Obsessies. Dwaalsporen. Beloftes.
Mark Iske - Shade of holy red (i will get you) | O marks the spot (burning feet/on the edge)
Mark Iske - Louter Leiter
Consciousness In The Cosmos | Perspective of Mind - Douglas Hofstadter
Hofstadter's thesis about consciousness, first expressed in Gödel, Escher, Bach (GEB) but also present in several of his later books, is that it is an emergent consequence of seething lower-level activity in the brain. In GEB he draws an analogy between the social organization of a colony of ants and the mind seen as a coherent "colony" of neurons. In particular, Hofstadter claims that our sense of having (or being) an "I" comes from the abstract pattern he terms a "strange loop", which is an abstract cousin of such concrete phenomena as audio and video feedback, and which Hofstadter has defined as "a level-crossing feedback loop". The prototypical example of this abstract notion is the self-referential structure at the core of Gödel's incompleteness theorems.
Hofstadter's book I Am a Strange Loop carries his vision of consciousness considerably further, including the idea that each human "I" is distributed over numerous brains, rather than being limited to precisely one brain.
Consciousness In The Cosmos | Perspective of Mind - Douglas Hofstadter
Sonnet
U
U
U
U
U
U
U
U
U
Uw
Uw
Uw
Uw
U
Nieuwe Wegen
Ben m'n eigen poëzie (weer 'ns) zat, nu op zoek naar nieuwe wegen, zoals via deze recensie van Samuel Vriezen van twee boeken - met de inleiding van het eerste, Against Expression, op UBU online.
Ander interessant spul is "Hidden Agendas: Unreported Poetics", waarvan de review hier te lezen is. Het doet denken aan "In de schaduw van de Parnassus: Gesprekken met vergeten dichters", maar Joris van Casteren's boek is meer human-interest gericht. Desalniettemin is het een goed boek dat mij op het spoor bracht van o.a:: WJ van Wouten - Een groot wit volume; Joop Verhaaren - Hraun; Th. van Schoonhoven - Omver.
Min of meer minimalistisch werk dat soms raakt aan Faverey en F. van Dixhoorn, maar toch anders.
Enfin. Moi is benieuwd welke "vergeten dichters" Menno Wigman binnenkort voor het voetlicht brengt ... en het wordt ook tijd om Lucebert verder te lezen, zijn werk heeft een energie die ik vandaag in veel werk "mis". Maar in eerste instantie zoek ik gewoon inspiratie, inspiratie voor een verse poëtica. Iets eenvoudigs, natuurlijk(s).
The Strangest Books I Can Find - Soliloquy
“If every word spoken in New York City daily were somehow to materialize as a snowflake, each day there would be a blizzard.”
Dear readers, this simply is not the case. There is wide variation among estimates of how many words people speak per day, but 20,000 per day is among the higher figures. Let’s generously assume that New Yorkers speak twice as much as average mortals, so that’s 40,000 words per day. Let’s look only at the island of Manhattan, the city’s most densely populated area. Even more generously, let’s take Manhattan’s daytime population rather than the number of actual residents: that’s 2.87 million people, which we’ll round to 3 million. Multiply 3 million by 40,000 words per day, and you get 120 billion words. That is, by any account, a lot of words. But what if they were snowflakes? The total land area of Manhattan—again, generously, ruling out bodies of water—is 59.5 square kilometers, which we can round to 60 square km, which is equal to 60 million square meters. A little division—120 billion over 60 million—and you get a paltry 2,000 snowflakes per square meter. Now, I can’t find figures on the average number of snowflakes per cubic centimeter—and likely that figure varies wildly—but I can confidently say that 2,000 flakes distributed over a square meter of ground is not a blizzard. That’s not even a healthy dusting. For those following at home, we’re talking about 0.2 snowflakes per square centimeter.
The Strangest Books I Can Find - Soliloquy
De genialiteit van eenvoud | Matthias Lenke - Snowflake
R. Salvador Reyes - Confessions of a literary darwinist
The deeper we dig, the more it appears that the brain uses narrative in the same way it uses fundamental tools like vision and hearing: to construct our perception of the world.
From this perspective, narrative no longer looks like an ancillary human intellectualizing tool, used primarily to help organize and communicate stories and events between humans. Instead, narrative looks like one of our brain’s core consciousness and universe-building tools. It’s something that we were using to assemble our understanding of existence long before we were using it to assemble the plots of our novels.
R. Salvador Reyes - Confessions of a literary darwinist
De genialiteit van eenvoud | Puck Willaarts - Middag
SZYMBORSKA
Wat mogelijk is, kan door haar gedicht worden alsof
het feiten zijn. Een jaar of zo geboren na wie indirect
mij mijn moedertaal gaven; wat mijn letter L betreft,
dat is daar de moravische L. Eindes vermengt zij met
beginnen, het moment, dubbele punten, hier, aldoor
hetzelfde, zoals wolken wolken wolken, hoewel dan
anders. Zij verdicht haar prullaria, dromen, vrienden,
is bekend met het feit dat feiten zuiver toevallig zijn.
Mark Iske - Encyclopedie der Idolen | en verder: OOB
Mark Iske - De vogels slapen niet, de vogels roeren zich: een dreiging die niet overwaait ...
Herbert Mouwen | Hans Faverey - Het sneeuwt
Het sneeuwt
maar het sneeuwt niet meer.
Toen het begon te sneeuwen
ben ik naar het raam gelopen;
heb ik mij verloren gelopen.
In die tijd ongeveer,
vlak voor de sneeuw weer
begon te vallen, grote, steeds
langzamere vlokken in,
moet het opgehouden zijn
ook met sneeuwen.
Herbert Mouwen | Hans Faverey - Het sneeuwt
Pollock's Fractals
The Pollockizer proves that generating fractal drip patterns is much harder than it looks, Taylor says. "It's not an inevitable consequence of the process. It was the way Pollock dripped that made it fractal." In a famous 1950 documentary by Hans Namuth, one can see Pollock circling his canvases on the floor, dripping and flinging paint in motions that seem both haphazard and perfectly controlled. He wasn't merely imitating nature, he was adopting its mechanism: chaos dynamics.
Pollock's Fractals |
Jackson Pollock 1
2
3
4
5
Gedichtendag 2012
Gedichtendag 2012, een mooie gelegenheid om dichtwerk van 2001-2011 online te presenteren: alhier.
Joris van Casteren - 18 Vergeten Dichters
#18 - Tony Rombouts
#17 - De Nieuwe Wilden
#16 - Pierre van Vollenhoven en Wim de Vries
#15 - WJ van Wouten
#14 - Agnes de Graaf
#13 - Michael Deak en Wim van der Molen
#12 - Erika Dedinszky
#11 - Johan Joos
#10 - Hans Clavin
#09 - Peter Simpelaar
#08 - Leo Herberghs
#07 -
#06 - Bergman
#05 - Eddy Evenhuis
#04 - Dana Hokke
#03 - Rabin Gangadin
#02 - Wim Huyskens
#01 - Harry Mesterom
Bobbette Rose - Fleeting Memories
"Fleeting Memories" is a book made up of seven thin sheets of glass that I dipped in wax. So they also have this translucent feel to them. I then wrote a journal entry on each waxed glass plate with a stylus–my private, stupid, profound rants on different days as I was making the book. I pushed paint into the etched words so, at one point, the words were quite legible. I then attacked each page with a heat gun. The color and the wax began to flow–the words coming apart, re-forming, dripping down and fading. To me, the vulnerability of the words was key. Where once they seemed so clear and organized, they reveal themselves finally in this fused state of ambiguity. It seemed like an appropriate way to describe the fragility of my own life-story. Not in a negative, falling-apart way but in this poetic dance-through-time sort of way that reveals the things you think are so understandable and solid one day can be so fluid and fleeting the next.
Gerrit Achterberg 1905-1962
Achterberg, vandaag alweer 50 jaar aan de andere kant van het gras. Heeft zijn poëzie nog leven in zich?
Bonnie Costello - The Plural of Us
The first person plural is an indexical pronoun, dependent on context for meaning, but the boundaries are often unclear even to the speaker. And there’s something not only ambiguous but also incoherent in the pronoun. As Boas warned in 1911, “a true [first person] plural […] is impossible, because there can never be more than one self.” Poetry, though we associate it with “I,” is rather fond of “we,” and not only the intimate “we” of private I/Thou relations. But the best poets are also aware that it’s a shifty and treacherous pronoun.
Bonnie Costello - The Plural of Us
In een doos ...
In een doos kun je spelen, in een doos kun je slapen - insomnia, nee, papillon, nee, viv*, nu radicaal anders.
12:01 PM (1990) HQ (Part 1/3)
JF Coeterier - De Beleving van Tijd
Interessant artikel over (de beleving van) tijd, alhier.
J. Leijtens - Haast een zich verstotende
Een beschouwing van de reflexiviteit als representatie van een mens- en wereldbeeld in de poëzie van Faverey.
J. Leijtens - Haast een zich verstotende
Joyce Carol Oates - The Myth of the Isolated Artist
It is my conviction that all human beings "create" personality. Some do so passively, helplessly, and are in a sense created by others, whom they come to fear or hate; others create their personalities half-consciously, and are therefore half-pleased with their creations, though they suspect something is missing; a few human beings, gifted with the ability to "see" themselves as "other," and not overly intoxicated with the selfness of the self, actually devise works of art that are autobiographical statements of a hypothetical, reality-testing nature, which they submit with varying degrees of confidence to the judgment of their culture.
Joyce Carol Oates - The Myth of the Isolated Artist
Harry Smith 1923-1991
... een wereldvreemd heerschap, even geniaal als gestoord, fascinerend en afstotend tegelijk. Een orakel van onmenselijke lelijkheid en verbluffende eruditie, een sfinxachtig kunstenaar en archetypisch geleerde die leefde met het hoofd in de wolken, onmogelijk in de omgang, permanent berooid, maar in het bezit van een schat aan kostbare kennis en curiosa.
Serge van Duijnhoven - Op zoek naar Harry Smith
Autobiografie van een Ander I-III
I've always been an actor in my life,
But sometimes you must think
A role wants to tell you something.
vrij naar J. Biroco
---
Ik ben een acteur, ik ben een komediant,
ik ben een charlatan en een clown,
maar het krankzinnige is
dat de rol die ik speel, dat ik dat ben.
vrij naar G. Reve
---
I see myself
as an intelligent, sensitive human,
with the soul of a clown
which forces me to blow it
at the most important moments.
vrij naar J. Morrison
Jacob van Maerlant - Het Boek der Natuur
Sommige boeken bevatten waarheden, andere boeken poëzie, weer andere beide: poetische waarheden. Zo'n boek is Jacob van Maerlant's Het Boek der Natuur.
Ti-Ta-Tonnus
Tonnus Oosterhoff de PC-Hooftprijs, tjah.
Kwestie k en K
Wat maakt kitsch tot kitsch, kunst tot kunst? Kunst is echt.
H61R
Misschien dat Blonde on Blonde beter is in termen van artistieke groei en al die cite, maar toch vind ik Highway 61 Revisited beter. Waarom?
Borges schrijft in 'Craft of Verse' dat hoe slechter je iets kent, hoe beter je het kunt benoemen; ken je iets (te) goed, dan zal het gevoel overheersen dat je beschrijving tekort schiet, want van zo dichtbij gekend rijmen al die oneindig veel details onmogelijk met eindig papier, eindige inkt. Er is een zekere mate van afstand, vervaging nodig, om goed te kunnen schrijven, om zeg een talige (her)constructie te maken die alleen uit de verf kan komen als het origineel niet storend aanwezig is, stampend: zo ben ik niet, ik ben anders.
Maar, is het origineel eigenlijk wel het fysieke ding? Is het origineel niet juist het schrijfsel, dat het fysieke ding om- of opwerkt van half-fabrikaat tot iets levends; het schrijven maakt het dode ding tot een levend ding door het surplus van de schriftelijke/geestelijke verwerking. Ja, misschien is het zelfs de "uiteindelijke" tekst die het werkelijke ding vormt in een specifiek gerealiseerde vorm - schrijven als een vorm van veredelde alchemie.
Maar sommige dingen, zeg bv kunst, leven al, daar kan de dichter weinig mee - de alchemie, de vividness, is inherent (in) het fysieke ding zelf, zo'n ding schrijven is dan kopieren en daarom zal zulks per definitie niet verdicht kunnen worden, zoals er ook talige zaken zijn die onmogelijk even levend en waar verdingd kunnen worden; words and worlds are two words/worlds, soms dan toch, en in het geval van H61R is the proof definitely in the pudding.
En toch, er moet iets over te zeggen zijn. Hoe de energie ervan stroomt en stroomt, hoe het iets is in de outer world dat strookt of resoneert met mn inner world, zodat die twee werelden verbinden, sterker, de "grens" tussen buitenwereld en binnenwereld verdwijnt - wat buiten gebeurt gebeurt binnen en wat binnen gebeurt gebeurt buiten: buiten is binnen en binnen is buiten.
Ongetwijfeld kom ik er nog op terug, bovenstaande is descriptief, het is niet de interactie zelve; maar misschien dat die interactie per definitie niet te schrijven is, heeft die ook een ontologie of it's own die niet te vatten is in of ding, of taal. Dingen die ik als dichter uiteraard betwijfel.
Mark Retera - Dirk-Jan
Lezen, Leren, Leven
31 - wat een onzin. Ik rijmde nog niet eens met de onwezenlijke vreemdheid
van 30; iets met het verschil tussen lichamelijke leeftijd die per jaar een
jaartje groeit, en geestelijke leeftijd die een mentaliteit, houding is. Wat
dat laatste betreft adem ik zowel wereldjong als wereldoud. Geen tussenweg.
Zoals altijd bij verjaardagen zijn er honderden ideeen om dit jaar anders te
doen, en voor de verandering ook honderden ideeen om hetzelfde te houden.
---
Met terugwerkende kracht wil ik lezen het menselijke geschiedenis boek van EH
Gombrich, en aansluitend zijn the Story of Art. Tussendoor dan Short History
of Almost Everything van Bill Bryson, dit keer met aantekeningen. Boeken die
ik eigenlijk al tien jaar eerder had willen lezen, maar ach, iets met laat en
nooit, toch? Een ander boek wat ik al tijden wil lezen, is een filosofisch
werk over de pre-socratici, als wortel van onze zogenaamde beschaving of dan
op zn minst het eerste systematische begin van westerse filosofie. Ik heb
gespeeld met het idee om Kirk en Raven te lezen, een klassieker in het veld,
maar misschien dat het beter is om zo een deeltje very short introduction to
(VSIT) door te bladeren: kort, bondig, en vandaar weer verder.
Of, aangezien het nu half november is en mijn neurologische neurose ten alle
tijde tijdshokjes bouwt, kan ik ook eindeljk B. Russel's History of Western
Philosophy lezen, daarna de wiskundige counterpart daarvan die ook alweer een
jaar of langer onaangeroerd in mn kast staat, en dan ergens begin 2012 de
meest interessante primaire filosofische werken lezen; komt die Kirk en Raven
toch nog van pas, met hun uitgebreide bron-vertalingen en notenapparaat. En
na Russel kan ik dan gewapend met een ruime twintig eeuwen wiskunde gewapend
de moderne wiskunde instappen die ergens begin 19-zoveel begon te bloeien met
verzamelingenleer, set-theory en wat doorwerkt in moderne systeemtheorie wat
weer samenhangt met chaos-theorie en complexe systemen en dergelijke. Op dat
moment zal een inleidend boekje als dat van James Gleick, Chaos ook weer eens
afgestoft worden, maar in het gunstige geval is dat moment nog maanden weg.
Muze M. had het over een a-historische manier van lezen, waarbij je eerst het
nieuwste of nieuwe werk leest, en dan de wortels daarvan opzoekt en leest,
dan daar weer de wortels van, enzovoort. Geen idee of die methode werkt om
allerlei toespelingen te begrijpen die een nieuw werk ongetwijfeld ademt als
volgens uit z'n voorganger(s), maar als ik vast blijf houden aan historisch
lezen zal het ongetwijfeld nog jaren duren voor ik eindelijk Griffith's boek
kan lezen van Introduction to Quantum-mechanics. Of misschien kan ik daar ook
beter beginnen met een VSIT-boekje. Beter om ergens te starten dan nergens.
En dan zijn er ook nog literaire klassiekers. Sinds ik heb gehoord van mist
die spreekt ben ik (voor de derde keer ofzo) gedreven om eindelijk eindelijk
de twee klasiekers van Homer te lezen, waarschijnlijk in Pope's vertaling;
dan kan daarna Virgil ook eindelijk aan bod komen, en daarna Dante. Het punt
met klassiekers als dat is dat tegen de tijd dat je er eindelijk aan toekomt,
er alweer duizenden andere dingen op je leespad zijn gekomen. Enfin, het is
per definitie beter om op de sterren te mikken en eventueel te missen dan op
de modder te richten en Kluun te raken. Al is dat misschien een vooroordeel.
Een andere klassieker is Hyperion van Holderlin, of On the Road van Kerouac,
of Dharma Bums, of Lonesome Traveler, er zijn er honderden en honderden, en
toch blijven er dagelijks honderden en honderden nieuwe boeken uitkomen, voor
wie, waarvoor? Als minstens 1% daarvan geniaal is, is dat prachtig, dat zou
een aanwas van een geniaal boek per dag betekenen, waarschijnlijk is dat een
veels te optimistische schatting. Men mag blij zijn met 1 geniaal boek per 10
jaar, wat na 3000 jaar "beschaving" een kleine 300 degelijke boeken oplevert,
wat nog te optimistisch is want een paar eeuwen terug kwam er amper elke 10
jaar een boek uit, laat staan een geniaal boek. Dus, het is goed te doen om
in een colloqium van een gemiddelde studieduur een aardig stevige doorsnede
van duizenden jaren werk door te vreten. De verwerking ervan is een tweede,
maar met een beetje actief aantekeningen maken is al een heel eind te komen.
En Nietzsche dan, en Tufte? En dit en dat? En nog meer dit en dat, enz enz
enz. Bij nader inzien is die vier jaar veel te krap geteld, zelfs 40 jaar zal
ruim te weinig zijn, zelfs voor iemand als Borges was meer dan 80 jaar nog te
weinig, hoewel hij niets anders deed dan boeken ademen en literatuur leven;
is de zaak dan hopeloos, is er een eerste leven nodig om te inventariseren
wat van waarde is en een tweede om het gekozene te lezen, een derde om alles
te verwerken, en dan wellicht een vierde om de verwerkte ervaringen toe te
passen in het bestaan van alledag of waar kennis verder waardevol voor is. Ik
weet het niet, wel heb ik in mijn 31 jaar intussen geleerd dat het vaak beter
is om althans te beginnen en dan eventueel ergens halverwege (wat al een heel
eind is) te stranden, dan te blijven dralen bij het beginpunt. Elke reis
begint met een enkele stap, laat mijn ontbloeide liefde voor boeken tien jaar
terug nu maar eens tot bloei komen door eens systematisch te gaan lezen. En
dan, als ik straks oud, vaal en verschrompeld ben, weet dan tijd, dat ik
minstens twee levens heb gehad, een het leven van alledag, twee het lezende
leven, voller dan vol van het diepste denken, het levendigste liefhebben.
---
Waar begin ik vandaag? Bij het uitlezen van Trickster, en het klaarleggen van
een stapeltje poeziebundels om over een maand of drie enigzins op de hoogte
te zijn van het huidige poetisch landschap, met bovenop die dichterlijke
stapel poetry in theory, 100 jaar poezie-debat in 1 band, en daar net onder
the Material of Poetics, sketches for a philosophical poetics. Way to go :)
Museale E-reader
Ha, heb m'n museale laptop van stal gehaald en 'm omgebouwd tot e-reader, niet dat die zo geavanceerd is (dos-ding op 25mhz, 4mb geheugen), maar met de texten die project Gutenberg beschikbaar stelt in onder andere .txt en .htm kan het geval nog prima dealen. Omdat een goed begin het halve werk is, net even de Pope-vertaling van Homer overgezet via een 1'44 floppy. Uiteindelijk gaat literatuur, of het nou digitaal is of analoog of whatever, om de text zelve, de verpakking in is niet relevant, behalve gebruikersgemak - digitaal is het makkelijker om een text van a tot z door te bladeren op specifieke trefwoorden, of om een interessant citaat hup apart op te slaan in plaats van eindeloos overpennen. Wat dan weer niet kan, is krabbelen in de marge met een stompje potlood. Maar ach, dat was vaak toch beun wegens te smalle marges.
Colophon
www.markiske.tk is in handen van Mark Iske en bevat zowel dit als dat, en is groener dan groen door te bestaan uit 100% gerecyclede electronen.
Niets van deze site mag worden verveelvoudigd en / of openbaar gemaakt, op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.