www.markiske.tk - blog

WWW.MARKISKE.TK

BLOG - DR - FOTO'S - GEDICHTEN - PROJECTEN - Q-BASIC - WEGWIJZERS - ZVEA



Sinéad O'Connor - Troy (Pinkpop Festival 1988, 24 mei)


Boeken Top 100, tweemaal ...

100 Best Novels Written in English
100 Best Nonfiction Books of All Time


Splendor

Breng de blauwbilgorgel & wat perziken ...

Aan één zwart zwerk, drie sterren: horizontaal
naast de felste de middelste; diagonaal
boven de middelste de zwakste; centraal
pulseert de felste. Betreft ‘t beurtelings

de vader, de zoon, en de heilige geest,
of, de moeder, de dochter, en oma -
noord ademt nu / geen daar, waar M.
vertoeft. Zij de lachende tamarisk, de talisman?


Ilya Glazunov (1930-2017) | Boy (1973)

... want dit en dat, en met dank aan JWL


Commentaar op Achterberg, en one two some more things ...

Hoewel ik nog maar zelden Achterberg lees, bleef de essaybundel Commentaar op Achterberg - ivm compleetheidsneurose - op de kooplijst staan. Da's nu niet meer nodig ... het werk staat keurig op DBNL, alsook Aan de Mond van al die Rivieren: een geschiedenis van de nederlandse poëzie sinds 1945. Wat een gekabbel, wat een gebabbel. De zin ervan ontgaat me. Zoals Buelens essaybundel, Oneigenlijk Gebruik, me ook niet echt wist te overtuigen van 't gekrakeel der hollandse poëzie. Ik mis bliksem, knisperende kortsluiting. Het was ene Emily Dickinson die zei dat ware poëzie haar zo koud maakte dat geen vuur haar ooit nog zou kunnen warmen, die zo in de kop sloeg dat het was of haar schedeldak werd gelicht, zonder verdoving. Dat is hoe poëzie moet zijn, moet voelen, overkomen, beleefd en ervaren moet worden. Of oneindig subtiel. Zo en niet anders.

Maar nederlandse poëzie? Dat is reeds eeuwen geeuwen, gapen en slapen. Pappen en nathouden. Polderpoëzie! Goed, soms het bulderen van Bilderijk, en jah, Faverey weet bliksem te slaan in die kop van mij, en werk van Muze M. natuurlijk! En verder nog een paar verdwaalde achtjes. Maar de rest: drama alom, halve achten, en dan bedoel ik geen achteloze vieren ...


Shadow of the Crow


Recente Poëzierecensies – januari 2018 (1&2)

Zoals gewoonlijk heeft Ooteoote.nl ook deze maand weer een aantal poeziebesprekingen (I en II) bij elkaar gezet.


Make Poetry great again ...

Gedichtenweek! En u weet wat dat betekent: gemopper! Elk jaar haal ik traditiegetrouw - nu alweer ruim 10 jaar - de bundel "de 100 beste gedichten van ...." in huis. En elk jaar valt het weer tegen - overigens, de VSB-poëzieprijs houdt er na dit jaar mee op: het bekronen van een individuele bundel past niet meer in hun fonds; hoe dat zich verhoudt tot het afschaffen van een jaarlijkse top100, uh, maar ook die gewoonte wordt opgedoekt. Lichtpuntje: geen jaarlijks terugkerend gemopper meer.

Goed. De VSB-bundel 2018 is - of misschien moet ik zeggen: vind ik - niet goed. Ik heb 'm nu drie keer gelezen, in fitte en uitgeruste en voldane toestand alsook (half-)gaar, en in die drie keer is geen gedicht me bijgebleven, heeft geen gedicht me "geraakt". Als poëzie, zoals de samenstellers niet nalaten te benadrukken, een redder in nood is, een broodnodige zon aan een gitzwarte hemel, en ik zou eens een bui hebben zwarter dan vanta-zwart, en ik zou me wenden tot (deze) gedichten, dan ach en wee, dan lag ik nu uitgeteld aan de verkeerde kant van het gras - het defibrillerend' vermogen van deze werkjes is 0.

Toch kan het: Dylan, en werk van mevrouw muze, hebben wel dat electriserend vermogen, hun werk weet me steevast uit de diepste krochten zwart het hemelsblauwste zwerk in te katapulteren. Los van die levensreddende kwaliteit, is hun werk ook eenvoudig vitaal; het schudt en rammelt, bikt verkalking af, reset ten goede, is een hap frisse adem en een slok helder water; er gonst kwaliteit in oa Matsui, Faverey, jwl, en ook af en toe in 't spul dat ik zelf schrijf. Zulk soort werk is helaas schaars.

Dus jah, zoals de samenstellende jury niet nalaat te zeggen, er is nood aan poëzie. Maar waarom oh waarom is het werk in die jaarlijkse bloemlezingen, en in het bijzonder deze - waarbij de dichtjes min of meer intentioneel uitgezocht zijn om recht te doen aan het programma van poëzie als held in nood, en om de nood aan poëzie te lessen - dan vaak zo smakeloos, flauw en droog-krackerig?! Sterker, na deze gedichten dorst ik alleen maar meer naar goede poëzie, wat gedichten met een bite ...

Soms denk ik weleens: het zal wel aan mij liggen. Misschien had de jury haar dag niet, of, misschien zijn er elk jaar domweg niet voldoende meestwerken om een (dun) bundeltje te vullen met hoogtepunten. Maar om elk jaar een bundeltje uit te geven met vooral dieptepunten, dat is ook een prestatie. Ooit had ik het project om uit alle jaargangen van de VSB-boekjes (haast 25 jaargangen, dus bijna 25 keer de 100 beste gedichten, maakt 2500 gedichten) een top 100 samen te stellen. Na het lezen van de eerste 5 boekjes had ik welgeteld 1 goed gedicht te pakken, misschien 2. Na 10 boekjes stond de teller op zeg 2,5, misschien 3 in een gulle, barmhartige bui. Het zal geen verbazing wekken dat het project intussen verstoft en versloft is. Hoe kan het dat uit een bonte verzameling van zo'n dozijn keer 100 "beste gedichten" er zeg een stuk of 3 a 4 overeind blijven? Is a] mijn smaak zo anders dan die van den doorsnee poëzieliefhebber; b] is 't een gevalletje kleren-zonder-keizer; c] anders?

Want hey, goed werk bestaat wel degelijk. Ik was onder de indruk van het sidderende, urgente Gerbrandy's (meester)werk Steencirkels. En ook de insteek (maar de uitwerking niet zo) van Hester Knibbe's bundel Vuur, As wist me te beroeren. Van de heer Joost Baars las ik te weinig om me uit te spreken, maar zijn bundel Binnenplaats ademt veelbelovendheid. Poëzie moet wezenlijk wezen, waarheid stoempen, ja, een gloeiende veer gedoopt in vlammende inkt vonkend op brandend papier!


Bruno Latour: de waarheid vereist hard werken

De laatste jaren van zijn carrière richt Latour zich vrijwel volledig op klimaatverandering en hoe dat wetenschapsgebied zo ondermijnd raakte. In 2017 publiceert hij hierover het boek Oog in oog met Gaia, dat in november in Nederland verscheen.

De vraag volgens Latour is nu hoe de wetenschap, met name de klimaatwetenschap, iets van haar autoriteit terug kan krijgen. Dat is exact het tegenovergestelde van waar hij zich oorspronkelijk mee bezighield, namelijk het prikken van gaten in de wetenschappelijke autoriteit. Toch is zijn oplossing dezelfde gebleven: laten zien hoe wetenschap écht werkt. ‘Dat is inderdaad riskant, omdat we dan ook de controverses en onzekerheden laten zien.’ [...] ‘Maar we hebben een realistisch beeld van wetenschappelijke kennis nodig, juist daarmee kun je laten zien dat het niet zomaar een mening is.’ [...] ‘Het laat zien dat wetenschappelijke kennis niet van elders komt, maar op de lange termijn is het veel sterker. Als je van wetenschap houdt, zou je niet tegen kritiek moeten zijn – die kritiek hoort juist bij wetenschap, die maakt haar juist robuust.’

de Groene: Bruno Latour, de waarheid vereist hard werken

Torrent, magnetlink: Bruno Latour, [almost] complete works


Zet je brievenbus op (gif)GROEN

De campagne "zet je brievenbus op groen" zou beter kunnen heten: "zet je brievenbus op GIFgroen".

Groen wordt geassocieerd met goed, milieu, klimaat en duurzaamheid - deze kul lift daar handig op mee, maar je brievenbus openstellen voor een eindeloze vloed aan ongeadresseerd reclamedrukwerk is het tegendeel van groen; elk huishouden dat een jaar lang folders krijgt heeft per saldo de dood van meedere bomen op z'n geweten, en daarmee een deel van het wereldwijde ecosysteem, maar ook elke boom zelf die een optelsom is van tig sub-ecosysteempjes: voor de torren, kevers en vele andere kruipers en krioelers, insecten, spinnetjes, mos, schimmels, nestelplek voor vogels, wat niet al. En wat te denken van de inkt en de andere chemische onzin waarmee elke folder tot in den treuren knalvol wordt besproeid. De keten van produktie die daaraan vastzit, en de keten om al die zooi - na een paar seconden vluchtig bladeren - weer af te breken. En, er is geen oneindige aarde, grondstoffen zijn schaars, het is absurd om te doen alsof 't maar eindeloos door- en door kan gaan.

Het meta-idee achter het project is goed, namelijk dat men niet meer - ongevraagd - wordt vergast op wekelijks een ruime kilo aan opgedrongen reclamerommel: dat is elk jaar een vol persoon in de bus, en een veelvoud van verkrachte biomassa, bij elk huis, en dat 6 miljoen keer. Maar de campagne van "zet je brievenbus op groen" keert die tendens om paal en perk te stellen aan verspilling, domweg om. Het zet aan om die stortvloed geplastificeerd papier door te laten gaan. Rücksichtslos.

Waarom moet men uberhaupt onafgebroken prikkels krijgen om maar meer te kopen? Genoeg is genoeg. Wie "echt" iets wil doet er goed aan op dat moment zelf actief ernaar op zoek te gaan, niet om zich infantiel te laten bewerken, zich dwingend tot een zoveelste onnodige impulsimkoop te laten verleiden. Reclame reduceert de mens tot brainwashed koopvee, de prijs is het verlies van autonomie, alsook - in een wereld van redeloze eindeloze groei en consumptie - een kaalgerauschte aarde ...

Kortom, weg met reclame, kiem en woeker van een ongebreideld, onhoudbaar, onredelijk kapitalisme; en niet alleen met die reclame zelf, maar ook met de wijze waarop dat bestaat: papierverkwisting, chemische belasting, keten van produktie. Ksst!


WEG & WIS

Though you might hear laughing, spinning, swinging madly across the sun
It's not aimed at anyone
It's just escaping on the run
And but for the sky there are no fences facing
And if you hear vague traces of skipping reels of rhyme
To your tambourine in time
It's just a ragged clown behind
I wouldn't pay it any mind
It's just a shadow you're seeing that he's chasing

Allen de beste wensen, dat er maar veel ware en waardevolle dingen op uw pad moge komen: WEG & WIS



www.markiske.tk is in handen van Mark Iske en bevat zowel dit als dat, en is groener dan groen door te bestaan uit 100% gerecyclede electronen.