Pieterpad...het pad der paden
   
Datum:
Afstand:
totaal gelopen afstand:
         
inleiding en reis naar Pieterburen      
Pieterburen - Winsum
15 juli 2003
11 km
11 km
Winsum - Groningen
16 juli 2003
18 km
29 km
Groningen - Zuid Laren
26 juli 2003
21 km
50 km
Zuid Laren - Rolde
27 juli 2003
16 km
66 km
Rolde - Schoonloo
28 juli 2003
19 km
85 km
Schoonloo - Sleen
20 augustus 2003
22 km
107 km
Sleen - Coevorde
21 augustus 2003
19 km
126 km
Coevorde - Hardenberg
22 augustus 2003
20 km
146 km
Hardenberg - Ommen
23 augustus 2003
22 km
168 km
Ommen - Hellendoorn
15 april 2004
20 km
188 km
Hellendoorn - Holten - Laren
16 april 2004
30 km
218 km
Laren - Vorden
17 april 2004
14 km
232 km

 

pieterpadboekje 1

Wie heeft er nu nog nooit van het Pieterpad gehoord? Het pad dat loopt van Pieterburen tot de St. Pietersberg in Maastricht. Het pad wat in het zuiden aansluit op de GR5 die verder loopt tot Nice. Het avontuur lonkt. Ik kan de verleiding niet weerstaan. Na het Vennekespad, wat mij overigens ook uitstekend beviel, dan toch maar de stoute schoenen aangetrokken. Een echte LAW (Lange afstand wandeling van punt A naar B) Dus geen rondje zoals bijvoorbeeld het Vennekespad. Een wandeling van 490 km vol avontuur en belevenissen. Verschillende mensen ontmoeten en diverse bevolkingstype, op mooie dagen en door de regen.

 

De geasfalteerde wegen en de zanderige paden, dwars door een weiland, langs sloten of midden door een groot bos. De rijke Groninger klei, de Drentse zandgronden en het zingende zuiden met hun vlaaien en heuvels. Ik zal zien wat ons te wachten staat. We zijn klaar voor een nieuw avontuur op het meest populaire LAW van Nederland. 490 km in het vooruitschiet, te lopen te voet, maar vooral met mijn hart en ziel. Ik zal mijmeren over de paden en mijn gedachte laten gaan met elke wind die mij tegemoet treed. Ik zal in gedachte vezonken raken bij het horen van de veldleeuwerikken hoog in de lucht.

 

 

Maandag 14 juli 2003

(Mierlo - Pieterburen)

 

We hadden van alles nog te doen die dag. De laatste dingen te regelen voor ons vertrek naar Pieterburen en zodoende waren we pas laat die dag. Het wandelboekje Pieterpad traject 1 ligt gereed. De rugzakkan zijn ingepakt met de meest noodzakelijke benodigheden en denk eraan..... Alles wat je thuis laat is mooi meegenomen. We kochten een zomertoerkaart van de NS en dat belooft drie dagen reizen met de trein met twee personen voor € 59,=. Dat is te doen. Je kunt er niet voor met de auto gaan, bovendien hoef je dan ook geen auto op te halen. Snel wat broodjes gesmeerd en met de bus van Mierlo naar Eindhoven. Dan de intercity naar Groningen. We hadden een goede aansluiting en we keuvelde wat in de trein en rusten wat uit van de beslommeringen van alledag. Het ritme van de trein maakt je slaperig. Rond negen uur arriveerde we in Groningen. Volgens het boekje moet er een buslijn lopen van de firma Arriva lijn 168. Niet dus !! Dat beloofd niet veel goeds zeg. Wel vijf buschauffeurs gevraagd maar steeds van het kasje naar de muur gestuurd.

 

station Groningen

Wat een stug volk dacht ik nog. Volgens mij hebben ze de dienstregeling naast zich liggen. Zij zijn hier toch bekend?? We laten Arriva voor wat het is. Het wordt langzaamaan donker. We vragen een taxichauffeur, die een hot gesprek met zijn vriendin door de telefoon voerde, wat een ritje kost naat Pieterburen... "dat weet ik zo niet.... Dat wordt niet zo vaak gevraagd" zei hij met opgetrokken wenkbrauwen. Hij nam contact op via de mobilofoon met een collega die hem vertelde dat het € 50,= moest kosten !! Ja, dat kan ik begrijpen dat dat niet zo vaak gevraagd wordt. Dat is ongeveer fl 110,= Zijn die gek?? Wat nu te doen.

 

Goede raad is duur. We zitten in de stationshal van het Groningerstation en genieten van dit prachtige station. Mensen lopen wat af en aan. Plotseling gaat het licht uit en even later worden we vriendelijk door een wat oudere heer verzocht de hal te verlaten, want er wordt gesloten. We groeten het perd van ome Loek en nemen plaats in de trein die ons naar Winsum vervoerd. Weer een klein uur wachten voordat het stoomtreintje aftuft. Eondelijk hebben we een zee van ruimte in de trein. In Winsum moet een camping zijn. We informeren bij de buschauffeur of er ook nog een verbinding die avond naar Pieterburen is. Die is er wel maar ook dan moeten we weer wachten. We besluiten naar de camping Marenland in Winsum te gaan, daar te overnachten en de volgende ochtend naar Pieterburen te gaan. De buschauffeur zet ons gratis af bij de camping. Met mijn hoofdlampje op mijn hoofd zet ik de tent op. Het is 1.00 Uur voordat we ons hoofd op het slaapmatje te rusten leggen. Van de uilen hebben we die nacht niet veel last meer.......  
naar begin
Dinsdag 15 juli
(Pieterburen-Winsum)
Vroeg opgestaan. Tent lekker laten staan, want we komen die avond bij leven en welzijn weer terug in Winsum. We pakken de spullen die we vandaag nodig hebben voor de wandeling, en vertrekken naar het stationnetje van Winsum. Ik volg mijn kompas puur oostelijk en al spoedig komen we bij het station. 


Helaas is de buslijn opgeheven

Ook daar geen normale busverbinding naar Pieterburen. Zo te zien aan de gele verfstrepen op de borden is deze buslijn opgeheven. Het is wat met die bezuinigingen. Het valt niet mee. Bij de plaatselijke horeca geïnformeerd naar het openbaar vervoer richting Pieterburen, waar ze ons vertelde dat er een beltaxi was. Je moet dan het nummer 0900-0911 bellen en je wordt dan na ongeveer een uur opgehaald. Gebeld en inderdaad.....Na 50 minuten genoten te hebben van de zon, verschijnt er een busje op enige afstand van ons. Busje komt zo dacht ik nog.....Ik loop er naar toe en informeer of dit het busje richting Pieterburen is. Dat klopt, maar we moeten nog 10 minuten wachten want misschien is er iemand die uit de trein komt en nog voorang heeft op ons. Onze rit staat precies over een uur. Na nog tien minuten wachten mogen we erin. We stappen in, kletsen tijdens de rit met de chauffeur. Het gesprek gaat over zijn dochter die in Australië woont. Het is een vriendelijke man.

We worden keurig afgezet bij het zeehondencentrum in Pieterburen. Als je in Pieterburen bent ga je toch ook dat zeker bezoeken. Bovendien is het vandaag een eitje. (11 km) Normaal begin ik dan pas lekker warm te lopen.

zeehondencentrum Pieterburen

Het zeehondencentrum is erg aardig en we krijgen volop uitleg. Het is een komen en gaan van belangstellende. In een appart vertrek liggen zeer jonge zeehondjes onder een rode lamp om bij te komen en weer aan te sterken. Wat een verzorging zeg. Er is een manquette te zien en het personeel getooid in groene jassen doet ijverig z'n werkzaamheden. Het gaat er erg clean aan toe. Er wordt gevoederd, gepoetst en uitleg gegeven aan de gasten. Ook wordt ons gemeld dat er ook mensen uit het buitenland werken om zodoende de benodigde kennis mee naar huis nemen om aldaar iets dergelijks op te zetten. We lopen wat rond, kijken in het winkeltje en we vermaken ons prima. Het zonnetje breekt lekker door.

We nemen een kaart mee naar huis om donateur te worden van dit centrum, wat moet zien rond te komen zonder ook maar een cent overheidssteun. Knap hoor. Buiten gekomen nemen we nog een boterham en bekijken de mensen die komen en weer gaan.

Het begin van de route

We vervolgen de weg richting het centrum, bekijken de kerk en pakken een glaasje fris met gebak bij de theeschenkerij. Een prachtige omgeving waar je werkelijk tot rust kunt komen. We zoeken het werkelijke begin van de route: ”Het wapen van Hunsingo”. We maken de gebruikelijke foto’s en gaan op pad. Het is stiekem aan heet geworden. Wel dertig graden. De wind maakt alles dragelijk. We kopen nog wat broodjes en fruit bij de bioloog van Pieterburen waar het Pieterpad langs komt. We slaan af bij de molen "de vier winden" en gaan verder in zuidelijke richting. Ik realiseer mij dat de gehele route Zuidoost ongeveer zal verlopen. Weinig kompaswerk dus, jammer. We genieten van de vergezichten, de verschrikkelijke grote boerderijen die her en der in de weilanden staan. De scholeksters laten van zich horen. We komen langs een paardenfokkerij en tellen met een vluchtige blik wel honderd paarden.  Wat een grote bedrijven.

(Eenrum:)

We lopen door het dorpje Eenrum. De fraaie kerk is helaas gesloten. Zelfs een kerk kunnen we niet meer onbewaakt open laten. We rusten wat uit op een bankje onder de beuken bij de kerk. Even die verkoeling. We bekijken de plaatselijke pomp en controleren of alles nog werkt. Hij doet het ook nog. De winkels hebben weinig te bieden. Spoedig komen we in het piepkleine dorpje Mensingeweer. Het pad loopt langs het water. Er staat een leuk bankje wat iets zegt over het Pieterpad. (zie foto bij het begin van dit verhaal) Even een plaatje schieten. Er zijn bijzonder fraai aangelegde tuinen langs het water. Heel stijl naar beneden maar wel fraai. We lopen ongeveer drie kilometer langs de Mensingeweerloopdiep en komen uit op het winsummerdiep. Er is veel pleziervaart. We ontmoeten al wat medelopers van het Pieterpad. Ieder heeft zijn eigen tempo. We slaan links af en al spoedig komen we weer in Winsum. We spoeden ons naar de camping waar onze tent nog steeds staat. We schrijven ons in op de camping, rusten wat uit en gaan het dorpje Winsum bekijken. Er staan wat molens en het is een fraai maar toeristisch dorpje. We drinken wat, kopen wat boodschapjes en halen bij de C1000 wat salade voor bij de maaltijd deze avond. Heerlijk, buiten in de natuur. Het feest kan beginnen. .... 

 

Woensdag 16 juli

(Winsum-Groningen)

 

Camping in winsum aan het water

Op het programma staat Winsum-Groningen. Een behoorlijk pittige tocht. Vandaag zijn de weersvoorspellingen wel 35 graden. We besluiten vroeg op te staan (7.00 Uur) We eten wat, pakken de tent snel in en zijn om 7.30 Uur aan het lopen richting Groningen. Het waait heerlijk maar tegelijkertijd is het al snel warm. We lopen door uitgestrekte weide en boerderijgroepen, ieder met een eigen naam als weidelust, alinghuizen en klein Garnwerd. Tenslotte komen we bij het kanaal Reitdiep, we steken het kanaal over en lopen door het prachtige dorpje Garnwerd. Hier heeft de tijd stilgestaan. We speuren de oudheid en genieten met volle teugen. De enge straatjes, de leuke huisjes en de stokrozen die hier rijkelijk bloeien in deze tijd van het jaar. Dit is het eerste Wierdedorpje wat we tegenkomen. 

 

het kerkje in Oostum

Garnwerd vol met stokrozen

We vervolgen de weg richting Oostum. Hier is een prachtige oude kerk te zien met een verschrikkelijk oud kerkhof. We lopen wat rond de kerk, maken gebruik van het toilet wat aan de achterzijde ligt en bekijken de graven.We gaan verder richting het kanaal. Pakken voor het kanaal en een kopje koffie met warm appelgebak. We kletsen wat met de dame die ons bediend.Wat moet zij veel mensen hebben gezien en gesproken die dit pad der paden hebben gelopen. We steken het kanaal over en lopen verder het van Starkenborghkanaal tegemoet. Hier zien we een draaibrug in plaats van een ophaalbrug. Ik maak wat opname’s van Bea die over het kanaal loopt. Het is druk met de pleziervaart tot ergernis van de plaatselijke bevolking. De brug gaat automatisch open.

Als Bea aan de overzijde is, wil ik volgen en gaat de brug weer open. Weer wachten dus. Ik maak een praatje met een plaatselijke bewoner die zich iriteerd aan de pleziervaart, waar zij steeds op moeten wachten. Begrijpelijk. Uiteindelijk mag ik over, en al spoedig lopen we onder het tunneltje door Groningen in. Het stadse leven begroet ons van alle kanten. Groningen is een fraaie en gezellige stad en we krijgen veel bekijks met onze grote rugzakken zo door de straten van Groningen. We moeten wel de hele stad door, weer langs het station en op zoek naar de camping in het stadspark.  We moeten de hele stad door en het is nog een behoorlijke trip.

 

We voelen de voeten wel. Bea is bek af. We zetten de tent op en slapen wat. We ontmoeten daar een meisje wat we de dag eerder in Winsum hebben gezien. Ze heeft het ook gehad voor die dag. In de avond pakken we de bus naar het centrum en eten daar wat bij een Italiaans restaurant waar de pizza’s voor de helft van de prijs worden aangeboden. Het is er erg warm binnen, de muziek nauwelijks te horen maar het eten is prima. Toch zijn we blij als we weer buiten zijn gekomen. In Groningen hebben we diverse bedelaars gezien. Ik ben het niet zo gewend. Hoe komt iemand zover.We maken het niet te laat, we zijn moe en willen op tijd te bed.

We nemen de laatste normale bus naar de camping en drinken daar nog een glaasje bij het restaurant van de camping. Het is rustig op de camping, het weer is loom en wacht op weersveranderingen. Er is onweer voorspeld. We gaan slapen en al spoedig begint het te regenen. Het heeft de hele nacht geregend. De tent was de volgende morgen dan ook doorgeregend. Misschien de volgende keer maar een grondzeiltje mee?

Zaterdag 26 juli 2003
(Groningen-Zuidlaren)
Het is nog vroeg in de ochtend als we wakker worden. Vandaag weer op pad voor een driedaagse trip naar het Noorden van het land. Het vervolg van het Pieterpad. De stad Groningen is ons doel. Vanaf het fraaie station in Groningen gaan we het Pieterpad verder oppakken in de richting van uiteindelijk Schoonloo in Drente. Ha, een volgende provincie. We pakken de laatste dingetjes in onze rugzakken, verse broodjes voor onderweg en voldoende drinken. Het beloofd niet zo’n geweldig weer te worden volgens de voorspellingen. Toch ziet het er vooralsnog niet verkeerd uit. We stappen om 8.30 Uur op de bus in Mierlo, waar we Ellen, haar man en twee kinderen treffen die onderweg zijn met rugzakken naar Vlieland. We kennen het gezin van de loopgroep in Mierlo. Als we met de bus door Mierlo rijden worden we nog uitgezwaaid door passanten. Langzaam gaat de bus verder door slaperig Eindhoven waar we om 9.08 Uur de trein hebben richting Utrecht. In Utrecht lezen we een tekst op een huis: ”Des te langer hij ging, des te verder was zijn terugweg”. Mooie spreuk. Die noteer ik in mijn boekje waar ik in stille momenten wat aantekeningen in maak. Zomaar wat anekdotes, gedachten die me te binnen schieten of gebeurtenissen die het opschrijven meer dan waard maken.
Om 12.15 Uur beginnen we met de voettocht. Nog eenmaal bekijken we vluchtig het station in Groningen. Het kan wel weer even duren voordat we dat weer zien. In de haast vergeten we een aantal appels te kopen en te pinnen. Via een speciale trap op spoor 2 komen we op de brug die ons over het spoor leidt. Als snel zijn we de stad Groningen uit. Onze eerste stop is bij het Hoornse meer. We rusten bij een bank waarop staat aangegeven dat we nog 447 km moeten lopen. Het afgelegde traject is 36 km volgens het bord. Heel even de schoenen uit. Dat is heerlijk na een stuk wandelen. Even die druk van de voeten. We drinken wat en genieten van hetgeen te zien, te ruiken en te horen is. We zien een schimmel in de wei staan met een zwart veulen dat dronk bij zijn moeder. Nooit geweten dat een schimmel als veulen zwart geboren wordt. Het is vakantietijd. Mensen trekken erop uit. De voedselvoorziening op het Pieterpad laat op sommige stukken te wensen over zodat je steeds moet opletten hoe lang het weer duurt voordat je weer in de bewoonde wereld komt. Op sommige trajecten kan het wel twee dagen duren. Ze waarschuwen er wel voor in de routebeschrijving. We komen aan bij de plas Sassenhein. We worden bevangen door de stilte. 

Noord Willemskanaal Groningen, Haren en Sassenhein
We treffen wat vissers die met hun tentje aan de kant van de plas wat hypnotisch voor zich uit staren in de hoop op een geweldige beet. We nemen een kijkje op een vlonder en vervolgen uiteindelijk ons pad. Bij het einde van de plas pakken we een bakje koffie, een glas koude melk en natuurlijk appelgebak. We laten het ons goed smaken. Het restaurant heeft als specialiteit Limburgse bieren. Hmmm. We vervolgen ons pad richting Zuid-Laren en genieten onderweg van werkelijk prachtige boerderijen. Het is soms fout verdeeld op de wereld. We komen uiteindelijk om 19.15 Uur aan op de camping genaamd “Berend Botje” je weet wel: van het liedje Berend Botje ging uit varen, met z’n bootje naar Zuid-Laren. We werden hartelijk ontvangen door de eigenares. We vroegen of we hier in de buurt iets te eten konden kopen. Bea kreeg een oude fiets aangeboden om nog even naar het dorp wat boodschapjes te doen, terwijl ik de tent in gereedheid bracht. We kregen van alle kanten stoelen aangeboden en de tentplek was perfect. Een camping waar je snel contact maakt. Plotseling werden we opgeschrikt door een fel fluitsignaal. Tijd voor te boulen. Alle oude lui kwamen uit hun caravan en deden mee. Het was er gezellig zo onder elkaar. Met de spelregels werd het niet zo nauw genomen. Iedereen gooide ballen tegelijkertijd en door elkaar heen. Het enige wat thuis te brengen was van de spelregels was de kreet: ”Hij ligt”. Lang leven de fun dan maar. 

verschillende opname's uit Zuid-Laren

Op de camping waren meerdere mensen die het pieterpad liepen. Je ziet het op de een of andere manier aan de bagage en het type mensen. Deze avond werd afgesloten door het lied van een zanglijster. Steeds die herhaling van deuntjes. We vielen weldra in slaap. In de nacht begon het behoorlijk te regenen. Dikke druppels hielden mij enige tijd uit de slaap. We hebben het gezellig zo in het tentje. Huisje krapgelegen. We hadden gelukkig een grondzeiltje onder de tent gelegd.  
Zondag 27 juli
(Zuidlaren-Rolde)

 

We werden al vroeg gewekt door een aantal hanen. Wat kunnen die beesten een lawaai maken zeg. De volgende keer oordopjes meenemen. Dit is trouwens niet de eerste keer dat dit mij overkomt. trouwens. In de ochtend bij het inpakken was het droog. We eten een aantal broodjes en drinken wat melk die Bea de vorige avond in het dorp kocht. Zij de weergoden ons welgesteld? We gingen in de vroegen ochtend om 9.00 Uur op pad. Maakte eerst een praatje met de boer en betaalde wat we moesten verrekenen. Eerst door Zuid-Laren, bekend om zijn paardenmarkt. Dat is hier wel aan de huizen te zien. Bijna elke woning is voorzien van een paardversiering. Zuid-Laren heeft een grote markt met en fraai standbeeld van paard met marktkooplui. We maken wat opname’s en geven onze ogen de kost. We lopen door een prachtige beukenlaan waar een ruiter ons tegemoet komt in uitgestrekte draf, en belanden tenslotte op privé-terrein van een psychiatrische inrichting. Daar voeren we, jawel, weer een aantal hanen. Met gemengde gevoelens kijk ik naar deze tweevoeters. Grrrr. We lopen voort en op een gegeven moment zien we in de verte de spits van Rolden als een baken voor ons liggen. Het zonnetje komt door. In de verte horen we kinderen joelen op de heide die een stuntvlieger oplaten. Het is zo’n typisch geluid dat het van verre te herkennen is. We lopen door veel aardappel- en korenvelden. We rusten wat onder een eikenwal in de luwte, groeten medelopers en ontdoen ons van het schoeisel. Even lucht bij de voetjes. Ik maak wat opname’s van een grafheuvel nabij en geniet van de geelgors en de schapen op de heide. Een kwartiertje rust is al voldoende. We willen vandaag flink opschieten en een behoorlijke afstand afleggen zodat we morgen niet meer zover hoeven. We doen nog een aantal Hunebedden aan en verbazen ons over de grootte van deze graven. Hoe kregen mensen in vroegere tijden met zo’n beperkte middelen die stenen op elkaar vraag ik mij af.  

 

Na een uitputtende dag arriveren we om 19.00 uur op camping de vier Linden aan de Papenvoort nabij Rolde. Het was een aparte camping. Totaal leeg. Bij onze intake stond een man die de rekening betaalde en absoluut niet tevreden was over hetgeen geboden. Nu zegt dat natuurlijk niet alles. Er zijn immers mensen die altijd voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten. Er stonden een paar verlaten caravans maar verder, geen enkele tent.Ongezellig zeg, maar je kunt er wel eten. En bovendien: ”als je moe bent is elke stap verder een hele opgaaf”.

Balloerveld en de hunnenbedden bij Rolde

We informeerde naar de openstelling van de keuken. Snel plaatste ik het tentje, nog nat van camping Berend Botje, en gingen aan tafel. Het eten was goed te pruimen. We waren moe en gingen op tijd te bed nadat ik de ondergaande zon op de kiek vastlegde. Deze dag legde we dertig kilometers af en dat is aan onze voeten te merken. Bovendien draag ik nog een rugzak van ongeveer 15 kg mee.

Ondergaande zon nabij de Camping

Maandag 28 juli
 

(Rolde-Schoonloo)

Bij vertrek op maandagochtend hebben we geen levend wezen meer gezien op de camping. We maken een vers bakje koffie en genieten ervan. Er zijn geen plassen meer te zien en het is zonnig weer. We hadden net zo goed ergens midden in het bos kunnen gaan kamperen. Alleen hadden we daar dan geen eten en water. In de vroege ochtend maak ik wat opname’s van de ochtendnevel. Werkelijk prachtig. We eten wat restante die we nog in onze rugzakken hebben, pakken in en beginnen onze tocht richting Schoonloo. We lopen langs uitgestrekte dopheidevelden en fraaie sparrenbossen. We eten ieder een ijsje bij camping “de warme bossen”. Het is fraai weer en we zijn weer zo fris als een hoentje. We lopen het buurtschap Schoonloo binnen. Rusten wat op een bankje bij een grote steen en overleggen wat verder te doen. Nog verder lopen of huiswaarts keren. Het laatste is het geval. Het komt anders moeilijk uit op de route. Zonder winkels gezien te hebben, nemen we om 11.15 Uur de bus richting Assen. 

struikheide en dopheide tussen Rolde en Schoonloo

We eten een frietje bij de stationsrestauratie en bekijken vluchtig de stad Assen. Het smaakt ons heerlijk na zo’n tocht. Het is doods en stil in de stad Assen. We lopen wat verlaten en wereldvreemd rond met onze rugzakken nog op de rug. De winkels zijn dicht en al spoedig hebben we het gezien en zitten we in de trein van 12.15 Uur richting Eindhoven.  

 

Woensdag 20 augustus 2003

(Schoonloo – Sleen)

 

Het is 8.22 Uur als de bus vanuit Mierlo vertrekt richting Eindhoven alwaar we om 9.00 uur met de trein Richting Utrecht gaan. We hebben een voorspoedige reis en zijn om 12.10 uur in Assen. Vluchtig lopen we langs de restauratie waar we de vorige keer een lekkere frites gegeten hadden. Nee, nu maar even niet. Bea moest even naar de toilet. De kost op het station € 0,50. Belachelijk. Uit protest maken we daar dus geen gebruik van en pakken een restaurantje in de binnenstad van Assen, waar de toiletten gratis zijn. We moesten tenslotte toch ongeveer 50 minuten wachten op de bus. (Arriva) We nemen een cappuccino en een glas karnemelk. Heerlijk. De serveersters kijken zenuwachtig in het rond of ze weer kunnen scoren, terwijl ik rustig mijn aantekeningen maak. Hoever zouden we op deze derde sessie van dagen komen?

In Assen is het markt. Het niet verschrikkelijk druk. Mensen lopen wat verdwaasd rond en weten blijkbaar niet goed raad. We kopen een appeltje voor onderweg. Het duurt even voor we geholpen worden. Een man zit een uitgebreid verhaal te doen naar een klant waar geen einde aan lijkt te komen. Op het marktplein lees ik weer een mooie spreuk.

“Alles wat ik zeg, heb ik mij verbeeld, zeg je, maar is jouw fantasie dan zo nauw?’ 

Het lijkt wel zo’n Japanse spreuk waar je de rest van de dag over mag nadenken. Daar heb ik dan ook de tijd voor. De bus brengt ons naar Schoonhoven in Drente. 

markt in Assen en wat plaatjes uit Schoonloo

Mijn kompas vertelde al snel dat we begonnen in de foute richting te lopen. Het begint lekker. Dat beloofd nog wat vandaag. Snel omgedraaid en het pad weer te pakken. We hebben er zin in. Mijn rugzak is ongeveer een kilo lichter omdat ik geen slaapzak heb meegenomen maar een lakenzak en een dunnen deken. De vorige keer had ik het zo ontzettend warm gehad. We moeten duidelijk weer wennen aan het lopen. De steeds wisselende prachtige landschappen maken veel pijntjes weer goed.

kleurpotloden in het bos

Het valt ons op dat er veel bomen zijn die hun bladeren zo laten vallen van de droogte. Niet eens verkleurd. Ook de suikerbieten staan er verschrikkelijk bij. Het is werkelijk bar en boos. We komen in een bos nog wat "kleurpotloden" tegen. Deze kleurpotloden zijn blijkbaar gemaakt door mensen van de stichting buitenkunst. De uitdaging van buitenkunst is vaak om met de geboden materialen in de natuur van gewone dingen iets ongewoons te maken, waardoor het opvalt. www.buitenkunst.nl

De boer deed zijn werk en maakte zo ongemerkt een fraai landschap

Onderweg zijn we ook een grondwatermeter gepasseerd. Die stond duidelijk op rood. Veel te droog dus. We maken wat opname’s van korenvelden onderweg de net gemaaid zijn. De grote rollen liggen er als voetballen bij. Ze liggen er zo bij alsof het de gewoonste zaak van de wereld is terwijl dit landschap er waarschijnlijk vijtig jaar geleden heel anders uitzag. Waarschijnlijk ook iets meer bewerkelijk, en tijd is geld en dus we doen het ermee.
Voordat we een groot bos ingaan komen we uit bij een biologische boerderij waar een hennepmuseum is. Daar moeten we het onze van weten. Er is een winkeltje annex restaurantje bij. We nemen elk een koude beler biologische karnemelk. Het verschil met gewone karnemelk proef je. We kwamen aan de praat met de boerin. Ze vertelde dat dit een ander soort hennep is dan de hennep van de verdovende middelen. Het werd geteeld in de volle grond. Vroeger had elke boer een stukje hennep. Het werd gebruikt voor het vervaardigen van o.a. touw. We maakte een aantal opname’s van de hennepplantage, al was het maar voor onze zoon die in de pubertijd zit en hennep dus uiterst interessant is. 

Hennep, in vroegere tijden een normaal gewas

de kerk van steen zie je vanuit de verte en de Minicamping Pieterom (aanrader)

De mini-camping in Sleen heet Pieterom. Na een aantal malen op de voorbel gedrukt en aan de klok geluid komt er niemand opdagen. Of ja, daar toch een gast, die vertelde dat de boer op de camping was en wij maar verder moesten lopen. Daar troffen we de boer met wel tien eieren in zijn hand. Her en der was hij eieren aan het rapen wat de kip had geen vaste woon- of verblijfplaats blijkbaar. Dat wordt moeilijk zoeken. Een klein meisje van nog geen vijf jaar vertelde ons dat wij laat waren want de camping was eigenlijk al dicht. Nou....dan hebben we mazzel gehad antwoorden wij in koor. We moesten lachen. Het kind moest eens weten hoe moe we waren. Maar die kippen..... Er zou toch geen haan hier op de camping rondlopen? Mijn ogen speurde de camping af. Niets geen haan te bekennen. Gelukkig. Het is een prachtige camping. Werkelijk aan alles is gedacht. De camping bestaat nog niet zo lang en dat is aan alles te zien. We geven de boer een tien en rekenen gelijk af. Dat hoeft maar dan maar gebeurd te zijn.  Een eitje hebben we niet gekocht omdat we niet echt willen gaan bakken en braden.

 

Donderdag 21 augustus 2003

 

(Sleen – Coevorden)

 

Om 10.15 Uur verlaten we de camping in Sleen. We bedanken de boer voor ons verblijf en wensen hem veel geluk. We lopen Sleen uit en ontmoeten verschillende Pieterpadmensen, waaronder een echtpaar uit Echt. Ze vertelde dat het Pieterpad ook door Echt komt. We kletsen even wat en lopen ieder ons eigen tempo verder. We lopen langs de plas Emmerzand. Het is een recreatieplas. Vanuit het pad is er weinig te zien. Alleen een groot hek. We lopen verder over velden en bossen in zuidelijke richting, langs een aantal gehuchten als “de Hool” en ‘Holsloot”. Op de oude dalerveensestraat hebben we achter een boomrij een uurtje een tukje gedaan. Heerlijk zo in de vrije natuur. Ook zijn we langs een plaatsje Erm gekomen waar we een kaart fotografeerde waar op vermeld staat hoever de Pietermensen nog te gaan hebben en waar ze zich nu bevinden. 

 

Joodse begraafplaats.....erg indrukwekkend

 

We verlaten voor een klein stukje het Pieterpad om recreatiecentrum “de Huttenheugte” heen. Het is al lang geleden maar ooit hebben we daar vertoefd met onze kindertjes. We komen tenslotte uit bij het Stieltjeskanaal. Daar liggen op nog geen kilometer een aantal campings bij elkaar. Vreemde zaak. Zou dit iets met het beleid van de gemeente Coevorde te maken hebben? We nemen de camping “Vis in”. Een camping aan het water waar natuurlijk een aantal vissers gelegerd zijn. Het is een SVR camping. Het is allemaal net wat soberder als de Vekabo. De vissers kunnen hier bijna vanuit de tent het water ingooien. 

Stieltjes kanaal

uitzicht vanaf de camping

Het waait en al snel wordt het fris. In de verte zien we de windmolens draaien. Prachtig toch, die groene stroom, dag in dag uit, licht of donker. Liggend in de tent nemen we een kop soep.We horen aan twee kanten het verkeer voorbijrazen. Waar vind je nog werkelijke rust in Nederland. Vooruit, een camping moet bereikbaar zijn maar hoeft natuurlijk niet aan een grote doorgaande weg te liggen. Door het wolkendek heen zien we langzaam de zon Nederland verlaten. De dag raakt op. De pijpen worden aan broek en blouse gerits en langzaam maar zeker kijk ik uit naar wat de dag van morgen, mijn verjaardag, zal brengen. Ik hoop het vannacht niet koud te hebben. Zo’n dekentje bevalt mij niets. Telkens als ik draai ligt het dekentje naast mij in plaats van op mij.
Vrijdag 22 augustus 2003

 

(Coevorden - Hardenberg)

 

Afgelopen nacht heb ik kou geleden. Dat gebeurd mij niet meer. Om 9.15 Uur vertrokken richting Coevorde wat voor ons opdoemt. We komen wederom een aantal pieterpadmensen tegen. Een vader en z’n zoon. Leuk zeg. Het is een wat minder fraai stuk van het Pieterpad. Ook de plaats Coevorde valt ons wat tegen voor wat we er van te zien krijgen. De waterpartijen zijn wel aardig maar de plaats zelf heeft volgens mij weinig te bieden. 

 

Waterlopers nabij het kanaal richting Coevorden

 

Op het water zijn duizenden waterlopers te zien en als ze over het water rennen, lijkt het wel alsof het regent. We komen langs een kinderspeelplaats waar een jongetje vraagt waar wij vandaan komen en waarom wij toch zo’n grote rugzak op hebben. We leggen in het kort uit wat we allemaal in die zak hebben. Als hij later groot is, gaat hij ook het Pieterpad lopen. De temperatuur is prima om te lopen maar toch zijn we regelmatig verplicht in de regenjas te duiken.

 

 

We struinen de provincie Overijssel binnen. In het boekje wordt melding gemaakt van café bij Jan en Gees in Gramsbergen. We worden er met open armen ontvangen volgens de beschrijving in het boekje. Als we plaatsnemen buiten op het terras komt de ober al met een gastenboek aanlopen. We tekenen vol trots en lezen wat verhalen van medelopers. Bovendien krijgen we een kaart met de datum als bewijs. We lezen in het gastenboek waar ook wij mogen tekenen. Voor ons schijnt een familie Geurts uit Horst te lopen. Niemand gezien verder. Het verkeer raast voorbij het café. Iedere Pieterpadloper strijkt hier volgens mij neer. De sluikreclame in het Pieterpadboekje bevalt mij niet helemaal. 

 

Deze ochtend heeft Bea met haar billen in de brandnetels gezeten tijdens een plaspauze. Oei oei, moet ze ook maar het openbare toilet gebruiken. Met Gehwohl is het weer snel verholpen. We lopen langs Gramsbergen. Daar komen we een oma tegen met een tweeling kinderwagen. Ze begint spontaan te vertellen over haar dochter en dat ze zo moeilijk in verwachting kon raken. Via een grote dijk langs de Vecht lopen we in de richting van Hardenber. We zien mooie vergezichten en veel reigers. Deze plaats doen we aan. We verlaten even het pad om wat te drinken in deze in deze plaats. We zitten op een terras tegenover de boekhandel. We bekijken de mensen die passeren en zij bekijken op hun beurt ons weer. Mensen weten zich in deze tijd van het jaar niet goed te kleden. Het kan vriezen en dooien. We maken ons op voor een maaltijd die we in deze plaats willen nuttigen. Het wordt vandaag een Chinese maaltijd. Omdat ik jarig ben. Het is tenslotte een feest een jaar ouder te mogen worden. Even bestuderen we de kaart en zien dat we morgen weer door prachtige bossen lopen. Ik hoop dat dan het zonnetje erdoor komt. Alles ziet er dan wat vrolijker uit. Vandaag zagen we mooie paarden en lieve kalveren die ons vrolijk tegemoet liepen alsof ze ons iets wilde vertellen. Maar met dieren praten...dat lukt nog niet. Wel naar de maan vliegen. We lopen vandaag tot camping no 36. uit de pieterpadgids. Fam Veurink net onder Hardenberg.

 

Deze camping net onder Hardenberg ligt vlak aan het pieterpad. Ook weer een SVR Camping. Vrij sober. Geen picknicktafels enz. Dat zijn nu net dingen waar trekkers behoefte aan hebben. De omgeving is schitterend gelegen tussen enkele fraaie oude boerderijen. De omgeving is ook heerlijk rustig, geen snelverkeer langs de camping en geen spetterende motoren. Aleen natuur. We hebben de tent nog niet opgezet als we al worden uitgenodigd voor kopje koffie bij de overburen. Het is een ouder stel uit Drente wat een zevental jaren geleden het Pieterpad liep. Nu ze wat ouder waren gingen ze met een caravan en de fiets nogmaals een aantal stukken verkennen, maar nu met de fiets. Heel aardig.  Het echtpaar laat de oude drukjes van de Pieterpadboekjes zien. Geheel in zwart/wit. Dat lijkt me voor een topo moeilijk oriënteren. Wat zijn we toch verwend tegenwoordig.

We spoeden ons naar het Station in Ommen. Een aardig station met maar een tweetal sporen, waar we snel een trein richting Zwolle hebben. Dat was het weer voor deze trip van vier dagen lopen.

naar begin

 

Zaterdag 23 augustus 2003

(Hardenberg-Ommen)

 

Al vroeg in de morgen verlaten we de camping. We worden uitgewuifd door de familie uit Drente en bedanken hun nogmaals voor het bakje koffie. We hebben er stevig de pas in. Vannacht heeft het flink geregend en nog steeds hangen dikke wolken boven ons. Al snel komen door het plaatsje Rheeze.

 

Rheeze

Het lijkt daar wel een openluchtmuseum zo mooi. Heel typisch is het gevlochten riet aan de zijkanten van de boerderijen. Op een tafeltje stond een mandje met peertjes aangeboden voor de pieterpadlopers. Heel aardig. Iedereen die langs kwam schreef iets op het papiertje. Zoals:"Wat een lief gebaar zeg".Bij het diffelerveld werden wij getrakteerd op een fikse regenbui. We kruipen onder een, in dehaast gezochte, vuilniszak en behoede ons voor de ergste regen. Het duurt gelukkig niet lang. We lopen verder en komen langs prachtige open stukken heidevelden met jeneverbessen. We rusten wat en maken van ons laatste beetje spiritus een warm kopje Chinese tomatensoep. En dat midden in het bos. We steken de Vecht over en komen in een groot bos genaamd “de Heetdelle”. We gaan een aantal malen het spoor over en verlopen ons bijna door een verkeerde LAW te volgen. Altijd opletten als meerdere LAW paden met dezelfde codering bij elkaar uit komen. Uiteindelijk zien we Ommen aan de Vecht liggen. We worden langzaam maar zeker ook moe. Er zijn wat pleziervaartuigjes te zien en een grote brug. Lopend in zuidelijke richting doen we ons tegoed aan een lekker mocca-ijsje. Het is er verschrikkelijk druk. Het lijkt wel Valkenburg hier, zo druk.

 

 

We spoeden ons naar het Station in Ommen. Een aardig station met maar een tweetal sporen, waar we snel een trein richting Zwolle hebben. Dat was het weer voor deze trip van vier dagen lopen.

naar begin

 

 

donderdag 15 april 2004

(Ommen - Hellendoorn)

 

Om 8.00 Uur de bus genomen richting Eindhoven. Lange rijen mensen staan te wachten voor het loket bij de NS. we hebben kortingskaarten en die zijn alleen aan het loket in te wisselen. Maar ja, als het zolang moet duren halen we de trein niet, dus besluiten we die maar een ander maal in te wisselen.

 

We reizen richting Utrecht alwaar we om 10.32 arriveren. Dan de stoptrein naar zwollen. We wisselen drie maal van perron omdat we niet goed kijken. Ik maak mijn aantekeningen met het Ikeapotloodje u wel bekend. Langzaam maar zeker veranderen ook de aksenten in de trein . Tussen Nunspeet en 't Harde komen we langs een groot oefenterrein, gemarkeerd met borden met de tekst "Schietterrein"levensgevaarlijk. 11.55 Uur gaan we van Zwolle naar Ommen. We struinen nog even over het perron en kopen dan een grote zak drop voor onderweg. Die is al snel voor de bakker. We arriveren op het rustieke en kleine stationnetje van Ommen. We gaan het spoor over in Zuidelijke richting en lopen door fraaie uitgestrekte natuurgebieden met prachtige oude jeneverbessen.

 

na het station zitten we al snel in het buitengebied

 

Vanaf de heuvel hebben we prachtige vergezichten. Het zonnetje doet goed z'n best om ook van deze dag weer een mooi aandenken te maken. Langzaam maar zeker arriveren we in Hellendoorn. Onderweg proberen we via de mobiel een aantal malen kontakt te krijgen met fam. Bakker (ons logeeradres voor logies en ontbijt) maar dat wil maar niet lukken. Zouden ze wel thuis zijn of waren we verplicht een dorp verder te lopen.

Prachtige oude Jeneverbessen markeren de weg

Uiteindelijk toch gelukt. Het was even zoeken naar de fam Bakker. Ze waren net terug van weggeweest. Ditmaal logies en ontbijt. Allereerst moesten we de schoenen uit doen. Dat hebben ze geweten...Ze vroegen er zelf om. De kamer bleek een zolderkamertje te zijn. Deze was zo klein dat we de rugzakken maar op een ander kamertje hadden neergelegd. Even wat opfrissen en dan naar het dorp toe waar we ons trakteerde op een heerlijke maaltijd bij de plaatselijke chinees. Tongfilee met Nassie. Heerlijk. We voelde onze voeten wel. Toen terug naar fam. Bakker. We hadden de sleutel meegekregen en in de avond hebben we in bed met een nachtlampje boven ons hoofd wat gelezen in literatuur.

 

 

naar begin

 

vrijdag 16-04-2004

 

(Hellendoorn - Holten - Laren)

 

even kijken naar de kaart

Bij fam. Bakker om 8.00 Uur ontbeten samen met nog twee dames afkomstig uit N. Limburg. Ze liepen zonder bagage en liepen behoorlijke afstanden.Ik maakte nog even gebruik van het toilet maar in mijn leven heb ik nog nooit zo'n klein toilet gezien. De broek moest ik buiten het toitel verder optrekken. Foutje in de maatvoering denk ik. We bedankte fam Bakker en al snel pikte we weer de route op bij paal 20152. We lopen ten westen van nijverdal in zuidelijke richting en komen door een fraai en uitgestrekt heideterrein waar nog korhoenders zitten. Het is al weer lang geleden dat ik deze zeldzame vogelsoort mocht aanschouwen. We zitten hier op de Sallandse heuvelrug. Een aantal paden van het gebied zijn afgesloten i.v.m. de korhoenders. We komen ook een aantal vogelaars tegen die gewapend met fototoestel en verrekijkers de zaak aan het inspecteren zijn. De zon schijnt en ze hebbenm er duidelijk schik in. We maken een gezellig praatje met hen en informeren naar hun waarnemingen. Om 13.30 Uur zitten we in Holten tegenover het stationnetje een glaasje te drinken, Eeven de schoenen uit en de voeten laten ontdooien. Heerlijk. Langzaam maar zeker loopt de temperatuur verder op. Ik maak nog wat foto's van het station en we vullen opnieuw de drinkflessen met water.

 

Sommige paden lijken geen einde te kennen

 

Bloeiende wilgenkatjes

We gaan verder zuidwaarts richting Laren. We lopen door Holten. Het is warm en we zien nog wat spelende schooljeugd. Zij maken zich op voor het komende weekend. We passeren de A1 waar het een komen en gaan is van vrachtverkeer. De laatste loodjes voor deze week. We komen bij het stroompje de schipbeek waar we even rust nemen om de voeten in het water te hangen. Oei, dat is wel erg fris maar ook dat went na geruime tijd. Even wat hartigs eten en laten komen wat komt. We bekijken wat vissers en zij op hun beurt weer ons. Even die last van de schouders nemen. We lopen een stuk langs het water verder en kruisen dan de Schipbeek.

 

 

 

patchwork te Laren

Om 18.15 Uur zitten op een prachtige kamer gevuld met patchwork in Laren. Overal zagen we sporen van een echte Patchwork liefhebber zoals diverse stukken stof en een Bernina naaimachine. Bea voelt zich onmiddelijk thuis en ook voor mij voelt het als een thuiskomen. Dat is anders logeren zeg. Heel aardige mensen. We hebben vandaag heerlijk gelopen maar o .o. die voeten ... We rusten wat uit en nemen een heerlijke douche. Later in de avond eten we wat lekkers in het dorp. Het was weer warm vandaag. Mijn kleine thermometertje wat altijd aan mijn proviandtasje hangt gaf 26 graden aan. Laren is maar een klein dorpje. De kamer koste € 18.= en we waren te gast bij de fam Nijkamp. Een echte aanrader. We waren echte gasten en hadden daar leuke gesprekken. Er ligt een logboek van de gasten op tafel. Er staan werkelijk schitterende verhalen in van Pieterpadlopers. Nu ook dat van ons...

 

naar begin

 

 

Zaterdag 17-04-2004

(Laren - Vorden)

 

Ik was al erg vroeg wakker. Dat krijg je als je vroeg te bed gaat. Ik kleed me voorzichtig aan en ga op de andere kamer wat lezen. Plotseling hoor ik een grote wekker afgaan op de kamer waar Bea ligt te slapen. Ik ga eens kijken en ze zit verstijfd op bed. Zo....goedemorgen, dat was even wakker worden. Krijg je als je een vreemde wekker gebruikt van het vooroorlogse soort. We kleden ons verder aan, schrijven wat in het gastenboek dat op de kamer ligt en gaan naar beneden waar ons een heerlijk ontbijt wacht. Wat een gastvrijheid zeg, heerlijk. we doen meer dan voldoende energie op om er weer tegenaan te kunnen. We bedanken de familie en zeggen gedag en wie weet tot weer eens. Beslist een aanrader dit adres aan de Verwoldseweg 15 in Laren. Vanuit ons overnachtingsadres lopen we richting de kerk in Laren, waar we linksaf gaan in zuidelijke richting. We slenteren langs weilanden en kruisen een spoorlijn en passeren de dochterse brug. Als snel zitten we weer in een fraai gemengd bos waar we een kop koffie maken. De voeten even laten hangen. We lopen langs werkelijk prachtige landgoederen met machtige bomen ervoor. Konden die maar eens praten. Wat is het soms toch slecht verdeeld op de wereld. Maakt de weg een klein lusje.... als snel is de reden hiervan duidelijk. Wederom een prachtig landgoed. De meeste mensen staan er dan ook bij stil. Wat is er veel moois bewaard gebleven in Nederland. De serene rust, het uitgestrekte grasveld ervoor en vaak ook de prachtige dubbele rij beuken die ervoor staan.

 

Droomhuizen langs de route

 

We lopen Vorden binnen, kopen een aantal broodjes bij de bakker en passeren de spoorlijn. We komen bij het station waar tegenwoordig twee tandartsen in zitten, nemen een kaartje uit de automaat en stappen de "dieseltrein" in richting Deventer. Van daaruit naar Nijmegen, den Bosch en weer terug via Eindhoven naar Mierlo.

 

We houden een heerlijk gevoel over aan deze drie dagen. Meer dan de moeite waard en we hebben werkelijk door een prachtige natuur gelopen. Dat we dat mochten meemaken. Bedankt. Bovendien waren de weergoden ons welgesteld.

Deze "bedelaar" langs het pad

let op de spelling

de helft van het Pieterpad zit erop.... Wat zal de tweede helft ons brengen?

naar begin

 

Als U benieuwd bent naar het tweede gedeelte van het Pieterpad ( van Vorden tot Maastricht )

klik dan hier

Als U benieuwd bent naar het tot nog toe gelopen stuk van de GR5

klik dan hier

F O T O G R A F I E C A R O L B A S T I N G S

laatste update 16-05-2005

fotografie en tekst:

Carol en Bea Bastings