Wedstrijd.

Een tijdje geleden vroeg ik aan de lezers van de Marianne Timmer Fanpage of ze een verhaal wilde inzenden. Er waren een aantal reacties, maar die van de viertien jarige LANA AARENS was nog wel de leukste. Haar verhaal kan je nu op deze pagina lezen!



Zaterdag 27 oktober 2001 had ik van mijn ijsvereniging (YVG = ijsvereniging Groningen) een wedstrijd van het gewest.
De pupillen B,C,D,E,F en G reden 's ochtends en de pupillen A en de junioren C(wat ik zelf ben), B en A reden 's avonds. Ook deden de senioren 's avonds mee. Deze deden mee omdat op 2,3 & 4 november de Nederlandse Kampioenschappen allround gehouden worden. Zij wilden het ijs uittesten.
De hele SpaarSelect-ploeg was er, de selectie van Jong Oranje en nog een paar anderen zoals Judith Straathof en Yuri Solinger. Ook Peter Mueller was er, met nog een paar andere trainers en coaches.

Wij zaten in de kleedkamer onze schaatsen aan te doen, en ineens kwam Marianne naast mij ziten. Ze vroeg hoe het ging en hoe lang ik al op schaatsen zat. Ik vroeg om een handtekening, op mijn trainingsjack. Toen wilden we eigenlijk nog met haar op de foto, maar niemand durfde en ik wou eerst ook niet alleen. Mariane zei toen: Pas op hoor, want ik bijt! Toen dacht ik, "Nou en?", ik ga gewoon. Ik ging naast haar zitten en ze sloeg gelijk een arm om mij heen. Al die verhalen over dat ze zo'n zeikerig mens is zijn dus absoluut niet waar!!! Ze is echt hartstikke aardig.

Toen moesten we rijden. Eerst de 500 meter en toen de 1000 meter.
Marianne reed op de 500 meter 40.35, maar ze wou eigenlijk een lage 39-er rijden. Maar het kwam omdat het ijs op onze baan nog niet hard genoeg voor sprint ijs is. Dit komt omdat de ijsmachine kapot was (nu niet meer) en de opening van de baan 2 weken uitgesteld is.

Toen Marianne klaar was met haar rit, reed ze de inrij baan op naar Peter Meuller en wou ze haar broek en trainingsjas pakken, maar was heel moe, en zo vroeg ze aan mij of ik haar trainingspak even wou pakken. Natuurlijk deed ik dat.

Toen ik weg wou rijden ging ze naast me rijden en begon een heel gesprek met mij over school, over schaatsen en van alles en nog wat.
Toen de wedstrijd afgelopen was, liep ze nog even naar me toe, en gaf me een foto met een handtekening, en een verhaaltje op de achterkant.
Ze gaf me een hand, en toen gingen we weer naar huis.

Dit was de leukste dag van mijn leven!!!!!!!!!!!!

(P.s. Ik zou wel eens willen weten wanneer Marianne begonnen is met schaatsen, en wat ze reed toen ze zo oud was als ik, Ik ben net 14.)

Groetjes,
Lana
Mooie Marianne.