In zijn pubertijd werd Peter wel een beetje raar. Af en toe een beetje heel raar. De manier waarop hij eens speelde met vleesmessen tijdens onze gezamenlijke afdroogbeurt vond ik in ieder geval heel raar.

Maar verder was hij in die tijd vaak best aardig, heel gewoon. Ik had wisselend een goed en een vijandig contact met hem. Ik bleef toch zijn kleine zusje, dat hij graag klein wilde houden, en soms het liefst nog kleiner wilde maken. 

Wanneer het mij lukte om bij hem in het gevlij te komen, en hij zich wat milder opstelde ten opzichte van mij, lukte het ook om wat meer tot hem door te dringen, hem wat beter te leren kennen. Dat heb ik eigenlijk altijd wel gewild, hem beter leren kennen. Vreemd genoeg lukte mij dat pas écht in de tijd dat hij ziek was - en niet meer zichzelf - en in de tijd na zijn dood. In de tijden dat zijn ziekte ernstige vormen aannam lukte het nauwelijks om tot hem door te dringen. Ik kon het niet, en hij ook niet. 

Toen hij op 11 maart 1999 overleed na een geslaagde zelfmoordpoging, waren we allemaal
verslagen. We wisten dat het een keer zou gebeuren, dat het een keer zou lukken. We rouwden al om zijn leven, nu konden we rouwen om zijn dood.

Mijn rouwproces bracht mij tot het maken van deze website. Peter was dichter. Zijn prachtige nalatenschap van honderden gedichten, pagina's vol poëzie wilde ik niet in een laadje laten liggen. Ik wilde dat iedereen aan de weet kon komen wie Peter was, wat voor prachtige gedichten hij schreef, en hoe vreselijk het is - ook voor de naasten - om aan een geestelijke ziekte te lijden. Een ziekte die in zijn geval ongeneeslijk en dodelijk was. 

Deze website is mijn ode aan Peter, van wie ik al sinds lang geleden, meer en meer ben gaan houden.

Xandra Nibbeling
 
 
 
 
 
 
 
 

Homepage <