Dit verslag beschrijft de belevenissen tijdens een reis van Harare Zimbabwe, via Zambia, Malawi en Tanzania naar het eiland Zanzibar. Het betreft een 30 daagse groepsreis met de Nederlandse reisorganisatie Djoser gemaakt in december 1998. Tijdens de reis wordt er gebruik gemaakt van kleine koepeltenten. De diverse maaltijden worden, onder leiding van de meereizende kok, door de reizigers zelf bereidt. Het vervoermiddel is een safari truck. De reis wordt begeleid door een Nederlandse reisleidster.

Vertrek.....

We vertrekken op 19 december met Swissair vanaf Schiphol, via Zurich en Johannesburg, naar de hoofdstad van Zimbabwe. Een reis van al met al een kleine veertien uur. De eerste kennismaking met de overige groepsleden is altijd wel spannend en in het vliegtuig is voldoende tijd om al vast een beetje kennis met iedereen te maken.


We vliegen naar Harare, de grootste stad in Zimbabwe met bijna 2 miljoen inwoners. In Zimbabwe wonen totaal 12 miljoen mensen en de oppervlakte is ca. 11 maal zo groot als Nederland. We verblijven in het Oasis hotel in het centrum van Harare. Het centrum van de stad ziet er modern uit met wolkenkrabbers en veel verkeer. Zoals in de meeste steden in Afrika zijn er altijd veel mensen op straat die proberen hun kostje te verdienen met handel op straat. We verblijven slechts één dag in de stad en hebben dus niet al te veel tijd om in de stad en zijn bezienswaardigheden rond te kijken. Tijdens een wandeling door het centrum weten we meteen wat regentijd in Afrika betekent als er een enorme regenbui op ons neerdaalt en in no-time zijn we doorweekt. Als dit maar niet de trend wordt voor de rest van de reis................

Bulawayo

De reis gaat verder naar de tweede stad van Zimbabwe, Bulawayo. Deze stad kenmerkt zich vooral door de enorme brede straten. Deze straten zijn zo breed omdat in het verleden de ossewagens, met soms wel 6 ossen ervoor, moesten kunnen draaien. Ook in deze stad veel moderne gebouwen en veel verschillende soorten restaurants. We verblijven twee nachten op een camping nabij het centrum van de stad. Tijdens een wandeling door het centrum komen we midden in een demonstratie terecht van een groep arbeiders die in opstand komen voor een betere beloning. Ze maken erg veel herrie en ondanks dat ze ons ongemoeid laten is het toch wel een beetje angstig.
De tweede dag in Bulawayo maken we onder begeleiding van twee lokale gidsen een excursie naar het Rhodes Matopos National Park op een uurtje rijden van Bulawayo. Onderweg naar het park worden we wederom getrakteerd op een enorme regenbui en aangezien we in een open jeep worden vervoerd zijn we allemaal lichtelijk verzopen als we aankomen. Het nationale park bevat o.a. rotstekeningen die gemaakt zijn door de San oftewel de bosjesmannen die hier vroeger voorkwamen. Van deze tekeningen is niet veel meer over gebleven ook omdat vandalen het nodig vinden om hun naam in de wanden te krassen. We nemen ook een kijkje op de rots die "Worlds View"wordt genoemd en waar Cecil Rhodes begraven ligt.Een hele klim maar zeker de moeite waard en als je toch een plaats kunt uitkiezen om te worden begraven dan lijkt me dit geen verkeerde plek. We rijden verder naar het Matopos wildpark om een Game drive door het park te maken. Tijdens de rit door het park zien we behalve veel antilopen ook nog een neushoorn die onze jeep tot op 20 meter nadert maar doet alsof wij er niet zijn.
Er komen hier geen olifanten en leeuwen voor en het is toegestaan onder begeleiding van een gids de truck te verlaten. 's Avonds bij het kampvuur hebben we in ieder geval genoeg stof om over door te praten en te bedenken wat er allemaal niet had kunnen gebeuren.




Hwange National Park
Voordat we vandaag vertrekken is er nog tijd om een bezoek te brengen aan het Nationaal Natuur Museum in Bulawayo. Dit is moeite waard voor een bezoekje.
De rit naar Hwange voert over goede wegen. Halverwege Bulawayo en Vic Falls ligt een restaurant wat Halfway restaurant genoemd is (hoe komen ze erop?). We stoppen hier om wat te drinken en het blijkt een mooi restaurant met de oude Engelse sfeer nog overal voelbaar aanwezig. Ook is er buiten een kale dode boom opgetuigd met kadootjes voor de kerst, een koddig gezicht en het herrinnert ons weer aan het feit dat het bijna kerst is, je zou dat met deze temperaturen bijna vergeten.
Na onderweg nog een klein buitje komen we om ongeveer vijf uur aan in het Hwange Park. Een mooie camp site en redelijke sanitaire voorzieningen aan de rand van het park. Ook is er een leuke bar waar gekoelde dranken worden geschonken. Na het eten nemen we daar met de hele groep gezellig een afzakkertje en genieten van de heerlijke zwoele Afrikaanse avondsfeer.

De volgende ochtend vroeg op en we blijven nog een nachtje dus we hoeven de tenten niet af te breken. Na het ontbijt vertrekken we voor de ochtend game drive. De groep wordt opgesplitst in twee open jeeps met een mooie hoge zit. Hwange is een prachtig park en de vegetatie bestaat uit veel hoog gras en vrij veel dichte struiken en kleine stukken bos. Het wild heeft dan ook veel plekken waar het zich kan verschuilen. We zien toch best veel antilopen en bij een drinkplaats is het een drukte van jewelste met allerlei verschillende soorten vogels en langs de kant liggen de krokodillen als bevroren op de loer.
Als we voor de lunch terugkomen op de camp site blijkt de andere groep een, overigens mislukte, aanval van een tweetal leeuwinnen op een gnoe te hebben gezien. Helaas hebben wij dat gemist. Na de lunch en een klein middagdutje vertrekken we om een uur of drie voor de middag drive. We zien nu ook een aantal olifanten en als we met onze jeep stoppen op de weg blijkt dat er zich ook aan de andere zijde van de weg olifanten bevinden. De groep wil oversteken maar wij vormen hiervoor een blokkade en een van de olifanten maakt dat ons wel behoorlijk duidelijk door luid getrompetter en een schijnaanval op onze jeep die ook nog eens slecht blijkt te starten. Flinke zweetdruppels dus al doet onze chauffeur alsof het allemaal een spelletje is en lacht zich een kriek om ons.
Later zien we ook nog een gazelle die wordt aangevallen door een aantal jakhalzen. Het beest wordt afgemat door het groepje van vier en telkens in zijn poten gebeten. Het begint al donker te worden en een aantal reisgenoten kan het schouwspel niet meer aanzien en we vertrekken weer richting camp site. Net voor we het park verlaten zien we nog twee grote leeuwinnen die op pad zijn om wat te eten te zoeken. Waarschijnlijk zijn het dezelfde twee die door de andere groep vanmiddag zijn gezien bij de mislukte jacht op een gnoe.
Bij terugkomst is het eten al gereed en de dag wordt nog eens dunnetjes doorgepraat over al het moois wat we gezien hebben.

3 dagen Vic Falls

Als we opstaan worden we verrast met een uitgebreid Engels ontbijt omdat het vandaag Kerst is. Een goede start van de dag. Om een uur of acht vertrekken we richting Vic Falls. Het is slecht een paar uur rijden en na de tenten opgezet te hebben wordt iedereen behoorlijk opgewonden omdat we naar het boekingskantoor van Shearwater gaan in het centrum van het plaatsje. De één gaat raften, de ander bungee jumpen en nog veel meer spannende zaken. Zelf boeken we een tocht te paard door een deel van het nationale park. De spannende dingen hebben we op onze vorige reis (zie: http://www.gironet.nl/home/arie02/zbn-nl.html) al uitgevoerd en wij kunnen dus lekker relaxed andere dingen doen. Als we het kantoor verlaten krijgen we weer een tropische regenbui op onze pet maar hier zijn genoeg plaatsen waar je kunt schuilen onder het genot van een lekker drankje.
De camp site waar we logeren is opgezet als een ontwikkelings project van de Unesco onder Nederlands initiatief. Alles ziet er spic en span uit en de voorzieningen zijn prima. De mensen die er werken komen allemaal uit de buurt en hebben door dit project ook een baan in de toeristenindustrie kunnen krijgen. Veel winkels en alle activiteiten in de buurt zijn in handen van rijke Afrikanen of buitenlanders. Ook de prijzen zijn Amerikaans.
Aangezien het niet echt droog lijkt te blijven laten we de zogenaamde "Booze cruise" (een vaartochtje over de Zambezi met gratis drinken) aan ons voorbij gaan en luieren wat op de camp site totdat de rest van de groep hiervan terug komt. 's avonds is er een Kerstdiner in een restaurant niet ver van onze camp site waar we met de hele groep naar toe gaan. Het eten is er prima, ook de gefrituurde rupsen ontbreken niet, en er is zelfs een kerstman die Ho,Ho,Ho, roept maar verder is er van (de Hollandse?) kerstfeer niet veel te merken, al doen ze allemaal hartstikke hun best. Om elf uur houden we het voor gezien en een aantal van onze groepsleden hebben zich al vast een beetje moed ingedronken om morgen te gaan Bungee jumpen of raften.



De volgende ochtend lekker uitgeslapen tot een uur of half negen en daarna in het zeer luxe Vic Falls Hotel gaan koffie drinken. Prachtig uitzicht op de watervallen en de brug over de Zambezi vanaf het terras. Het hotel is zeer luxe en nog volledig in Engels stijl ingericht en ook de bediening in keurige witte gesteven pakken. De prijs voor een nachtje in het hotel is zo'n slordige 200$ p.p. per nacht. Wij staan prima op de camp site hoor!
Vervolgens brengen we een bezoek aan het park wat bij de watervallen hoort. De entreeprijs is ten opzichte van vorig jaar bijna drie maal zo duur geworden. Het schijnt dat president Mugabe dit persoonlijk heeft geregeld omdat zijn vrouw een nieuwe inrichting voor het huis in Londen had gekocht wat duurder was uitgevallen en ja, dat geld moet toch ergens vandaan komen.
De naam Victoria watervallen is door Livingstone aan deze plaats toegekend. In het park staat een groot beeld van Livingstone wat uitkijkt over de schitterende watervallen.

In deze tijd van het jaar zijn de watervallen niet op zijn breedst, dit is pas aan het eind van de regentijd in April het geval. Het uitzicht is echter adembenemend en zelfs nu is er zoveel waterdamp dat het al lastig wordt om je fotocamera (en jezelf) droog te houden. Na ergens uitgebreid te hebben geluncht wandelen we terug naar de camp site waar we wat luieren. 's Avonds zijn we gaan stappen in het centrum, gezellige kroegjes en voor de liefhebbers ook luidruchtige discotheken.



Na het ontbijt gaan we met de truck naar het centrum om boodschappen te doen. Morgen vertrekken we naar Zambia en de eerste camp site daar heeft geen bar en ook geen shops in de buurt, drinken meenemen dus. Na de boodschappen gaan we snel naar de brug over de Zambezi omdat een aantal groepsleden vandaag gaan Bungee jumpen. De brug ligt in een stukje niemandsland tussen Zimbabwe en Zambia en we moeten dus eerst de douane passeren. Na deze formaliteiten moeten we zelfs nog een beetje rennen om op tijd te zijn en we halen het dan ook maar net. Vijf groepsleden, en ook onze chauffeurs, maken de sprong boven de rivier. Als we staan te kijken begint het bij ons ook weer een beetje te kriebelen maar we doen het toch maar niet. Nadat iedereen heeft gesprongen bekijken we de video's van allemaal en daarna gaan we terug naar de camp site. 's Middags gaan we paardrijden door het Nationale park en we zien veel antilopen en verschillende vogels. Ria zit niet echt op haar gemak en is blij dat we geen olifanten of nijlpaarden tegenkomen.Ook komen we langs de grootste en oudste Baobab boom van Zimbabwe, een enorme boom die continu wordt bewaakt.
's Avonds gaan we met een aantal groepsleden dineren bij het Vic Falls Hotel en aangezien we niet in gala kleding zijn mogen we niet in de eetzaal maar mogen we op het terras dineren. Morgen vertrekken we naar Zambia en zullen we de watervallen ook van de andere kant kunnen bekijken.




Zambia

We rijden vandaag vroeg weg omdat we best een behoorlijke afstand moeten afleggen en de wegen in Zambia niet zo goed zijn als in Zimbabwe. Ria heeft nog wat spierpijn van het paardrijden en zegt voortaan liever te Bungee jumpen dan paard te rijden.
Na twee maal de douaneformaliteiten te hebben afgehadeld rijden we Zambia binnen. Meteen na de grens stoppen we en maken, we na entree te hebben betaald, een wandeling langs de watervallen. Vanaf de Zambiaanse kant ziet de waterval er toch anders uit en je kunt er dichter bij komen, ook het nivo waar je op loopt is lager dan aan de andere zijde. Aan deze zijde van de waterval is net voor de afgrond een poel waar je in kunt zwemmen, de snelheid van het water is echter toch te hoog om er te komen en een val van 111 meter zonder elastiek vindt iedereen een beetje te gevaarlijk.
Vandaag is verder een echte rijdag en na een paar tussenstops en flink wat regen komen we aan het eind van de middag aan op de camp site. Omdat het zo regent proberen we nog een huisje te huren maar de prijzen zijn belachelijk hoog en we zetten dan ook de tent maar op en hopen dat het droog blijft. De camp site is de enige plek waar we die avond naar toe kunnen gaan, omdat we ons in redelijk afgelegen gebied bevinden, maar in de bar is het best gezellig. We wisselen hier ook contante dollars om voor kwacha's aangezien ze geen Travellers cheque's accepteren, de koers die we betalen is niet interessant om te vertellen aangezien deze de volgende dag al weer lager kan zijn. De camp site is drassig en we hebben geprobeerd een hoog plekje te zoeken voor onze tent om als het toch gaat regenen we het hopelijk droog kunnen houden in de tent.



Richting Luangwa National Park

Onze dag begint vandaagbal om 03.00 uur aangezien er op dat tijdstip een enorm noodweer losbarst en door al die spetterende regen we ook allebei een sanitaire stop moeten maken. Als we net weer in een beetje in slaap zijn gedommeld worden we om 05.00 al weer gewekt en in de stromende regen breken we de tent af en besluiten maar zonder ontbijt te vertrekken om dan maar ergens langs de weg te ontbijten als het droog is geworden. Geen echt goed begin van de dag dus.
Inmiddels hebben we een zieke in de groep die voor in de bus een (lig)plaatsje in de bus krijgt aangemeten. We moeten zo beetje om het uur voor hem stoppen waarna de bus weer wat lichter is geworden als hij weer instapt. De rest van de dag regent het best wel veel en aangezien de wegen hier ook niet beter van worden halen we het niet om rechtstreeks naar South Luangwa te rijden. We overnachten, in een huisje, op een camp site zo'n zestig kilometer voor Luangwa National Park. Iedereen kan hier zijn tent te drogen hangen en in een lekker bed van een goede nachtrust genieten. Wij horen tussen ons plafond wel onze "onderhuurders" zoals krekels, gekko's en andere ongedierte scharrelen maar slapen toch prima.

South Luangwa National Park

De goede nachtrust heeft een ieders humeur verbeterd en vandaag ziet het weer er beter uit. We rijden naar het Nationale Park en onderweg zijn er prachtige golvende landschappen te bewonderen. We maken nog een stop in Chipata waar één van onze groepsleden ook nog de lokale kapper bezoekt. Het uithangbord doet geloven dat
hij gespecialiseerd is in alle kapsels maar voor een klant zonder kroeshaar krabt hij zich toch maar eens achter de oren. Het loopt allemaal goed af al is de tijd die hij nodig heeft eigenlijk te lang voor onze tussenstop.
De weg wordt steeds hobbeliger en tegen een uur of twee bereiken we de ingang van het park. Het weer is opgeknapt en het is weer behoorlijk warm geworden. De camp site is schitterend en gelegen aan een rivier die dwars door het park loopt. We kunnen vanuit onze tent de nijlpaarden zien badderen en horen ze continu knorren. Ook ligt er een flinke krokodil op de kant te zonnen. Ik fotografeer hem vanuit de ingang van onze tent.





Om vier uur vertrekken we voor een game drive door het park. Ons vervoermiddel is weer een open landrover waar je lekker hoog in zit. De entree van het park is ook hier weer aardig verhoogd en is nu bepaald op 30 US $ voor 24 uur. Je mag dan wel binnen deze tijd het park meerdere malen in en uit. We zien weer veel antilopen soorten, olifanten, giraffen, nijlpaarden en kroko's. We bekijken de prachtige zonsondergang met een glaasje fris aan de kant van de rivier.



Na de zonsondergang wordt er een zoeklicht op de landrover geplaatst waarna we aan een zoektocht naar glimmende oogjes beginnen. Erg spannend om in het donker te rijden terwijl ieder moment om de hoek een olifant zou kunnen staan. Na een poosje krijgen we plotseling een jagende leeuwin in het vizier en onze chauffeur begint haar enthousiast dwars door de bosjes te volgen. Als we haar op 10 meter zijn genaderd gaat ze liggen wachten op wat er komen gaat. onze chauffeur stopt de landrover op ongeveer 3 meter van haar vandaan en zet de motor af. Het dier toont geen interesse in ons en ook niet in mij aangezien mijn been ongeveer 2,5 meter van haar verwijderd is ben ik daar wel blij om.

Na veel foto's en vele bonzende hartslagen vindt onze chauffeur het genoeg en start de motor. De leeuwin staat op, loopt de bosjes in en verdwijnt in de nacht. Rijdend naar de camp site spotten we nog een nijlpaard wat aan het grazen is en ook nog een aantal kleine katachtigen. Zambia is één van de weinige landen in Afrika waar het toegestaan is om na zonsondergang nog door de parken te rijden. Het is toch een verstoring van de dieren die juist dan vaak in actie komen. Het is dan ook te hopen dat dit fenomeen in de toekomst verboden wordt, al is het een enorme ervaring om mee te mogen maken. Na het eten kruipen we weer redelijk vroeg in ons bed en genieten van de vele geluiden. We hopen maar dat de nijlpaarden vannacht een ander plekje zoeken om het water uit te komen en zo onze tent zullen mis houden.


Om vijf uur opgestaan en alle tenten staan nog op hun plaats. Het is vandaag weer schitterend weer en ook al vertrekken we vroeg is een korte broek en een T-shirt voldoende. We vertrekken weer voor een game drive door een ander deel van het park en zien nu vooral veel grote vogels zoals ooievaars, maraboes, hornbill, en ook ijsvogels. Verder natuurlijk veel antiliopen soorten.
Het is vandaag 31 december en voor ons betekent dat ..... oliebollen bakken. Bij terugkomst op de camp site lunchen we en na nog wat geluierd te hebben maken we het beslag gereed en wordt het kampvuur opgestookt. Het zal niet meevallen om de pot met olie goed op temperatuur te krijgen en te houden op een kampvuur.


Het resultaat is echter zeker niet slecht. Een deel van de groep heeft er voor gekozen om vanavond op game drive te gaan i.p.v. gisteravond en zij vertrekken om een uur of vijf. Het onweert behoorlijk maar bij ons regent het verder gelukkig niet. Het is wel een mooi gezicht om de bliksem boven het park te zien.
Als de andere groep van hun game drive terugkomen zijn ze welliswaar behoorlijk natgeregend maar ze zijn allemaal behoorlijk opgewonden. Tijdens hun avondrit zijn ze namelijk een tweetal leeuwinnen met wel tien welpen tegengekomen. De welpen waren zelfs onder de jeep doorgelopen toen ze stonden te kijken naar de grote groep leeuwen. Voor hen kan de avond zeker niet meer kapot. Om een uur of tien gaan we met de gehele groep naar de kleine bar op de camp site. Ook alle werknemers van het park hebben zich hier verzameld aangezien dit de enige plek in de buurt is waar je iets te drinken kunt kopen. Samen vieren we nieuwjaar en de oliebollen en sterretjes die we hebben meegebracht geven de avond toch nog een beetje Nederlands tintje. We zijn nog niet eerder zo laat naar bed gegaan.



Llilongwe, Malawi

Vandaag hebben we zo'n 7 uur te rijden naar de hoofdstad van Malawi, Llilongwe. Na het inpakken van de tenten vertrekken we om 7 uur. Bij Chipata passeren we de grens en bijna de gehele groep moet worden wakkergeschud voor de paspoortcontrole, iedereen is blijkbaar toch wel wat moe aan het worden van het reizen. De wegen in malawi zijn weer wat beter dan in Zambia en we komen om een uur of twee in de hoofdstad aan. We kamperen op een steenworp afstand van het centrum van de stad op een camp site die wordt gerund door een Nederlandse en een Engelsman. Na de lunch en het opzetten van de tenten gaan we dollars wisselen voor Malawiaanse kwacha's. Aangezien het ook hier een feestdag is, en de banken dus gesloten zijn, is moeten we naar het vliegveld om geld te wisselen.
In het centrum is het behoorlijk druk maar we zijn wel de enige toeristen. De koopwaar van de straatverkopers wordt dan ook speciaal voor ons uitgepakt en er wordt flink onderhandeld over souvenirs die hier voor onze begrippen behoorlijk goedkoop zijn. Voordat het donker wordt lopen we weer terug naar de camp site aangezien dit een grote stad is waar we zijn gewaarschuwd voor de bijbehorende criminaliteit. Onze camp site is dan ook met een hoge omheining afgesloten en een tweetal bewakers houden de wacht bij de poort. Iedereen gaat op tijd naar bed om de slaap van gisteren een beetje in te halen.



Zomba plateau

Vannacht heeft het weer aardig geregend en de tenten moeten dan ook weer nat worden ingepakt. Er is bij vertrek weer een schraal zonnetje maar we betwijfelen of het droog zal blijven. Na wat tussenstops komen we aan de voet van plateau. Zomba ligt op dit plateau van ca. 3300 meter en de weg naar boven is steil en zeer slecht en hobbelig. Ook begint het weer te regenen. Het laatste deel van de tocht van vandaag is dan ook niet het fijnste maar onze chauffeur Craig brengt ons veilig boven. De regen is op dit moment echter zo hevig dat we in het plaatselijke schooltje onderdak vinden in plaats van op de naastliggende camp site. Het schooltje is op dit moment toch niet in gebruik aangezien de kinderen nog kerstvakantie hebben. Er worden twee lokaaltjes leeggemaakt één voor de snurkers en één voor de niet-snurkers. Vlakbij het schooltje is een zeer luxueus hotel waar we genieten van de prachtige zonsondergang onder het genot van lekkere drankjes en hapjes.




Richting Lake Malawi

Om 5 uur staan we op om onder begeleiding van een lokale gids een prachtige wandeling op het plateau te maken. De omgeving en de vele kleine watervalletjes zijn prachtig maar de tocht is behoorlijk zwaar door het vele klimmen en klauteren. Als we na een uurtje of 4 wandelen terugkomen bij het schooltje is bijna iedereen afgepeigerd en het ontbijt wordt werkelijk verslonden.
Aangezien we hier op een behoorlijke hoogte zitten zal het redelijk slechte weer wel niet veranderen en als groep besluiten we vandaag al af te reizen naar Monkey Bay aan Lake Malawi. Na afscheid genomen te hebben van de leraren van de school en wat gekochtte en ingezamelde cadeaus te hebben achtergelaten rijden we weer via de zeer slechte weg naar beneden. Na wat inkopen in een westers georienteerde supermarkt rijden we in één ruk door naar Monkey Bay. Deze camp site is gelegen aan het strand van Lake Malawi. Het weer is nu weer schitterend en we kunnen lekker zonnen aan het strandje. Het heeft hier al heel lang niet geregend maar als we 's avonds zitten te eten, originele Vlaamse frieten van oze Belgische reisgenote, trekken er donkere wolken over. Na een kort bezoekje aan de bar op het strand kruipen we om 22.00 in de tent. Als we net slapen horen we plotseling enorm veel herrie buiten. Onze reisleidster staat voor de tent en zegt ons dat we snel alle spullen moeten oppakken en in de bus moeten onderbrengen. Er breekt een vreselijk noodweer en onweer los en voordat we alles in veiligheid hebben zijn we al doorweekt. Het lijkt wel oorlog zo veel onweer als er boven het meer te zien is. Op de camp site zijn een aantal barakken waar we kunnen slapen en maar hopen dat morgen het weer is opgeknapt



Om 8 uur wworden we wakker en het weer is tot rust gekomen. Een waterig zonnetje schijnt al weer over het meer. De tenten hebben het overleefd en de schade wordt door iedereen opgenomen. De truck is wel aardig ingeregend maar we hoeven vandaag niet te verplaatsen dus alles kan eerst eens lekker drogen. Na het ontbijt verlaten we de camp site en de plaatselijk bevolking staat ons al de de poort op te wachten om ons hun dorp en hun souvenirs te laten zien. De mensen zijn bijzonder aardig en de meesten spreken behoorlijk Engels. Tijdens de wandeling door het dorp vertellen de kinderen over hoe het dorp is verdeeld in twee groepen, de moslims en de christenen. Er is echter maar één school en ook maar één dorpsleider, in dit geval de vrouw van het overleden dorpshoofd. De school is erg klein en de lokalen zijn erg donker om zo veel mogelijk warmte buiten te houden. De kinderen zitten over het algemeen op de grond en het schoolbord is op de muur geschilderd en is nauwelijks te lezen. De wereldkaart wordt voor de dag gehaald en we moeten aanwijzen waar Nederland ligt.
De veelal lemen huisjes zijn zeer klein en zonder enkele voor ons normale zaken als water en electra. er wordt gekookt op een houtvuur en de maaltijden bestaan voornamelijk uit een soort maispap met soms een saus waar wat vlees en bonen in zijn verwerkt. Dit alles wordt met de handen gegeten. Veel kinderen zijn wees en worden door hun grootouders opgevoed. De gemiddelde levensverwachting van de bevolking van Malawi is ca. 40 jaar, gerekend vanaf 2 jaar en de zuigelingensterfte dus niet mee gerekend. Door de AIDS problematiek zal dat in de toekomst waarschijnlijk alleen maar lager worden, een somber vooruitzicht voor een toch al zeer arm land.

De mensen dragen van alles op hun hoofd. Na een twee uurtjes door het dorp te zijn gewandeld geven we onze gids als dank een T-shirt en gaan terug naar de camp site. De rest van de dag luieren we wat op het prachtige strand waar allerlei activiteiten mogelijk zijn zoals duiken, waterskien, zeilen en surfen. We hebben voor vannacht het zekere voor het onzekere genomen en een rieten hutje gehuurd met heuse bedden en laat nu de storm maar komen.



Het regent inderdaad 's nachts weer behoorlijk maar gelukkig niet zo erg als de vorige nacht. Omdat het lang blijft regenen blijven we liggen tot half tien. Als het droog is geworden komt iedereen gelukkig weer een beetje te voorschijn en kijkt allemaal weer wat vrolijker. De rest van de dag zonnen we wat, nemen nog een kijkje bij het binnenhalen van de visnetten, zoeken naar een nest van een visarend en 's middags spelen we een heus partijtje cricket op het strand. Best zwaar in het zand maar er wordt heel wat afgelachen.
Na het avondeten, waar volgens de meesten een luchtje aan zat, is er tijd voor een evaluatie van de reis tot nu toe. Zelf doen wij aan dit soort gewauwel niet echt mee maar voor sommigen is dit het tijdstip om zaken aan de kaak te stellen. Waarvan akte. Na de evaluatie nemen we nog maar een drankje aan de bar en om 01.00 uur gaan we lekker slapen.

Senga Bay

Het vlees is toch waarschijnlijk niet helemaal zuiver geweest wat enkele bezoekjes aan het toilet betekent vanaf een uur of vier vannacht. Goed voor de lijn zullen we maar zeggen, hopelijk zal het vandaag in de truck geen problemen gaan geven. We vertrekken vandaag naar de volgende plaats aan Lake Malawi, Senga Bay. Onderweg brengen we tijdens een tussenstop nog een bezoekje aan een klein dorps hospitaal. We kopen eerst voor het hospitaal nog wat spullen in de lokale supermarkt zoals zeep, toiletpapier en nog wat andere kleine zaken. De gepensioneerde dokter die er werkt geeft ons een kleine rondleiding en vertelt wat over de gezondheidszorg in Malawi.
Daarna bezoeken we nog een moskee in het dorpje en we mogen zelfs een kijkje in de gebedsruimten nemen. Om 3 uur komen we aan de camp site die voorzien is van keurige sanitaire voorzieningen en een prachtig strand. Op loopafstand is een schitterend hotel gelegen, volgens de Lonely Planet 210 US$ p.p. per nacht, dat tot voor kort werd gerund door een Nederlands echtpaar. Op het strand staan borden die er voor waarschuwen dat na zonsondergang lopen op het strand gevaarlijk is omdat de nijlpaarden uit het meer dan op de kant komen grazen. De tent hebben we weer zo strategisch en zo hoog mogelijk neergezet want de lucht begint weer behoorlijk te betrekken.


Bij het opstaan is de lucht gelukkig weer stralend blauw en het heeft nauwelijks geregend. Het ontbijt is vandaag eens voorzien van yoghurt en bruin brood wat voor hier een behoorlijke luxe is.
We brengen vandaag een bezoek aan Lizard Island, een klein onbewoond eilandje op een paar kilometer uit de kust. We worden gebracht en gehaald met een prachtige speedboot van het nabijgelegen hotel. Het eilandje is niet groot en in feite bestaat het uit een aantal steile rotsen. Ria blijft lekker zonnen aan het water en ik maak met een paar anderen een klim en klauterpartij over het eiland op zoek naar hagedissen van soms wel meer dan een meter groot of visarenden. Het grootste exemplaar hagedis wat we zien is ca. 75 cm groot en de visarenden zijn waarschijnlijk vissen. Wel zijn veel aalscholvers op het eiland aanwezig en zien we nog ergens een klein slangetje wegkruipen onder een steen.
Na twee en een half uur pikt de speedboot ons weer op en racen we weer terug naar de vaste wal. De lunch is gereed en de rest van de dag zonnen we wat en werken het dagboek bij. In de bar is een verlaat nieuwjaarsfeestje voor het personeel van het hotel aan de gang. Je kunt merken dat ze niet gewend zijn om veel te drinken want binnen no-time zijn ze aangeschoten en waggelen heen en weer naar de toiletten. Na een wat lang durend middagdutje besluiten we met een aantal groepsgenoten op sjiek te gaan dineren in het hotel. Een beetje jezelf verwennen mag zo af en toe ook wel eens. Het eten is prima en na het eten wandelen we over het pikdonkere strand (er zal toch geen nijlpaard komen?) terug naar de tent.



Naar Chinthetche

Vannacht is het droog gebleven maar als we aan het ontbijt gaan breekt er plotseling een noodweer los. Alles wordt dan ook zeer snel en slordig ingeladen en we ontbijten dan ook maar onhandig met z'n allen in de bus, je moet wel eens wat. Net buiten de camp site is een grote souvenirsmarkt en we komen daar al om kwart over zeven aan. Er zijn hier blijkbaar geen winkelsluitingswetten want alle kramen worden speciaal voor ons geopend. Er wordt veel gekocht en Ria ruilt een korte broek, die haar toch niet lekker zat, voor een soort gitaar met een trommeltje van geitenhuid. Ondertussen hou ik de handen stevig op de laatste kwacha's om te voorkomen dat alles in prachtige prullaria wordt omgezet.
Onderweg stoppen we nog een aantal keer in de dorpjes waar we steevast vriendelijk worden begroet en door iedereen worden bekeken waarbij ik verwacht dat ze zullen denken: "rare lui, die blanken".


De camp site waar we verblijven is hartstikke nieuw en ook weer aan het meer. We bezoeken met de beheerder van de camp site nog een voormalige missiepost maar op zich is daar niet zo veel te zien. Na het eten lekker op tijd weer slapen onder een prachtige sterrenhemel, morgen vertrekken we naar Chitemba. Dit is de laatste plaats voordat we vertrekken naar Tanzania.



Chitemba

Vannacht weer een buitje regen en onweer. Met de regenjas naar de toiletten en douches en daarna ontbijten. Eerste tussenstop in Salina waar we wat inkopen doen. Er worden hier ook gekookte eieren verkocht door straatventertjes. Ria koopt er één, tekent er met pen een gezichtje op en geeft hem daarna aan de verkoper terug met de mededeling dat hij het ei nu voor een hogere prijs kan verkopen. Hij moet even nadenken maar kan er even later de lol wel van inzien en verteld het verhaal aan al zijn collega's die nu ook hun eieren bij Ria proberen te slijten.
De weg gaat via een aantal bergpassen verder en aangezien er geen vangrail aanwezig is lijkt dit zo nu en dan een riskante onderneming. Alles gaat verder prima en we lunchen op een zeer afgelegen plek met een schitterend uitzicht op het meer. Aangekomen op de camp site informeren we meteen of er huisjes te huur zijn en ja hoor we slapen vannacht weer in een lekker bed. De tent is een prima reismiddel alleen niet in de regentijd in Malawi, vandaar. Dit feit is inmiddels bij meer reisgenoten doorgedronngen en er worden aardig wat kamers verhuurd. 's Middags wordt er op het strand een fanatiek partijtje volleybal gespeeld en een aantal wagen een poging om te waterskien. Op het strand komen veel kinderen uit de buurt ons gezelschap houden. De mensen in Malawi vinden het prachtig, in tegenstelling tot veel andere Afrikaanse landen, om gefotografeerd te worden en ik maak daar dankbaar en (te?) veel gebruik van.



We eten vandaag bij de eigenaresse van de camp site aangezien zij dit "gezellig en een eer vindt om voor ons te koken" Vooruit dan maar, als we haar daar een plezier mee doen. De lucht gaat voor de verandering weer eens betrekken en het is voor de enkeling die heeft besloten om toch in een tent te slapen dat het vannacht droog blijft.

Op een enkele spat na is het droog gebleven en vandaag staat een excursie naar Livingstonia op het programma. Dit is een missiepost die Livingstone heeft opgericht. Deze post ligt op een behoorlijk hoge en steile berg. Voor deze plek is toen gekozen aangezien op deze hoogte geen malariamuggen voorkomen. Wij besluiten niet mee te gaan aangezien de weg naar boven zeer slecht en smal is te noemen en Ria heeft iets tegen afgronden zonder vangrail, de tocht duurt ook zeker 2 uur enkele reis. Wij besluiten om in de omgeving samen te wandelen en een aantal dorpjes te bezoeken.
We worden al snel vergezeld van een aantal kinderen die ons wel alles willen laten zien. In de dorpjes worden we zeer vriendelijk onthaald door zo mogelijk nog meer kinderen en de optocht wordt steeds langer en luidruchtiger. Iedereen wil ook graag op de foto en drukt ons op het hart deze ook naar hen op te sturen. We bezoeken de plaatselijke school en een aantal huisjes waar we ook binnen worden gevraagd. In één van de huisjes woont een gezin met een vader die suikerziekte heeft en bijna niet meer kan lopen. we besluiten hem te helpen door wat medicijnen te sponsoren die hij nodig heeft maar niet zelf kan betalen. Ook zullen we hem in de toekomst proberen hiermee te helpen. Wonen in dit land is al zwaar maar als je ziek bent wordt dit allemaal nog wat lastiger.
De tocht langs de dorpjes neemt behoorlijk wat tijd in beslag en als we op de camp site terug komen is iedereen al weer terug van Livingstonia. Na de lunch nog maar eens een revanche van de volleybalwedstrijd van gisteren en Ria waagt een poging om te waterskien, en het lukt haar om zo nu en dan een stukje achter de boot te staan.
's Avonds in de bar maken we nog kennis met een Duits stel wat bezig is aan een reis door een groot deel van Afrika. Ze hebben eerst 5 maanden op Madagascar gezeten en reizen nu nog zo'n 6 tot 8 maanden door andere delen van Afrika. Veel mooie verhalen.
Morgen verlaten we Malawi en passeren we de grens van Tanzania. Geld wisselen dus.




Tanzania

Om 7 uur vertrekken we en bij Keyla passeren we de grenspost. De formaliteiten gaan hier behoorlijk snel ten opzichte van andere passages in Afrika. Het kantoor is een bouwval en de douaniers kijken zo van "moet dat nou, mij storen? snel wegwezen". Ook wordt er nog door de plaatselijke ziekenverzorgster in ons paspoort gekeken of we zijn ingeent volgens de regels. Bij de grens worden we ook belaagd door zgn geldwisselaars die maar al te graag US$ willen hebben. Onze chauffeur wijst ons erop dat we het beter niet hier kunnen wisselen maar wat later als we een stukje het land zijn ingereden. De plaatselijke politie kijkt namelijk mee en kan wel eens lastig doen bij het illegaal wisselen. Een paar geldwisselaars rijden met ons mee waarna het handelen over de beste koers kan beginnen. Een leuk maar luidruchtig spel.

De bevolking van Tanzania is wat minder gecharmeerd van toeristen en dat merk je eigenlijk al vrij snel als je de grens passeert. Als we na een poosje stoppen in een dorpje om even rond te kijken merk je zelf iets van een lichte aggressie en er staan zelfs een aantal mensen met een steen in hun handen op de rug om deze naar je te gooien als je dreigt hen te fotograferen. Het zou ook niet voor het eerst zijn dat er een bus toeristen massaal wordt aangevallen en beroofd.
Aangezien er in Tanzania niet echt veel of veilige camp sites zijn kamperen we nu "wild" bij een dorpje in the middle of nowhere. De bevolking spreekt hier nauwelijks Engels en de kinderen reageren wat angstig als we een wandeling maken langs de hutjes, het kerkje en de school. Na de wandeling krijgen we een maaltijd voorgeschoteld zoals die in veel Afrikaanse landen dagelijks op het menu staat, een maispap met een saus waarin soms wat vlees is verwerkt. Je eet het met je handen en er wordt door de mensen van het dorpje lokaal gemaakt bier verkocht. Het eten smaakt best wel goed maar het bier smaakt naar een hele slechte wijn, we nemen voor de beleefdheid allebei toch maar een mok. Gelukkig is het donker en na één slok hebben de plantjes ook nog wat vocht. Na het eten zingen de kinderen nog wat Afrikaanse liedjes voor ons en wij doen ook een poging om wat voor hen te zingen.
Er zijn hier geen toilet voorzieningen en aangezien er wat buikloop door de groep rondgaat zullen de omliggende akkers vannacht wel wat worden bemest.

Naar Iringa

Na een zeer onrustige nacht nemen afscheid van het dorp. Er worden spullen ingezameld die we aan de chief van het dorp als dank zullen geven. Hij komt hier "speciaal" voor naar ons toe en belooft de spullen eerlijk onder de mensen te verdelen. Voordat we vertrekken heeft hij echter al de beste spullen uitgezocht en zelf aangetrokken dus over dat eerlijke verdelen hebben we onze twijfels.
We vertrekken om half negen en rijden over prima asfaltwegen naar het centraal in Tanzania gelegen Iringa. Deze zeer mooi gelegen en rustige camp site heeft gelukkig weer wat sanitaire voorzieningen en iedereen knapt zich weer eens lekker op. Het weer is prachtig en er wordt een uitstapje gemaakt naar de stad en wat oudheidkundige vindplaatsen in de buurt. Onze crew heeft een stew klaargemaakt en het smaakt iedereen prima. Aangezien we morgen al om 5 uur naar Dar es Salaam vertrekken gaan we al vroeg plat.



Dar es Salaam

Onze reisleidster is vergeten haar wekker op de Tanzaniaanse tijd te zetten en in plaats van vier uur worden we pas om half vijf gewekt. het lukt iedereen toch om binnen een half uur in het donker zijn spullen in te pakken en we vertrekken dus toch nog op tijd. Het wordt vandaag weer een behoorlijke lange rijdag en soms over hele slechte wegen. De weg naar Dar loopt nog dwars door een tweetal Nationale parken waar we soms even moeten stoppen voor de overstekende olifanten of andere dieren. Langs de weg zitten een stuk of twintig gieren zich te goed te doen aan het kadaver van een gnoe waain ze soms helemaal verdwijnen om ook de laatste stukjes los te knagen. Tegen vier uur rijden we Dar es Salaam binnen en zien voor het eerst deze reis weer eens stoplichten en heel veel verkeer. Onze camp site Silverstone is gelegen aan de Atlantische oceaan. Iedereen is behoorlijk versleten van de lange zit en ook morgen moeten we weer vroeg op dus na het gezamelijke diner in het restaurant ligt bijna iedereen snel plat onder het geruis van de oceaan.

Drie dagen Zanzibar

Ria is vandaag jarig en om 05.00 uur wordt er voor onze tent door een groot deel van de groep voor haar "Lang zal ze leven" gezongen. De rest van de gasten op de camp site zulen hier niet onverdeeld gelukkig mee zijn maar helaas. Om zes uur vertrekken we naar de haven van Dar es Salaam waar we met de veerboot naar Zanzibar zullen vertrekken. In de haven is het een drukte van jewelste van allerlei mensen die koopwaar en kaartjes voor de veerboot via megafoons zeer luidruchtig aan de man proberen te brengen. Hoofd koel houden en je spullen goed in de gaten houden. De veerboot is een zeer moderne draagvleugel boot waar een paar honderd mensen in vliegtuigstoelen de oversteek van zo'n kleine twee uur kunnen maken. Tijdens de overtocht worden er leuke filmpjes van Mr. Bean gedraaid en de zee is erg rustig. In de haven van Zanzibar is het net zo'n gekkenhuis als in Dar en na de douane formaliteiten, niemand weet waarvoor dit is want Zanzibar hoort bij Tanzania en daar komen wij nu toch vandaan, worden we buiten de poort van de haven opgewacht door Mr. Hammin die tijdens ons verblijf hier onze "regelneef" zal zijn. Na een korte rit naar het hotel in een busje checken we in. De kamers zijn zeer eenvoudig en het uitzicht, door het raam waar tralies voor zitten, laat ons een blinde muur op 1 meter afstand zien en de sfeervolle TL verlichting doet de rest. Nadat iedereen zich heeft opgefrist verzamelen we ons bij de ingang van het hotel waar Mr. Hammin de excursie mogelijkheden van het eiland vertelt. Om alle dingen te doen heb je minstens een week nodig en een ieder maakt zijn keuze. Na gezamelijk een drankje op Ria haar verjaardag te hebben gedronken gaat een ieder zijn weegs.
Een wandeling door de zeer smalle straatjes van stad, stonetown genoemd, toont de historie van dit oude handelscentrum van de slavenhandel. Wat verder opvalt zijn ook de enorme grote schitterende houten deuren.


De prijzen op Zanzibar zijn verder behoorlijk "toeristisch" te noemen en dat maakt weer dat een groot deel van de bevolking van het eiland relatief welvarend is. Zanzibar is verder beroemd om zijn vele verschillende soorten kruiden die op het eiland groeien en in de winkeltjes en langs de weg te koop worden aangeboden.

Tijdens een zogenaamde "spice tour" over het eiland, een excursie van ruim een halve dag, wordt een bezoek gebracht aan vele plantages waar deze kruiden en vruchten worden gekweekt, een interessante ervaring om te zien wat de verschijningsvormen van de vele kruidensoorten zijn en worden geoogst. Voorbeelden zijn; cacao, tijm, kokosnoten, ananas, mango, papaja, kruidnagel, foelie, nootmuskaat, peper, citroengras, drop, koffie, lyches en nog vele andere kruiden.
Verder maken we ook nog een dagexcursie naar de oostzijde van het eiland. Vanuit een kleine plaats maken we eerst, met een klein motorbootje, een tocht de oceaan op om met dolfijnen te zwemmen waarna we nog een halve dag aan een schitterend "bounty strand" kunnen zonnen. Deze kant van het eiland is erg rustig en wordt verder nauwelijks bezocht door toeristen.
Aan het eind van de derde dag Zanzibar maken we terugtocht naar Dar es Salaam met de veerboot. De tocht is nu wat minder rustig omdat er een behoorlijke wind met bijbehorende golven staat. Ongeschonden komen we aan land en de laatste nacht brengen we door in huisjes op de camp site Silversand. De spullen en ook de souvenirs passen weer net in de tassen en morgen vertrekken we dan helaas weer naar Nederland.


Weer naar huis.........
Vandaag is onze laatste dag en we vertrekken om zes uur naar het vliegveld van Dar es Salaam. De terug reis gaat via Nairobi en Zurich en na 14 uur landen we weer veilig op Schiphol. De temperatuur is toch wel zo'n 20 graden lager dan op Zanzibar en de kachel zal dan ook wel flink worden opgestookt
Terug naar Homepage