www.markiske.tk - blog

WWW.MARKISKE.TK

BLOG - DR - FOTO'S - GEDICHTEN - PROJECTEN - Q-BASIC - WEGWIJZERS - ZVEA



2017

2017


Quantum Universe Jaaroverzicht 2016

De leukste, interessantste, relevantste artikelen van Quantum Universe netjes bij elkaar: I, II, en III.


Fabeltjes rond rubberkorrels en feiten rond klimaat-issues!

Mmmmh, knap van diegene die de heisa rond rubberkorrels is gestart, dat die de media heeft meegekregen om een extreem negatieve houding jegens die korrels in te nemen, en mede daardoor the-talk-of-town heeft weten te realiseren waarbij jan en alleman het erover heeft, niemand ook maar iets van die korrels wil weten, iedereen ze boycot en liever niet voetbalt dan zich blootstelt aan die korrels.

Terwijl, het was nog niet eens bewezen of die korrels giftig zijn en schadelijke effecten hebben op oa de gezondheid. Het was een vermoeden dat rondzong, een heksenjacht zonder rede of rijm.

Maar toch al die (voorbarige) heisa, dus. Tot beleidsvoorstellen aan toe dat die korrels, of ze nou giftig blijken te zijn of niet, onder geen beding meer op de velden zullen (mogen) komen, gebruikt zullen (mogen) worden.

Wat een voortvarendheid.

Intussen is gebleken dat die korrels niet echt gevaarlijk zijn, hun giftigheid vele malen lager dan ook maar enigszins invloed zou kunnen hebben. Verwaarloosbaar. Maar, de toon is gezet, de "jury" heeft bepaald: die korrels zijn knudde, weg ermee!

Dit toont 1. dat men zich bij het negativiseren van iets niet door feiten laat leiden, vooruitloopt op onderzoek, en alvast stug dingen in de ban doet en beleid bepaalt op at best vermoedens. Ergo, het debat, standpunten, en beleid, wordt niet gevoed door feiten, inzichten, argumenten, onderbouwingen, maar door onderbuikgevoelens a la die korrels zijn fout dus weg ermee; 2. dat het prima mogelijk is om iets stevig onder de aandacht te krijgen, en zelfs mensen zover krijgt afstand te nemen van bv die korrels - zelfs als het ten koste gaat van hun geliefde voetbal, als het maar aangrijpend gebracht wordt, de voorgehouden consequenties (zonder iets aan te trekken van feiten) maar eng genoeg zijn; en 3. politiek beleid niet wortelt in feiten en onderbouwingen dat a gedaan moet worden omdat de meeste argumenten en inzichten die kant op wegen, en dus dat b gelaten moet worden, maar nee, dat de keuze tussen a en b en wie weet wat meer mede (grotendeels?) bepaalt wordt door hoe men suggestief de oren laat hangen naar de kiezer om maar stemmen en macht te vergaren (om wie weet wat te doen ...)

Rara hoe kan 't dat klimaatverandering en soortgelijke issues, waarvan de waarheid en de feiten al tig maal zijn aangetoond, en de positie van elke klimaatwetenschapper duidelijk is, namelijk "als we zo doorgaan als dit zal 't leven op aarde in minder dan een eeuw dusdanige onherstelbare schade oplopen dat het klaar is met (het overgrote merendeel van) het leven op aarde" - hoe kan het dat dat debat amper leeft? Dat er lacherig over wordt gedaan? Dat bijna niemand de berichten serieus neemt en als consequentie daarvan bereid is zijn leven chronisch en grondig te veranderen? Dus blijft leven hoe men altijd al deed :-(


Re-organisatie #19122016

Het organiseren van mijn gedichten in bundels, doosjes en containers vordert gestaag :)


de drift der vernietiging, ingemaild stuk van M.

Steven sanders beargumenteert in zijn column op 15 december dat de xenofobische beleidsvoorstellen van donald trump en wilders met anarchisme te maken zouden hebben. Maar het anarchisme van een bakunin en de vernietigingsdrang waar hij het over heeft is juist niet gericht op de wens 'het land van buitenlanders te willen zuiveren' zoals trump en wilders zeggen te willen doen.

Anarchisme heeft te maken met de wens om met hierarchie te breken, terwijl wat wilders en trump willen doen niet mogelijk is, zonder een idee van hierarchie. Hun wens om respectievelijk Amerika en Nederland weer 'groot', namelijk 'normaal', namelijk 'wit' te maken, heeft bij uitstek met het idee van orde en hierarchie te maken, iets waar anarchisten zich tegen verzetten door het ter discussie te stellen.

Wilders wil de huidige orde niet 'vernietigen', hij wil de huidige orde 'verbeteren'. Bukanin wilde minder orde, wilders wil meer orde. Wilders denkt dat nederland ziek is omdat er te veel mensen zijn die de natuurlijke (witte) orde (van de gewone man) verstoren. Bukanin beargumenteerde juist dat dit soort ideeen over orde en hierarchie, mensen 'ziek' maakt.

Wilders wil de soort orde, waarin er geen plek meer is, voor het intellectuele 'gezwets' van hoger opgeleide (zoals Bukanin en Marx), en de religievrijheid van moslims.

Ik denk niet dat het klopt, dat het verbod op dit soort vrijheden waar wilders beleidsvoorstellen bij uitstek op gebaseerd zijn, iets met anarchisme te maken heeft, zoals sanders concludeert.

Men zou zich ook kunnen afvragen wat klimaatverandering, veroorzaakt door de normale gang van zaken, met de vernietigingsdrang te maken heeft waar Stephen Sanders het over heeft in zijn column op 15 december. Als er 200 diersoorten per dag uitsterven, omdat oliebedrijven niet bereid zijn te stoppen met het verbranden van co2, mogen we deze oliebedrijven dan anarchisten noemen, volgens de definitie die sanders hanteert in zijn column? Zijn het extremisten? Zijn het terroristen? Hoeveel leven op aarde mag de normale gang van zaken vernietigen, voordat we het over de vernietigingsdrang van deze oliebedrijven gaan hebben?zijn dat 300 diersoorten per dag?

400?

Het gehele leven op aarde?


ik wantrouw onze onverschilligheid, ingemaild stuk van M.

Natuurlijk heeft Jan Terlouw volledig gelijk als hij zegt dat we met klimaat verandering het leven op aarde aan het vernietigen zijn. En natuurlijk heeft hij gelijk als hij erop wijst hoe onvergefelijk het is dat we zo ontzettend veel tijd aan bijzaken besteden, terwijl we het niet hebben over de oorzaken van klimaatverandering. Laat staan dat we de juiste maatregelingen treffen die nodig zijn om klimaatverandering te stoppen.

Jan Terlouw beweert dat het komt omdat we elkaar niet vertrouwen. Maar is het niet ook gewoon heel erg moeilijk om vertrouwen te houden in een cultuur die keer op keer onverschillig blijft als blijkt dat er elke dag 200 diersoorten uitsterven als gevolg van deze klimaatcrisis. Ik bedoel, dit is niet alleen een misdaad, het is OOK een vorm van massamoord die door niets anders veroorzaakt wordt dan de normale gang van zaken.

Ik zou daarom het tegenover gestelde van Jan Terlouw willen beweren. Klimaatverandering wordt veroorzaakt omdat we niet genoeg wantrouwen koesteren jegens onze eigen onverschilligheid en de onverschilligheid van onze cultuur.

In de vpro gids schrijft arnon grunberg: 'Primo Levi schreef dat het tegenovergestelde van liefde geen haat is, maar onverschilligheid.' Hannah arendt daarintegen, liet met haar analyse van het proces tegen Eichmann zien dat onverschilligheid ook een vorm van haat kan zijn.

Eichmann beweerde namelijk tijdens dat proces expliciet keer op keer dat hij geen antisemiet was, maar dat joden hem onverschillig lieten. Ze lieten hem zo onverschillig dat hij bereid was om ze te vergassen. Eichmans onverschilligheid was een vorm van haat.

Wilders beweert dat zijn beleidsvoorstellen over 'minder marokkanen' geen haat is. Het laat hem onverschillig wat dit voor Marokkaanse mensen in Nederland zou betekenen, voor de openheid van de rechtsstaat en de democratie als hij deze beleidsvoorstellen zou doorvoeren. En het laat hem ook onverschillig dat zijn angst voor Marokkanen overdreven is. Het laat wilders onverschillig dat het tegenstrijdig is om enerzijds voor de vrijheid van meningsuiting te zijn, en anderzijds de koran te willen verbieden. Als wilders echt geinteresseerd zou zijn in de veiligheid van Nederlanders dan zou hij het niet over marokkanen hebben, maar net als jan terlouw over klimaatverandering. Zijn onverschilligheid is een vorm van haat.

Mensen die bij shell werken haten de natuur. Er sterven elke dag 200 diersoorten uit omdat het klimaat opwarmt door het verbranden van co2. De mensen die bij shell werken zijn hier zo onverschillig over dat ze geen ontslag nemen, als blijkt dat klimaatverandering het leven op aarde aan het verwoesten is. Hun onverschilligheid is een vorm van haat.


Boos Boos Boos, ingemaild stuk van M.

De populariteit van Trump en Wilders aan de ene kant, en iemand zoals Bernie Sanders aan de andere kant, wordt vaak verklaart vanuit de vermeende boosheid van de kiezer. Dit is ook wat de socialistische documentaire maker Michael Moore bespeurt, onder de 'gewone' burger naast wie hij woont, en voor wiens belangen hij opkomt in zijn documentaires. Ook volgens hem is de 'gewone' burger boos. Hij is boos op de normale gang van zaken. Boos op het systeem. En boos op de status quo.

Rechts populistische partijen zien in immigratie, terrorisme, inbraken en overvallen de oorzaak voor de boosheid onder kiezers. Terwijl socialistische partijen het voornamelijk in de graaicultuur van Wall Street zien. Rechts populistische partijen wijzen met een xenofobische retoriek zondebokken aan om de boosheid te sussen. Terwijl socialistische partijen op zijn minst een poging doen, om degene die van dit systeem hebben kunnen profiteren, verantwoordelijk te houden voor de problemen die hun privileges veroorzaken.

Maar er zijn ook genoeg mensen, zowel liberalen als conservatieven, die nog altijd betwisten of de gewone burger wel gelijk heeft. Ze vinden de kiezer een slechte verliezer. Voor hun werkt het systeem namelijk prima, dus waar maken deze 'global losers' zich druk om?

Ik denk dat vooral dat laatste onverstandig is om te doen, om uit zuiver eigen belang weg te deinzen voor de realiteit van de boosheid van de kiezer. Want ze zijn er wel degelijk. Genoeg redenen om boos te zijn op de status quo. En als ik heel eerlijk ben dan moet ik toegeven dat ik mijzelf best in dit algemeen gevoel van boosheid kan herkennen. Al ben ik er niet van overtuigd dat terrorisme, immigratie of zelfs de graaicultuur van wall street de oorzaken van mijn boosheid zijn. Ik denk namelijk dat klimaat verandering een veel en veel groter probleem is.

Ik ben boos omdat meer dan 97 procent van de wetenschappers kunnen bewijzen dat klimaatverandering een gevaar voor het leven op aarde is. En ik ben boos omdat er elke dag 200 diersoorten uitsterven als gevolg van de klimaatcrisis. Ik ben boos omdat dit een vorm van genocide is en van ecocide die door niets anders veroorzaakt wordt, dan door de normale gang van zaken. Ik ben boos op de techniek. Boos op de industrie. Boos op de waanzinnige consumptiedrang die klimaatverandering veroorzaakt heeft. En ik ben boos op de fossiele brandstof bedrijven omdat ze datgene waar ik van houd, namelijk het leven op aarde zelf, consequent op het spel zetten, zoals duidelijk wordt als je er bij stil durft te staan dat door hun beleid 50 procent van de diersoorten op aarde met uitsterven bedreigt worden. Ja, je leest het goed, 50 procent van de diersoorten op aarde!

Als de meeste wetenschappers het er over eens zijn dat klimaat verandering een gevaar is voor het leven op aarde, waarom nemen we dan niet per direct alle maatregelingen die nodig zijn om klimaatverandering te stoppen? Is het wenselijk om op een aarde te leven waarin alle anderen diersoorten zijn uitgemoord, omdat ze plaats moesten maken, voor onze consumptiedrang, onze techniek, onze industrie, en voor de bedrijven die hiervan kunnen profiteren? Waarom wordt het leven op aarde op het spel gezet? Waarom praten we er niet over? Sinds wanneer is het een goed idee om over massamoord te zwijgen?

En hoeveel diersoorten moeten er dan uit sterven voordat ik hier wel boos over mag zijn? Hoeveel moeten er uit sterven voordat we klimaatverandering een misdaad noemen? En hoeveel moeten er uit sterven voordat we de fossiele brandstof bedrijven die deze ecocide veroorzaken verantwoordelijk gaan houden voor deze misdaad?


Albert Vollbehr - een uitleg van Nietzsches Aldus sprak Zarathoestra

Boven al mijn schrijven torent mijn Zarathoestra hoog uit. In dit boek heb ik de mensheid het grootste geschenk gegeven dat het tot nu toe rijk is ... Het is ook het diepzinnigste boek dat ooit geschreven is, geboren uit innerlijke onderdompeling in waarheid, een onuitputtelijke bron, waaruit iedere emmer vol goud en goedheid tevoorschijn komt.

F. Nietzsche, Ecce Homo

Als u het ooit al eens doorgelezen hebt en er toen geen touw aan vast kon knopen of veel ervan u toen ontging, doe het dan nog een keer, en laat mij met kinderlijk enthousiasme een gids zijn die alle bloemen in de tuin aanwijst en er een verhaaltje bij vertelt. Zoals u weet bewieroken gidsen overal op aarde de dingen waarvoor ze betaald worden, en hoe meer ruÔnes, des te bedwelmender hun wierrook om er maar wat van te maken. Wat mijn uitspraken waard zijn moet u dus zelf maar uitmaken; ik kan u slechts zeggen dat ik voor mijn eigen plezier de voetstappen van Nietzsche naloop en dat dit voor mij het enige maar ook waardevolste loon is.

Ik kan u ook zeggen dat Nietzsche in mijn eigen denken af en toe op zeer grote weerstand stuitte en ik niet bepaald alles van hem voor zoete koek kan slikken. -'Hoe zou het ook anders', zie ik hem nu tegen mij grinneken, 'omdat ik gelijk heb, moet je je oude waan enigszins rechtvaardigen om je gezicht te bewaren; ik ken de mens'. -'Ja', antwoord ik hem op al even ergerlijke toon, 'zo moest jij ook al je leringen de wereld in schreeuwen: je moest op alle mogelijke manieren maar bewijzen dat je geestelijk opgegroeid was; dacht je dat het pathologische daarvan mij ontging? Ik ken de mens ook, en by the way, je moet je nog steeds schamen voor de minachting waarmee je over de theologen Renan en Strauss schreef'. -'Dacht je dat de wereld zich ooit iets had aangetrokken van mijn boodschap indien ik niet met mijn bloed geschreven had?', krijg ik als weerwoord te horen. -'Goede vraag, die voorlopig mijn mond weer snoert', werp ik hem met een glimlach toe.

Omdat deze filosoof -of moet ik hem psycholoog noemen, of gewoon prater tegen zichzelf, kenner van zichzelf, zoveel snaren bespeelt die ik tot de kern van mijn eigen wezen reken, blijft hij voor mij het beste gezelschap dat ik me maar kan indenken, de enige filosoof (tot nu toe) die mij elke dag wat te bieden heeft, de enige die inspireert te leven, de enige filosoof voor wie filosofie een zaak van leven of dood is, en met wie het enerverend is om soms de degens te kruisen.

Wat Nietzsches gedachten in Zarathoestra betreft ben ik nog lang niet volleerd, ik lees zijn beroemdste boek pas voor de zevende maal. Ik zal voor de liefhebber vooral laten horen wat er zoal rondfladdert in een hoofd dat eens jarenlang volgestouwd werd met christelijk geloof, en dan opeens getrakteerd werd op een portie Nietzsche. Nietzsche is in de eerste plaats geschikte literatuur voor mensen met een affiniteit voor religieus geloof, maar die zich in een wereld waar religieuze denkbeelden het maatschappelijk klimaat bepalen voelen alsof ze in ballingschap zijn.

Er staat nu nog niets op papier. Nietzsches boek heeft 81 hoofdstukken, en bestaat uit vier delen die elk een introductie verlangen. Het zal een enorme klus worden om de eindstreep te bereiken. Maar ik ga met zijn boek naar bed en sta er mee op; ik můet erover schrijven, ik loop er van over.

Welkom op deze uitvoerige rondleiding door Nietzsches visie voor de 21ste eeuw

En, een andere intensieve verwerking van Nietzsche's Zarathustra is het 2delige 1934-1939 seminair van CG Jung


756

Aantekening van 3 dec 2015: 756, dromen, de dood, de nacht, eenzaamheid en sneeuw.

Dat 756 is ongetwijfeld een blz-nummer. Maar van welk boek? De aantekeningen eromheen hebben te maken met Nietzsche, van den Assem, Blake, Rimbaud. En waarom is het in 't nederlands, is de frase een vertaling? Wie het weet mag het zeggen.


Zondebokken-politiek, ingemaild stuk van M.

Een stem op Trump, op Wilders en op Rutte is een stem op het aanwijzen van zondebokken voor politieke problemen die veroorzaakt zijn door degene die van dit systeem profiteren.

Het aanwijzen van zondebokken voor economische, sociale, politieke en culturele problemen heeft een nare geschiedenis in Europa. Het is namelijk precies wat Hitler en andere totalitaire en fascistische dictators in het begin van de 20ste eeuw in Europa ook deden. Dit in combinatie met een beleid gericht op het ondermijnen van democratische instituties, was het begin van een politiek van massamoord.

Iedereen die het socialisme en rechts populisme over een kam scheert, enkel omdat ze allebei 'rebels' zouden zijn, waarmee bedoelt wordt, dat ze het in hun hoofd halen, kritiek te hebben op de liberalen en conservatieven die doen alsof zij en niet de oliebedrijven voor wie ze werken aan de macht zijn, flirt met dit fascistische gedachtegoed. Alleen omdat politieke bewegingen van elkaar onderscheiden kunnen worden op grond van het feit, dat ze wel of geen kritiek hebben op het systeem, maakt alle politieke bewegingen die kritiek hebben op het systeem nog niet tot een pot nat, zoals de retoriek van stephen sanders, michael persson en arnon grunberg moet doen geloven. Socialisme kan democratich zijn, totalitair, of xenofobisch. Het kan zich vertalen in beleidsvoorstelen of niet. Zolang de inhoud van de kritiek niet ter discussie wordt gesteld is een vergelijking, tussen bijvoorbeeld Bernie Sanders socialisme en Donald Trump's 'socialisme', tussen Hitler's 'socialisme' en Fidel Castro's socialisme gevaarlijk en dom.

In het socialistische en linkse gedachtegoed wordt er geen zondebokken politiek bedreven en dit maakt het naar mijn idee essentieel anders dan het rechts populistische gedachtegoed die wel degelijk de schuld op de schouders laat rusten van degene 'die niet zoals ons zijn'. Terwijl links op zijn minst een poging doet, om degene die van dit systeem hebben kunnen profiteren, verantwoordelijk te houden voor de problemen die hun privileges veroorzaken, probeert rechts de onvrede onder de kiezer te sussen met een combinatie van xenofobie en het ondermijnen van de democratische instituties.

Ik denk dat het verkeerd is om de oplossing voor politieke problemen te zoeken bij degene die het niet veroorzaakt hebben. Ik denk dat het of heel dom, of uitermate manipulatief is om te doen, want zolang je de oorzaak van een probleem niet ter discussie stelt, zal het ook niet worden opgelost.


De Nederlandse poŽzie van de twintigste en de eenentwintigste eeuw in 1000 en enige gedichten

Wanneer leer ik het nou? Keer op keer koop - in dit geval: krijg, ivm verjaardag - ik bloemlezingen van nederlandse poŽzie, en keer op keer is het al heel wat als ik zo'n verzameling een zesje geef. Hou ik dan niet van poŽzie in het algemeen, of sluit de specifieke selectie van de samensteller domweg niet aan bij wat ik wel waardeer? Bij een thematische bloemlezing kan ik nog begrijpen dat het niet klikt, omdat het wat dan vaak voorrang heeft op het hoe, en het wat, afhankelijk van het thema, maar net moet aansluiten bij mijn particuliere interesse. Maar bij een bloemlezing die een overzicht wil bieden van zeg zo'n 150 jaar nederlands(talig)e poezie, verwacht ik - naÔef? - toch wat meer dan nee-nee-nee-nee-nee-mwah-nee-nee-nee-nee.

Zou het hem zitten in het concept "overzicht"? Goede dichters en goede gedichten zijn helaas dun gezaaid, misschien dat er elke 10 jaar at best 3 werkelijk goede gedichten worden geschreven, dus na 150 jaar is dat met wat goede wil 50 gedichten; van een bundel met meer dan 1000 gedichten zou dat dus de bovenstebeste 5% zijn, en indachtig het idee dat 95% van alles rommel is, gaat dat dus ook op voor de nieuwe bloemlezing van Pfeijffer (die de opvolger wil zijn van de dikke Komrij). Om precies te zijn bevat zijn verzameling haast 1500 gedichten, is bijna 10 per jaar, dat is echt onwaarschijnlijk veel om steevast kwaliteit te verwachten, maar een overzicht biedt het zeker. Maar waarom een overzicht doorworstelen waar de champagne amper aanwezig is, en zeeŽn van prik de ooit enthousiaste lezer in mij doen verzuipen. Prik zonder prik bovendien.

Een sterk gedicht ademt een geheim, laat zich niet oplossen en is niet parafraseerbaar; zo'n gedicht is tegelijk oneindig helder en oneindig diep, ademt van binnen vuur en van buiten ijs - de blauwdruk van het heelal op handformaat. Niet dat een gedicht als dat bestaat (hoewel, misschien toch, als boom, als waterval, als zwaluw, als muze, als kiezelsteen, als wind), maar ernaar streven, het proberen waar te maken, is in elk geval beweging in de goede richting. Dichten als vuurwerk, zonder als.

Soit. Ik behoef geen globaal overzicht van 150 jaar poŽzie hier te lande, omdat het mij niet perse boeit wat er in 1920 alhier gaande was, of in 1960 of 2000, of wie-weet-wanneer. Misschien de grote lijnen, maar that's it. Wat mij wel boeit zijn goede, kwalitatieve gedichten, eventueel gekoppeld aan tijdgeest en toch tijdloos. Maar dat is een andere kwestie, andere insteek. Ja, iemand die wil weten wat er toen en nu en dan geschreven werd, die zal met deze bundel flink wat weken zoet zijn ... maar iemand die wil genieten van sterke poŽzie dmv deze verzameling is mijns inziens helaas behoorlijk aan het verkeerde adres.

---

De nederlandse poŽzieencyclopedie over dit boek, en wat extra achtergrond-info - en tenslotte een kritische bespreking.


Re-organisatie #24112016

Zoals zo vaak ben ik m'n gedichten weer 'ns aan het her-her-herorganiseren.

Het basis-idee is om werk van 2001-2012 te verspreiden over 24 bundels, is 360 gedichten, halfslachtig opgedeeld volgens de gulden snede, dus 135 in het ene deel en 225 in het andere. Daar zijn vervolgens weer sub-groepjes in te onderscheiden, doch dat nu terzijde. Werk van 2013-2016 wordt geplaatst in 16 bundels, dat wordt nog heel wat gepuzzel ... uiteraard is er ook plek voor de muze-bundels, waarschijnlijk zal OadE op het snijpunt 2012-2013 komen te staan, en Amarant totaal aan het eind. Tenslotte eventueel enige bijlages, men moet wat. En zo gaat alles zijn gangetje, en wee hem die vraagt: waarom?!


Tea-topics van Pickwick

Tea-topics, vaak verhaspeld tot tea-notes, is een prikkelende vraag op het labeltje van een zakje thee. Gezien de vele liters die ik dagelijks wegdrink, komen er heel wat topics voorbij. Zoals deze: Welke superkracht zou je het liefste willen hebben?

Onzichtbaar-zijn en tijd-reizen, leuk, maar niet zaligmakend. Wat te denken van de mogelijkheid om statistiek naar je hand te zetten? Alles wat mogelijk is, domweg waarmaken - daarbij vergeleken zijn onzichtbaarheid en tijdgereis mager kinderspel.


Dylan 1965-1966 and beyond

Zonder Dylan's muziek was ik al zeker drie keer dood. Hersendood. De energie ervan reanimeert me mentaal opnieuw en opnieuw. En dan vooral de periode 1965-66. Gouden tijden, verzilvert in 2015-16 door de uitgave van alle studio-opnames (The Cutting Edge, 18cds), alle live-optredens '65 (The 50th Anniversary Collection, 12cds), en nu dan alle 23 live-opnames van '66 (The 1966 Live Recordings, 36cds - alhier besproken door Tom in een reeksje anti-recensies)

Intussen is de storm rond de nobel-toekenning aan Dylan eindelijk enigszins gaan liggen - terecht, het maakt maar weinig uit in welke (literaire) categorie lyrics thuishoren, genre's zijn niets dan een extern labeltje, het enige wat telt is de kwaliteit. Zeg sinds half 2007 luister ik naar zijn werk, en dan niet eens perse letterlijk om de texten maar naar de manier waarop de muziek en de stem schuren en versmelten in dictie, ritme, cadans, intonatie, noem maar op. Het rammelt, maar kloppend.

Als mijn gedichten al anders zijn dan eerst, dan zijn daar twee factoren beslissend op van invloed geweest: 1. Mevrouw M., en 2. Dylan. Ik ben vrijer in de beweging van het gedicht, de dynamiek ervan, meer organisch en minder mechanisch, zoiets; gefrommel met lettergrepen, zoals in "... while the eyes of the idol with the iron head are glowing" - dat "with the iron head" maakt het geen maakwerk. Of dit: "... in another lifetime, she must have owned the world, or be faithfully wed to some righteous king who wrote songs beside moonlit streams" - het is te lang volgens elke workshop, maar het past uitstekend. En de tig keren dat een gedicht vastzat, dan uit de klei op gang werd getrokken door een al dan niet vertaalde dylan-snipper, zodat een gedicht a. weer wist te bewegen, en b. 10 sprongen beter werd. Jah, Dylan zit zeker in het DNA van mijn bundels, immers: good poets imitate, great poets steal, aldus de man van wie Dylan zelf een en ander onnavolgbaar overnam :)

NB: vandaag sluit de Turing-gedichtenwedstrijd, en in minstens de helft van mijn inzendingen zit een stukje Dylan, yeah!


The Genius of Birds by Jennifer Ackerman

Birds are astonishingly intelligent creatures. In fact, according to revolutionary new research, some birds rival primates and even humans in their remarkable forms of intelligence. Like humans, many birds have enormous brains relative to their size. Although small, bird brains are packed with neurons that allow them to punch well above their weight.

In The Genius of Birds, acclaimed author Jennifer Ackerman explores the newly discovered brilliance of birds and how it came about. As she travels around the world to the most cutting-edge frontiers of researchó the distant laboratories of Barbados and New Caledonia, the great tit communities of the United Kingdom and the bowerbird habitats of Australia, the ravaged mid-Atlantic coast after Hurricane Sandy and the warming mountains of central Virginia and the western statesóAckerman not only tells the story of the recently uncovered genius of birds but also delves deeply into the latest findings about the bird brain itself that are revolutionizing our view of what it means to be intelligent.

Consider, as Ackerman does, the Clarkís nutcracker, a bird that can hide as many as 30,000 seeds over dozens of square miles and remember where it put them several months later; the mockingbirds and thrashers, species that can store 200 to 2,000 different songs in a brain a thousand times smaller than ours; the well-known pigeon, which knows where itís going, even thousands of miles from familiar territory; and the New Caledonian crow, an impressive bird that makes its own tools.

But beyond highlighting how birds use their unique genius in technical ways, Ackerman points out the impressive social smarts of birds. They deceive and manipulate. They eavesdrop. They display a strong sense of fairness. They give gifts. They play keep-away and tug-of-war. They tease. They share. They cultivate social networks. They vie for status. They kiss to console one another. They teach their young. They blackmail their parents. They alert one another to danger. They summon witnesses to the death of a peer. They may even grieve.

This elegant scientific investigation and travelogue weaves personal anecdotes with fascinating science. Ackerman delivers an extraordinary story that will both give readers a new appreciation for the exceptional talents of birds and let them discover what birds can reveal about our changing world. Incredibly informative and beautifully written, The Genius of Birds richly celebrates the triumphs of these surprising and fiercely intelligent creatures.

---

The Genius of Birds by Jennifer Ackerman


Tarantula



Tarantula? Een brievenboek, prozagedichten, stream of conciousness? Dat alles, en meer, en beter ... 3 december for sale!


Matsui Pure Poem 1103~1107

III II III III II II I II II III I I III I III II II III I I
I II III I II III I II III I II III I II III I II III I II
III I II III I II III I II III I II III I II III I II III I
II III I II III I II III I II III I II III I II III I II III
I II I III I III III I II II II II III I I I II III III II
III I III II III II II III I I I I II III III III I II II I
II III II I II I I II III III III III I II II II III I I III
II I I III I I II III II II I I I III III III II II III II
I III III II III III I II I I III III III II II II I I II I
III II II I II II III I III III II II II I I I III III I III
II I II II III III II III II II III III I III I II I I I I
I III I I II II I II I I II II III II III I III III III III
III II III III I I III I III III I I II I II III II II II II
II III II I II I II II I I III III II I I II I III III III
I II I III I III I I III III II II I III III I III II II II
III I III II III II III III II II I I III II II III II I I I
I II II III II I I I III I I II II III II II III III I III
III I I II I III III III II III III I I II I I II II III II
II III III I III II II II I II II III III I III III I I II I
I II I III II II III III III III III I II I II I II II I I


Spoorslags 36

Zoals men van kind na 18 jaar volwassen wordt, zo wordt men van volwassen na 18 jaar 36. Nog 4 jaar en 40 staat voor de deur, zoals eerder 30, en 20, en 10 - ijkmomenten. Maar toch, elk moment is een overgangsmoment, 36 ook.

Rimbaud, ongeveer van de generatie van van Gogh, zat diep in duister Afrika, zijn pen driftig in de weer met rekeningen, cijfers, boekhouding, en nu en dan een broerderlijke brief aan zijn gehate moederland. Hij had nog een jaar. En van Gogh, dat genie zonder talent, meesterwerk naar meesterwerk knalt hij in het land van God uit z'n penseel. Een jaar later, adieu. En dien vermet'le dichter Marsman: schoon schip via drie banden verzameld werk, barstensvol plannen voor nieuwe schrijverij, en vier jaar later, vaarwel ...

36. Het holt naar 40 maar 20 lijkt dichterbij te staan. Delfos anyone? En die tig schemerbrieven? Liefdewerk oud papier.

Het was JC Bloem die rond zijn 35ste het nu klassieke bundeltje 'het Verlangen' het licht deed zien. Een serum om zich niet, nooit werkelijk gewonnen te geven. En Nescio, het is bekend, kroonde zijn trilogie een jaartje eerder. En Dante, van de weg geraakt, verdoold in een schimmig bos, zette zijn eerste kruistocht-schreden op de helft van zijn leven. En Goethe? Iets met een Italiaanse reis. En Shakespeare? Hamlet! Of was het Hamlet die Shakespeare baarde? Enfin.

Namen namen namen. Wat deed ik? Een stuk of wat bundels. Wat doe ik? Houden van de muze. Niet dat ik weet wie ik ben; een witte vlek op de kaart van een wereld die niet bestaat. Ik weet niet hoe het voelt een ik te zijn, te hebben, te wezen. Ik is een ander, maar dan anders. Ene Thomas Metzinger heeft daar zinnige dingen over geschreven. En toch; mij bestaat in de beweging van de muziek van Dylan, met name de jaren 65-66. Nog een weekje, en alle 36! concerten van '66 komen beschikbaar - eerder verschenen alle studio-opnamen van 65-66 al en alle concerten van '65. Feest!

En feest is het! Want 36, dat word je niet elke dag. Niet elke dag en niet elk jaar. Wat ga ik doen? Eerwaarde Kant, zoon van een zadelmaker, zou het wel weten ...


Peter Sloterdijk - Sferen

Al maanden, jaren kijk ik uit naar de tijd & zin om de trilogie Sferen van Sloterdijk te lezen - nu eindelijk-eindelijk liggen ze op m'n bureau, en wat doe ik? Beetje doorbladeren en verder negeren. Mmmh, de insteek heeft iets van conceptuele poŽzie, de mens en de wereld tonen cq onderzoeken, door in kaart te brengen waar en hoe de mens in relatie tot de wereld bestaat; de mens bestaat in, op en tussen sferen ... sferen als bellen, globes en schuim. De vraag: Wat is de mens?! wordt hier vervangen door de vraag: Waar is de mens?! En het antwoord op die vraag, in samenhang met wat de mens (en zijn omgeving, en de relatie en interactie tussen omgeving en mens) hier en daar doet, levert een indirect, maar des te helderder, inzicht op met betrekking tot de wat-vraag.

De 3 dikke delen zijn een cultuur-studie, een antropologische-studie, een sociologie-studie, enz. Gelezen heb ik die 1500+blz vooralsnog niet, en geen idee of dat er ooit van komt. Maar de sfeer van het boek (no pun intended) heeft iets poŽtisch; het is de poŽzie van het concept van sferen in de hoedanigheid van bellen, globes en schuim waar ik op z'n tijd iets mee wil doen, bv dmv een bundel die borrelt en bruist, evt in combi met de logologische ruimte van het binaire heelal.


Mother knows best ... en een basaal beginsel-programma van M.

Het subtiele, wankele evenwicht tussen "dat is een mening" en "dat vind ik een feit" -

--- --- ---

Beste Volkskrant,

Ik denk dat het belangrijkste vraagstuk van de 21ste eeuw is om deze cultuur ter discussie te stellen. Omdat het de oorzaak is van de belangrijkste problemen waar de 21ste eeuw mee te maken zal krijgen, zoals klimaatverandering en het feit dat er elke dag 200 diersoorten uitsterven, door de levenswijze van deze beschaving. Zolang je de oorzaak van een probleem niet ter discussie stelt, zal er ook geen effectieve oplossing kunnen ontstaan. Ik denk dat het de taak van een filosoof of activist kan zijn om dit te doen.

Helaas geeft uw krant en de media in het algemeen weinig ruimte aan dergelijke filosofen die in de traditie van Rousseau de sociale constructie die deze beschaving is zelf ter discussie durven te stellen, wat historisch gezien de belangrijkste reden is waarom we Łberhaupt een democratie hebben met de persvrijheid die een Volkskrant heeft.

Met mijn reacties op wat iemand als Arnon Grunberg schrijft voor de volkskrant probeer ik duidelijk te maken waarom het belangrijk is om deze cultuur wel ter discussie te stellen in tegenstelling tot wat een schrijver zoals hij doet.

Ik denk dat mijn reacties een bijdrage kunnen vormen in het beginnen van een discussie over de belangrijkste problemen van de 21ste eeuw. Ik ben benieuwd om te horen hoe de volkskrant daarover denkt. Ik denk dat het verkeerd is om de oorzaak van problemen zoals klimaatverandering te blijven negeren zoals de volkskrant doet.

Met vriendelijke groet,

M.


Bob Dylan, simple twist of fate, 13-10-2016


Ted Hughes - Crow, 2 unpublished poems

In 1983 verscheen van Keith Sagar "The Achievement of Ted Hughes", waarin hij verschillende essays aan deze dichter en zijn poŽzie wijdt. Een update hiervan is "The Laughter of the Foxes" - echter, een deel van dat boek mist wat zijn eerste boek zo waardevol maakt, namelijk de inclusie van enkele gedichten van Ted Hughes die nergens anders te lezen zijn/waren.

Intussen is het merendeel van die gedichten opgenomen in Ted Hughes - Collected Poems (2005). Echter, niet alles, te weten Crow Fails en Crow Compromises.

--- --- ---

Crow Fails [1968]

'Look,'said God, 'I've had an inspiration,'
And he showed Crow his creation -

Nailed up by its four corners,
With a crown of fatal and firepoint everlastings,
With blood and water coming out,
With its gape-silence, after the birth-cry.

'You can have it,' said God. 'Only don't spoil it.'
'It's beautiful,' said Crow.
                    And he wore it on a chain,
And he ate it and he drank it,
He did his courting in its secret places,
He strung it and strummed it and sang to it

And he rode it through space
But vain and again vain
Were his attempts to defend it

From the black flock of God's second thoughts.

---

Crow Compromises [1968]

God flung a glamour -
And the Cosmos became a clockwork.
Crow happily chimed.
Or, when he got tired of chiming, he pointed.
This cosmos stirred him to the depths.

God flung another glamour -
The Cosmos became an optical oscillation
Between Being and Nothing, Nothing and Being -
Crow ducked under his brain, he hid in his body,
Hung his limbs with black and danced to his drum

Adoring the Serpent of Intestine
Coiled in the tree of bone and crowned with teeth

Alias the Serpent of Begetting
Coiled in the crotch and crowned with prickly ecstasies

Protitating with feasts and foolish songs
With leaves of blood and a woman on a rude altar

The Faceless

God with two faces.


Bob Dylan Nobelprijs - DWDD


Ingemailde brief van M., III/III

Maar het kan ook anders. Mensen kunnen stoppen met het te doen. De bewijslast ligt bij degene die het doen. Niet bij degene op wie het gedaan wordt. Degene op wie het gedaan wordt, hoeven niet te accepteren wat degene die het doen hun ermee aan doen. Niemand hoeft te accepteren dat anderen hem of haar als slaaf behandelen. het kapitalisme kan niet functioneren zonder inkomensongelijkheid en loonslavernij. er bestaat geen rechtvaardiging voor inkomensongelijkheid en loonslavernij. NIemand is van nature minder dan een ander. Niemand hoeft zijn leven lang in armoede te leven terwijl die fulltime werkt in smartphone fabrieken of kerncentrales. terwijl anderen stinkend rijk worden met hen ertoe te dwingen daar te werken. een vorm van rijkdom die veelal georven is.

Zolang er zalmen in de rivieren zwemmen zal niemand er uit zich zelf voor kiezen om in een mijn te werken. Niemand heeft het recht de zalmen toe te eigenen of uit te moorden, en dan anderen ertoe te dwingen in mijnen te werken, die ze er consequent voor onder betalen, die de grond zo onvruchtbaar maken, dat de aarde wordt uitgemoord en het klimaat verandert.

Zoals Isiah Berlin aantoonde moet vrijheid allereerst negatief gedefinieerd worden. Het betekent dat je zo leeft en handelt dat je anderen er niet systematisch mee van hun vrijheid beroofd. Doe je dat wel, dan ben je een onderdrukker. Als we zo leven en handelen dat er elke dag 200 diersoorten per dag dood gaan. Dan zijn we onderdrukkers. Het is verkeerd om systematisch alle diersoorten op aarde te onderdrukken. er is geen reden voor. het is niet noodzakelijk. het is niet natuurlijk. het kan ook anders. De beschaving waarmee we het doen is een sociale constructie. Er bestaat geen rechtvaardiging voor deze constructie. het is waar dat we ermee moeten ermee stoppen, willen we niet al het leven op aarde in gevaar brengen.

de socioloog en academicus robert jensen verwoord dit als volgt:

But toughest to dislodge may be the central illusion of the industrial worldís extractive economy: that we can maintain indefinitely a large-scale human presence on the earth at something like current First-World levels of consumption. The task for those with critical sensibilities is not just to resist oppressive social norms and illegitimate authority, but to speak a simple truth that almost no one wants to acknowledge: The high-energy/high-technology life of affluent societies is a dead end. We canít predict with precision how resource competition and ecological degradation will play out in the coming decades, but it is ecocidal to treat the planet as nothing more than a mine from which we extract and a landfill into which we dump.

We cannot know for sure what time the party will end, but the partyís over.

Does that seem histrionic? Excessively alarmist? Look at any crucial measure of the health of the ecosphere in which we live groundwater depletion, topsoil loss, chemical contamination, increased toxicity in our own bodies, the number and size of dead zones in the oceans, accelerating extinction of species, and reduction of biodiversity and ask a simple question: Where are we heading?

Remember also that we live in an oil-based world that is rapidly depleting the cheap and easily accessible oil, which means we face a major reconfiguration of the infrastructure that undergirds daily life. Meanwhile, the desperation to avoid that reconfiguration has brought us to the era of extreme energy, using ever more dangerous and destructive technologies (hydrofracturing, deep-water drilling, mountaintop coal removal, tar sands extraction).

Oh, did I forget to mention the undeniable trajectory of global warming/climate change/climate disruption?

Scientists these days are talking about tipping points and planetary boundaries, about how human activity is pushing Earth beyond its limits. Recently 22 top scientists warned that humans likely are forcing a planetary-scale critical transition with the potential to transform Earth rapidly and irreversibly into a state unknown in human experience, which means that the biological resources we take for granted at present may be subject to rapid and unpredictable transformations within a few human generations.

That conclusion is the product of science and common sense, not supernatural beliefs or conspiracy theories. The political/social implications are clear: There are no solutions to our problems if we insist on maintaining the high-energy/high-technology existence lived in much of the industrialized world (and desired by many currently excluded from it). Many tough-minded folk who are willing to challenge other oppressive systems hold on tightly to this lifestyle. The critic Fredric Jameson has written, It is easier to imagine the end of the world than to imagine the end of capitalism, but thatís only part of the problem for some, it may be easier to imagine the end of the world than to imagine the end of air conditioning.


Als u zegt dat waarheid belangrijk is voor 'beschaafd samenleven en vooruitgang', dan houdt u of u zelf voor de gek, of u liegt. of klimaat verandering is werkelijk uw blindspot. of u begrijpt niet hoe belangrijk het is om het hele idee van beschaving zelf ter discussie te stellen, omdat dit wel degelijk de oorzaak is van klimaatverandering en omdat klimaatverandering wel degelijk het voortbestaan van het leven op aarde in gevaar brengt omdat oneindige groei op een eindige aarde werkelijk niet bestaat. of u bent zelf intellectueel lui. of u houd u zelf voor de gek. of u heeft niet goed geluisterd naar experts zoals James Hansen en Paul Beckwith, vooraanstaande klimaatwetenschappers.

We zijn zeer beniewd wat u van onze kritiek vind en we zouden hier graag met u in discussie over treden. We denken dat we wel degelijk in staat zijn onze standpunten te verdedigen met goede argumenten, en we hebben werkelijk naar de experts over klimaatverandering geluisterd, op grond waarvan we onze argumenten hebben gevormd.

We hopen spoedig van u te mogen horen.

Met vriendelijke groet


Ingemailde brief van M., II/III

Ter vergelijking. Dit is wat George Orwell hier over schreef:

'In the end the Party would announce that two and two made five, and you would have to believe it. It was inevitable that they should make that claim sooner or later: the logic of their position demanded it. Not merely the validity of experience, but the very existence of external reality was tacitly denied by their philosophy. If the universe exists only in the mind, and the Party controls the mind, then the Party controls the universe. As Winston thinks, For, after all, how do we know that two and two make four? Or that the force of gravity works? Or that the past is unchangeable? If both the past and the external world exist only in the mind, and if the mind itself is controllable what then?'

Maar dit zijn niet de redenen die u noemt. U heeft het hierover:

'hoezo? omdat het streven naar waarheid een cruciaal ingredient is voor beschaafd samenleven. omdat we onvoldoende beseffen dat het zoeken naar de waarheid onmisbaar is voor ons streven naar vooruitgang.'

Een beschaving gebaseerd op winst, welvaart en vooruitgang is GEEN samenleving gebaseerd op waarheid. Beschaving (en vooruitgang) en waarheid zijn een oxymoron. Een beschaafde manier van leven is namelijk gebaseerd op oneindige economische groei op een eindige aarde. En die bestaat niet. Om de voor de hand liggende redenen.

Er zijn geen oneindige bossen die oneindig keer omgehakt kunnen worden. Er zwemmen geen oneindige vissen in de oceaan die oneindig keer opgegeten kunnen worden door oneindig veel mensen. Er is een limiet aan wat de aarde is en kan dragen. het idee van vooruitgang en beschaving veronachtzamen systematisch deze natuurlijke limiet.

Vooruitgang bestaat domweg niet op een eindige aarde. Als gevolg hiervan is het klimaat verandert en sterven er elke dag meer dan 200 diersoorten uit. Het is niet overdreven om oneindige groei op een eindige aarde, wat beschaving in zijn essentie is en vooruitgang ook, het recept voor genocide te noemen. Het leidt er namelijk toe, dat je de integriteit van het leven op aarde veronachtzaamd, door het louter als middel en niet als doel op zich te behandelen, en dit leidt ertoe dat we de aarde aan het uitmoorden zijn. er sterven elke dag meer dan 200 diersoorten uit. Uiteindelijk is dit zelfdesutrctief.

Ja het is mogelijk om tijdelijk in de waan van een beschaving te leven zolang je waarheid veronachtzaamt. je kan de grootste tankerschepen van de wereld bouwen, en alle vissen uit de oceaan vissen en 7 miljard mensen ermee proberen te voeden. Het lijkt dan misschien beschaafd en het lijkt dan misschien vooruitgang om deze vissen uit te moorden. Om het voortbestaan van hun soort in het gevaar te brengen. Uiteindelijk zijn alle vissen uitgemoord enzullen al die 7 miljard mensen er allemaal achter komen dat vooruitgang en beschaving niet bestaan op deze aarde. en dat de enige manier waarop je op een eindige aarde kan leven, duurzaam is, daarmee wordt bedoelt, een die de diersoorten en de plantensoorten niet uitmoord zoals nu gebeurt.

Wij zijn het met Rousseau eens als hij schrijft dat het idee van de beschaving een sociale constructie is. Het is niet noodzakelijk. Het is niet natuurlijk. Mensen worden vrij geboren, maar overal dragen ze ketenen. (er is nog nooit zo veel slavernij geweest als nu.) dieren en planten worden vrij geboren maar overal dragen ze ketenen en sterven ze uit. Het wordt gedaan door mensen (en door middel van geweld afgedwongen).


Ingemailde brief van M., I/III

geachte kees kraaijeveld,

Op 8 oktober schreef u een artikel voor de volkskrant waarin u het opneemt voor waarheid. waarheid heeft aan belang ingeboed in onze cultuur, en dit is verkeerd zo beargumenteert u. Want zonder waarheid, slaan andere waardes, zoals vrijheid, gelijkheid, rechtvaardigheid en broederschap nergens op, want hoe weten we dat we het over echte vrijheid hebben. over beslissingen en wetten die ook daadwerkelijk tot vrijheid leiden. en niet over beslissingen die op leugens gebaseerd zijn als we geen appel doen op waarheid. Als twee kunstenaars die (cum laude) afgestudeerd zijn in filosofie, scharen we ons helemaal achter uw standpunt. Ook wij hebben ons zitten ergeren aan veel van de voorbeelden die u noemt in uw artikel. Ook wij hebben te vaak moeten horen 'maak je niet zo druk, freek, zo werkt de wereld nu eenmaal.'

Nee, zo werkt de wereld niet, beslissingen gebaseerd op leugens, zoals veel van de beslissingen die bijvoorbeeld donald trump voorstelt, zullen tot chaos en willekeur leiden, omdat ze niets met de echte fysieke werkelijkheid te maken hebben. Bijvoorbeeld wanneer hij beweert dat klimaatverandering een complot van de chinezen is en dat we ons hier niets van moeten aantrekken, dan brengt hij met deze leugen daadwerkelijk de vrijheid van iedereen in het gevaar. Klimaatverandering bestaat echt. Je kan zichtbaar zien dat de noordpool aan het smelten is en de ijsberen aan het uitsterven zijn. En het is aantoonbaar waar dat dat door onze eigen co2 uitstoot komt. Meer dan 95 procent van alle wetenschappers in de wereld zijn het hier over eens.

Kortom. we zijn net als u een groot voorstander van waarheid. en we denken dat kranten geen onjuiste artikelen moeten toelaten. zoals een oud journalist van de guardian ooit zei: comments are free, facts are sacred. Te veel van de uitspraken die in de krant terecht komen, zijn aantoonbaar onjuist. en dit kan de krant kwalijk worden genomen. Het is belangrijk dat we discussies gaan voeren waarin het belang van de waarheid centraal komt te staan. het is belangrijk om op school waarheid te leren verdedigen. het is dom en lui om niet kritisch te kunnen zijn, zoals u terecht stelt.

Zo een breed gedragen afkeer voor de waarheid waar we nu mee te maken hebben in deze cultuur, wat maar al te duidelijk wordt in de accepterende houding van de amerikaanse kiezer naar de leugens van donald trump toe (en ook de nederlandse media). Het grote gevaar hiervan is naar ons idee, eerder goed onder woorden gebracht door George Orwell toen hij schreef:

'Nazi theory indeed specifically denies that such a thing as "the truth" exists. ... The implied objective of this line of thought is a nightmare world in which the Leader, or some ruling clique, controls not only the future but the past. If the Leader says of such and such an event, "It never happened" well, it never happened. If he says that two and two are five well, two and two are five. This prospect frightens me much more than bombs.'

We zijn blij verheugd om te merken dat u het met ons en orwell eens lijkt te zijn. Er schuilt een groot fascistisch gevaar in een afkeer van waarheid. Jammer genoeg zijn we het niet eens met de redenen die u in uw artikel 'weggepoetste waarheid' geeft, over waarom waarheid belangrijk is ...


'We zijn de waarheid uit het oog verloren' - weg met relativisme en cynisme

Waarheid is een kwaliteitsstempel. Streven naar waarheid betekent onderkennen dat de ene uitspraak meer waar is dan de andere. Als we de waarde van waarheid in ere herstellen, komen we niet meer weg met het gemakkelijke relativisme van Ďjij jouw waarheid, ik de mijneí. De waarde van waarheid houdt in dat ik ongelijk kan hebben en jij gelijk. Het betekent dat we met elkaar in debat moeten om hiŽrarchie aan te brengen in meer en minder waar. En dat staat op gespannen voet met gelijkheid, een centraal uitgangspunt van onze samenleving.

Kees Kraaijeveld - 'We zijn de waarheid uit het oog verloren' - weg met relativisme en cynisme


Haikus en Basho

Haikus en Basho worden kort en krachtig besproken in dit artikel, en zijn een goede opmaat voor het boek Basho's Haiku:

Basho's Haiku offers the most comprehensive translation yet of the poetry of Japanese writer Matsuo Basho (1644 1694), who is credited with perfecting and popularizing the haiku form of poetry. One of the most widely read Japanese writers, both within his own country and worldwide, Basho is especially beloved by those who appreciate nature and those who practice Zen Buddhism. Born into the samurai class, Basho rejected that world after the death of his master and became a wandering poet and teacher. During his travels across Japan, he became a lay Zen monk and studied history and classical poetry; his poems contain a mystical quality and express universal themes through simple images from the natural world.

David Landis Barnhill's brilliant book strives for literal translations of Basho's work, arranged chronologically in order to show Basho's development as a writer. Avoiding wordy and explanatory translations, Barnhill captures the brevity and vitality of the original Japanese, letting the images suggest the depth of meaning involved. Barnhill also presents an overview of haiku poetry and analyzes the significance of nature in this literary form, while suggesting the importance of Basho to contemporary American literature and environmental thought."

---

Basho's Haiku: Selected Poems of Matsuo Basho


Jeroen Mettes (1978-2006)

Jeroen Mettes


ONTHEEMDING

Ontheemding is de titel van het gedicht dat dmv een QBasic-progje op 576 manieren een variatie tevoorschijn tovert.

#271

taalbarriere
cultuurbehoud
grenskloof
lijfservaring


Ted Hughes - Kraai

Crow, de gitzwarte bundel vol humor van Ted Hughes, verscheen in 1970. Maar de wereld had al eerder kennis gemaakt met Kraai, via obscure blaadjes, en zou ook later nog vaak van hem te horen krijgen, opduiken als hij doet in latere bundels van Hughes, en, in gedichten toegevoegd aan herdrukken van de 1970-versie. Pas in zijn Collected Poems (2005) zijn alle kraai-gedichten samen aanwezig, maar ik blijf de bundel ervaren als een rommelig, fragmentarisch geheel. Om die reden vind ik het lastig de vertaling te maken, want ik mis een (strikte) structuur. Ergens past dat natuurlijk ook wel bij het onderwerp, van de zoekende kraai die stap voor stap, via paden en zijpaden, tot zelfverwerkelijking tracht te komen, en tijdens die Quest elke fout maakt, soms symbolisch soms specifiek, die de mens ook heeft gemaakt (en nog maakt) om tot Fullfillment te geraken - of Kraai de verlichting bereikt, blijft letterlijk duister, maar de scherpe lezer kan met 't nodige gepuzzel heel wat kanten op.

Misschien moet ik mijn struikelen over (het gebrek aan) structuur laten voor wat het is, en gewoon aan de slag gaan. Ergo:

God speelt niet voor god:
het touwtje rond de vinger(s)
der holistische

hand, strikt smidsgewijs,
voor het grijpen. Klodder Kraai,
onder normale

omstandigheden,
broedt, als een ware trickster,
op een hoger plan.


Ach en wee

De moderne mens is een op hol geslagen kopieermachine, en, how fitting, de moderne maatschappij een dom-doorgeslagen rube-goldberg--machine ...


Harry Mulisch

Harry Kurt Victor Mulisch. De een vond het maar een verwaande kwibus, de ander noemt en roemt hem als de grootste schrijver die Nederland ooit heeft gehad - op z'n minst sinds WOII, toepasselijk wat betreft de man die bij tij en ontij riep: ik ben de tweede wereldoorlog. Als hij nog geleefd had, zou hij deze week 89 kaarsjes mogen blazen, volgend jaar dus 90 (met het aplomb van de open deur), zijn absurde debuut "archibald strohalm" verscheen alweer een kleine 64 jaar terug, 65 jaar terug nu gebrouwd uit een bevlieging van waanzin en waarzin; het is het boek waarover ik in mijn jonge jaren beweerde dat als ik ooit tot een boek zou komen, dat het dan iets als dat werk zou wezen. Een boek dat zich dwars door de gekte breekt.

Het is opmerkelijk, dat ik de meeste dingen die mij werkelijk dieper dan diep raken, niet kan schrijven. Ik kan niet schrijven over Nescio en zijn wonderlijke verhalen, niet over Bob Dylan, niet over Hans Faverey, niet over mevrouw muze, en evenmin over het krankzinnige meesterwerk "archibald strohalm". Toch dringen er soms snippers van door in mijn poŽzie:

VI

archibald strohalm: dood?! Het gebeurde
nadat hij de zwarte zon te drogen hing,
de maan halveerde en met de sterren deed
wat men zoal met sterren doet. Niets

om te suggereren qua 'n causaal verband,
niets qua correlatie dit en dat, domweg

totaal niets; valse feiten zijn geen feiten.

Ik weet nog dat ik tijdens het schrijven aan de desbetreffende bundel, Anceryl, in de overtuiging was dat ik daarna niet meer zou schrijven (een terugkerend gevoel, elke bundel knaagt het gevoel dat het de laatste zal zijn), en dat archibald strohalm, het concept AS, tijdens de laatste paar weken van 2013, schreeuwde om sublimatie. Het was of ik de wereld had ingeslikt, een vierkante wereld, en geen gaten had (of enkel ronde) om die wereld op de een of andere manier (weer) uit te persen. Hoe dat precies samenhangt met dit gedicht, en de bundel in z'n totaliteit, waar ook oa baren in voorkomt, en de dunglazen muren tussen binnen en buiten, geen idee. Maar het staat er, en ergens, op een vaag niveau, klopt het allemaal op organische wijze.

Of, mijn debuut ruim 10 jaar terug: het zevenluik AZ & BABYL. De structuur ervan is letterlijk gebaseerd op dit, blz.#71:

Weldra had hij een plan gemaakt voor zeven boeken om zijn gedachtencomplex in uit te drukken; hij noemde dit de 'zevenklapper'. ze zouden als rivieren zijn, deze boeken: als de rivieren waarvan een duistere wijze gezegd heeft, dat men slechts eenmaal in haar kan baden, omdat gedurig nieuw water toevloeit en zij geen ogenblik zichzelf gelijk blijven. zo zouden zijn boeken zijn: steeds anders voor hem die herhaald in ze baadde, want naarmate hij meer in zichzelf ging zien, zou hij meer in die boeken zien ...

En zo gaat het nog een tijdje door: nog voel ik het vuur knetteren van die passage, 't springen en dansen van paarse vonken - het is kakelende krankzinnigheid, gezonde krankzinnigheid, zin van waan en waan van zin. Was het niet Emily Dickinson die wist dat iets poŽzie is als ze zich voelt alsof het dak van haar schedel wordt gelicht, haar lichaam zo door en door koud dat geen vuur haar ooit nog te warmen weet?! M'n nieuwe streven is niet archibald strohalm herhalen, maar het overtreffen!


Mary Oliver

Mary Oliver (born September 10, 1935) is an American poet who has won the National Book Award and the Pulitzer Prize. The New York Times described her as "far and away, [America's] best-selling poet".

Oliver has also been compared to Emily Dickinson, with whom she shares an affinity for solitude and interior monologues. Her poetry combines dark introspection with joyous release. Although she has been criticized for writing poetry that assumes a dangerously close relationship of women with nature, she finds the self is only strengthened through an immersion with nature. Oliver is also known for her unadorned language and accessible themes. The Harvard Review describes her work as an antidote to "inattention and the baroque conventions of our social and professional lives. She is a poet of wisdom and generosity whose vision allows us to look intimately at a world not of our making."

Mary Oliver - Poetry & Prose (9 Books)


Nescio

De tijd dat ik de biografie van Nescio wilde schrijven, ligt alweer een paar jaar achter me. De zin ook. Bovendien, wat heb ik toe te voegen; over de beste man is al flink wat geschreven, meer dan hij ooit had gewenst, indachtig: schrijft u over over mij maar nix. Een boekje dat als biografie tellen kan, is Maurits Verhoef's "Verlangen zonder te weten waarnaar", uit 2011 - de optelsom van een jarenlange stroom artikelen, specials en thema-nummers, verschenen rond de figuur Nescio en zijn werk.

Intussen is de beste man alweer 55 jaar dood, en zijn schrijven eigenlijk al veel langer. Zijn debuut (en tevens hoogtepunt) de Uitvreter, Titaantjes en Dichtertje verscheen in de woelige jaren na WOI, werd toen amper opgemerkt en kreeg (pas) in 1933 een herdruk, zonk weer weg, om na WOII opnieuw een herdruk te krijgen. Dat was het moment dat hij eindelijk wat voet aan de grond kreeg als schrijver, maar schrijven deed hij intussen amper meer, op wat schetsjes en opzetjes na. In zijn debuut stond eigenlijk alles al dat hij te zeggen had, de kern in kristalhelder proza, grenzend aan pure poŽzie - de rest was toegift.

Maar hoewel hij dus ruim voor 1961 al gestopt is met schrijven, leven zijn teksten voort tot op de dag van vandaag. De toon van Nescio is uniek en direct herkenbaar, ademt de frisheid van bronwater. Zijn werk is de beste leerschool die elke schrijver in de dop maar kan krijgen, zowel om de stijl, maar ook om de subtiliteit, de humor. Ik weet niet of de levensbeschouwing van hem positief of negatief is: de dingen zijn zoals ze zijn, gaan zoals ze gaan, uitgedragen met trots, vrede en rust, het Amor Fati van het wezen van de wereld, zoiets ... Ach, het beste is om Nescio's werk eenvoudig te lezen, en herlezen, enz.


Joost de Vries - wie denkt u wel niet dat u bent

STEL NU DAT JE DENKT dat er meer in het leven is dan consumeren. Stel nu dat je denkt dat je een brein hebt om het te gebruiken, en niet om het, met popcorn op de bank, zo veel mogelijk uit te schakelen. Dat je een beter mens wilt zijn dan Wilders en Trump, omdat je beseft dat het leven genuanceerder is dan iets dat zich in politieke oneliners laat vatten. Dat je denkt dat moeilijke vragen onbekende antwoorden hebben en dat nieuwe dingen leren je leven verrijkt. Stel nu dat je denkt dat een literair criticus je iets over een boek kan vertellen dat complexer is dan kopen of niet-kopen.

Wat dan? Dan is pretentie is iets voor jou.

Joost de Vries - wie denkt u wel niet dat u bent


Gedichten #5

Wie het geheim van een gedicht, een bundel, trots en panklaar op een bordje weet te leggen, heeft of een mager, plat werkje te pakken, of deugt niet als lezer omdat die maar een bescheiden bordje uit een werkje weet te wringen terwijl elk gedicht, elke bundel in wezen oneindig leesvoer bevat. Terwijl het natuurlijk - ahum hum - ook oneindig helder en simpel moet zijn:

goede poezie is een levende paradox.

Een voorbeeld van zulke poezie is het werk van Faverey. Het toppunt van kraakheldere waanzin met een kern van waarheid, of omgekeerd - wat mij betreft. Om goede kunst moet ik altijd lachen; het in werking zijn en klaarspelen van het geheim. De manier hoe hij regels, zinnen aan elkaar knoopt, met ijzeren logica de zooi tot ontsporen brengt, en toch kloppend alles aan elkaar schakelt op een ander nivo, fantastisch! De associaties, de absurditeit om van a bij b te komen, of c of d of e of enz; via wie weet welke weg. Het lachen is niet de humor van de clown, het is de kietel van 't kriebelen van kortsluiting in de kop qua wat er in het gedicht knettert en vonkt. Steeds nieuw, steeds anders. Onnavolgbaar!

Natuurlijk is Faverey niet de enige. En het criterium van schuimende waan- en waarzin is absoluut niet universeel. Hoewel, elk werk dat er wezenlijk toe doet heeft iets eigens, iets absurds, iets geniaals, iets dat niet tussen en binnen de lijntjes past van hoe-het-hoort. De meest waardevolle, interessante teksten hebben vaak de vreemdste vormen, wat de vorm is waar zo'n tekst zelf om vraagt - zo ademen ze feilloos hun organische "kloppendheid". Ze leven hun eigen, wijze zelf.

De chuang-tze bijvoorbeeld, nix dan een parelsnoer van absurde anekdote na anekdote, doorsneden met een of andere vage technische verhandeling over dit en dat in hoofdstuk twee. Dat verzin je niet vooraf. Of nietzsche's zarathustra, met zangen en verhaal en overpeinzingen van zarathustra en oneliners en vreemde liederen en tegelijk een schelmenroman. Of de bijbel, een allegaartje van gedichten, een verward scheppingsverhaal, een liefdesgeschiedenis, spreuken en wijsheden, en een soort homerische scheepsschouw van personages en afstammeling waar je u tegen zegt, En rimbaud's illuminations, wat zijn het: brieven, gedichten, herinneringen, visioenen, mijmeringen in een wei turend naar de wolken, koortsdromen, ijldromen, wanen?! Thoreau, dagboek of pamflet? En natuurlijk max havelaar, ook dat is een pot waarin allerlei zooi bruist en borrelt.

Laatst bladerde ik wat door Rothenberg's vijf turven Poems for the Millennium, man man man, wat daar allemaal in staat qua verscheidenheid van "poezie". Of, Christian Bok met z'n dna-gedichten, Goldsmith. Mijn held Matsui! Allemaal werk bestaande uit tig elementen, ingredienten, die bij elkaar gegooid de heerlijkste, smakelijkste feestmalen opleveren. Eet ze!

---

#1, #2, #3, #4,


Ted Hughes - Crow

In het winter-nummer van Awater staat een stukje over Ted Hughes en Sylvia Plath. Als terzijde wordt er wat opgemerkt over een duistere, obscure bundel van Hughes uit 1970: Crow. Ik verhaspel:

Hughes publiceerde in 1970 de cynische, hartverscheurende bundel Crow. From the Life and Songs of the Crow, die helaas (nog) nooit in het Nederlands is vertaald. In Crow vinden we Hughes' meest duistere poŽzie. Hij vertelt het levensverhaal van de scheppende, schoppende en schipperende Kraai, die op destructieve wijze de wereld ontdekt, maakt en vermaakt.

Hughes grijpt daarbij veelvuldig terug op mythologie en religie, en vertelt de avonturen van Kraai als een zeer zwartgallige Toon Tellegen in een vreemde, beklemmende mengeling tussen peilloos verdriet en onvervalste hilariteit.

Crow the Trickster | Crow, wiki | Reviews Librarything | Ted Hughes - Collected Poems

NB: Een fantastisch boek over tricksters is Alan Garner's klassieker The Guizer- A Book of Fools, alsmede Lewis Hyde's Trickster Makes This World: Mischief, Myth and Art


Tralala, voorpublicatie in Meander

Tralala - of de bundel in wording zo zal blijven heten, dunno. The Art Of TAO zou ook kunnen, of nog anders ... misschien dat ik, als ik blijf dichten, m'n bundels voortaan gewoon nummer, zoals ik al doe met losse gedichten en afdelingen. En dan, op een goede of kwade dag of nacht, zal het moment daar zijn dat ik louter Matsui's schrijf, wat moet men anders?!


Derrick Jensen - The Myth of Human Supremacy

In this impassioned polemic, radical environmental philosopher Derrick Jensen debunks the near-universal belief in a hierarchy of nature and the superiority of humans. Vast and underappreciated complexities of nonhuman life are explored in detailófrom the cultures of pigs and prairie dogs, to the creative use of tools by elephants and fish, to the acumen of caterpillars and fungi. The paralysis of the scientific establishment on moral and ethical issues is confronted and a radical new framework for assessing the intelligence and sentience of nonhuman life is put forth.

Jensen attacks mainstream environmental journalism, which too often limits discussions to how ecological changes affect humans or the economyówith little or no regard for nonhuman life. With his signature compassionate logic, he argues that when we separate ourselves from the rest of nature, we in fact orient ourselves against nature, taking an unjust and, in the long run, impossible position.

Jensen expresses profound disdain for the human industrial complex and its ecological excesses, contending that it is based on the systematic exploitation of the earth. Page by page, Jensen, who has been called the philosopher-poet of the environmental movement, demonstrates his deep appreciation of the natural world in all its intimacy, and sounds an urgent call for its liberation from human domination.

---

Bestel het boek hier


A Roll of the Dice

Vorig jaar verscheen een nieuwe vertaling, min of meer definitief, door Clark en Bononno, van Mallarme's Un Coup de Des - hier uitstekend ingeleid en gecontextualiseerd, en hier is vooral de sectie further reading relevant/interessant.

Zoals elk goed gedicht, is ook dit gedicht tegelijk kristalhelder en onuitputtelijk. Een definitieve interpretatie is er nog nooit geweest, en zal ook nooit komen. Het is een spiegel die steeds de leesstrategie reflecteert die men erop loslaat, maar nooit vrijblijvend, en altijd trouw aan het origineel van wat er schemert in de diepste diepten en hoogste hoogten van het gedicht.

De voortdurende, inherente onbepaaldheid, doet denken aan de inherente onzekerheid van de quantum-mechanica, die pas vertelt dit of dat is het geval NA de meting, zoals hier het gedicht pas spreekt in deze of gene richting NA de duiding. En, als gezegd, de (methode van) duiding, beÔnvloedt de uitkomst van wat men qua het gedicht leest, begrijpt, interpreteert. Ook dat is natuurlijk waar voor en bij elk gedicht met een beetje lagigheid, maar UC de D ademt het door en door, fundamenteel. Ik zou zo ver willen gaan te poneren dat het gedicht de poŽtische versie/variant is van de net genoemde quantum-mechanica - alles is er: potentie, actualiteit, quantumschuim, golven, sterren en sterrenbeelden, een "opperwezen", de wereld als schip ...

NB: betreffende dat schip in Un Coup de Des, ik maak me sterk dat het dezelfde schuit is als de dronken boot van Rimbaud, en dat die dronken boot op zijn beurt een Einzelgšnger is uit de vloot die prominent in Homerus' scheepsschouw figureert.


Plato's Atlantis

De muze schrijft: ik denk dat het belangrijk is dat er zo veel mogelijk gepraat wordt over de ecocide die deze beschaving nu veroorzaakt, omdat het probleem benoemen de eerste stap is voor het oplossen van het probleem en het probleem wordt niet of nauwelijks genoemd. en ik wil dat zoveel mogelijk mensen er zoveel mogelijk tijd over nadenken en er iets aan doen.

Lees hier haar gedichten: Plato's Atlantis


Kippenfabriek

Binnenkort zal Nederland een heuse kippenfabriek rijker zijn. Waar alle boerderijen, stallen en fokkerijen dit moment zo'n 200.000.000 kippen per jaar verwerken, zal deze ene fabriek daar nog eens vrolijk 150.000.000 kippen aan toevoegen.

Hoeveel is 150.000.000?

Neem een pak papier, dat is 500 vel. Schrijf "kip" op een enkel velletje, alvorens het te verfrommelen en in een hoek te smijten. Dat zal een seconde of zes duren; maakt 10 vel per minuut, een pak papier per uur. Maar, 150.000.000 is 300.000 van zulke pakken. Het kost 100 jaar 8 uur per dag die taak doen, om die 15km hoge stapel papier weg te werken. Een leven!

Elk jaar zoveel dode kippen erbij, voor een paar domme, domme duiten.


Home Sweet Home

Net liep ik buiten en zag het goudgele licht van mijn woonkamer lokkend naar buiten stralen - dat was 't moment dat ik wist: jah, daar zou ik wel willen wonen. En wonen daar doe ik. Nu nog kruislings samenvallen met mijzelf, of iets in die geest ...


Shakespeare

400 jaar Shakespeare.


AUP - elementaire deeltjes

Met dank aan JWL de reeks "Elementaire deeltjes" op het spoor gekomen - grootse onderwerpen in zakformaat.


Statistisch dood en verderf

Beter dan Bunt zou ik het niet kunnen zeggen, dus daarom het woord aan Bunt: alhier!


The Cure - A Forest - Bass Cover


The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition

Bob Dylan - The Cutting Edge Tracklist | 18-disc Collector's Edition set, color-coded

The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #1: 13 januari 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #2: 14 januari 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #3: 15 januari 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #4: 15 juni 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #5: 16 juni 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #6: 29 juli 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #7: 30 juli 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe edition #8: 2 augustus 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #9: 3 augustus 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #10: 4 augustus 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #11: 5 oktober 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #12: 30 november 1965
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #13: 21 januari 1966
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #14: 25 januari 1966
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #15: 27 januari 1966 en datum onbekend
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #16: 14 februari 1966
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #17: 15 en 16 februari 1966
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #18: 17 februari 1966
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #19: 7 maart 1966
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #20: 8 maart 1966
The Cutting Edge 1965 - 1966: Deluxe Edition #21: 9 en 10 maart 1966

Met dank aan fangdesire en Tom Dylan


10.000 jaar beschaving, 3.000 jaar ethiek ...


Nietzsche

Zoveel zin om Aldus sprak Zarathoestra weer 'ns te lezen, maar ja, de kop met hokjes en blokjes dicteert om dan eerst Menselijk, al te menselijk te moeten lezen, dan Morgenrood en de Vrolijke Wetenschap, en dan, ja dan ... Laat ik eerst van de heer Badiou z'n versie van Plato's Republiek (uit)lezen, voor zeg de derde keer: Plato's Republic: A Dialogue in 16 Chapters


Just a Letter from M. to M.

Dear M.,

seem to spend my life missing

you

and wondering if death would be any, any different, no,
knowing death wouldn't be any different, no,
not knowing, feeling, no,
not feeling, being -

(the scream
of the butterfly / told me so)

X, M.

---

U/Zich/U/Zich//Zich/U/Zich/U//U/U/Uw//Uw/Uw/U | M. houdt van M. | Love Minus Zero / No Limit | M-sonnet


Bob Dylan,I and I,Hammersmith,London 09.02.1993


Conceptual writing (plural and global) and other cultural productions

Nu de poeha rond de poŽzieweek weer een beetje bedaard is, tijd voor modern, contemporain, conceptueel werk: alhier.


De overtreffende trap van inventaris

Haha, altijd baas boven baas. Mijn gedicht "Totemtaal" is al een behoorlijke inventaris, maar deze twee lijsten slaan alles:

--- --- ---

This list catalogues every individual object in the Bible in the order in which it appears. I defined an object as anything inanimate that can be moved. Animal carcasses or parts of the human body were included but I also included eggs and seeds, considering the status of these as objects to be more relevant for my purposes than the fact that they are in some sense animate. No given object is mentioned more than once, even if it is subsequently referred to in the text because it is still the same object. The list does, however, include multiple instances of the same type of object. For example, ďAsherah poleĒ appears seven times in the list, since it is clear that these are all individual Asherah poles rather than repeated references to the same object. Hypothetical objects, such as those described in the visions of the prophets, are not included. The object is listed with its material properties, color, and dimensions where they are given.

---

For the past half-century, the Moon has been the destination of some of humankindís most monumental and challenging expeditions. As the Moon becomes more accessible to both national space programs and private enterprise, it is important that we protect lunar artifacts for both their historic and scientific value. The first step in preserving these artifacts is establishing exactly what is there and where it is. This resource offers a comprehensive catalogue of human artifacts on the Moon based on the currently available data. Here!


Toettoet Turing-pret

Ondanks mijn vermeende stelligheid in de stukjes hieronder, zou ik eigenlijk niet exact weten wat wel en wat niet een gedicht is. En al zou ik het weten, feit is dat elke poŽtica betwistbaar is, een mengeling van objectief en subjectief. En nou ik toch mijn kaarten op tafel aan het leggen ben, ik weet ook niet of de dingen die ik schrijf gedichten zijn. Laat ik zeggen dat ik ze zo noem bij gebrek aan een beter woord, en ach, maakt het uit of ze dit of dat heten als ze domweg existentie ademen?

Hoe dan ook, wie had dit gedacht?


Gedichtenweek #4

Goede poŽzie komt in soorten en maten. Slechte poŽzie ook. En allebei kunnen ze mateloos, radicaal, sober, of hemeltergend wollig zijn; het kan de uiting zijn van een subject, of wat er qua bv de wereld het geval is, of het kan de wereld doen/laten spreken. Of er is niemand aan het woord, dan is het er gewoon, als ding van "taal", zoals er ook dingen van atomen zijn.

Dat de conventie is dat een gedicht een ding is van inkt in wisselwerking met papier, betekent niet dat dat is wat poŽzie is; tig dingen zijn er die wisselwerken qua inkt en papier, maar die toch geen gedicht zijn. En, een voorgelezen gedicht, of uit het hoofd geleerd, of gedroomd, is en blijft een gedicht. En de woorden waar het van gemaakt is, ach, de woorden.

PoŽzie beperkt zich wat mij betreft niet tot een land, een tijd, een cultuur of een taal. Toevallige omstandigheden zijn dat, die nu en dan hun invloed en impact hebben op wat er geschreven wordt, maar poŽzie is meer dan actie-reactie op lokaal niveau; daarom ben ik ook zo blij met de vijf kloeke bloemlezingen van Jerome Rothenberg: Poetry of the Millennium. Dit zijn vijf boeken die een wereldwijde kaart maken van het poŽtisch landschap van de pre-historie tot nu, en wellicht zelfs morgen - dat gebeurt niet op het niveau van zoiets kleinschaligs als land, of chronologisch qua tijd, maar op basis van "frames", bij gebrek aan een beter woord. Immers, een chronologische ordening doet geen recht aan een dichter die in 2016 reageert of aanhaakt of bijstelt of voortborduurt op wat een andere bv 500 voor Chr. schreef. En of de ene dichter nou in 't Sanskrit schrijft en de andere in hollandse straattaal doet ook weinig ter zake, evenals het gebied waar dit of dat wordt geschreven. Wat dat betreft is de hoofd-insteek om dit en dat bij elkaar te plaatsen ingegeven door de poŽtische wisselwerking tussen dit en dat, zonder daar frikkerig rigide in te zijn - integendeel, een van de krachten van het project is juist dat alle frames onderling ook weer in wisselwerking staan, geen landschap is geÔsoleerd, alle streken en gebieden van Rothenberg's poŽzie-kaart zijn one way or the other met elkaar verbonden, en maken en versterken in wederzijdse wisselwerking elkaar tot wat ze zijn, tot hoe ze zijn.

Polyperspectivisme.

De vrije aanpak van Rothenberg doorademt het hele boek. Er is niet enkel poŽzie opgenomen qua wat er klassiek gezien onder poŽzie verstaan wordt, maar ook grottekeningen, computer-programma's, kalligrafie, hiŽroglyfen, muziek in de meest wonderlijke notaties, visionaire tekeningen van Wolffi, verlicht en verlucht werk van Blake. Alles. Als de spreekwoordelijke alien op bezoek zou komen en zou vragen: vertel, wat is poŽzie?! Ik zou hem deze bundels geven en zeggen: neem en lees!


Gedichtenweek #3

PoŽzie, gedichten en bundels, naar een hoger niveau tillen. Allemaal goed en wel, maar hoe?!

Experimenteren is ťťn, weg van de gebaande paden, maar schrijven in onbetreden richtingen, en dan concreet merken wat wel werkt en wat niet. En de vruchten daarvan plukken en toepassen, al dan niet in regulier werk. Zonder afstand te doen van wat zich al meermaals bewezen heeft natuurlijk, want ook dat heeft getoond kwaliteit te bezitten. en wat niet werkt, niet weggooien, want wellicht komt het later, in een andere setting/context, nog 'ns van pas, en werkt dan als een zonnetje. Alles dat maar gebruikt kan worden, geschreven kan worden, eerlijk tegen het licht houden en ermee aan de slag gaan als het kwaliteit ademt, en niet bang zijn om iets dat stinkt en rot weg te gooien (tot 't ooit van pas komt, dan: use it, door en door!)

En twee, wees kritisch, eerlijk! Als een gedicht slecht is, of niet deugt, ja, een flauwe plumpudding is ipv een appel met bite, wees dan niet bang om het gedicht om te gooien (of zelfs weg te gooien). Snijden! Beter een nootje minder in een symphonie dan een valse noot. Kritisch en eerlijk is iets anders dan rigide. Durf twijfel toe te laten, durf scherpe randjes te houden, niet alles hoeft vlak en ikea-style. Omarm
wabi-sabi. Durf in het diepe te springen, schrijf iets dat wringt, knarst, bliksemt, leeft.

En drie, schrijf geen huis-tuin-en-keuken--zooi, dat dertien-in-een-dozijn--gedoe kennen we nu wel. Schrijf wat nog nooit geschreven is, schrijf wat iemand met een aandachtsboog van 1 seconde uren en uren zou willen verslinden, schrijf wat een alien zou willen lezen als je te gast zou zijn op zijn planeet en hij zou vragen: tell me about your world. Zou je dan je wissewasjes van je kleine ikje vertellen, van hoe je je broertje bij het zwembad in de kou liet staan? Of zou je iets groots en meeslepends schrijven over de wilde, woeste, wondere aarde, het heelal, vanuit het perspectief van de vogels en de vissen, de zon, de sterren en de maan?! Schrijf geen vlokjes maar sneeuwstormen, maar met aandacht voor elke vlok; schrijf geen kruimels maar broden, maar laat elke kruimel heerlijk smaken! Schrijf waar! Durf een clown te zijn, een chinese wijze, M.

En vier: dichters en critici onderling en met elkaar in debat. Dialoog. Bespreek werk, bespreek waarom dit wel werkt en dat niet, gebruik je hart en je hoofd en je guts, open en bloot, zonder verborgen agenda. Bespreek relevant werk, maar schuw de mesthoop niet. Leer van alles! Inspireer en motiveer! Geef argumenten voor de criteria die je hanteert, wees expliciet over de positie die je inneemt; deel al je kennis, zo mogelijk met bronnen! Opper mogelijkheden, uit al dan niet vage vermoedens, wijs linksom en rechtsom. Durf van plaats te wisselen, te bewegen, te dansen, standpunten los te laten en andere standpunten toe te eigenen, al is het maar om ze te testen. Be free! Pin niets en niemand vast - verf jezelf in een hoek en vind de weg om te ontsnappen, hink-stap-sprong of anders. Ga kronkelpaden, ga rechte paden, ga via toppen en dalen, maar god, ga, een pelgrimstocht die in zichzelf het hoogste, diepste en waarste is! Wees meedogenloos jegens de zesjescultuur van de poŽzie.

Het maakt niet uit wat je schrijft en hoe je schrijft, maar zorg dat als je het tegen het licht houdt, dat het relevantie heeft, dat het telt. Schrijf geen dood(s) werk, maar noodzaak. Want, niemand heeft er iets aan dat er troep en troep kwadraat aan de wereld wordt toegevoegd. Schrijf goede poŽzie omdat er nooit een teveel kan zijn aan goede poŽzie; schrijf niet als middel om rich and famous te worden. Het (waar)maken van goede poŽzie is een doel in zichzelf, namelijk, hoe meer goede poŽzie er in de wereld bestaat hoe beter de wereld is, want voller met geurig-kleurige poŽzie, en minder met rottende zooi en meuk.


Gedichtenweek #2

114 bundels zijn er in 2015 verschenen! Dat is ruim 2 bundels per week, en zondag vrij. Of, met andere woorden, per ongeveer 100.000 nederlanders, geeft ťťn iemand een bundeltje uit. Je zou verwachten dat per 100.000 nederlanders er op z'n minst iemand is die een beetje kan schrijven, in staat is om een goede bundel in elkaar te zetten. Maar nee. 90% is troep; 90% van de bundels en 90% van de gedichten. Wat niet hoeft te verbazen, immers, 90% van alles is troep, als we de lat maar hoog genoeg leggen, ja, als we kwaliteit definiŽren als de beste 10%. En toch, ondanks dat, ben ik verbaasd hoe waar het is.

Neem de VSB-bundel. Expliciet stelt die de 100 beste gedichten te bevatten van het afgelopen jaar, betrokken uit de oogst van dat jaar. 114 bundels maal 30 gedichten per bundel is ruim 3000 gedichten. Dit zouden dus moeten zijn de bovenste-beste 3% gedichten. Maar zelfs die top 3% is doffe ellende. In heel het boekje heb ik, in een milde bui, drie gedichten gevonden (misschien vier of vijf) waarvan ik dacht: ja, tjah, ja, die wil ik nog wel 'ns lezen. Niet hemeltergend, niet schokkend, maar gewoon de absolute ondergrens van wat men van een gedicht verwachten mag, zelfs als men nix verwacht.

Misschien heeft de samensteller van dit jaar (Kees 't Hart) precies dat werk opgenomen dat mij koud laat. Deels zal het vast met smaak te maken hebben. Maar, vorig jaar helaas net zo, en eervorig jaar ook, etc. Toch, zelfs als het opgenomen werk niet in het straatje past van mijn (al dan niet afwijkende) smaak, dan nog denk ik in staat te zijn te herkennen wat sterke poŽzie is. Te vaak heb ik nu het idee: buurthuis-poŽzie, leuk voor de deelnemers, iets minder leuk voor de familie, en geheel niet leuk om in een bundel te plempen. I don't get it, op 114 bundels moet toch wel iets deugen, enige kwaliteit ademen?!

Zou ik liever zien dat er in plaats van 114 bundels per jaar, zeg 11 of 12 bundels per jaar worden uitgegeven? Een bundeltje per maand, in plaats van zoals nu ruim 2 per week. Waarbij natuurlijk die 12 bundels onderling van kwaliteit verschillen, maar elk voor zich zullen ze op z'n minst een zesje zijn als we de schaal aanhouden van 114 (virtuele) bundels. De strategie van uitgevers lijkt nu vooral te zijn: een schot hagel, en dan is er altijd wel een bundel die blijft plakken, in de roos komt, en compenseert voor de financiŽle domper van de andere zoveel bundels. Voor de diversiteit is het goed, maybe dat ik tevreden bundel 3, 62 en 81 pluk uit de oogst van het jaar, en iemand anders 8, 53 en 99. En als de 12 bundels die ik mij per jaar wens deel uitmaken van die verzameling van 114, dan is er toch niets aan de hand? Tjah, misschien dat het niveau van de poŽzie hier in den lande wat zal stijgen of dalen, maar voor individuele bundels is dat niet relevant, die moeten gewoon doen wat ze moeten doen: goede poŽzie bevatten! Een voordeeltje van minder bundels is dat het beter zal lukken om niet te verdwalen in de wildgroei aan bundels - waar te beginnen, wat te lezen, wat links te laten liggen, enz. De schifting had al eerder plaats.

Maar, dan komt die schifting in handen van uitgevers, die - hoe je het ook wendt of keert - deels uitgeven uit commerciŽle overwegingen. En stel zij maken een strenge selectie, en geven slechts 12 bundels uit ipv 114, dan is het maar de vraag of die 12 bundels degene zijn die ertoe doen, die kwaliteit ademen. Ik vermoed dat zij dan vooral zullen focussen op wat zij hopen dat goed verkoopt, en zoals eenieder weet: dat iets goed boert in de markt, is geen garantie voor kwaliteit (ik zal geen 50 tinten kluun grap maken hier). Een kwestie van uitgeven van wat in het verleden succesvol was, zodat er meer en meer en meer van hetzelfde komt, van wat er al was, en weinig tot geen vernieuwing. De ontwikkeling van poŽzie, althans, qua dat wat wordt uitgegeven, stagneert dan op den duur. Want de uitgever zal in economisch opzicht wel gek zijn een riskant, experimenteel werkje uit te geven. Zelfs als dat de (dicht-)cultuur zou kunnen verrijken, zeer bevruchtend zou kunnen zijn.

Dus nee, minder bundels is geen oplossing: het verkleint/versmalt de diversiteit, die nu wel beschikbaar is, en vage werkjes zonder commerciŽle potentie zullen dan nog vaker blijven steken in het verdomhoekje. Maar, dat de gemiddelde kwaliteit van een willekeurige bundel droevig laag is, blijft waar. Laag in de zin van: niet de ondergrens halend van wat men van een gedicht/bundel, verwachten mag. Zou er een manier zijn om het algehele niveau wat op te tillen, voldragener, en zo ja, hoe?


Gedichtenweek #1

Vandaag is de poŽzieweek begonnen. Hoera.

Het poeziewereldje is klein, heel klein. Negen van de tien keer gaat het om ervarinkjes, gevoelentjes, anekdotetjes, van een ikje dat vrolijk door de wereld vlindert, en soms iets minder vrolijk. Als ik wil ervaren ga ik wel skydiven, diepzeeduiken, qua voelen een grondig gesprek voeren met deze of gene pyscholoog. Of met iemand die iets te vertellen heeft, als manier om te verplaatsen in het verhaal van iemand. Maar, poŽzie louter om betrokken te raken bij 't wel en wee van een ander, nah.

Negen van de tien keer is een gedicht niet meer dan een ding dat dichterlijk zegt wat iemand zeggen wil. Een ideetje of een aantijging of een observatie. Allemaal best, maar waarom wordt dat gegoten in poŽzie? Het kan dan toch net zo goed een blog-bericht zijn, een essay of flard dagboek. Wat is de meerwaarde van die afgebroken regels, door witregels doorsneden?

En ja, soms wordt het best leuk opgeschreven, met mooie zinnen, zwierig en zwevend, en soms met regels die blijven haken in het hoofd - dan is het "juist" gezegd. En soms leert het gedicht je een nieuwe manier van kijken, van voelen, maakt je vertrouwd met een manier van kennen die je nog niet eerder kende, waarmee je manieren om de wereld in kaart te brengen, je invalshoeken, verbreed worden. Maar, waarom op de wijze van een gedicht? Kan dat niet ook via een filosofische tekst?

En natuurlijk lees ik meestal liever een fantastische formulering, ja, sprankelend taalgebruik, dan een dorre opsomming. Taal die kleur geeft aan wat gezegd wordt, de juiste kleur (en soms zijn grijstinten de geschiktste kleuren, soms regenbooghelder), prima. En soms lees ik met liefde haperende regels, vol van stameling. Het ligt er maar aan wat/hoe de dichter zeggen wil.

Maar, hoe zou een boom een gedicht schrijven? Wat voor gedicht zou de spin schrijven die hier soms over de muren kruipt, hoe gaat het gedicht van een wolk (woeeeeessssssjjjjjjjj) - negen van de tien keer is de stem in dit of dat gedicht de stem van een mens. En wat die mens te zeggen heeft, leuk en aardig, maar is er een wezenlijk verschil met wat men elkaar in de bus vertelt op een koude winterdag? Natuurlijk, poŽzie is compacter, gebalder gezegd, met witregels en een zweem van suggestie; ook de lezer doet mee bij het gedicht, de schrijver is het halve werk, de lezer de andere helft ... maar echt verschil?! En, effectief maakt het me niet uit of het een waterval is die een gedicht schrijft, of een zwaluw, of mevrouw muze. Relevant wil ik dat het is wat er gezegd wordt, liever wel dan niet, maar het is niet de crux wat een gedicht tot een gedicht maakt. En negen van de tien keer is het onnodig dat wat de dichter schrijft, en/of zeggen wil, gepropt wordt in het format van "gedicht". PoŽzie is volgens mij iets anders, meer, dan een taalkundig verantwoord keurslijf voor dit of dat idee - in de geest van Mallarmť: een gedicht (taal-kunstwerk) wordt niet gemaakt van gedachten of gevoelens, maar van woorden.

Gedichten breken helaas niet vaak uit het monomane praatje van hun dichter. Een sterk gedicht is groter dan hetgeen het (cq de dichter) te vertellen heeft, al hou ik ervan als mij iets verteld wordt, als iets of iemand mijn wereldje verbreedt, mijn manieren en mogelijkheden van kennen uitbreidt; als het de wereld op zijn kop zet, nieuw licht geeft; opschudt wat ik dacht te kennen; vertrouwd maakt wat buiten mijn bereik lag, en (weer) bijzonder wat ik afdeed als door en door blasť. Graag lees ik vergezichten en diepe inzichten, maar dat is niet waarom ik gedichten lees, wat poŽzie is. Een gedicht is (helaas) vaak een tamelijk triviale verpakking van wat meneer of mevrouw dichter melden wil. De visioenen van Blake: wow, maar hun dichtvorm is niet noodzakelijk, al gaf de poetische vorm hem de vrijheid te schrijven wat en hoe hij wilde schrijven - en ja, hij maakt fanatiek gebruik van poetische effecten, maar dat maakt nog geen gedicht. Een gedicht "moet" meer zijn dan dat.

Een goed gedicht kan je raken, je van je stuk brengen, het oude nieuw maken, enz. Emotionele bliksem, en als het even kan, zeggen wat voorheen onzegbaar was. En intellectuele bliksem, gepaard gaande met gezonde kortsluiting in de kop. Toch, dit is nog steeds niet de core van poŽzie. Het zijn randzaken, bijzaken, fratsen om de lezer te lokken en bij de les te houden.

Helaas blijven gedichten vaak steken in een mix van bovenstaande dingen, maar ademen ze niet meer dan dat. Bij een taart is het eenvoudig: gooi de juiste ingrediŽnten bij elkaar, bak, proef, en negen van de tien keer is het een prima taart. Maar, poezie is geen taart; de juiste ingrediŽnten in de juiste verhoudingen, met de juiste baktijd, zijn geen garantie voor succes. Ja, het gemaakte ding is oppervlakkig een gedicht, maar wat eraan ontbreekt is de poŽzie. Een zin als 'Leegte lacht' is poŽzie, een regel als 'Holleeder huilt' echter niet. 'Om / de ene na / de andere / om' weer wel, en 'het kauwen van uranium' ook.

Enfin.

Is willekeur troef? Is het een kwestie van smaak? Deels, maar een ander deel is prima hard te maken. Of? De esthetica heeft duizend dingen gezegd, en beargumenteerd, over welke criteria wel of niet relevant zijn voor de waarde van kunst cq poŽzie in het bijzonder. Ook de literatuurwetenschap heeft zijn steentje bijgedragen. Maar zoals onder andere Karel van het Reve helder heeft betoogd, die criteria zijn geen garantie voor succes. Dezelfde kenmerken die een gedicht van wereldklasse zo goed maken, zijn ook te vinden in rijmelarij-van-likmevestje.

Het ideale gedicht hoeft, wat mij betreft, geen dwaze dansjes te doen om mij bij de les te houden. Het hoeft geen van de kenmerken te bezitten die ik net heb aangeroerd. Het enige dat ik wil en wens van een gedicht, is dat ik ervaar dat 't gedicht dat ik lees, bestaat omwille van z'n kracht, dat het onontkoombaar is, urgent, ergo: het ademen van poŽzie. Amen!

NB: met kracht bedoel ik niet letterlijk verbaal geweld en/of verbale vuisten, kracht kan ook kwetsbaar zijn, of de kracht van welwillend water, of zacht, de kracht van het gedicht om te zijn wat het is, zonder water bij de wijn, door weer en wind, niet phoney maar echt, niet brallerig en blaaskakerig maar vertrouwend op zijn eigen vorm, zijn eigen zegging, zijn eigen zijn.


Procedures voor de poŽzie

Interessant artikel van Thomas Vaessens over de ik-loze procedurele poŽzie van Sybren Polet.


Project Proces

Achter de schermen borrelt het: project proces. Ik heb hier al vaker te kennen gegeven dat de 13-in-een-dozijn-achtigheid van gewone poezie wat mij betreft niets anders is dan meer van hetzelfde, een bevroren toestand gemaakt van taal.

Het idee van proces-poezie is dat er een (talige) situatie is die beweegt. Geen bevroren toestand maar stromen. Door middel van progjes met een output die men gedicht kan noemen, maar met wat goede wil de code zelf ook. Immers, wat is code anders dan een strikte structuur die, geinterpreteerd cq verwerkt op een bepaalde manier, tot een ervaring, resultaat leidt.

Enfin. Clark Maxwell heeft in zijn bundel "Positive Seperation" op blz19 een gedicht geplaatst dat uit louter sommen bestaat. Het mooie is dat sommen, in hun abstracte vorm, een koele autonomie hebben, niet in dienst staan van een gedachte, een ideaal, een moraal of een geloof; ze zijn wat zijn, en zijn op die manier per definitie waar, kloppend. Parallel aan het concept van "le mot juste" zou men in dit geval kunnen spreken rekenen van "het juiste getal op de juiste plaats".

Het nadeel van sommen op papier is het statische ervan. Daarom een progje gemaakt dat wanneer het gedraaid wordt strikt nauwkeurig 14 sommen genereert, een knipoog naar de klassieke traditie. En, als genoemd, is de code van dat prog ook some sort of gedicht; de dynamische potentie van wat in de output actueel wordt, zoals een gedicht tot leven komt in de lezer.

Het zou interessant zijn om breder te werk te gaan dan louter proces-gedichten schrijven. Misschien dat er een manier is om het proces van het maken cq bedenken van de bundel te koppelen met de inhoud ervan, waarbij er een wisselwerkend meta-proces ontstaat, wat weer wisselwerkt met de lezer, die zo als actieve deelgenoot het drievoudige proces comple(men)teert.


Frank Wilczek - A Beautiful Question: Finding Natureís Deep Design

Artists as well as scientists throughout human history have pondered this ďbeautiful question.Ē

With Nobel laureate Frank Wilczek as your guide, embark on a voyage of related discoveries, from Plato and Pythagoras up to the present. Wilczekís groundbreaking work in quantum physics was inspired by his intuition to look for a deeper order of beauty in nature. In fact, every major advance in his career came from this intuition: to assume that the universe embodies beautiful forms, forms whose hallmarks are symmetryóharmony, balance, proportionóand economy. There are other meanings of ďbeauty,Ē but this is the deep logic of the universeóand it is no accident that it is also at the heart of what we find aesthetically pleasing and inspiring.

Wilczek is hardly alone among great scientists in charting his course using beauty as his compass. As he reveals in A Beautiful Question, this has been the heart of scientific pursuit from Pythagoras, the ancient Greek who was the first to argue that ďall things are number,Ē to Galileo, Newton, Maxwell, Einstein, and into the deep waters of twentieth century physics.

Though the ancients werenít right about everything, their ardent belief in the music of the spheres has proved true down to the quantum level. Indeed, Wilczek explores just how intertwined our ideas about beauty and art are with our scientific understanding of the cosmos.

Wilczek brings us right to the edge of knowledge today, where the core insights of even the craziest quantum ideas apply principles we all understand. The equations for atoms and light are almost literally the same equations that govern musical instruments and sound; the subatomic particles that are responsible for most of our mass are determined by simple geometric symmetries. The universe itself, suggests Wilczek, seems to want to embody beautiful and elegant forms. Perhaps this force is the pure elegance of numbers, perhaps the work of a higher being, or somewhere between. Either way, we donít depart from the infinite and infinitesimal after all; weíre profoundly connected to them, and we connect them. When we find that our sense of beauty is realized in the physical world, we are discovering something about the world, but also something about ourselves.

Gorgeously illustrated, A Beautiful Question is a mind-shifting book that braids the age-old quest for beauty and the age-old quest for truth into a thrilling synthesis. It is a dazzling and important work from one of our best thinkers, whose humor and infectious sense of wonder animate every page. Yes: The world is a work of art, and its deepest truths are ones we already feel, as if they were somehow written in our souls.

--- --- ---

epub


Sukhavati - Place of Bliss - A journey with Joseph Campbell

Ja, Joseph Cambell - de beste man is al jaren mijn held; spirtitueel zonder zweverig te zijn. Een diepgaande dwarsdoorsnede van zijn denken is in de 6-delige docu "the Power of Myth", ook beschikbaar als e-book. En, wat betreft spiritualiteit zonder zweverig te zijn, is ook Sam Harris - Waking Up; A Guide to Spirituality Without Religion een aanrader.


bibliotheek.nl

Wie lid is van de bibliotheek, kan op www.bibliotheek.nl een account maken, en aldaar duizenden e-books downloaden. Op dit moment ben ik vooral aan het grasduinen door 375 dichtbundels (and counting ...), zoals "onbalans"


EDGE

Het idee van EDGE is simpel: elk jaar het stellen van een diepe vraag, en daar toonaangevende wetenschappers, filosofen, kunstenaars en schrijvers antwoord op laten geven, waarbij de kwestie uit vele interessante invalshoeken belicht wordt. De vraag van dit jaar luidt: "What do you consider the most interesting recent [scientific] news? What makes it important?"

Een voornemen is om dit jaar een aantal van de voorgaande jaargangen van EDGE te lezen.


0000011111100000

Als een jaar begint op een vrijdag, eindigt het ook op een vrijdag - dat is logisch. Behalve bij een jaar als dit, een heus schrikkeljaar. Mutatis mutandis betreffende zaterdag, zondag, maandag, dinsdag en woensdag. En donderdag? Donderdag ook. Geen draak doet daar enige afbreuk aan ...



www.markiske.tk is in handen van Mark Iske en bevat zowel dit als dat, en is groener dan groen door te bestaan uit 100% gerecyclede electronen.