Eens was alles poëzie
 Ik was jong
 En keek mijn ogen uit.
 Hoe vreselijk dat ik 
 De schoonheid dezer wereld 
 Niet bezingen kon.
 Dit alles zou ten onder gaan
 Door machteloosheid van mijn taal.
 De schoonheid van een gedekte tafel, 
 Van een meisje,
 Van wolkenvluchten,
 En van zonbeschenen bomen.
 Een kat die zich uitrekt
 En een paardebloem tussen twee tegels,
 Nog ongeschonden,
 Maar vast en zeker aan de tijd ten prooi.
 Al deze dingen,
 Algemeen en toch eenmalig,
 Want het was juist deze gedekte tafel,
 Het waren deze dampende schotels,
 Deze borden, glazen, dit bestek,
 Precies zoals hier geordend,
 Beschenen door dit licht,
 Die men bezingen moest.
 Nu zijn alle gedekte tafels eender,
 En geen lied meer waard.
 En alle meisjes van vandaag
 Zijn nog maar schaduwen
 Van de meisjes van gisteren.
 En de paardebloem van toen
 Bleef ongeëvenaard.
 En de wolkenluchten van vandaag...
 Ach,
 Niets is hetzelfde gebleven.
 Alles is ontluisterd, onttoverd,
 Juist nu mijn taal
 Eindelijk
 Heeft leren zingen.
 
 
 
 

Homepage <