:: Hoe het begon.... ::
1992. Na 2 races bezocht te hebben besloten we te gaan racen in de Sportklasse!
We hadden de keuze om met een Honda MB of een SS50 te starten. Omdat we 4-takt liefhebbers zijn viel de keuze op de laatste.
Volgens de regelementen mocht ie tot 70cc worden omgebouwd. Meteen maar een vervroegend vliegwiel, 19 mm. carburateur en hete nokkenas gemonteerd.
Het zitje werd vervolgens verlaagd, een racestuurtje, Chin Seng racebandjes en een rem/schakelset werd gemonteerd.
De demper werd uit de uitlaat verwijderd alsmede alle overige zaken die bij het racen in de weg zitten, zoals middenbok, verlichting, steppenbar, etc.
In Utrecht werd een 2e hands leren overall, laarzen, handschoenen en helm op de kop getikt! De "racer" werd op een gehuurd bakkie geladen en
Preben stond in Nijmegen trillend van de zenuwen voor het eerst aan de start. Na 2 races werd het vervroegend vliegwiel vervangen door een Dyna
(electronische) ontsteking. Het blok kreeg hierdoor ca. 400 toeren meer! Nadeel was wel dat we voortaan met accu's moesten sjouwen!
Ook nog de schotten uit de uitlaat verwijder1. De racer draaide probleemloos het seizoen uit. Preben eindigde zo'n beetje midden in het veld.
1993. Tijdens de winterstop de naaf van het voorwiel vervangen door een Kreidler-naaf,
die een grotere diameter heeft! Hierdoor werd de remcapaciteit aanzienlijk verbeterd. De originele SS50-naaf is eigenlijk suicidaal!
De 50cc cilinderkop werd vervangen door een 70cc kop. Halverwege het seizoen hebben we deze kop door Jan Smit laten flowen en de krukas laten afdraaien!
Het blok kreeg hierdoor behoorlijk meer toeren en vermogen! Zoveel dat op een gegeven moment tijdens een test bij ons in de straat de koppeling uit elkaar knalde.
Letterlijk! We hadden nu kennis gemaakt met de achilles-hiel van het SS50 blok! Boven de 13.000 toeren begeeft de koppeling 't.
Als de koppeling niet uit het carter knalde dan knapte hij wel van de krukas af! Het koppelinghuis werd versterk met een stalen band,
desalniettemin bleef dit probleem ons achtervolgen. Het seizoen '94 was rampzalig en duur. Niet bevorderlijk voor onze motivatie!
Oh ja, via een meevallertje konden we een set nieuwe Yokohama race-bandjes op de kop tikken.
1994. Het nieuwe seizoen met een nieuwe look begonnen. Hebben de tank geel gespoten
(gewoon met een spuitbus!). De koppeling bleef onbetrouwbaar. Na een demonstratie-race in Akersloot ter gelegenheid van de jaarlijkse Solex-races,
kregen we de tip om zachtere achterschokbrekers te monteren. Dat zou de koppeling ontlasten (?!). Na de zoveelste knal kregen we hulp van een
kollega 4-takt coureur, die een kompleet nieuwe 50% lichtere koppeling had ontwikkeld.
Nou, daar reed de racer nog giftiger mee. We hebben toen meteen de krukas nog lichter laten maken, tot zo'n 50% van z'n oorspronkelijke gewicht!
Het aantal toeren holde omhoog naar zo'n 16.000 per minuut. Door het dolle heen hebben we uit Duitsland een race-nokkenas van Takegawa over laten komen.
Helaas tijdens een testritje van amper 20 min. waren de nokken vlak afgesleten!
1995. De Takegawa nokkenas laten opfrissen en laten speciaal-harden (nitreren).
Dat ding geeft een sloot power in de hogere toeren, vanaf zo'n 8000. De carburateur vervangen door eentje met een doorlaat van echt 20 mm (conform regelement!).
De zgn. 20 mm teurs zijn nl. in werkelijkheid maar 18 mm! Van een andere coureur een Kitaco CDI ontsteking kunnen overnemen.
Het getob met accu's was hiermee godzijdank van de baan. Ge-experimenteerd met lichtere tuimelaars, kleppen, en klepschotels, waardoor het blok nog giftiger werd.
Lid geworden van het Clasic Racing Team waar de SS50 nogal wat opzien baarde! De 4-uurs race op Zandvoort werd tot onze stomme verbazing probleemloos uitgereden!
--> vervolg
|
