Nieuw werk en een verhuizing maakte dat ik op de fiets naar het station mocht. December 2003 was het telkens helder en zag ik prachtige sterrenhemels. Met een oude Russische spottingscoop (20x42) keek ik naar Jupiter. Ik vond Saturnus en zag voor het eerst de ring. Voor het eerst moest ik maar eens gehoor geven aan een lang gekoesterde wens: ik moest een sterrenkijker hebben.

Telescoop 1 was de Russentonne. Nieuw laten invliegen vanuit Rusland (via Ebay), er moest nog een verloopstuk en een (Amici) prisma bij, toen wat ik zo'n 210 Euro kwijt. Het geheel is dan nauwelijks te gebruiken, want wat dan nog mist is een montering en een zoeker en een fatsoenlijke scherpstelling. Een fotostatief werkte volledig niet. Toen liep ik tegen telescoop 2 aan, en de twee telescopen naast elkaar wees de Russentonne aan als verliezer op alle fronten. Ik heb de Russentonne doorgeschoven tegen (mijn) kostprijs op Marktplaats, en was blij dat ik er van af was.

Telescoop 2 is een Taiwan 20 cm dobson. Die bevalt me prima. Ik heb voor weinig geld een grote spiegel, ik kan kijken binnen de minuut. Ik leer de sterren kennen (dat moet dus wel), ik ben voorlopig niet ongelukkig als ik iets niet kan vinden, en altijd gelukkig als ik wel iets kan vinden. De dob past nog goed in een Daihatsu Charade.

Ook alle buren heb ik al (op het krukje) naar Saturnus laten kijken. Dat was een groot succes. Zoiets gaat prima met een Dobson, vanwege de grote spiegel = grote uittreedpupil = iedereen kan erin kijken. Verder staat het beeld STIL. Geen nabewegen na scherpstellen.

En de aarde draait. Dat kan je zien. Ik vind het wel mooi. Tot 120x is het geen enkel probleem. Daarboven heb je goede okulairen nodig, liefst Widefield die over het hele beeld even goed zijn...

Hoofd in de nek
 Onmogelijk 
 Wie niet kijkt ziet niets 
 De telescoop 
 Verrekijker 
 Trinovid verrekijker 
 Wat ik al zag 
 Oculairen 
 Fotografie 
 Zelf kuntselen 
 

 Begin van de site