24 augustus 1994
21 november 2006
WIE WAS TYSON?
Sinds Filas ongeveer twee jaar was, leek het ons
leuk om er een reu bij te hebben. Na wat zoeken en bellen zijn we terecht
gekomen bij de familie de Klein in Leveroy (Van de Reulisheide). Zij hadden een
gedekt teefje en de pups zijn 24 augustus 1994 geboren. Toen de pups vier weken
oud waren mochten we komen kijken. En dat was ontzettend leuk! De fokker is een
boer met stieren en een kuikenfokkerij. In een aparte ruimte waren moeder en
pups ondergebracht. Het nest bestond uit 7 pups. En onze reu zat er bij. Welke
het was wisten we niet, want wij waren de laatste. Dus geen keuze voor ons. Over
zijn naam waren we het snel eens. Het moest met een T beginnen. En André is een
boks-fan, dus de naam Tyson was snel akkoord.
Toen de pups 8 weken waren, mochten we hem ophalen, op een vrijdag. Filas is mee
geweest, zodat ze op onbekend terrein kennis kon maken. Daar in Leveroy vond ze
hem wel geinig, maar toen hij in de auto gezet werd, veranderde dat. Iedere keer
als hij te dicht bij haar was, gromde ze naar hem. Ook thuisgekomen bleef dat
door gaan. Aan het einde van de dag vond Tyson zichzelf heel zielig en huilde.
Daar stond Filas even gek van te kijken!
's Nachts moest Filas samen met Tyson in de gang slapen. Tyson wilde lekker bij
haar kruipen, maar dat liet ze niet toe! Pas de tweede avond, toen Filas diep in
slaap was, lukte het hem om lekker tegen haar aan te gaan liggen. En toen was
het ijs eindelijk gebroken. Op die zondagochtend hebben ze samen door het huis
heen gerend en gespeeld.
Filas was geen sloper, maar Tyson wel. De gang heeft hij ontdaan van kurkparket
en plinten. Diverse schoenen heeft hij gesloopt. Geen paar te gelijk, maar één
schoen, zodat je het hele paar kon weggooien. Daarnaast ook nog een
telefoonantenne, twee eethoekstoelen, een kist vol met hondenspeeltjes (waar
Filas al twee jaar mee speelde).
Tyson was ook goed in stelen. Filas pakte nooit wat van de tafel, maar Tyson
sprong zelfs op de eethoek. Ook groente was niet veilig voor hem!
Vanaf 9 maanden is Tyson zijn naam eer aan gaan doen: knokken! Zelfs tegen ons
gromde hij en hij probeerde ons uit. De aanval op een hele lieve hond, die nooit
vocht, was de bekende druppel. Hij heeft (net als Mike Tyson) een oor half
afgebeten. Die zelfde week (mei 1997) is hij gecastreerd.
Een maand na zijn castratie is een kat de dupe geworden van hem. Een
hartstilstand heeft het arme dier zijn laatste leven gekost.
En toen hadden we er echt genoeg van. Alles wat hij deed, terwijl wij dat niet
wilden, werd afgestraft. Hielp schelden niet, dan kwam de riem er aan te pas. Nu
is hij een leuke hond die waanzinnig goed luistert! Het heeft veel moeite
gekost, maar het was het waard. Binnen een half jaar hadden we onze lieve Tyson
weer terug in plaats van 'het Monster van de Beverwaard'.
HET MEDISCHE DOSSIER
In de puppytijd bleek Tyson nogal mank te lopen. Volgens de dierenarts
waarschijnlijk groeipijnen. Na een jaar zijn er foto's gemaakt bij dokter Crama
in Rotterdam. Het bleek elleboogdysplasie aan beide voorpoten te zijn met
ernstige artrose. In november 1995 is hij daaraan geopereerd. Na een week aan de
riem was Tyson niet meer te houden. Binnengekomen rende hij over de plavuizen en
sprong zelfs over de bank. In overleg met de dokter hebben we hem op vlakke
stukken laten rennen. De revalidatie duurde wel 11 maanden in plaats van enkele
weken, maar het is wel goed gekomen. Alleen de prognose van de artrose in zijn
linker voorpoot was slecht. Sinds zijn 6e jaar heeft hij flink last als hij te
wild heeft gespeeld. Dokter Crama had ons gewaarschuwd dat Tyson waarschijnlijk
niet erg oud zou worden. Als hij 8 jaar zou worden mochten we in onze handen
klappen.
In het najaar van 1997 heeft Tyson tijdens het spelen de punt van een tak in
zijn achterpoot gekregen. Hij piepte even, maar ik kon niets vinden. Ik had niet
gezien dat hij geraakt was door de tak. De volgende avond wilde hij niet meer
eten. Dus dierenarts. Ook hij kon niets vinden en dacht dat het wel eens een
maagprobleem kon zijn. Dus pilletjes daarvoor. Toen ik de volgende avond de
honden uitliet, liep Filas tegen hem aan en hij jankte. Toen voelde ik een grote
schijf in zijn dijbeen. Op woensdag de dierenarts gebeld en die zei dat de
ontsteking moest rijpen. Donderdag weer terug naar de dierenarts. Hij kreeg toen
pilletjes en een spuit midden in de ontsteking. Vrijdags weer terug. De
ontsteking was nog niet rijp, dus opensnijden, schoonmaken en drainen er in.
Drie maal daags zalf er in spuiten en maandag weer terug. Na twee weken waren de
wonden weer dicht.
In de afgelopen 7 jaar is gebleken dat Tyson een zwakke hond is. Als er iets
heerst in het park, heeft hij het te pakken. Alle virussen heeft hij zo'n beetje
gehad, maar vooral maag- en darminfecties. Zeker twee keer per jaar is het raak.
Op het moment dat ik deze tekst schrijf (september 2004) is Tyson 10 jaar! En
hij huppelt nog vrolijk rond. Iedere avond heeft hij zijn “gekke 5 minuten” (het
liefst als er iets Nederlandstalig op TV is). Hij rent dan met een piepbal van
binnen naar buiten en daagt het baassie uit. Hij is net weer genezen van een
maagdarminfectie. De zoveelste alweer.
Maar, ik ben tevreden. Oké, hij slaapt 20 uur per dag als hij de kans krijgt.
Maar hij is vrolijk, speels, waaks, eet goed, heeft nog steeds die typische
Rottweilerdraf.
Het is nu 24 augustus 2005. Tyson is vandaag 11 jaar geworden! Goed, lopen gaat
niet meer zo snel en we lopen ook minder ver. Hij krijgt wel 2 pijnstillers per
dag en hij is ondertussen veel te dik. Maar hij is er nog. En dat terwijl
destijds bij de operatie aan zijn voorpoten is gezegd dat hij niet erg oud zou
worden met die artrose.
November 2006. Tyson is nu 12 jaar.
De afgelopen week ben ik vrij geweest en heb ik veel kunnen wandelen en
knuffelen met Tyson. Hij gaat snel achteruit. Onderweg gaat hij vaak even liggen
om bij te komen en loopt heel langzaam. We lopen kleine rondjes. Hij tilt iedere
keer z'n rechterachterpoot op als hij stilstaat. Hij kan er niet meer op staan.
Gisteravond wilde hij niet naar buiten. Maar hij is aan de diarree en moet even
z'n behoefte doen. Binnen 10 minuten ben ik terug. Hij heeft binnen 100 meter
gepoept en geplast en wil weer naar huis. Hij kan zelfs niet goed doorbuigen om
te poepen. Hij buigt iets en laat het lopen. Ik weet dat dit het begin van het
einde is.
De volgende ochtend, zondag 21 november 2006, heeft hij de huiskamer onder
gepoept. Ik laat hem naar buiten, waar hij weer snel alles doet en gaat liggen.
Hij heeft 50 meter gelopen. Binnengekomen wil hij ook niet eten. Het is
duidelijk. De lang gevreeste dag is gekomen.
Om 11.45 uur is Tyson in mijn armen ingeslapen.
