 456? Met de hand uitgerekend wil het weleens voorkomen dat er een fout in de berekening sluipt. Hoe kan men toch een idee krijgen of het antwoord 'neigt' naar goed? Simpel: tel op 1+2+3=6, en vermenigvuldig die 6 met de optelling van het tweede getal 4+5+6=15=1+5=6, is dus 6x6=36=3+6=9. Als het goed is klopt dat getal 9 met de optelling van het antwoord van de vermenigvuldiging van 123x456. Dat is 56088, dus 5+6+0+8+8=27=2+7=9. Hoera!


Andrew Scull - Madness in Civilization

Written by one of the worlds preeminent historians of psychiatry, Madness in Civilization is a panoramic history of the human encounter with unreason.

The loss of reason, a sense of alienation from the commonsense world we all like to imagine we inhabit, the shattering emotional turmoil that seizes hold and wont let go-these are some of the traits we associate with madness. Today, mental disturbance is most commonly viewed through a medical lens, but societies have also sought to make sense of it through religion or the supernatural, or by constructing psychological or social explanations in an effort to tame the demons of unreason. Madness in Civilization traces the long and complex history of this affliction and our attempts to treat it.

Beautifully illustrated throughout, Madness in Civilization takes readers from antiquity to today, painting a vivid and often harrowing portrait of the different ways that cultures around the world have interpreted and responded to the seemingly irrational, psychotic, and insane. From the Bible to Sigmund Freud, from exorcism to mesmerism, from Bedlam to Victorian asylums, from the theory of humors to modern pharmacology, the book explores the manifestations and meanings of madness, its challenges and consequences, and our varied responses to it. It also looks at how insanity has haunted the imaginations of artists and writers and describes the profound influence it has had on the arts, from drama, opera, and the novel to drawing, painting, and sculpture.

--- --- ---

Hier te bestellen, en hier te downloaden ...


Kolonialisme 2.0

Zo af en toe schrijf ik per mail een stukje aan deze en gene om m'n ongenoegen te uiten. Dat gebeurt dan met grote stappen snel thuis, bambambam en polemisch, maar naar te hopen is toch altijd met een kern van waarheid. Laatst tike ik dit:

Grrr,

de kranten worden met de dag dommer, oppervlakkiger en ergerlijker. Net nog, er stond een artikel in de volkskrant waarin een mooi verhaaltje wordt opgehangen over dat de nederlandse overheid 50mln wil steken in noord afrika om op die manier de economie aldaar te ontwikkelen. Maar uiteindelijk is het doel daarvan dat de mensen die daar wonen daar blijven, ipv met bootjes hierheen komen. Als je erbij stilstaat betekent dat gewoon dat het westen in z'n paradijsje van overvloed wil blijven wonen zonder vieze, vozige armoelijers die hier dat feestje komen verstoren. Om zeker te zijn wil het westen ook vluchtelingenboten vernietigen. Met andere woorden, de mensen daar moeten vooral daar blijven, en kunnen als slaven in kooien nergens heen. En waarom moeten ze daar blijven? Omdat ze goedkoop het vuile werk moeten opknappen waar wij in het westen eindeloos van profiteren. Hun armoede is onze rijkdom, hun gebrek aan levensontplooiing is onze 'vrijheid', enz.

En waarom is daar armoede? Omdat wij onafgebroken hun middelen van bestaan afpakken, hun grond vernietigen of onklaar maken, vervuilen, of ze de mogelijkheid ontnemen zich te ontwikkelen omdat ze niet genoeg overhouden daar om het hoofd boven water te houden omdat wij alles van waarde dat zij daar tot stand brengen, hierheen sluizen en er hier van profiteren.

Wij zo goed als gratis koffiebonen en grondstoffen en wat niet al, zij geeneens grond waarop zij de basaalste dingen kunnen verbouwen om familie en de mensen aldaar te voeden. Of grond die totaal onbruikbaar is want verkracht in het delven van olie, kolen en gas. Natuurlijk zijn en blijven die mensen daar arm als wij eindeloos al hun middelen van bestaan wegrukken.

En zij maar ploeteren, de dupe zijn van de levensstandaard die wij hier in het westen maar normaler dan normaal vinden, zonder te beseffen in welke woekerende wortels de vruchten van die levensstandaard wortelen. Natuurlijk hebben die mensen daar de hoop, verwachting het elders beter voor elkaar te kunnen krijgen, ze willen niet weg maar het is ze godsonmogleijk om er iets van te maken in eigen land als elk geplant zaadje en elke potentiele opbrengst daarvan rucksichloos hup naar het westen wordt gesleept, als een roofdier met zijn buit. En dat fonds, die 50mln, is ook om westerse bedrijven te helpen obstakels te overkomen zich daar te vestigen. Hoezo helpt 50mln obstakels te overkomen, omkoping? En wat is die investering in wezen waard, als daar nu een westers bedrijfje voet aan de grond krijgt, als een parasiet die zich daar gaat voeden met de werkkracht van de arme verschoppelingen die geen andere keus hebben dan mee te doen in dat bedrijfje omdat hun leven andes nog miserabeler is, maar die daar in wezen in worden uitgebuit tegen een hongerloon.

Wie plukt de vruchten ervan, oogst de winst en de opbrengst van al die arbeidskracht, waar gaat elke meerwaarde van al die bedrijvigheid heen? Naar het westen, naar de zakken van de hoge heren hier. En de spullen die daar worden gemaakt, komen die daar terrecht om hun leven daar leuker, beter en makkelijker te maken? Nee, het zijn lekker goedkope spullen om tegen woekerprijzen hier weer te slijten aan boeren, burgers en buitenlui die toch al verdrinken in een eindeloos materialisme en consumentisme, maar die het idee hebben voor een schijntje de meest fantastische spullen in huis te halen want oh wat zijn we rijk, oh wat hebben we het goed. Bah bah bah, het is gewoon nix anders dan een ordinaire uitbreiding van de tentakels van het roofkapitalisme - het is nix minder dan modern kolonialisme en continuiering van creeeren van slavernij en uitbuiterij, gevestigd met onzichbare kooien van vernietigde boten, verkocht en voorgespiegeld als een geweldige gift aan die arme drommels, maar in wezen uitbuiterij van het schranderste soort ... Waarom schrijft zo'n krant dat niet expliciet?!*

Humpf, dit is precies wat jij ook al zei dat haast heel het migrantenprobleem (verschrikkelijk woord, het lijkt een cynische echo van het jodenprobleem, het jodenvraagstuk), de migranten waar de pvv zich met hand en tand tegen verzet, dat dat een schepping of gevolg is van de decadentie van hoe jan en alleman zonder zorgen, kritisch besef of reflectie in het westen flierefluitend wil leven. Armoede daar is het gevolg van onze rijkdom hier. Hun willen vluchten het gevolg van ons afjatten en stelen en saboteren van elke kiem tot levensontploooing daar. Natuurlijk hebben ze de hoop het elders beter voor elkaar te krijgen, maar ik weet 100% zeker dat ze in hun hart niet wegwillen, ware het niet dat het westen - de westerse wil tot meer meer meer voor minder minder minder - hun levens, hun grond, hun middelen van bestaan, hun levensvoorwaarden en dingen om uberhaupt mogelijkerwijs een leven op te bouwen, systematisch en stelsematig de vernieling in 'helpt'.


Library of Babel

A project towards a universal library. By this art you may contemplate the variation of the 23 letters: Library of Babel


It all adds up to nothing ...

Conceptueel ideetje: een boek van Kluun nemen, en dan elke spatie vervangen door een + en aan het eind = 0.


‘Het internet wordt het brein van de mensheid – en niemand is er de baas van’

Iets om over na te denken ...


Biblioteca del Sol

Biblioteca del Sol is an underground library by artist Louis de Cordier situated at an altitude of 2000 meters at the heart of the Sierra Nevada, Andalusia, Spain.

The mission of the library project is to secure that the knowledge essential to humanity’s recovery after a societal upheaval will be available when it is needed. To this end, we propose that you select a book as a legacy for the future. Write even a personal note in it, wrap it and label the package well. Then send it to our office in Spain, where it will be handled and distributed to the high mountain library. Someday, we’ll all be glad you did.


1+1=3

April 18: Bob Dylan – If You See Her Say Hello Lakeland 1976


Eduardo Galeano [1940 — 2015]

Een beknopt overzicht van (de inhoud van) een groot aantal van zijn boeken, alhier op boeklog.


Streepjes

Eenvoud, poezie en serialiteit? Streepjes op een fietspad, - some sort of Mondriaan’s ritme, maar dan speelser, leuker ...


Maand van de e-poetry

Voor de liefhebber: hier


De ontologische 'maat' van data en informatie

Hoe kan het dat bijna elk onderwerp, redelijk compleet te behandelen is in een kleine 250blz? Stel dat er zo'n 400 woorden op een blz staan, dan is dat ongeveer 100.000 woorden. Genoeg om een grondige basis van 'patafysica te schrijven, maar ook een bio van bob dylan, kleurenleer van goethe, chinese poetry door de eeuwen heen, spinnen, also sprach zarathustra, enz.


Maand van de Filosofie

Vanaf morgen: maand van de filosofie. Wat geeft het? Vogels vliegen, buren dreunen, en de zon rolt en rolt en rolt ...


Bananenmuziek


Tussen droom en daad ...

“Out of this war, the greatest since the beginning of history, a new world must be born, a world that would justify the sacrifices offered by humanity. This new world must be a world in which there shall be no exploitation of the weak by the strong, of the good by the evil; where there will be no humiliation of the poor by the violence of the rich; where the products of intellect, science and art will serve society for the betterment and beautification of life, and not the individuals for achieving wealth. This new world shall not be a world of the downtrodden and humiliated, but of free men and free nations, equal in dignity and respect for man.”

- Nikola Tesla


Laat me


Democratie? Stemmingmakerij is het!

Een absurditeit van democratie is dat beleid kwantitatief wordt bepaald, en daarna verwaterd (of niet) wordt gerealiseerd.

Wat de politiek (en alle wereldburgers), naar mijn idee, zouden moeten doen is een beleid voeren waarbij de bouwstenen van het bestaan, het leven op aarde, zodanig gezond worden gehouden dat deze onafgebroken zullen blijven voortbestaan, dus: ruisende bossen, helder water, frisse lucht, niet de aarde uitputten met eeuwig jagen op - en consumeren van - kolen, olie en gas, geen dieren en planten uitroeien voor wat huiden, hoorns, enz. Het bestaan van die bouwstenen, het intact houden ervan, zorgt ervoor dat de wereld at large probleemloos kan blijven draaien; qua die draaiende wereld kan men naar hartelust stoeien met economie en dat soort ongein. Er zijn tig wetenschappers, filosofen en kunstenaars met hart en kennis van zaken om dit waar te maken, in de goede richting te bewegen. En niet alleen zij, u en ik ook, iedereen heeft verantwoordelijkheid!

Intussen is er wereldwijd klimaatverandering (Guy McPherson), sterven er per jaar duizenden dieren- en plantensoorten uit, veranderen ruisende bossen in dorre woestijnen, wordt 99% uitgebuit door 1% (occupy), stijgt de zeespiegel en is de kloof tussen the haves en de have-nots groter dan ooit (T. Pikety). Ook zit er een energie-crisis aan te komen met het opraken van olie, kolen en gas, en het matige enthousiasme voor alternatieven; en, misschien moet niet alleen groen of niet-groen een issue zijn, maar ook de hoeveelheid verbruik als zodanig; bananen 38 keer de aarde overvliegen is lichtelijk overkill - en oorlog, ook dat gaat maar door. En dat heet beschaving? Het lijkt er meer op dat wat zich tooit met de naam 'beschaving' vooral breekt en sloopt om zichzelf maar expansie en continuiteit te geven (en uiteindelijk zichzelf ook om zeep zal helpen: oneindige groei is fundamenteel onmogelijk op een eindige planeet), terwijl culturen die als oer bekend worden weggezet inherent duurzaam zijn (Derrick Jensen, en dan met name zijn magnum opus Endgame I&II, zowel in docu als boekvorm).

Kortom: ellende. Terwijl iedereen uiteindelijk weinig anders wil dan voedsel, kleding, onderdak, een redelijk plezierige tijd en als het even kan zelfontplooiing (Maslow). Misschien dat totale gelijk(waardig)heid een utopie is, maar met een beetje handig plannen en regelen moet het prima te doen zijn om de zooi zo te organiseren dat iedereen een leven kan leven dat dubbel en dwars waardevol is, zonder om te komen van de honger, zonder zestien uur dag en nacht te hoeven slaven, zonder te stikken in giftige dampen en gassen, zonder gebrek aan medicijnen omdat niemand daarin investeert (er werd pas in ebola-medicijnen geinvesteerd toen koopkrachtige westerlingen ermee te maken kregen; binnen een jaar was het vaccin er, terwijl afrikanen het jaar in jaar uit, tientallen jaren lang, zonder moesten doen), zonder verdreven te worden van huis en haard of 'vrijwillig' te moeten vertrekken omdat de grond verkracht is of dood en het water vervuild, ja, zonder angst voor een kogel in de kop of de knagende vraag hoe de dag van morgen te overleven?

Maar nee, politici lijken zich vooral druk te maken hoe de economie uit het slop te trekken, en groei-groei-groei. Groei is echter niet heilig, maar dat beseffen gaat ze een brug te ver, en als ze het al zouden beseffen valt een beleid van minder groei (of geen groei) niet te verkopen in het huidige klimaat; er is groei-verslaving, groei als de alpha en de omega van de motor van de economie (en daarmee van de wereld, qua een wereld met geld, graaien en hebzucht als kern). Een klimaat waarbij de politiek in dienst staat (of, juister geformuleerd: de gegijzelde is) van big business, waarbij de enige belangen die tellen de belangen zijn die telbaar zijn in geld, groei en meer-meer-meer. Dat dat meer-meer-meer ten koste gaat van het welzijn van het overgrote deel van de populatie, ten koste gaat van toekomstige generaties, ten koste van het milieu, en tenslotte zelfs ten koste van de aarde in z'n totaliteit inclusief al het leven erop (niet alleen het leven van de moderne slaven (99%), maar ook van de groei-groei-groei-heren zelf, en van alle dieren, en alle planten, alles!). Heel de wereld een dead-zone (en dead-zone is nog zacht uitgedrukt, want zone impliceert een gebied, terwijl de aarde als geheel op basis van dit oliedomme 'beleid' de dramatische koers vaart in de richting van een grijze, grauwe, uitgeteerde, uitgemergelde en verschrompelde bol verdriet).

Eenieder zou de plicht moeten hebben (op zijn minst moreel, maar ook menselijk, en als het even kan ook indachtig leven in het algemeen) om de basale bouwstenen van het leven op aarde voor deze generatie en de volgende, enz, zo gezond als mogelijk te houden. Wordt daar zorg voor gedragen, dan kan de aarde, met alles dat erop danst en zingt en springt en leeft, nog duizenden, god, miljoenen jaren mee. Helaas 'leven' we in de omgekeerde wereld; de bouwstenen van het aardse leven, de bouwstenen die de continuiteit en het reilen en zeilen van de aarde (en alles dat daarop nu leeft, en alles dat daarop in de toekomst wil leven) mogelijk maken, worden onomkeerbaar verkwanseld, verziekt, en grondig vernietigd. Waarom? Omdat de economie het primaat heeft, en niet de voorwaarden die uberhaupt de economie en de hele santenkraam mogelijk maken; en met de god van de economie het voor het zeggen, de god van het geld, eufemistisch genaamd Heer Hebzucht (beter is: heer horror), is er weliswaar een korte-termijn-belang (geld en groei voor 1%, maar 99% blijven dezelfde arme drommels als voorheen, als altijd), op de lange-termijn is de prijs van dat geld en die groei onbetaalbaar, blijkt de waarde ervan louter een illusie. Immers: geld kan men niet eten, zoals de indianen wisten, in geld kan men niet wonen, enz. Maar op dat moment is het definitief te laat, is er geen terugweg meer, want tjah, die basale bouwstenen: opgestookt en naar de maan ... wat dan rest is een wereld vol dood en verderf, een loeiend hete zandwoestijn, staketsels hier en daar, stompjes bomen, opgedroogde rivieren, stinkende lucht, en wat in deze hel nog 'leeft' doet niets dan kermen van doffe ellende, smekend om het einde.

Een koerswijziging is nog mogelijk. Fundamentele issues als dit beginnen (eindelijk? eindelijk!) marginaal in de mainstream door te dringen. Maar als ik eerlijk ben, weet ik niet of ik geloof dat het tij ooit ten goede zal keren. Zou het misschien maar het beste zijn als de hele zooi zoals het nu gaat binnen honderd jaar naar de verdommenis is, omdat de ziekte, de pest, het virus dat mensheid heet, dan sterft mét deze planeet, en niet de rest van het heelal besmet met zijn waardeloze woeker?!

*** Dat de economie in het centrum van het huidige bestaan staat, heeft weer te maken met hebzucht en de wil tot macht.

Hebzucht is een biologische constitutie en in een schaarse omgeving een noodzakelijke trait om te overleven, maar in een omgeving van overdaad (of, voldoende) zou 'hebzucht' intellectueel ontstegen moeten worden. Wat de wil tot macht betreft, macht is een middel om de eigen overlevingskansen zo groot mogelijk te maken; wie macht heeft is minder afhankelijk van de grillen en gehaaidheid van anderen, dingen waar iemand met minder macht de dupe van kan worden. Macht draait ook om aftroeven en dergelijke. Als er echter ruim voldoende voor iedereen is, en iedereen heeft voedsel, woonruimte, vermaak, het bestaan zodanig dat voor iedereen aan alle facetten van Maslow wordt voldaan, is aftroeven en uitbuiten en wat niet al niet langer nodig, en zou harmonie en gelijkwaardigheid (op z'n minst in theorie) mogelijk moeten zijn ...


Planet Earth


Visioen, toen en nu en later

Zo'n negen jaar terug schreef ik wat landschapsgedichten: VERBUM - het idee was om die landschappen te schrijven die M., C., en E. zouden zijn als zij landschappen waren: wezens-landschappen als het ware. Mijn eigen landschap, geen idee. C. zei iets scandanavisch, zeg diepe, donkere naaldboombossen, muggen en elanden, hier en daar een ven. Misschien ...

Vorige week had ik een visioen, een visioen dat schemert tussen toen, nu en later. Het is niet de wereld van nu, maar welke wereld is het wel? Mijn wereld met een halfwaardetijd van negen jaar wellicht, de wereld at large plus of min negen jaar?

---

Wat een landschap, maniger dan maan, en
de wolken hebben de vorm van paddenstoelen
en het hout van de bomen die er niet zijn
is harder dan gifgroen aan de ogen van de tig

jaar terug uitgeschreven zieners. En zoeners,
hebben die hier ooit bestaan? Misschien
voor de waanzin hen om de oren sloeg, voor
de beschaving begon, maar toen is toen, en

nu is nu; hoe zich te motiveren om na vandaag
weer op te staan? Het lezen van gedichten
van de muze, gedachten van Jensen, scherven
van leegte en stilte van Faverey, of wellicht

via de zen van Matsui? Het ontwikkelen van
de 5400 meter rode draad der liefde, als clue.

Matsui, maar dan anders

Momenteel ben ik nogal bevangen door Matsui. Hij brengt pure poezie naar een (voorlopig?, definitief?) eindpunt. Als zulke poezie in zijn meest radicale vorm niets dan ritme is, ontdaan van het ruis der woorden, wat is er na hem dan nog mogelijk in die richting van poezie? Kan het nog abstracter eg conceptueler? Het is dat deze poezie een drager nodig heeft - beweeglijke I, II & III dansend op papier (1 2 3, de associatie met dans dringt zich onontkoombaar op) - maar die drager is slechts een (verwerpelijk) middel om het gedicht te 'belichamen'; het gedicht zelf is het niet, is platoons van aard (maar dan anders).

Toch hebben zijn pure poems een aantal concrete eigenschappen. Zo telt elk gedicht exact 20 regels, en elke regel bestaat uit exact 20 symbolen. De 'keus' voor dit raster van 20x20 is gelegen in standaard japans schrijfpapier. Elk van zijn gedichten heeft een titel, zijnde de datum van creatie. De gedichten ademen hierdoor autonomie, staan volledig op zichzelf in de tijd zonder deel te zijn van een reeks. Men zou afmetingen en datum contingente eigenschappen kunnen noemen, wat het tot op zekere hoogte ook zijn, maar dàt zijn werk afmetingen heeft, dàt zijn werk een datum heeft, dat is inherent noodzakelijk. Een regel telt nu eenmaal een aantal symbolen, en elk gedicht heeft nu eenmaal een eindig aantal regels; en welke symbolen dat zijn, ergo het ritme van I, II & III, die zijn op een bepaald moment concreet 'beslist' in de tijd.

In een poging zijn werk los te maken van de contingentie van de japanse cultuur, heb ik een progje geschreven dat Matsui's schrijft, maar dan met 10 regels en op elke regel 10 symbolen *. Ook is na elke 3 regels een witregel aangebracht, zodat er samenhang is wat betreft de symbolen I, II & III en de opbouw qua strofen. De tiende regel is in mijn versie van pure poems steeds de uitzondering, zoals bij Matsui regel 19 en 20 dat zijn, maar deze uitzondering wordt gemiddeld gladgestreken in reeksen van 30 gedichten, niet geheel toevallig 10x3 en/of 3x10. Ook wil ik het werk ontkoppelen van het tijdsaspect, met elk gedicht organisch deel van de/een eigen autonome habitat, een reeks van 30 eenheden, genummerd I-XXX.

Toch blijven ook deze Matsui's contingent: 10x10 blijft een afmeting, en ze zijn nog steeds gemaakt op dit of dat moment - het progje dat deze gedichten voortbrengt is wat dat betreft een slag abstracter, de kwestie van maat en tijd een variabele maar desalniettemin (noodzakelijk) aanwezig. Het is de grens 'waarachter' de leegte gaapt, de taal der dooiwind schreeuwt.

* Nog universeler zou binair zijn, morse, maar I&II in tweevoudige regels is wel erg sober, en doodt de gedichten.


Matsui en Sengai

Het toeval wil dat ik laatst, dankzij het altijd inspirerende Moors Magazine, op kalligrafie van zenmeester Sengai stuitte. Zijn meest 'iconische' (en tegelijk meest abstracte) werk, zijn de 3 basisfiguren nonchalant op een rij: vierkant, driehoek, cirkel. Ik weet niet waarom, maar kan de neiging niet onderdrukken het symbolisch te ervaren als boek, vrouw en wereld (wat drie kanten van hetzelfde is), terwijl het ook simpelweg is wat het is: vierkant, driehoek, cirkel. Het is Matsui in beeldende vorm.


Abstracte gedichten en Matsui

De meeste gedichten hebben titels, vaker, veel vaker dan schilderijen of de abstracte 'bouwwerken' van conceptualisten, die vaak untitled #369 heten of iets in die geest. Momenteel ben ik van mening dat een abstract gedicht beter af is zonder titel (en als het even kan, een bundel ook) omdat het de leesrichting teveel 'stuurt'. De uiterste consequentie van die opvatting is, samengevat, dichten zonder iets te zeggen, een gedicht zonder woorden. In dat idee sta ik niet alleen, ook Faverey vond dat woorden en hun betekenis(sen) een gedicht vooral in de weg zitten. En met hem nog vele andere, zoals Mallarmé en andere aanhangers van poesie pure. Poëzie als zuiver ritme, patronen, structuren.

In Japan heeft ene Shigeru Matsui dit idee waargemaakt. Zijn methodische gedichten, puur, met een klassieke oer-structuur verwant aan het sonnet, bestaan uit de dynamische regelmaat van I, II & III, op het snijvlak van orde en chaos. Ik hou van zijn pure poems, ze ademen rust en transparante helderheid, zijn tegelijk diep en mysterieus. Koel abstracte gedichten, kloppend zonder te glad te zijn; als ik zijn werk lees vervalt de ruis in de kop tot leegte en stilte, ben ik zen tot op het bot.

In de woorden van conceptueel dichter Kenneth Goldsmith:

The contemporary Japanese poet Shigeru Matsui writes what he calls "Pure Poems," which come closest to the alphanumeric binaries we find in computer code. Begun in early 2001 and currently numbering in the hundreds, they are based on the 20x20 grid of standard Japanese writing paper. Every "Pure Poem" consists of four hundred characters, each a number from one to three. Originally written in Chinese script, which figures the numbers one, two, and three with a single, a double, and triple dash accordingly, later poems are written with roman numerals.

1007~1103

III III I III I III I III III II II I II I I II II II I III
II II III II III II III II II I I III I III III I I I III II
III III II I I I II III I II I II I II II III I III II III
II II I III III III I II III I III I III I I II III II I II
I I III II II II III I II III II III II III III I II I III I
III I II I III III II II I II III II I I II I III III II I
II III I III II II I I III I II I III III I III II II I III
I II III II I I III III II III I III II II III II I I III II
I III II I I III II II III II I I I III II I II III II III
III II I III III II I I II I III III III II I III I II I II
II I III II II I III III I III II II II I III II III I III I
I I II I III I II II III II III III III I II I II III I II
III III I III II III I I II I II II II III I III I II III I
II II III II I II III III I III I I I II III II III I II III
I III II I I I II II I II II I III III I III II III III II
III II I III III III I I III I I III II II III II I II II I
II I III II II II III III II III III II I I II I III I I III
III II II I III I I II I II II III I I III III II III I II
II I I III II III III I III I I II III III II II I II III I
I III III II I II II III II III III I II II I I III I II III

When Matsui reads these poems aloud, they’re absolutely precise and hypnotic to listen to. Het bewijs is hier te vinden ...


Bijgeloof

En jawel, ook deze maand weer een vrijdag de dertiende: bijgeloof


Maskaran

Als I punt M punt staat voor in memorium,
dan waarvoor staat M punt I punt?


(Wie) ben ik - dat is een centrale vraag in de bundel Maskaran. Wie ben ik en wie is de ander, en in hoeverre verschillen wij van elkaar, zijn wij elkaar? De conclusie is dat ik enerzijds geen idee heb, wie ik (en de ander) ben/is/zijn blijft een raadsel zonder antwoord, een enigma of sorts; wel is het zo dat 'zeker' is dat ik en ander in meer of mindere mate overlappen. Maar, wie is die 'wij' dan? Hier komt de anderzijds op de proppen, anderzijds zijn ik en ander (wij) zijn en schijn, wezen(s) met (een) masker(s). Wij zijn ons masker, vallen er tot op zekere hoogte mee samen. Zoals Reve opmerkte: ik ben de clown die ik speel; in Maskaran geldt: ik ben het masker dat ik draag, wij zijn het masker dat wij dragen. En misschien geldt het niet alleen voor Maskaran in het bijzonder, maar voor identiteit in het algemeen. Wat weet ik ervan, ik ben ook mij maar.

Filosofisch meen ik (dat kan morgen weer anders zijn), dat de kwestie wie-ben-ik niet echt wezenlijk relevant is. Wie of wat men is is deels toeval en in dat opzicht (te) arbitrair om uitgebreid bij stil te staan (dat een dobbelsteen toevallig 6 gooit is toch ook niet iets om eindeloos te contempleren, het resultaat is om het even, er zit geen (diepere) 'betekenis' in het gooien van 6, men had net zo goed kunnen reflecteren op 3, of 1, of wat ook. Een ander deel is geen toeval, maar (vrije wil en dat soort debatten aside, ik geloof btw niet in vrije wil) een keus (curieus om het over een keus te hebben als ik geen aanhanger ben van het idee/concept van vrije-wil, maar nogmaals, wie ben ik). Enfin, ik denk dat de argumenten om zus of zo te willen zijn, het keuze-deel, interessanter zijn dan het resultaat van die overwegingen. Nog een ander deel is de kwestie van invloed, wisselwerking met anderen; ook dat maakt ons tot wie wij zijn/worden. Wat mij betreft is het tig keer spannender om zich te buigen over de ingrediënten die het ik maken tot wie die is, dan de kwestie wie-ben-ik als zodanig, wat in zichzelf naar mijn weten niets meer (en niets minder) is dan de contingente optelsom van de samenstellende elementen. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik 'de ander' niet interessant zou vinden, integendeel, maar het gerommel van wie-ben-ik, ik denk dat ik dat stadium voorbij ben, of althans, op een vaag zijspoor; de ander in zijn zijn-heid vind ik een miljoen keer boeiender, zoals ik mijzelf ook interessanter vindt als één van de zoveel anderen, in plaats van als een navelstaarderig ikje (dat geeneens bestaat, ik ben niets dan het masker dat ik draag, dat niet statisch is, maar de interpretatie van de ander van mij(n doen en laten).

Ik wil maar zeggen, ik denk dat het 'wie'-deel in de vraag 'wie-ben-ik' tot op zekere hoogte inwisselbaar is, contingent en toevallig. Is de vraag ben-ik niet duizend keer rijker? En dan niet om het al dan niet binaire antwoord, maar om de duizenden stappen die er om dat onwezenlijke antwoord cirkelen. Het besef dat de invulling ervan een dealen in mogelijkheden is, immers: als ik ben dan ben ik; de invulling ervan is deels toeval, deels keus, deels omstandigheden, interactie met anderen - in dat opzicht vind ik de kwestie dàt men is (of niet) vele malen boeiender omdat het de invulling mogelijk maakt, de basale voorwaarde is voorafgaand aan de specifieke, contingente invulling qua de constitutie van het 'ik'. Bwah. Niet dat ik weet of ik ben of besta. Wie of wat is een ik, een ander, een wij? Ben ik, besta ik, bestaat de ander, is de ander, bestaan wij, zijn wij; in hoeverre overlappen wij (ons)zelf? Flarden van dit soort kwesties stromen allerwege door Maskaran, maar dan anders ...


Pret met waternet

Waternet rekent mijn hoeveelheid wooneenheden (3: woonkamer, slaapkamer, keuken), als maat/indicatie, voor het geschat aantal vierkante meters woonoppervlak dat ik heb - en aan de hand daarvan wordt m'n waterverbruik geschat, en aldus m'n abonnementskosten per periode. Waarom in hemelsnaam is daar een verband tussen? Dus als ik een slaapkamer zou hebben groter dan 6m2, of een keuken van vier keer deze oppervlakte, of een enorme woonkamer, of meer in het algemeen achtendertig keer zoveel woonoppervlakte, zou ik naar hun idee ook significant meer water gebruiken? Terwijl ik nog steeds met evenveel/evenweinig bewoners ben? En als ik zou wonen in een hutje van zeg 9 vierkante meter, met 3m keuken 3m slaapkamer en welja, 3m woonkamer, dan zou ik net als nu ook drie wooneenheden hebben, en evenveel/evenweinig water gebruiken als nu? Ik snap domweg de waanzin niet van de koppeling tussen woonoppervlak en waterverbruik. Vraag gewoon naar het aantal bewoners en vermenigvuldig dat met het gemiddelde watergebruik per gemiddelde bewoner ...


HH ter Balkt (1938-2015)

Meander en de Reactor, en wiki, en ook DBNL, en tenslotte NPE - plus met Remco Ekkers dit, en met DBNL dat ...


Taal, absoluut, maar belangrijker nog: filosofie

Overal waar "taal" staat in dit stukje, zou ook filosofie kunnen staan. Filosofie is het fundament onder alle dingen die hij schrijft; taal is het middel om filosofie te uiten, te realiseren en te actualiseren; de verbalisatie van gedachten ... je zou kunnen zeggen dat taal de inkt is waarmee geschreven wordt, maar wil datgeen dat geschreven wordt deugen cq relevant zijn en kloppen, dan moeten er koosjere ideeen verwoord worden, ten grondslag liggen aan wat men schrijft, ergo: filosofie!


Boer op de flop


Jarig

Wat muze M. betreft, wij zijn tegenpolen; she was born in spring, and I was born too late, blame it on a simple twist of fate


Bulkboek (week van het korte verhaal, 14-21 februari)

Het mooiste uit de hele Nederlandstalige literatuur om gratis te lezen op elke desktop, laptop, tablet en smartphone, alhier


Valentijn

Mevrouw muze leeft momenteel in het dodenhuis waar de gekken zwerven; liefde en waanzin dus, ergo: Layla en Majnun - maar ook (de) rode draad der liefde


Vrijdag de Dertiende (and beyond that too)

Ik weet: vrijdag de dertiende
vandaag, de nacht begint
met een kat, zwart, in de tuin.

Morgen Valentijn. Tussen
nu en dan, springt zelfs geen
vlo, nee, geen vlo, maar een springvos.


Nederlandse poezie, babelsprech

Nederlandse poëzie (voor zover dat bestaat) is een onontkluwbar warren van prut en bagger.

Het is een landschap om in te verdwalen, een moeras dat zuigt en waar de muze vaker ligt te creperen dan danst en zingt. Ik ben Maarten van der Graaff & Frank Keizer zeer dankbaar dat zij zich, met gevaar voor eigen leven, in deze woestenij hebben durven wagen, en verslag hebben uitgebracht van hun bevindingen van het neerlands poëzielandschap: I en II


Edge

Geniaal idee, elk jaar de meest geniale wetenschappers, filosofen, kunstenaars en dergelijke een diepe, diepe vraag stellen ...


Haha

Haha, men kan veel over Harry Mulisch beweren, maar wie openstaat voor "ironie", zal toch ook soms om/met de beste man moeten kunnen lachen.

Net nog, op de site van nrc keek ik wat rond in zijn werkkamer. En wie kent niet zijn definitie van een oeuvre: Het oeuvre van een schrijver is, of behoort te zijn, een totaliteit, één groot organisme, waarin elk onderdeel met alle andere verbonden is door ontelbare draden, zenuwen, spieren, strengen, kanalen ...

Het oeuvre als lichaam dus. En heet zijn website niet heel toepasselijk "het nieuwe lichaam", dus again.

Maar, wat heeft dat dan met die humor van hem te maken? Nou, dat op 1 van de goedgevulde planken van zijn werkkamer, er 1 plank is ingeruimd voor een luxe editie van zijn verzameld werk, ergo "het lichaam" - en achteloos daarnaast dé vijf platonische lichamen uitgestald; de wiskundige oervormen van harmonie, perfectie en wat niet al. Meer dan vijf platonische lichamen zijn niet bestaanbaar, maar nonchalant de logica trotserend voegt Mulisch er dus een zesde lichaam aan toe.


Vertaalvreugde

There was a young man from Honshu
who tried limericks in haiku,
but

---

Een dichtertje uit Katmandu
mengde limerick met haiku
maar

--- --- ---

Form Fitting - Futility Closet


Appel en ei

Een appel en een ei kosten samen E1,10. De appel kost één euro meer dan het ei. Wat kost het ei?


Uitgeknepen aarde


25 jaar val van de muur

November 1989, het vallen van de muur, nu 25 jaar terug. Vandaag de dag wordt eraan gerefereerd of dat iets goeds was, een waardig verlangen. En ja, toen werd er reikhalzend naar uitgekeken, onder het mom van vrijheid voor iedereen.

Maar god, het kapitalisme bewijst keer op keer een woekerend virus te zijn, zonder waarde, zonder welzijn, zonder welvaart, woehoehoe doet het spook. De aarde raakt uitgeput, 99/100 mensen ploeteren en zwoegen harder dan ooit, de lucht onadembaar, het water ondrinkbaar, de grond onbewoonbaar, de dieren en planten dood en doder - en voor wat? Een paar stinkende, oneetbare grijpstuivers; ikke-ikke-ikke lekker meer dan jij ... en uiteindelijk heeft iedereen niets, niemand iets!

---

GELD VOOR DODEN

Het vallen van de muur in 1989, het eind
van de mogelijkheid van een ander systeem,
het begin van een leven lang slaven - als
gele vrijheid vermomd, heerst nu lood- en
loodzwaar louter het grijnzende goud, als
een zondige god, een wreker van waarde ...


4d-printer

Nu jan en alleman en zijn tante een 3d-printer heeft, wilt u natuurlijk een 4d-printer. Wel, dat kan, print dit en klaar bent u.


Ter kennisgeving

Vannacht 2 gedichten in Zone 37 samengevoegd, zodat er plek ontstond voor 1 ander gedicht. Dat is erin gezet, en toen ik toch bezig was ook maar meteen in grote lijnen Maskaran online gezet, een bundel vers van de veer en waar ik momenteel weinig meer over kwijt kan en wil dan dat die draait om maskers, maskerades, muzes en meer. En als u dan roept: maar daar schrijft u al jaaaaaaren over, dan zeg ik: inderdaad. En misschien is het daarom dat ik half-half in de veronderstelling ben dat ik na dit jaar (eventjes?) afhaak qua het schrijven van gedichten oude-stijl. Mede dankzij muze M. en deze en gene heb ik (in)gezien dat gedichten op myriaden manieren gemaakt kunnen en mogen worden ...


Solving three cubes while juggling them [als dit kan, kan alles]


2015

Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat 2015 een binair palindroom is, te weten 11111011111, wat min of meer hetzelfde is als 1024+512+256+128+64+16+8+4+2+1. En als u mij (of mijn bron) niet gelooft, dan rekent u het maar na. Al is en blijft de vraag: hoe betrouwbaar bent u zelf? Even betrouwbaar als ieder ander? Meer of minder? Wat is het verschil?!



www.markiske.tk is in handen van Mark Iske en bevat zowel dit als dat, en is groener dan groen door te bestaan uit 100% gerecyclede electronen.