Filas          Filas          Filas          Filas          Filas          Filas         

WIE WAS FILAS

Filas was 9 weken oud toen wij haar op gingen halen in Den Helder bij de familie de Beus. Haar vader en moeder woonden in het zelfde huis. Gewoon bij particulieren die graag een nestje van hun honden wilden hebben. Het nest bestond uit 9 puppies en Filas was de enige nog die over was.

Van te voren hadden we boekjes gelezen over de Rottweiler. We waren dus goed voorbereid waar we op moesten letten, zoals op raskenmerken en afwijkingen. Maar dat vergaten we direct toen we Filas zagen. Ze was net aan het eten, een bakje Brinta. Heel haar snoet zat onder. Het was liefde op het eerste gezicht. Ondanks dat we direct zagen dat Filas een overbijt had en behoorlijk dik was (10 kilo), hebben we haar meegenomen. En daar hebben we geen moment spijt van gehad. Filas is een gigantisch lieve hond gebleken. In heel haar leven heeft ze 1 pantoffel gesloopt. En daarna nooit meer iets aangeraakt. Agressief is ze nog nooit geweest.

Toen ze 12 weken was zijn we op cursus gegaan bij de ENRW in Rotterdam. Daar heeft ze haar puppycursus en de eerste Gehoorzaamheidscursus met goed resultaat gedaan. Bij de eerste les van de tweede gehoorzaamheidscursus vond de trainer het nodig om haar hard aan te pakken. En Filas had dat helemaal niet nodig. Ik ben dus van het veld gelopen en nooit meer terug gegaan.



Filas was een ontzettende kroelhond. Ze wilde altijd aangehaald worden.
Toen Tyson in 1994 ons gezin compleet maakte, vond ze dat eerst helemaal niet leuk. Maar na drie dagen renden ze samen door het huis en was de vrede getekend. Ondanks haar onderdanige karakter is ze altijd de baas over Tyson gebleven. Verder was Filas gek op zwemmen. Het liefst dook ze allerlei dingen op van de bodem van de sloot. Ze ging dan helemaal onder water. Zo heeft ze al enkele fietsen, een ijskast en heel veel stenen en bierflesjes opgedoken.

HAAR MEDISCHE DOSSIER
Vanaf het begin had Filas last van ontstoken ogen. Het bleek entropion (naar binnen gekeerde oogleden) te zijn. In 1993 is ze daaraan geopereerd. Toen wij haar ophaalden schrokken we van wat wij zagen. Haar lieve ogen zagen er niet uit! Al die hechtingen! Maar het is helemaal goed gekomen. Wel slaapt ze altijd met haar ogen iets open, maar ze zijn niet meer ontstoken.
In mei 1994 hebben we haar laten steriliseren. Veel mensen wilden dolgraag een pup van haar. Maar aangezien ze een overbijter was en ook de entropion erfelijk was, vonden we het beter dat ze nooit pups zou krijgen. Daarvoor houden we te veel van het ras. Daarnaast was Filas om de vier maanden loops. En wel heel erg loops!
Sinds 1996 had Filas rugproblemen. Spondulose, waardoor ze veel pijn had als ze te wild gespeeld had. Of als ze met een boomstam had gesleept.
In november 1999 heeft Filas een hersenbloeding gehad. Tijdens een wandeling in het park ging ze ineens liggen. Toen ik haar riep, wilde ze wel naar me toekomen, maar na drie stappen ging ze weer liggen. Haar ogen waren wazig en ze wiebelde op haar poten. Halverwege ging ze ineens als een gek rennen. Ik snapte er niets van en ben rustig naar huis gelopen. Thuisgekomen heeft ze gewoon gegeten en kreeg ze haar dagelijkse lekkernij, chocochips. Ondertussen vertelde ik tegen André wat er gebeurd was. Ik ging naar haar toe om haar goed te onderzoeken, toen ik nattigheid voelde: ze liet haar plas lopen. En dat terwijl ze net uitgeweest was. Ik raakte een beetje in paniek. De eerste gedachte was een hersentumor of hersenbloeding.
Daar het zaterdag was, belde ik met mijn dierenarts. Die bleek geen dienst te hebben, dus moest ik naar een vervanger. Binnen 10 minuten was ik daar. De dierenarts wist niet zeker wat het kon zijn: hernia, hersentumor of hersenbloeding. Ze kreeg een heleboel injecties en na drie dagen ging het veel beter. Het bleek dus een hersenbloeding geweest te zijn. Uiteindelijk is Filas geheel hersteld en ... ze had geen last meer van haar rug!



Toen Filas op 6 augustus 2001 haar negende verjaardag vierde, waren we er van overtuigd dat zij best wel eens oud kon worden. Ze was een vitale bejaarde. Wandelen, stokken slopen, balletje gooien, alles ging best wel goed.
In november liep ze wat mank, wat volgens de dierenarts misschien arthrose was. De medicijnen sloegen echter niet aan. De diagnose was een gezwel in haar schoudergewricht. Met pijnstillers heeft ze nog een maand door kunnen gaan. Maar ze kon steeds minder. Haar wandelingen gingen steeds moeizamer. Balletje gooien kon niet meer. Stokken slopen was voor haar ook slopend.

Op 31 januari 2002 deed ze een half uur over een klein rondje. De pijnstillers deden hun werk niet meer. Ze wilde wel, maar het ging niet meer. Die dag hebben we in overleg met de dierenarts de moeilijkste beslissing genomen.

Filas is thuis bij Tyson in de armen van het vrouwtje, rustig ingeslapen op de leeftijd van 9 jaar.
We denken terug aan 9 grandioze jaren. Het afscheid was heel erg moeilijk, maar de herinneringen aan Filas zijn prachtig.