www.hetbestevanbabel.tk - blog

WWW.HETBESTEVANBABEL.TK

HBVB - BOEKEN - @



HET BESTE VAN BABEL

Lectori Salutem!

De bibliotheek van Babel bestaat uit duizenden, miljoenen, miljarden boeken, veel-veel meer zelfs - elk boek van 410 bladzijden is een variatie op het stramien van bladzij na bladzij 40 regels, met elke regel 80 tekens (uit een verzameling van het totale alfabet en de punt, de komma en de spatie) - dus, elk boek dat kan bestaan, bestaat er: de haarfijne geschiedenis van de toekomst, de biografieŽn der aartsengelen, de correcte catalogus van de bieb, tig maal tig valse versies, de zuivere vertaling van elk boek in welke taal dan ook, het vurige essay dat Y. had kunnen schrijven (maar niet deed) over 't epibreren bij de Vikingen, het verhaal van uw vluchtige leven, de verloren werken van M.

In het hart van de bibliotheek bevindt zich een karmozijnrood hexagon. Hier staan enkele boeken met een kleiner formaat dan gebruikelijk: krachtige, geÔllustreerde, ja magische boeken ... dit is het beste dat de bibliotheek te bieden heeft - het is mij een eer om deze boeken met u te mogen delen.

Ik wens u eindeloos veel leesplezier!


#09 | H. Faverey - Gedichten 1962-1990 | Springvossen

Hoe schrijft men over dat wat men liefheeft tot op het bot? Door het over te schrijven? Maar dan is het wellicht beter om de originele bron door te werken, de Verzamelde Gedichten van Faverey zijn bij elke betere boekhandel te halen. Al is een overgeschreven tekst toch anders, Borges wist dat al.

Enfin, Faverey dus.

Zijn werk is extreem origineel; ander werk zoals hij het schrijft, ken ik eigenlijk niet. Tegelijk is het een lappendeken van citaten, toespelingen, allusies, een intertekstuele totaliteit. Zijn werk is taal, ja, een weefsel van op alles - en niets - betrokken teksten, met name op zichzelf. Talige processen.

Originaliteit kan oervervelend zijn. Dit werk niet, integendeel. Het fascineert en het lokt. Hoe het dat doet is een raadsel, want om nou te zeggen dat zijn werk toegankelijk is, in de zin van dat het de lezer deelgenoot maakt van diepdoorleefde gevoelens, of anekdotes strooit ... nee. Het is talige taal, maar dat zei ik al, hetzelfde anders, soortgelijk. Uniek, bijzonder tot op het bot, wat ik ook al zei.


#08 | Bob Dylan - Tarantula

Tarantula breekt het "onderscheid" tussen geniaal en nonsens, radicaal en onomkeerbaar, indachtig: now's not the time to get silly, so wear your big boots and jump on the garbage clowns.

Het is Bob Dylan's eerste boek, geschreven in de jaren '65/'66, circulerend op kopieŽn (van kopieŽn van kopieŽn), en lichtjaren later uitgebracht in 1971. Een ruime 120blz met tjah, wat? Een soort van prozagedichten, soms briefachtig van vorm, geschreven door en geadresseerd aan de veelheid aan personages die ook z'n surrealistische songs van halverwege de jaren 60 bevolken. Sterker nog, een dwarsdoorsnee van de tegencultuur. Een waaier of wirwar aan associaties, alliteraties, assonanties - jah, een plaat met wel de teksten maar niet de muziek; niet de teksten maar wel de poetische lading; niet de poetische lading maar wel Dylan. Dat alles, en meer, en tegelijk is het iets anders.

Hoewel het boek vaak werd afgeschreven als onsamenhangend geraaskal, pretentieuze prut, wartaal in het kwadraat, en op den duur zelfs door Dylan zelf aan de kant werd geschoven als some sort of "jeugdzonde", denk ik dat het boek beter, veel beter verdiend dan dat. Naar mijn idee is het een van de beste dichtbundels ooit geschreven, volwaardig op lijn met bv Rimbaud's Une Saison en Enfer, even creatief en out-there, terwijl het anderzins totaal uniek is, unique among none.

Robert Witting is een van de weinige critici die Tarantula serieus neemt, sterker nog, al zo'n 25 jaar dag en nacht met het boek leeft, en met brede kennis van zaken het werk grondig in kaart brengt, de doordachte stream of (amfetamine-)conciousness van een dichterlijk genie binnenstebuiten keert, analyseert, citaten thuisbrengt, interpreteert, context biedt, enz. Een betere gids is niet te wensen ...

wiki: Tarantula
original book: Tarantula, pdf
nederlandse versie: Tarantula, athenaeum


#07 | J. Rothenberg (editor) - Poems for the Millennium I-V

Gij zult niet bloemlezen - dit gebod van Louis Th. Lehmann, is er een om in de wind te slaan. Goed, veel bundels zijn hecht geconstureerde kloppendheden, en dat uit ekaar trekken om een vaag thema te dienen van deze of gene bloemlezing, ja, dat is heiligschennis. Maar soms is een bloemlezing iets anders, iets groters. Dan werken alle gedichten hier en daar vandaan gehaald samen als een orkest, uiteraard met ruimte voor individuele toeters en bellen, maar ook in symphonische wisselwerking.

De vijfdelige reeks Poems for the Millennium van dhr. Rothenberg is zo'n geslaagde bloemlezing; wat zeg ik, het is de beste bloemlezing ter wereld. Wat mij betreft kan de sectie "poŽzie" op uni's worden afgeschaft, wie deze collage(s) doorbladert kent poŽzie: praktisch, theoretisch, raakt bekend met alle relevante dichters, allerlei stromingen, de context waarin zus en zo werk leeft en ademt; zal alle sleutels hebben, lopers, om op eigen houtje de rest van het dichterlijk landschap te ontsluiten, als gevolg van het feit dat de gedichten die Rothenberg onontkoombaar koos, niet alleen als gedicht eindeloze geldigheid hebben, maar ook de deur/poort en verbinding zijn tot soortgelijk werk qua kwaliteit, relevantie en insteek - alsmede kruislings haken om elke juxtapositie te doen stralen ...

De bloemlezing gaat op een vrije manier om met ruimte en tijd. Wat maakt het uit dat het ene werk zeg 3000 jaar terug is geschreven in MesopotamiŽ, het andere nu op een hoek in Amsterdam. Als ze elkaar iets te zeggen hebben, linksom of rechtsom, is die afstand in tijd en ruimte enkel relatief. De werken die in de vijf delen zijn opgenomen, zijn geen geÔsoleerde eilandjes; het is een lappendeken van gebieden die op de een of andere manier allemaal met elkaar in verbinding staan: allemaal deel van 't groot-poetisch landschap, verbonden via rivieren, bruggen, vegetatie, 't waaien van de geest.

Ook is Rothenberg geen frik. PoŽzie is niet enkel typografisch incorrect proza, maar ook, en vooral, dat wat het poŽtische ademt - dat kan een gedicht zijn, maar met evenveel recht een grottekening, een computerprogje, een flard muziek, een idee, wat niet al en enzovoort. Als een alien wil weten wat poŽzie op Aarde is, een dwarsdoorsnede van het poŽtische op deze planeet, universeel en waar, ik zou hem deze bundels in zijn kleurige tentakels drukken en hem zeggen: lees mijn vriend, lees!

wiki: Jerome Rothenberg
weblog: Poems and Poetics

NB: wie gegrepen is door R.'s bloemlezingen (wie niet?!), kan ik ook Technicians of the Sacred van harte aanraden. In de vijftigjarige jubileum-editie beter dan ooit, en het was al king of the hill. Bam!


#06 | Bill Bryson - a Short History of Nearly Everything

Met alle kennis die vandaag de dag bestaat, besef ik mij des te vaker hoe weinig ik eigenlijk weet - stel, het zou mogelijk zijn om te reizen naar de tijd van de oude Grieken, de Egyptenaren, de eerste bronstijdvolkjes, wat kan ik ze nou leren? Beheers ik genoeg wiskunde die wezenlijk verder gaat dan de stelling van Pythagoras, genoeg natuurkunde om ze de beginselen van Newton uit te leggen, het dansen van de planeten? Wat weet ik werkelijk van relativiteitstheorie en quantummechanica?

Ook qua scheikunde kom ik niet veel verder dan een stamelende Democritus; wat biologie betreft, misschien dat ik iets mompel over overerving, mutatie en selectie, maar wat kan ik zeggen over "dingen" als DNA, RNA, eiwitten, nucletoÔden? Overtuigend onderbouwen waarom kapitalisme, als systeem, niet deugt? - als het al zover komt, de kiem der industriŽle revolutie zal ik niet zaaien, het bouwen van een stoommachine is aan mij niet besteed, laat staan een rekenaar a la Babbage. En, hoe bekend ben ik met Homer, Shakespeare en Dante? Grote lijnen, vaag, een regel hier en daar ...

Voor iemand die pretendeert alles te willen weten van alles, weet ik eigenlijk knap weinig. De heer Bill Bryson, schrijver en reiziger, liep hier ook tegenaan; hoe kan men een ware reiziger zijn zonder ook maar iets te weten van de fundamenten waar de moderne wereld op is gebouwd, een schrijver zonder de intellectuele bagage qua de basis van de basis. Onmogelijk. Dus schreef hij een boek waarin hij verslag doet van zijn reis omtrent kennis en wetenschap, en deelt die inzichten met ons.

A Short History of Nearly Everything is wat het zegt. Het vertelt boeiend en soepel over dit en dat, altijd raak genoeg om wezenlijk iets te leren, en tegelijk met genoeg haken en ogen als aanknoping richting boeken die dieper gaan als men een zeker onderwerp (of, alle onderwerpen) wil uitdiepen.

Al met al een aanrader dus, niet enkel om mee te nemen naar de oertijd, maar ook op bijvoorbeeld een alledaagse fietsvakantie om bij te spijkeren wat scholing heeft laten liggen (zo goed als alles), om te dienen als kader om kennis (uit vooral de beta-hoek) contextueel in te bedden: sapere aude!

wiki: A Short History of Nearly Everything
b-ok: Bill Bryson - A Short History of Nearly Everything


#05 | Wooden Books - Trivium | Quadrivium

Ik zal een jaar of 17, 18 geweest zijn, toen de septem artes liberales op mijn pad kwamen. Om wiki te citeren:

De zeven vrije kunsten, oorspronkelijk bekend onder hun Latijnse naam septem artes liberales, waren zeven vakken die deel uitmaakten van het studieprogramma in antieke en middeleeuwse Europese scholen. Ze vormden met name het curriculum van middeleeuwse universiteiten.

Ze worden 'vrij' genoemd (Latijn: liber), omdat zij de opleiding van de vrije mens beogen; dit in tegenstelling tot andere leerprogramma's die worden nagestreefd voor economische doeleinden, is het niet hun doel om de student voor te bereiden op het verkrijgen van een inkomen, maar op de uitoefening van de wetenschap in de strikte zin van het woord, dat wil zeggen de combinatie van filosofie en theologie, bekend als scholastiek.

De SAL bestaan uit twee componenten: Trivium en Quadrivium.

Trivium vormt hierbij als het ware de onderbouw, waar Quadrivium de bovenbouw is. Wat zijn de onderdelen, de drie wegen, van de basis? Grammatica (taalkunde), Dialectica (logica en redeneren), en Retorica (welsprekendheid en betogen) - grammatica knoopt met 't concept van het Goede, dialectica met het Ware, retorica met het Schone. Wie zich deze "taalvakken", de op het woord betrokken wetenschappen, eigen heeft gemaakt, kan deze natuurlijk gebruiken voor wat men wil; het zijn universele "vaardigheden", die veelal toegepast worden om het Quadrivium te leren. Dat zijn de klassieke "rekenvakken", de op het getal betrokken wetenschappen: Arimetica (rekenkunde, het "zuivere" getal), Geometria (meetkunde, het getal in ruimte), Musica (het getal in tijd, harmonie-leer en dergelijke), en Astronomia (kosmologie, het getal in ruimte en tijd).

Trivium en Quadrivium zijn nu uitgegeven door Wooden Books. Hulde.

Trivium: Sister Miriam Joseph - The Trivium: The Liberal Arts of Logic, Grammar, and Rhetoric
Quadrivium: William Harris - Martianus Capella and the Seven Liberal Arts, Volume I & Volume II


#04 | Martin Aigner & GŁnter M. Ziegler (editors) - Proofs from the Book

God heeft een boek. En daarmee bedoel ik niet de bijbel, want dat is een boek van mensen, dat is: sommige mensen - anderen zweren bij de Tao-Te-Ching, het evangelie van Zarathustra, sutra dit en sura dat. Of die boeken waarheid bevatten? Dunno. Ene P. vroeg reeds: wat is waarheid? En ene A., eeuwen eerder, had daarover al zijn woordje klaar: overeenkomst tussen bewering en de wereld. In de loop der tijd is daar aardig wat op afgedwongen, maar intuÔtief leeft dat idee globaal nog steeds.

Enfin. Het boek van God dus. Of nou ja, het, misschien heeft God meerdere boeken, en is hij tevens die boeken - het boek der natuur is geen boek om louter te lezen, maar ook om te leven, misschien juist om te leven. We zijn allemaal andere wezens en delen allemaal dezelfde wereld, zijn allemaal een eigen zelf en allemaal door en door met en via elkander verbonden. Samenleven staat centraal.

Maar, als gezegd, God heeft een boek. Een boek met daarin van elke denkbare wiskundige stelling het meest elegante, meest heldere bewijs; als de wiskundige ErdŲs een strak, wonderschoon bewijs onder ogen kwam (wat de vraag oproept: waar existeert de wiskunde?), riep hij uit: dat is er eentje uit het Boek. Een open deur naar welke zuiverheid hij streefde qua zijn eigen bewijsdrift - logisch, ik weet nog goed hoe ik op de middelbare school de Stelling van Pythagoras bewees en hoe elegant, vanzelfsprekend noodzakelijk kloppend de logica van het bewijs, de waarheid van de stelling, zich drong in mijn geest; een schoonheid te vergelijken met een groot kunstwerk waarbij ook alles klopt op zijn eigen inherente manier, met in de kern een kraakhelder, onweerlegbaar, glanzend geheim.

Het doet denken aan de kosmos (kosmos: russisch voor orde, in tegenstelling tot chaos) die zelf ook structurele elegantie ademt. Frank Wilczek schrijft daar begeesterd over in "a beautiful question" - op elk niveau structuren en patronen, een soort inherente noodzakelijkheid waarmee alles klopt en rijmt, dat ook van het ene op en in het andere niveau doorwerkt, een draad van interconnectedness.

Maar goed, het boek van God. Met daarin de meest eleganten bewijzen van elke denkbare stelling - dat boek is nu gebloemleesd door Martin Aigner en GŁnter M. Ziegler. Een absoluut meesterwerk.

wiki: Proofs from THE BOOK
Book4You: Proofs from THE BOOK


#03 | RM Rilke - Letters to a Young Poet

Waarom dicht de dichter? Is dat een vraag als: waarom zingt de vogel, waarom waait de wind? Er zijn ongetwijfeld diepe en kleurrijke antwoorden te geven, maar ze raken niet aan het geheim van een zingende vogel, de waaiende wind, de dichtende dichter. De dichter dicht omdat hij dichter is - en waarom is de dichter dichter? Omdat hij geen handelaar in sponzen is, geen boswachter, geen reserve-brugwachter derde klasse. God, omdat hij iets moet zeggen en hij weet niet wat of hoe.

Men merkt, ik praat om het antwoord heen. Mijn antwoord is: ik weet het niet. Vraag het een ander, en krijg een ander antwoord: omdat de wereld redding behoeft, omdat er iets gemaakt moet worden, omdat er verlangen is en men niet weet waarnaar ... omdat de muze, omdat dit, omdat dat. Wee hem die vraagt "waarom", dat wist de oude Nescio al. Er is geen definitief, sluitend waarom, op zijn best een wapperen met de hand in de richting van wie-weet-wat. Ook Rilke beantwoordt de vraag niet.

In het dunne boekje LtaYP gaat Rilke amper in op de gedichten die de jonge dichter, de eerwaarde Kappus, hem heeft gestuurd. Hoe kan hij ook? Elke dichter zingt zoals hij gebekt is. Rilke zou hem enkel kunnen zeggen (als hij het wist) hoe hij die gedichten zou schrijven, niet hoe Kappus ze moet schrijven. En omdat het de gedichten van Kappus zijn, houdt Rilke wijselijk zijn mond. Hij stelt nadrukkelijk dat Kappus zijn gedichten "eigenheid" moeten ademen, 't werk van hem moet zijn, van niemand anders. En niet alleen met betrekking tot dichten is dat zo, maar ook tot kunst, tot leven: leef je eigen leven, maak je eigen leven waar.

Rilke's brieven zijn minder de brieven van een dichter aan een mededichter, dan dat het brieven zijn van een oudere broer aan een jongere die advies geeft, levenswijsheden, inzichten deelt. Niet omdat hij meent de wijsheid in pacht te hebben, maar omdat hij ervan overtuigd is dat ieder de plicht heeft om zich te realiseren naar vermogen - en alles dat daarbij helpen kan, is mooi meegenomen. De brieven van Rilke, zijn niet enkel aan Kappus gericht, maar ademen geldigheid voor iedereen met bloed in het lijf en merg in de botten die de wil en wens heeft om zich authentiek waar te maken.

Men zou zelfs kunnen stellen dat Rilke met deze brieven zichzelf aan zijn eigen haren uit 't moeras van zijn leven omhoogtrok. Ten tijde van de brieven was hij zelf op een dood spoor, en de brieven, als een brainstorm-sessie op papier, hielpen hem zijn focus te hervinden en zijn kompas te herijken; de brieven hebben Rilke, misschien nog wel meer dan Kappus, geholpen zijn eigen, noodzakelijke (levens)weg te vinden. Na een correspondentie van tien brieven in een jaar of vijf, wist Rilke wat hem te doen stond, en zette hij zich als dichter definitief op de kaart met Neue Gedichte, om daarna door te stomen met de kiem van de Sonette an Orpheus en de Duineser Elegien. Dat hij hier ruim vijftien jaar over deed doet geen afbreuk aan de werken - sterker, het bewijst dat Rilke te allen tijde trouw is gebleven aan het zuivere beginsel van de ware maker: niet voor goud, zilver, roem en eer, wel omdat men dichter is!

Goed. Marsman meent: graan des levens omstoken tot jenever der poŽzie. In dit bundeltje brieven is met genadeloze eerlijkheid te lezen wat in de kern wezenlijke waarde heeft, en wat louter tarra is.

wiki: Rainer Maria Rilke | Franz Xaver Kappus
wiki: Rainer Maria Rilke - Letters to a Young Poet
torrent: Poetry, Prose, Letters, Diaries (46 books)


#02 | W. Blake - the Complete Works

Kunst die goed is, lijkt meestal nergens op. Het is nieuw, het is uniek, het is anders, het kantelt het kennen op radicale wijze, geeft een nieuwe blik, zet de status quo op losse schroeven, neemt positie in en vraagt, nee, eist van de waarnemer om zich te verhouden - tot het kunstwerk, tot de wereld, tot alles. Intussen nestelt het kunstwerk zich al in/tegen de wereld; langzaam maar zeker mengen ze met elkaar: de wereld ietsje anders in de richting van het kunstwerk, het kunstwerk iets normaler (relatief gezien in contrast met de wereld die - in volle interactie met het kunstwerk - wat vreemder geworden zij) - toch is de wisselwerking nooit volkomen, compleet, volbracht; er blijft altijd een zuivere rest die niet oplosbaar is, die wezenlijk vreemd blijft, die met niets te vergelijken is.

Het triggert de vraag of het nergens-op-lijken van een kunstwerk (in beginsel, daarna komen de kopieŽn, de epigonen) als een maatstaf kan functioneren om iets te zeggen over de kwaliteit van een kunstwerk. Dat draait de stelling van hierboven om, en of dat ook werkt? Immers, als iets goed is en nergens op lijkt, hoeft dat niet te betekenen dat iets wat nergens op lijkt, goed is. Hoogstens kunnen we constateren dat ŗls iets goed is, dat het dan vaak tevens iets vreemds heeft, iets heel eigens, niets ontziende eerlijkheid, koppige dwarsheid. De verzoening van "opposities" als rede en verbeelding, alledaags bestaan en het hogere is vintage Blake. Vlammende visoenen. Heel de wereld, en meer, vindt men in zijn werk: stralende schoonheid alsook doffe ellende, naast elkaar en in synthese.

Dat Blake voor krankzinnig doorging, is niet relevant voor onze waardering van zijn kunst. Het gaat erom dat zijn kunst zelf ons zeer veel te zeggen heeft, eindeloos interpreteerbaar en duidbaar is - het nodigt ons uit, ja, dwingt ons, een actieve positie in te nemen qua wat het (tegen) ons, in en met (en tegen) onze tijd, te zeggen heeft, qua wat 't roept en qua wat 't fluistert. En dat niet alleen, want kunst is meer dan hetgeen het zegt, het is ook wat en hoe het is, whatever it is, ontologisch, dat "inwerkt" op de waarnemer, hem in het diepst van elk zijner vezels doet sidderen. Het kunstwerk slaat met een bliksemschicht ... een schicht die reinigt, purificeert en geneest; een kunstwerk doet het donderen in de waarnemer: catharsis. Grote kunst is echt - en maakt, zoals alle werkelijke werkelijkheid, 't vertrouwde vreemd, 't vreemde vertrouwd. Zijn werk slaagt met vlag en wimpel.

wiki: William Blake
torrent: Complete Poetry, Prose & Letters (8 books)
torrent: Delphi Complete Works of William Blake (Illustrated) (Delphi Poets Series Book 10)


#01 | JL Borges - de bibliotheek van Babel

Het eerste boek uit de BvB dat ik met u wil delen is geen boek maar een kort verhaal.

De bibliotheek van Babel (Spaans: La biblioteca de Babel) is een kort-verhaal van de Spaanstalige Argentijnse schrijver Jorge Luis Borges. Het verhaal werd voor het eerst gepubliceerd in 1941 in de bundel El jardŪn de senderos que se bifurcan (De tuin met zich splitsende paden), die in 1944 in zijn geheel werd het opgenomen in Borgesí verhalenbundel Ficciones (Fantastische verhalen). Het is losjes gebaseerd op een verhaal van de Duitse schrijver Kurd LaŖwitz, "Die Universalbibliotek", uit 1901. Nagenoeg alle voor Borges kenmerkende thema's komen erin samen: oneindigheid, de onmogelijkheid om alles te weten en om de wereld en de waarheid te kennen, het kabbalistische redeneren, de metaforische labyrinten, enzovoort. Het concept van de oneindige bibliotheek valt samen met de aan Blaise Pascal ontleende opvatting die het heelal ziet als een bol, zonder omtrek en met elke plek als haar centrum. Duidelijk wordt dat een bibliotheek die alle mogelijke boeken omvat, maar zonder ordening, geen enkele waarde heeft. Als bibliotheek. Het is het verschil tussen info en data. Wat begint als een droom eindigt in dat opzicht als een nachtmerrie zonder weerga.

Er valt oneindig veel over dit verhaal en de implicaties ervan te zeggen. Het staat (al) allemaal te lezen in de 25^1312000 boeken die de babelse bibliotheek rijk is. Laat ik afronden met het noemen van het boek W. G. Bloch, The Unimaginable Mathematics of Borges' Library of Babel - hajewiet.

wiki: De bibliotheek van Babel
torrent: Fiction, Poetry & Nonfiction (17 books)
website: libraryofbabel.info - digitale toegang tot de Bibliotheek van Babel



www.hetbestevanbabel.tk is in handen van Mark Iske en bevat zowel dit als dat, en is groener dan groen door te bestaan uit 100% gerecyclede electronen.