Dit verslag beschrijft de belevenissen tijdens een reis van Harare Zimbabwe naar Kaapstad Zuid Afrika. Het betreft een 25 daagse groepsreis met de Nederlandse reisorganisatie Djoser gemaakt in november 1997. Tijdens de reis wordt er gebruik gemaakt van kleine koepeltenten. De diverse maaltijden worden onder leiding van een lokale kok door de reizigers zelf bereidt. Het vervoermiddel is een kanariegele safari truck die bestand is tegen een stootje. De reis wordt begeleid door een Nederlandse reisleidster.






Vertrek.....

We vliegen naar Harare, de grootste stad in Zimbabwe met bijna 2 miljoen inwoners. In Zimbabwe wonen totaal 12 miljoen mensen en de oppervlakte is ca. 11 maal zo groot als Nederland. We verblijven in het George hotel in een buitenwijk van Harare. Het centrum van de stad ziet er modern uit met wolkenkrabbers en veel verkeer. Zoals in de meeste steden in Afrika zijn er altijd veel mensen op straat die proberen hun kostje te verdienen met straathandel. We verblijven slechts één dag in de stad en hebben dus niet al te veel tijd om in de stad en zijn bezienswaardigheden rond te kijken.
De volgende dag is ons eerste reisdoel de "Great Zimbab ruinen" nabij de plaats Masvingo. Dit zijn de grootste stenen ruďnes die er ten zuiden van de Sahara te vinden zijn. Deze ruďnes stammen waarschijnlijk uit de dertiende eeuw maar de versie van de geschiedenis waarin dit omschreven staat is inmiddels omstreden. Ook over wie de bouwers geweest zijn lopen de mening nogal uiteen. De ruinen zijn bijzondere bouwwerken van platte en onregelmatig van grootte stenen die zonder een vorm van specie zijn opgestapeld tot muren van soms wel 2 meter dik.





We verblijven op een campsite, dicht bij de ruinen, die is voorzien van stromend water en toiletten. Ook de op de camping rond scharrelende apen drinken uit de aanwezige tappunten en proberen zo hier en daar wat te eten te bemachtigen. Oppassen geblazen dus, voor je het weet ben je een boterham van je bord kwijt. De eenvoudige tweepersoons tenten worden opgezet en de eerste nacht in de natuur is altijd weer een belevenis, alle geluiden die je hoort van de verschillende dieren en ook de sterrenhemel is altijd weer indrukwekkend.



Bulawayo

De reis gaat verder naar de tweede stad van Zimbabwe, Bulawayo. Deze stad kenmerkt zich vooral door de enorme brede straten. Deze straten zijn zo breed omdat in het verleden de ossewagens, met soms wel 6 ossen ervoor, moesten kunnen draaien. Ook in deze stad veel moderne gebouwen en veel verschillende soorten restaurants. We verblijven twee nachten in hotel Burkley's Place, een eenvoudig hotel in het centrum van de stad. Vanuit Bulawayo maken we de volgende dag onder begeleiding van twee lokale gidsen een excursie naar het Rhodes Matopos National Park op een uurtje rijden van Bulawayo. Dit nationale park bevat o.a. rotstekeningen die gemaakt zijn door de San oftewel de bosjesmannen die hier vroeger voorkwamen. Van deze tekeningen is niet veel meer over gebleven ook omdat vandalen het nodig vinden om hun naam in de wanden te krassen. We nemen ook een kijkje op de rots die "Worlds View"wordt genoemd en waar Cecil Rhodes begraven ligt. Een hele klim maar zeker de moeite waard en als je toch een plaats kunt uitkiezen om te worden begraven dan lijkt me dit geen verkeerde plek. We rijden verder naar het Matopos wildpark om een Game drive door het park te maken. Er komen hier geen olifanten en leeuwen voor en het is toegestaan onder begeleiding van een gids de truck te verlaten. Als onze gids een aantal neushoorns ontdekt besluit hij om deze voorzichtig te voet te benaderen. Een riskante onderneming maar het lukt ons om ze tot ongeveer 20 meter te benaderen en een foto te maken. Imposante beesten maar achteraf besef je eigenlijk pas wat voor risico we hebben gelopen. Verder zien we nog veel antilopen soorten giraffes. 's Avonds in het hotel hebben we in ieder geval genoeg stof om over door te praten onder het genot van een biertje.

Vic falls
De volgende dag vertrekken we al om half zes naar Victoria Falls, een tocht over 400 km. Vic Falls ligt op de grens van Zimbabwe en Zambia. We kamperen op een campsite midden in het stadje. De plaats heeft zijn bekendheid te danken aan de door Livingstone ontdekte Victoria watervallen in de Zambezi rivier. Je kunt er Bungee Jumpen, paardrijden, mountain biken, helikopter,- en Ultralight vluchten maken en ook raften. Wij maken beide een sprong aan een elastiek, vanaf de hoogste natuurlijke plaats waar dit mogelijk is namelijk 111 meter, vanaf de brug over de Zambezi.




Een enerverende ervaring die verschillende reacties oplevert. Vic Falls is een toeristische plek en ook de prijzen zijn behoorlijk hoog. 's Avonds maken we een sunset cruise over de rivier. We blijven nog een dag in Vic Falls en de tenten kunnen dus blijven staan. We maken vandaag om acht uur een vlucht met een Ultra light toestel boven het dorp en boven de watervallen. We stijgen en landen op het vliegveld van Victoria Falls, net buiten de stad. Het vliegen met een dergelijk toestel is een aparte ervaring. Het heeft slecht een 70 PK motor en je vliegt op 500 meter hoogte met een snelheid van ongeveer 60 km per uur. We maken ieder apart een vlucht van drie kwartier want je kunt slecht met twee personen in het toestel. De vlucht is schitterend en je hebt een mooi uitzicht over de watervallen.



Het is nu het eind van de droge tijd dus de waterstand in de rivier is laag. De waterval is na de regentijd wel 1,7 km breed maar nu zo ongeveer 400 meter. Vanuit de lucht zie je ook de rubberboten die over de rivier aan het raften zijn. 's Middags maken we een wandeling langs de toch wel indrukwekkende watervallen. Het water valt zo'n kleine honderd meter naar beneden en veroorzaakt een enorme waterdamp van opspattend water.
Na de regentijd moet dit helemaal een indrukwekkend lawaai zijn. Door de waterdamp is er rondom de watervallen zelfs een stukje regenwoud ontstaan.



Botswana
Ons volgende reisdoel ligt zo’n 360 km verder en is het plaatsje naar Nata in Botswana en we overschrijden de grens in het plaatsje Kazungula. De temperatuur ligt vandaag zeker op zo'n 43 graden. Het douane kantoortje is opvallend modern en voorzien van airco. De formaliteiten verlopen redelijk vlot . Het landschap is vrij eentonig en menigeen sluit stiekem de ogen, de warmte en het vroege opstaan begint zijn tol te eisen. In Nata verblijven we niet in onze tenten maar in kleine huisjes.

huisje Interieur

Het plaatsje Nata stelt verder niet veel voor en is eigenlijk niet meer dan een tussenstop. Vanuit Nata kun je een tweetal zoutpannen bezoeken namelijk de Sowa en de Ntwetwe pan. Op de vlaktes kun je vooral veel verschillende soorten vogels zien. ‘s Avonds zien we nog een kleine apensoort, die ook wel bush babies worden genoemd, en die eigenlijk alleen in het donker actief zijn. Dag 9 rijden we naar het plaatsje Maun aan de monding van de Okavanga Delta. De afstand is slechts 300 km in westelijke richting over de A3, dwars door het Makgadikgadi Game Reserve waar we verschillende antilopen soorten zien. Ook de campsite in Maun blijkt weer voorzien van een zwembad en goede sanitaire voorzieningen. Ook de open lucht bar is reuze gezellig. De rest van de dag vermaken we ons dan ook maar bij het zwembad om wat uit te rusten van de toch wel vermoeiende reis. 's avonds steekt er plotseling een krachtige wind de kop op en na een aantal minuten gaan de hemelsluizen open. Niemand had hierop gerekend en de ramen van de tenten staan bijna bij iedereen open. Het regent zo hard dat het geen zin heeft om ze dicht te gaan doen en bijna iedereen slaapt die nacht dan ook in een natte tent. We blijven dan ook maar wat langer in de bar ook al weten we dat we morgenochtend om zes uur moeten opstaan, maar een natte slaapzak trekt ook niet zo aan.

Okavanga Delta
Vandaag worden we opgehaald door een safari truck die ons door het terrein naar de monding van de okavanga delta brengt. Hier liggen de mokoro's op ons te wachten. Dit zijn uitgeholde boomstammen die worden gebruikt als vaartuig. Dit is de enige (toegestane) manier om het Moremi Wildlife Reserve te betreden. Per mokoro worden er twee mensen en hun bagage meegenomen. De tenten, keukenspullen en etenswaren worden in aparte bootjes meegenomen. We varen in colonne door het doolhof van smalle waterwegen die soms maar net breed genoeg zijn. De bootjes worden voortgeduwd door een "pooler" die telkens een lange stok in de grond duwt en zo het bootje voortduwt.
mokoroDe waterwegen zijn over het algemeen niet dieper dan 1 tot 1,5 meter. Soms steken we een soort plas over waar wat gezwommen kan worden. Er komen hier wel bloedzuigers voor dus zelf wagen we ons maar niet aan een zwempartijtje. Na ongeveer 1,5 uur varen gaan we aan land om onder leiding van een gids een kleine wandeling te maken en te lunchen. Voordat we vertrokken hebben we trouwens vernomen dat er een aantal dagen ervoor een Duits meisje was vertrapt door een olifant en een aantal weken daarvoor een Australisch meisje zwaar verwond door een leeuw. We zijn tijdens de wandeling door het schitterende gebied dus niet echt op ons gemak.

mokoro Na de lunch en nog een uurtje varen komen we aan op een plek waar we zullen overnachten. We maken na het opzetten van de tenten nog een wandeling door de bush en bezoeken een dorpje in de buurt. In dit dorpje heeft ook al het toerisme zijn intrede gedaan en je kunt er zelfs koude frisdrank kopen. Tijdens de wandeling terug naar de tenten zien we veel antilopen en ook leeuwe,- en olifantensporen. Na de wandeling wordt er door de corvee ploeg nog een heerlijke maaltijd met rijst gemaakt. Als we gaan slapen horen we heel veel geluiden van allerlei soorten dieren en het feit dat het kampvuur vannacht blijft branden geeft nog enigszins een veilig gevoel........

De volgende ochtend worden we om vijf uur worden gewekt en zonder te ontbijten gaan we bij zonsopkomst op wandelsafari. Onderweg zien we heel veel antilope soorten en ook weer leeuwesporen. Ook lopen we een groep van zes olifanten "tegen het lijf". We naderen met de groep tot zo'n veertig meter waarna de gids ook nog eens met tweetallen om de beurt tot ongeveer tien meter van de olifanten nadert. Dit wordt blijkbaar ook de olifanten, die tussen de struiken en bomen staan, te gevaarlijk en terecht. Ze worden onrustig en maken lawaai en klapperen met hun oren. Daar wordt ook onze gids zichtbaar onrustig van en hij weet eigenlijk niet zo goed wat te doen, althans in onze ogen. Alles loopt toch goed af en we bereiken veilig het tentenkamp. Na te hebben ontbeten vertrekken we weer met de mokoro's terug naar de vaste wal. Ook dit levert nogal wat commotie op omdat we een plas moeten oversteken waar twee nijlpaarden met een jong zwemmen. Ook dit loopt goed af en na 2,5 uur schommelen in het bootje bereiken we met genoeg gesprekstof weer de wal. Met de truck worden we weer teruggebracht naar de campsite in Maun waar we rest van de dag weer wat luieren en "sterke verhalen" vertellen in de bar.

Namibië
Na ons avontuur van afgelopen dagen rijden we naar Rundu in Namibië. Dit is de langste rit die we maken over een afstand van 625 km. We rijden nog een deel over de A3 en daarna noordelijk om de Okavanga delta heen. Bij het plaatsje Mohembo verlaten we Botswana. Net over de grens rijden we door het Mahango Game park. We zien allerlei soorten antilopen. Aangezien we een lange rit achter de rug hebben blijft er niet veel tijd meer over en na nog wat gezwommen te hebben kijken we tijdens het eten naar een prachtige zonsondergang over de Cubango rivier die Namibië scheidt van Angola.

foto

Ethosa
Vandaag rijden we via de B8 en de B1 over een afstand van 420 km naar het Ethosa National Park. We verblijven op alle drie de campsite's die er in het park zijn namelijk Namutoni, Halali en Okaukuejo. Deze zijn vrijwel identiek van opzet, met een klein zwembad en goede toiletvoorzieningen en zelfs een winkel. Op alle drie de dagen maken we ook een game drive door het park en we zien veel verschillende soorten dieren, vooral bij de drinkplaatsen. Het park is van nature erg droog en de dieren zijn dus aangewezen op de spaarzame drinkplaatsen die er zijn. Ook bij de campsite's zijn drinkplaatsen aangelegd zodat je 's avonds onder een afdak zittend naar de drinkende dieren kan kijken. Vooral de grote zwermen vogels die als het ware dansen over het water zijn in de ondergaande zon een schitterend gezicht. Ook een neushoorn die aan het drinken is en wordt weggejaagd door een olifant is een spannend gezicht.
nachtfoto

foto kerk in WindhoekNa Ethosha met zijn vele dieren rijden we naar de hoofdstad van Namibië, Windhoek, over een afstand van 425 km. Windhoek is een middelgrote moderne stad die nog geen honderd jaar oud is en met veel Duitse invloeden in de architectuur. Alvorens naar de campsite te gaan maken we een eerst een wandeling door de stad. Eigenlijk doet deze stad niet denken dat je in Afrika bent en de plaatselijke "konditorie" doet het idee al helemaal vervagen. De campsite ligt aan de rand van de stad vlak naast het plaatselijke vliegveld. Het is er niet echt rustig te noemen en ook 's nachts blijft het rumoerig op de camping. Wij vieren Sinterklaas en de meegenomen pepernoten smaken best. Morgen reizen we naar de 60 km brede zandduinen die Namibië scheiden van de Atlantische Oceaan.

Sossusvlei

Sossusvlei ligt in Namib Naukluft Park.Vanuit Windhoek rijden we via de C24 en C26 naar het plaatsje Solitaire en daarvandaan naar Sesriem. De afstand is ongeveer 400 km. Bijna de gehele weg rijden we over gravelwegen en er zitten best wel flinke heuvels in. Het stuift behoorlijk en een opspattende steen zorgt voor een kapotte achterruit.Foto kapotte ruit Met een tentzeil wordt de ruit gedicht en we rijden weer door een zeer stoffig landschap verder. De temperatuur stijgt tot ruim 45 graden en als we aankomen lijkt het wel of we een stofbad hebben genomen. Onze reisbegeleiders verwennen ons wel want als we bij het zwembad op de campsite liggen wordt de lunch netjes op een tafel bij ons gebracht. Ja zelfs hier, midden in de woestijn, is er een zwembad en sanitaire voorzieningen. Tegen de avond gaan we naar de duinen om de zonsondergang te bekijken. De laatste 5 kilometer moeten we te voet door het mulle zand afleggen omdat hier alleen een 4 wheel drive kan rijden We wisten dat van te voren en verheugden ons al op de schitterende maar zeer zware wandeling. We bekijken de zonsondergang vanaf een hoge duin en ondanks dat de lucht niet helder is doordat de wind het zand doet opwaaien moet dit toch één van de mooiste uitzichten van de wereld zijn. De duinen zijn schitterend rood van kleur en de schaduwwerking is werkelijk adembenemend en doet de kleur continue veranderen. Het is een plek die je beslist niet mag missen als je dit land bezoekt en het is de zware wandeling, in het donker ,terug zeker dubbel en dwars waard.
foto sossusvlei
foto sossusvlei


Ook ‘s morgens weer vroeg opgestaan om de zonsopgang te bekijken boven één van de mooiste rode duinen, bekend als Dune 45. foto sossusvleiWeer adembenemende foto's gemaakt. Daarna nog een kijkje genomen in de Sesriem Canyon. Dit is een kleine Canyon met vrij steile wanden en je kunt er slechts een paar honderd meter inlopen. Niet al te spectaculair. Na het ontbijt vertrekken we naar Mariental. We verblijven nu weer in huisjes in het Hardap Recreation Resort, wat behalve een dam en een achterliggend stuwmeer niet al te veel spectaculaire beelden oplevert. De huisjes zijn voorzien van alle luxe en zelfs een airco ontbreekt niet. De omgeving heeft verder niet zo veel te bieden al zou een rondvaart over het meer waarschijnlijk wel mooi zijn. Deze mogelijkheid is er echter niet. Wel is er een mooi zwembad waar ook veel Namibiërs gebruik van maken op hun vrije zondag.

Fish river canyon
De tocht gaat verder naar de Fish River Canyon. Een afstand van 490 km over grotendeels gravel weg. We ontbijten in een heerlijk zonnetje en kijken naar de overal rondlopende dassies, een soort grote marmot, en om zeven uur rijden we weg. Onderweg stoppen we nog bij een plek "Giant playground" genaamd. Het is een soort ruďne achtig gebied maar verdere details zijn we niet te weten gekomen. Verder hebben we nog een boerderij bezocht waar twee cheetah jongen zijn ondergebracht. Boeren in de omgeving hadden de moeder wegens overlast doodgeschoten toen er plotseling twee jongen bleken te zijn. Ze waren inmiddels vijf maanden oud.foto cheetah Ze zaten in een flinke kooi waar we ook met de gehele groep in konden om foto's te maken. De boer vertelde dat het uiteindelijk wel de bedoeling was om de dieren na ongeveer een jaar weer terug te brengen in de natuur. Dichtbij de boerderij was ook een plek waar kokerbomen groeiden. Dit is een boom die is opgebouwd uit een soort holle aders en die bijna nergens anders voorkomt. Ook groeiden er aloë's. De plaats bij de Fish River Canyon waar we kampeerden heet Klein Karas. Morgen maken we een wandeling naar de bodem van de canyon. Het is werkelijk een schitterend gebied en de pracht doet wat ons betreft niet onder voor de Grand Canyon in Amerika al is deze groter en diverser van kleur. Ondanks deze schoonheid is de Fish River Canyon niet echt wereldwijd bekend. We besluiten om vannacht niet in de tent maar met een aantal reisgenoten onder de blote hemel te slapen. Spannend zo onder de prachtige sterrenhemel en je weet maar nooit wat voor soort ongedierte er allemaal rondkruipt. We staan om vijf uur in het donker op en na een snelle hap rijden we naar de canyon. Het is de bedoeling om zo vroeg mogelijk de wandeling te starten omdat je het beste weer terug kan zijn als de zon in de canyon zakt. Dit is om ongeveer half tien al. We beginnen de wandeling dan ook al om ongeveer half zeven. Het eerste deel van de klim is behoorlijk steil en er is een ketting lang het pad gespannen. Enkele leden van onze groep vinden dit toch te riskant en besluiten om terug te gaan. De klim en de afdaling naar de 550 meter gelegen bedding van de canyon is een prachtige maar wel inspannende en ook niet ongevaarlijke activiteit Beneden aangekomen is er een soort klein meertje waar sommige van de groep een duik in nemen om af te koelen. De temperatuur begint al aardig op te lopen al is de zon nog niet in de canyon gedaald. Om kwart over acht beginnen we aan de klim en om kwart over negen zijn we boven en dat is net op tijd. We worden ontvangen met watermeloen en veel drinken en daar maken we gretig gebruik van. Een uurtje later is ook de laatste boven en wordt er druk gepraat over de ervaringen onderweg. De rest van de dag vermaken we ons bij het zwembad en worden de dagboeken bijgewerkt. foto ondergaande zon boven canyon's Avonds rijden we nog een keer terug naar de canyon en ter plekke wordt de maaltijd bereid. Onder het genot van het eten en een koud biertje kijken we naar de prachtige en zeer kleurrijke zonsondergang boven de canyon.



Zuid Afrika
We verlaten vandaag Namibië en kamperen net over de grens van Zuid-Afrika in Noordoewer aan de Orange River. Bij de grenscontrole wordt onze chauffeur meegenomen voor onderzoek en na later blijkt krijgt hij een bekeuring voor een tweetal slechte banden. De campsite aan de rivier heeft een mooi grasveld waar we onze tenten mogen opzetten en we kunnen onze drankjes koelen in de aanwezige vrieskist. De rivier is in deze tijd van het jaar niet diep en volgens zeggen zitten er geen krokodillen. We zwemmen dus wat en ook van de aanwezige kano's wordt driftig gebruik gemaakt.. Het klikt heel goed in de groep en 's avonds bij het eten wordt al afgesproken dat we na de vakantie een reünie houden om elkaars foto's te bekijken. De chauffeur kookt vanavond een heerlijk stoofpotje en bij het kampvuur is het zeer gezellig. Ook vannacht slapen we weer in de buitenlucht. Het werkt zeker aanstekelijk want de groep die buiten slaapt wordt steeds groter.
Na vroeg opgestaan te zijn rijden vandaag naar het plaatsje Elands Bay over een afstand van zo’n 500 km. Onderweg doen we Lamberds Bay aan. Dit is een havenplaatsje waar op het strand pinguďns, Jan van Genten aalscholvers en zeehonden voorkomen.
foto pinguins

foto jan van genten
De Jan van Genten maken een enorm lawaai en als ze in de kolonie landen is het een geruzie van jewelste. We rijden verder naar Elands Bay waar we een camping aan het strand met de Atlantische Oceaan hebben. Het water in de oceaan is behoorlijk koud en als je er in loopt krijg je al vrij snel kramp in de kuiten. We bezoeken nog een aantal rotstekeningen in de buurt en maken een strandwandeling. Dit is onze laatste kampeer plaats en ondanks dat we hadden afgesproken om weer buiten te slapen wordt het in de loop van de avond zo koud dat we toch maar besluiten in de tent te slapen.

Laatste dag, Kaapstad
Vanuit Elands Bay rijden we naar Kaapstad waar we de laatste twee nachten in hotel The Breakwater Lodge zullen doorbrengen. We stoppen om foto' s te maken van de Tafelberg maar het is helaas niet erg helder. Net voor Kaapstad rijden langs een aantal Townships. Deze vormen een schril contrast met de moderne stad. Er is ondanks de afschaffing van de apartheid voor deze mensen nog niet al te veel verbeterd.
We maken een rondrit door de stad en de chauffeur laat ons een aantal mooie gebouwen zien. Het hotel waar wij verblijven is een voormalige gevangenis die verbouwd is tot hotel en voor een deel in gebruik is als universiteit. Aan de buitenzijde is nog wel te zien dat het ooit een gevangenis is geweest. De ramen zijn ontdaan van tralies en de kamers zijn netjes en voorzien van alle gemakken. Alleen de lange gangen doen je nog enigszins denken aan een gevangenis.
's Middags brengen we een bezoek aan de oude binnenstad. Het openbaar vervoer is goed en goedkoop. In de stad zelf zie je weinig zwarte mensen. Het mobiele telefoon "gehalte" is erg groot, op alle terrassen zie je wel mensen bellen en de telefoons rinkelen alom. We eten 's avonds in het restaurant de Mosselcracker aan het Waterfront. foto havenHet Waterfront is een toeristische attractie aan de baai waar Kaapstad aan ligt. Het doet denken aan San Francisco. Het is er behoorlijk druk en de meeste winkeltjes zijn zeer exclusief en behoorlijk duur. We sluiten de avond af met een biertje in het Hard Rock café wat ook natuurlijk in Kaapstad niet ontbreekt.




Tot slot....
Vandaag is onze laatste dag en we vertrekken om twee uur naar het vliegveld van Kaapstad. De rest van de ochtend slenteren we nog wat door het Waterfront en kopen nog een aantal mooie boeken over Afrika. Op het vliegveld van Kaapstad staan een aantal kerstbomen en we realiseren ons dat het al 13 december is en als we thuis komen het al bijna kerst is. De terug reis gaat weer via Johannesburg en na 14 uur landen we met de KLM weer veilig op Schiphol. De temperatuur bij aankomst is zo'n 4 graden en dat is behoorlijk wat minder dan de laatste paar weken en dat zal dan ook wel weer wennen worden.

Naar Gastenboek Terug naar Homepage



Laat ons je reactie weten!