pieterpad ... het pad der paden
                                       
                                       

kaart zuidelijk gedeelte

Pieterpad deel 2

 

Inleiding

Het tweede deel van het Pieterpad

Het tweede deel van het Pieterpad. Van Vorden tot het Zuidelijkste puntje van Nederland De St. Pietersberg bij Maastricht. Wat zal dit stuk ons brengen...Zingende aksenten...liefelijke heuvels en veel gezelligheid? Traditie's ...We komen dichter bij huis, dat is zeker en de grote afstand naar de beginstek zal achterwege blijven, dat is zeker. Ook zullen we wat familie onderweg aandoen. Gezellig. De grote rivieren zullen we kruisen per veer of brug en de hoogstammen in de zuidelijke heuvels zullen we eens gaan bekijken. Ik verheug me erop dat is zeker. Maar eerst de omgeving van Vorden en dan de fraaie omgeving van Nijmegen.

 

 

 
Datum:
Afstand:
totaal gelopen
17-juli-2004
26 km
258 km
18-juli-2004
19 km
277 km
19-juli-2004
12 km
289 km
24-juli-2004
20 km
309 km
25-juli-2004
32 km
341 km
28 augustus 2004
26 km
367 km
29 augustus 2004
22 km
389 km
18 september 2004
26 km
415 km
19 september 2004
21 km
436 km
29 oktober 2004
18 km
454 km
30 oktober 2004
21 km
475 km
31 oktober 2004
15 km + 4 km terug
494 km
                           
Zaterdag 17 juli 2004
                                       
Vorden - Doetinchem
                                       
Vrijdag rond 7 Uur in de avond vertrekken we met Erik en Lobke richting Enschede waar we overnachten. Het is verschikkelijk benauwd weer. We nemen de nieuwe weg via Son en zijn op visite bij Bea en Fred alwaar we overnachten. In de vroege ochtend krijgen we een heerlijk ontbijt. In Enschede worden we door Erik en Lobke daarna afgezet bij het station van Enschede.
                                       
                                       

We moesten drie maal overstappen en de laatste trein had helaas panne van een half uur. Niet zo erg allemaal...we moesten maar een kilometertje of 25 nog lopen. De remmen blokkeerden en dat kan vervelend zijn in een trein. Het zijn van die treintjes die het midden inhouden tussen een trein en een metro of tram. Je ziet de machinist zo voor in het treinstel zitten. Uiteindelijk arriveren we toch op het station van Vorden.. Even weer wennen aan de rugzak en het kompas ter hand genomen. In zuidelijke richting gegaan. Al spoedig komen we langs het kasteel in Vorden wat je niet ongezien mag passeren. Het is er nog heerlijk toeven zo in de kasteeltuin waar we begroet worden door een aantal fietsers. We bekijken de gracht en de panden eromheen.

                                       

 

   
   

 

kasteel in Vorden

doorkijkje

Kasteelingang Vorden

                                       

Al snel wordt de weg vervolgd door lommerrijke bossen. We struinen door het landgoed "het Zelle". Dan bevinden we ons in de Achterhoek en we weten nu waarom dit de Achterhoek heet. Om precies te zijn begint de Achterhoek na de gekanaliseerde Schipbeek. Onderweg hebben we heerlijk genoten en in het bos hebben we een klein tukje gedaan. We werden gewekt door hevige windstoten. Bomen zwiepten op en neer, takken vielen van de bomen en we wisten niet hoe snel we weg moesten komen. Oei dat leek ons wel wat akelig. Snel alles ingepakt en al spoedig kregen we een eerste bui over ons hoofd waar de poncho goede diensten bewees. Het was maar een bui gelukkig. Om 17.15 Uur lopen we Zelhem binnen. We eten wat en beginnen met het laatste stukje naar de camping. Toen we op de camping arriveerden hebben we eerst een bakje koffie gemaakt omdat de campingeigenaar niet zo snel te vinden was. Die bleek binnen te eten. Oei...wat is het druk hier zeg. Bijna allemaal caravancampeerders en een campinggast met haar dochter die ook sinds vandaag voor het eerst het pieterpad liepen. Ze hadden, op z'n zachts gezegd, niet bepaald "lichtgewicht" materiaal bij zich. Ook stond er een soort fietskar naast de tent. Eerst dachten we dat ze met fietsen waren gekomen maar nee, navraag wees uit dat ze het Pieterpad gingen lopen te voet en dat de kar getrokken werd door een van de meiden en wel door een band die om hun middel hing. Nu hadden wij natuurlijk al een behoorlijk stuk achter de rug maar we wisten uit ervaring dat ze waarschijnlijk nog vele moeilijkheden zouden tegenkomen op deze manier. Op het pad kom je namelijk draaihekjes tegen, zeer smalle loopbruggetjes en soms moet je ook de draad over en door een weiland heen. Ook zijn er een aantal flinke klimmetjes waar ik niet graag met zo'n kar tegenop zou gaan. We hadden graag hun telefoonnummer genoteerd om zo achteraf wat ervaringen uit te wisselen.

campinggasten ruimen snel hun boeltje op

 

 

 

 

Het weer begon plotseling te betrekken en het leek alsof er een behoorlijke storm op komst was. We maakte snel wat opname's van de wolken en het leek ons na wijs beraad beter even te schuilen alvorens de tent op te zetten. Daar hebben we ongeveer twee uur gescholen en het weer over ons laten komen.

In het schuilhutje bekeken we de kaart aandachtig wat de dag van morgen ons brengen zou. We kregen nog wat gezelschap van een campinggast met zijn zoontje die het kennelijk bij ons gezelliger vond dan bij zijn gezin.

dreigende luchten

Hij vertelde ons dat hij de volgende dag naar een groot motortreffen in de buurt zou gaan waar van alles en nog wat met motoren zou gebeuren. Je kon het zo gek niet bedenken. De mensen die dergelijke spectakels bezochten hebben geen goede naam in de omgeving zo werd ons verteld. Om de zoveel tijd kwam er een weer een campinggast binnen met de opmerking van "zitten jullie hier nu nog steeds"? We wilden duidelijk de bui even afwachten, het was immers nog steeds licht. Toen de tent opgezet en nog een kleine avondwandeling gemaakt over de modderige paden. De gewassen op het land hadden een flinke tik gekregen en lagen er niet geweldig bij. Mensen kwamen langzaam maar zeker weer uit de huizen om de schade te bekijken. Zou de natuur dit alles weer herstellen? Vogels schudde hun veren en er zat veel zuurstof in de lucht. We zijn toen heerlijk gaan slapen in ons huisje "krapgelegen". We hielden het verder redelijk droog die nacht.

naar begin

 

                                       

 

Zondag 18 juli 2004

                                       
Doetinchem - Hoch Elten

Klaprozen markeren de weg

 

molen in Doetinchem

In de volgende ochtend om 8.00 uur op de nog steeds overvolle camping ontbeten en de tent ingepakt. De tent was nog klam. Alles toch maar ingepakt en om 9.45 Uur aangelopen richting Hoch Elten. Ons toen nog niet realiseerend dat die plaats in Duitsland lag. Al snel zaten we in de stad Doetinchem die op deze zondagochtend er wat verlaten bij lag. we bekijken een molen ter plaatse die aan het water lag. Nog even een aantal mensen begroeten die een poging wagen voor het eerst met een kano het water af te zakken. We wensen hen een goede vaart maar bij de eerste bocht had het jonge stel al onenigheid aan welke kant te roeien.

prachtige bossen

Onze tocht gaat verder door prachtige bossen met fraaie hoge varens. Het lijkt wel een oerbos. Ook vandaag toch weer 19 km voor de boeg en wel met volle bepakking te verstaan. In deze tocht vandaag zitten een aantal pittige hoogteverschillen die ons regelmatig naar de zakdoek doen grijpen.

 

Een fraaie route met weer duidelijk veel te weinig bankjes langs de paden vinden wij.

in de Liemers

Bovendien als je op een zondag loopt zijn de spaarzame bankjes ook allen bezet. Het weer is lang niet zo benaurwd als gisteren maar toch...door al die klimmetjes zijn we wel blij als we uiteindelijk in Hoch Elten zijn gearriveerd. Voor bij de camping te komen moeten we echter flink naar beneden zo werd ons verteld door de ober van het Hotel ter plaatse. Dat doen we dan ook waarbij we bijna onze nek breken op het kiezelpad dat vanaf het hotel naar beneden gaat. Niets van een camping trouwens in het dorp aangegeven. Dat schijnt niet te mogen zo vertelde ons later de eigenares van de camping die Nederlands is van origine maar wel verdacht goed Duits spreekt.

 

camping in Hoch Elten

Op de camping zijn we verrast door de fraaie camping aan het water. We staan prachtig. Gaar ons in de avond eerst even omkleden en douchen en dan zijn we genoodzaakt weer naar boven te klimmen omdat op de camping helaas niets te koop is en ook niets te eten. We zijn bovendien door ons proviand heen. Helemaal niets meer, compleet los. We nemen een verkwikkende douche en zetten de tent snel op in de buurt van een tafeltje en een aantal stoeltjes. We klimmen naar het Pannenkoekhuis boven in het dorp. Het was inmiddels kwart voor acht, en onze maag rammelde van de honger. We bestelden wat te drinken maar kregen onmiddellijk daarop te horen dat indien we nog wilden eten alles uitverkocht was en alleen nog een naturel pannekoek te koop was. Daar viel me de broek bijna van af...Een pannekoekhuis waar alleen nog een naturel pannekoek te koop was. Voor ons was snel duidelijk dat ze liever de zaak op de knip deden. Dan toch maar doen, want het dorp was 1,5 km verder en bovendien waren de winkels al lang gesloten. We betalen de veel te forse prijs en schrijden terug naar de camping. Als je snel binnen wilt zijn moet je een pannenkoekzaak beginnen dacht ik nog in mijzelf. Gewoon weinig zaken in voorraad en de hoofdprijs vragen.

we kletsen nog wat met een aantal kinderen

We kletsen nog wat met een aantal aardige kinderen en gaan rond 10.00 Uur slapen waar we een tweede flinke regenbui op ons tentdoek te voorduren krijgen. Deze regenbui houdt gedurende de nacht nog geruime tijd aan. In de ochtend zonder ontbijt de camping verlaten...de proviand is op.

 

 

 

naar begin

Maandag 19 juli 2004

 

Hoch Elten - Millingen

 

ontbijt in het zonnetje aan het water

In de ochtend eten we een laatste lapje kaas aan het water, waar het zonnetje zich weer laat zien. We verlaten het Pieterpad om in het dorp Hoch Elten bij de eerste de beste supermarkt inkopen te doen. We slaan behoorlijk wat in en lopen eerst naar de plaatselijke kerk om daar bij het eerste het beste bankje onze broodjes op te eten. Daarna weer terug waar we het pad weer oppakken richting Millingen. We komen door het plaatsje Tolkamer wat volgens ons een plek is waar boten kunnen tanken en inkopen doen. Het stinkt er naar de Diesel.

 

 

Voor het eerst zien we de Rijn tijdens onze wandeling

Fraaie route door open vlakte's langs de Rijn. We gaan even naar beneden om wat pootje te baden en naar de scheepvaart te kijken. Even die last weer van de schouders halen, dat lucht op. Er zijn opvallend veel recyclingbedrijven aan dat stuk van de Rijn. We lopen verder Noordelijk via een behoorlijke bocht omdat er een steenfabriek aan de Rijn ligt waar we niet langs kunnen. Fraaie watergebieden passeren we waar we genieten van de vergezichten over het water.

wachten op het veer

het veer bij Millingen

Uiteindelijk steken we de Rijn over bij Millingen. De veerboot heet Pierre maar navraag leerde dat dat toevallig was en verder niets met het Pieterpad...het pad der paden, te maken had. In Millingen nemen we de bus richting Nijmegen waar het een drukte van belang is van mensen die de volgende dag beginnen aan de Nijmeegse vierdaagse. Veel vrouwen. Wat een spektakel zeg. Deze mensen hebben er duidelijk zin in dat kun je merken. Wij hebben het even gehad ook al stralen we dat blijkbaar niet echt uit, omdat er veel mensen zijn die bij ons komen informeren of we de komende dagen ook met zoveel bagage lopen....dacht het niet dus.....Iedereen is blij met het zojuist verworven inschrijfformulier en laat dat ook duidelijk zien. Mooi hoor.

naar begin

Zaterdag 24 juli 2004

 

Millingen - Groesbeek

 

Om 7.30 Uur opgestaan en met de auto vanuit Mierlo naar Vierlingsbeek gereden. Het was nog even haasten of we de trein wel zouden halen maar ook dat viel weer mee. We waren op tijd. Daar parkeerden we de auto bij het station. Het was nog vroeg in de ochtend en enigszins mistig. Er waren niet veel mensen op het perron. Een aantal mensen die duidellijk de bedoeling hadden flink wat kilometers te wandelen. Even voor half acht reden we met de trein vanuitt Vierlingsbeek in de richting van Nijmegen. Het was een klein treintje wat het midden leek te zijn tussen een trein en een tram of metro. Dit weekend willen we in twee dagen drie trajecten lopen van het pieterpadboekje en wel van Millingen tot Vierlingsbeek.

Als we in Nijmegen arriveren krijgen we al snel een bedelende hand voorgehouden van een dame die het blijkbaar niet meer zo goed zag zitten. We lopen naar het busperron en kijken hoe laat we de bus richting Millingen hebben. We moeten ongeveer 20 minuten wachten. In nijmegen zijn duidelijk de sporen zichtbaar van vier dagen vierdaagse. Verschrikkelijk zeg, wat ligt hier een berg puin op de grond. Men is druk doende stellage's van tribune's af te breken. Als de bus gearriveerd is en nog even moet wachten maken we een praatje met de buschaufeur. Hoe hij de vierdaagse beleefd heeft? Verschrikkelijk zeg. Ik werd er knetter gek van. Elke dag een andere route en wat die mensen je allemaal vragenÖongelooflijk. Hij moest er wel om lachen. We werden in Millingen afgezet. Even later hobbelden we met de bus door Nijmegen. de bus stopte bij een dame die aan de halte stond met opgestoken hand. Waar de bus naar toe ging? Naar Millingen.... Is daar wat te doen? helaam niets...maar dan ook echt niets... zou ik niet doen. Prima, zegt ze...dan blijf ik in Nijmegen. Waarschijnlijk zat ze nog onder de alcoholica van gisteren. In Millingen aangekomen ook een omleiding. Het was kermis.

recreanten genieten van het zonnetje

PP-loper op weg naar Maastricht

Het was heerlijk weer en al snel hadden we een bankje te pakken voor de ochtend koffie die ons vandaag door niemand ontnomen werd. We houden in het dorp richting Leuth aan.

zicht op Leuth

Onderweg kregen we menig opmerking van de plaatselijke bevolking naar ons hoofd dat de vierdaagse toch is afgelopen.Een enkeling had in de gaten dat wij richting Maastricht gingen. In Leuth herken ik een plek waar we eerder met de rugzaklopers koffie hebben gelopen.

nabij Zyfflich

Om12.00 uur passeren we wederom de grens met Duitsland en lopen door het gehucht Zyfflich.

brug bij Zyfflich

Via een brug passeren we het Wylermeer waar een aantal vissers hun uiterste best doen iets aan de haak te slaan. We steken een grote weg over en komen al spoedig op de duivelsberg. Even een pittig klimmetje maar toch nog goed te doen. Boven aangekomen genieten we van het uitzicht. We komen langs een pannenkoekhuis en lopen verder een stuk het bos in.

 

 

uitzicht vanaf de duivelsberg

recreanten op de duivelsberg

 

 

 

 

 

 

 

uitpuffen op de duivelsberg

Aan de rand van een maisveld houden we halt en genieten van wat gesmeerde broodjes en een kopje soep. We proberen een klein tukje te doen maar door alle mountainbikers die er zijn valt dat niet mee. De roofvogels zweven door de ijle lucht. We pakken ons op om vervolgens weer snel verder te komen richting het dorp Groesbeek. Even verlopen we ons op een weg en komen aan de verkeerde kant van een Canadees kerkhof uit. We informeren bij een aantal wandelaars en al snel hebben we het pad weer opgepakt. In Groesbeek aangekomen verlaten we even het pad om een stop te maken bij de plaatselijke supermarkt. Eten halen voor de avond. Spaghetti met saus en parmezaanse kaas. De mensen in het dorp doen er de laatste inkopen voor het weekend. Een aantal mannen zitten buiten de supermarkt op het grasveldje geduldig met hun hond te wachten tot vrouw lief weer naar buiten komt. We lopen verder richting de camping. De temperatuur is nog steeds aan de hoge kant.

korenveld achter de tent

 

uitzicht vanaf de tent

We slapen bij een camping genaamd "klein Amerika". Waar deze bijzondere naam vandaan komt is ons niet geheel duidelijk. Voor ons geen sporen die iets in de richting van Amerika wijzen. We arriveren daar om 17.30 Uur. De camping ligt niet ver van het Pieterpad af. Een redelijke tijd om aan te komen op een camping. De kampeerplaats heeft het nummer 18 in het boekje van het pieterpad. Als we aankomen rekenen we gelijk af en kopen we een flesje fris drinken in de boerderijwinkel, zodat we de volgende ochtend in alle vroegte kunnen vertrekken als we dat willen. Op deze camping staan voornamelijk caravans en de voorzieningen zijn verder prima. Er is een binnenruimte waar je vrijelijk gebruik kunt maken van koelkast, zitmeubels en t.v. Ook is er een overdekte picknickplaats. Op de camping staan veel caravans met bossen gladiolen voor hun huisje. Duidelijk mensen van de vierdaagse. Ze strompelen wat over de camping en genieten duidelijk na. We zetten de tent op aan de rand van een korenveld en regelen snel een aantal gemakkelijke stoelen zodat we de benen even kunnen strekken. Die avond eten we dus spaghetti uit een pakje met parmezaanse kaas. Die laatste moet duidelijk de smaak maken. De avond valt...Kindergeluiden op de camping doven de dag en al snel is het rustig en komt ook aan deze dag weer een einde.

Ook aan deze dag komt weer een eind

naar begin

 

Zondag 25 juli 2004

 

Groesbeek-Gennep-Vierlingsbeek

 

Al vroeg in de ochtend opgestaan. De camping sliep nog duidelijk en alleen de kinderen waren al weer in de weer alsof ze niet waren gaan slapen die nacht. We aten en hebben gedouched, tentje ingepakt boterham in de mond en op weg. Al snel zitten we weer op het pad.

koeien markeren de horizon

 

 

fraai landschap aan de rand van het bos

veel varens in het bos

We lopen werkelijk door prachtige oerbossen en struinen geruime tijd langs de rand ervan. Het gebied is erg heuvelachtig en de grond is vaak drassig wat het lopen bemoeilijkt. Zo slenteren we daar heuveltje op en af, met af en toe een mountainbiker en wandelaar met paard als tegenligger. Op een gegeven moment zien we een klein ijsvogeltje wegvliegen. Die zie je tegenwoordig niet meer zoveel. Leuk zeg. We wachten nog even of we hem (of haar) nogmaals te zien krijgen maar helaas. Langzaam maar zeker begint de lucht te betrekken en het duurt dan ook niet lang meer of de eerste druppels vallen op ons. In het begin denk je van dat valt nog wel meeÖhet meeste valt er immers naast zullen we maar zeggen. Toch maar de regencape aantrekken. Daar lopen we dan ook bijna de hele verdere middag in. We komen langs de plaats Ottersum en dan al spoedig na het kruisen van een watertje lopen we Gennep binnen.

Gennep ligt er uitgestorven bij

 

 

 

oude gemeentehuis in Gennep

Het plaatsje ligt er uitgestorven bij op deze regenachtige zondagmiddag. We bekijken nog even het fraaie mozaik bij het nieuwe gemeentehuis en maken wat opname's van het nieuwe en oude gemeentehuis. Even rusten we wat uit en steken dan de grote weg over.

 

We lopen het dorp uit en komen al spoedig in het fraaie natuurreservaat "het Quin". Dikke regendruppels blijven op ons vallen maar we worden er niet minder vrolijk van. Als we even halt maken voelen we onze voeten en het is dus zaak niet al te lange pauze's te maken omdat we anders te snel afkoelen in de regen. We worden op borden gewaarschuwd voor rondgrazende dieren maar die hebben we, ondanks dat het terrein keurig is afgezet, helaas niet gezien. Wat we wel zien zijn een aantal mensen die het Pieterpad met een pakezeltje aan het lopen waren. Ziet er leuk uit. We horen in de verte al flink wat muziek. Waar zijn toch die stiltegebieden in Nederland? Het blijk het dorp Afferden te zijn waar de kermis in volle gang is. Een zanger voor een kroeg doet z'n uiterste best met Duitse Schlagers de spaarzame mensen tot staan te brengen. Helaas lukt hem dat met dit weer niet. Andere mensen zijn hun kramen in de middag al aan het sluiten en houden het vandaag voor gezien.

het Quin nabij afferden

We eten een klein broodje bij de plaatselijke bakker met een kop koffie erbij. De bakkersvrouw probeert met een natte dweil de zaak schoon te houden maar dit lijkt vechten tegen de bierkaai. Mooi gezicht hoe wij daar door Afferde lopen met die rugzakken op en regencape eroverheen. We hebben heel wat bekijks. We steken het veer over en ook de Maas houden we even voor gezien. We hoeven hier gelukkig niet lang te wachten. we wandelen een viertal kilometers in zuidelijke richting en Vierlingsbeek wordt zichtbaar.We worden staande gehouden door een heer op een fiets die ons passeerde. Hij was nogal opdringerig. Hij wou ons graag helpen en kruiste een aantal campings aan die we beslist moesten nemen. Hij wist er van alles vanaf, zo vertelde hij. Ook vroeg hij of wij een T-shirt wilde kopen. Toen ging mij een lampje branden. Dat is zeker die Ome Piet waar ik het een en ander over gelezen had op de site van het Pieterpad. Snel wees ik alle hulp af en kocht maar niets. De naam "Ome Piet" had ik daar ook al een aantal malen op banken gezien.

 

Het laatste stukje liepen we over met een ander viertal pieterpadlopers. Ze vertelden dat die Ome Piet hen al had aangesproken in een kroeg. Ook daar hetzelfde liedje en de verkoop van T-sjirts. Hij bood hen zelfs vervoer aan richting Vierlingsbeek want het regende zo. Vreemde jongens die romeinen.

We kwamen moe maar voldaan aan in Vierlingsbeek. We liepen naar het station waar onze auto gelukkig nog steeds op ons stond te wachten. We reden richting m'n schoonzus die in Overloon woont. Zij was het eerste familielid waar we langs kwamen op het Pieterpad. LeukÖeen soort van thuiskomen. We hadden haar al via een mobiele telefoon ingeseind dat we eraan kwamen en ze had een heerlijke maaltijd voor ons bereid. Bedankt Ans en knap dat jij de vierdaagse uitgelopen hebt.

naar begin

 

Zaterdag 28 augustus 2004

Vierlingsbeek - Lottum

 

De auto snort richting het oosten. Het is half elf. Eerst naar Ans (zus van Bea) in Overloon. We werden daar hartelijk ontvangen met een bakje koffie in de nieuwe keuken. Toen verder van Overloon naar Vierlingsbeek gereden en van daaruit gaan wandelen. We hadden er duidelijk zin in en de weergoden waren ons welgezind. We nestelen de auto bij de parkeerplaats van Vierlingsbeek en zeggen hem gedag voor twee dagen. We snijden een klein stukje van de route af en lopen rechtstreeks verder in oostelijke richting zodat we de molenbeek al snel kruisen. We hebben de route weer opgepikt. Ter hoogte van Holthees komen we het eerste kapelke tegen en nartuurlijk nemen we even een kijkje.

kapel nabij Holthees

interieur kapel

informatiebord bij de ingang

Het is de onze lieve vrouw kapel van zeven smarten. Over deze kapel wordt al geschreven in 1464. Het geeft een vreemd gevoel voor zoiets ouds te staan. Soms denk ik....konden deze stenen maar eens spreken. Ze hebben ongetwijfeld al heel wat leed te horen gekregen. Een paar kaarsjes opsteken...een traan en een klein gebed. We hebben en uitstekende gids in ons midden die het verhaal achter de omgeving kent. Ans is iemand die uit deze streek komt. Ze verteld ons de achtergronden van het hoe en waarom. Ook is er vanalles over de historie te lezen bij het bordje dat naast de kerk is geplaatst. We lopen Holthees weer uit en komen al spoedig is het gehucht Smakt waar ook een bekende kapel staat.

 

fraai glaswerk

we lopen Holthees weer uit

torentje kapel van onze lieve vrouw van zeven smarten

 

nu is de overweg bewaakt

Net voor het spoor slaan we rechts af . We zien nog een herdenkingsteken van Emmy Jeuken en Gertjan Bienenmann die bij deze overweg hun dood vonden. Daarna is de overweg bewaakt...helaas voor deze twee mensen.....te laat.

St Josefkapel

We lopen verder. Het weer is werkelijk uitstekend en we komen langs de St. Josefkapel. Ook al uit de zestiende eeuw. Er schijnen jaarlijks vele mensen (30.000 mensen) deze kapel te bezoeken. Het is dan ook een bekend pelgrimsoord waar menig gebed gehoord zal worden.

 

Ook hier natuurlijk weer een aantal kaarsjes en een klein gebed. We ruiken de wierook en horen de vele gebeden in gedachte. Fijn dat dergelijke kapellen open kunnen blijven zoder dat de boel wordt leeggeroofd.

 

 

We verlaten Smakt en lopen door het landgoed Geysteren. Het is een prachtig gebied waar je de rust kunt voelen. Het is nog een van de landgoederen die nog in particuliere handen zijn. Veel hoge eikenbomen met op een zessprong de St. Willibrordskapel met aan de zijkant een waterput uit het jaar 543. Niet te geloven dat dat bewaard is gebleven. Het is alsof hier de tijd nog alle tijd heeft. Er heerst een mystieke sfeer rond de kapel. We bevinden ons nu op de grens van N-Brabant en Limburg. We maken nog een praatje met een dame die nieuwgierig is naar onze tocht. Ondertussen genieten wij van een kopje soep op deze wel heel bijzondere locatie.

St. Williebrordskapel

waterput uit het jaar 543

St. Williebrodskapel

 

Verder gaat onze weg richting Wanssum (helaas komen we niet langs de haven) waar we even pauze maken bij een cafe nabij de kerk. Uiteraard is er nabij de kerk een kroeg. En net voor sluitingstijd schieten we nog even een bakkerij binnen voor de proviand van morgen. Ook weer geregeld. Ze hebben zelfs nog broodjes. Verder zuidwaarts door Meerlo om tenslotte in Swolgen uit te komen. Van daaruit werd Ans opgehaald door haar man Piet die keurig op tijd arriveerde. Voor vandaag nemen we afscheid van Ans en wie weet tot morgen. Bea en ik wandelde verder zuidwaart richting Lottum waar we nabij het lottums Schuitwater een keurige camping aantroffen genaamd Boszicht. (tel 077-4631213)

verborgen paaltje

Schuitwater nabij Lottum

camping Boszicht in Lottum

Alles om door een ringetje te halen zeg. Een grasveldje om op te biljarten. We werden hartelijk ontvangen door Nelly (de eigenares van de camping) en al snel waren we aan de babbel. Een tafeltje en een paar stoeltjes waren snel geregeld, even uitpuffen en dan maar aan de kook. Macaronie met blauwaderkaas en wat tomatenketchup. We lieten het ons heerlijk smaken na deze tocht. Tijdens het eten kwamen er nog wat luchtbalonnen naar beneden wat door de campinggasten werd gadegeslagen met verrekijkers. Een heel gemoedelijke sfeer op deze SVR camping.

achterkant van Boszicht

afrikaantjes tegen de aaltjes

controle van mijn aantekeningen

naar begin

 

zondag 29 augustus 2004

Lottum - Tegelen

Vroeg in de ochtend ging de mobiel af. Ja...met Ans...Ik ben vandaag om 9.00 Uur bij jullie en loop weer mee. Hartstikke gezellig zeg. Die heeft duidelijk de smaak te pakken. Om klokslag 9.00 uur werd Ans inderdaad afgezet. Wij waren een beetje laat en moesten de tent nog inpakken. Voor Ans dan maar eerst een kopje koffie gemaakt. Gezellig. Tent inpakken en rond 9.30 Uur op pad richting het Lottums Schuitwater waar we gisteren het pad hadden verlaten.

Lottum is bekend vanwege de rozenteelt en uiteraard de jaarlijks terugkeerende rozenfeesten. Natuurlijk komen we dan ook langs velen boom- en rozenvelden die nu vol in bloei staan. Ook zien we veel stukken grond de vol staan met afrikaantjes. Het schijnt dat dit aangeplant wordt tegen de aaltjes.

 

Een paar mountinbikers passeren ons en laten in de haast wat gereedschap uit hun tasje vallen wat ik later weer kan terug geven omdat een van hen al zoekend terugkeerde. We lopen door zwaanenheike richting Houthuizen waar we langs een kapelletje komen en zo het natuurgebied Kaldenbroek binnenwandelen.

vrolijk gezelschap

bijenkasten nabij Kaldenbroek

op pad

 

Werkelijk een schitterend gebied. In mijn jeugd heb ik hier nog gevochten tegen de bouw van honderden tweede vakantiehuizen. Vele herinneringen heb ik hier liggen. Heel wat uurtjes heb ik in dit gebied doorgebracht met mijn vrienden. Oude tijden herleven maar als ik hier zo loop bedenk ik dat die strijd beslist niet voor niets is geweest. Ik zag er zwarte ooievaars, hoorde er wielewalen en luisterde ademloos naar de nachtegalen en sprinkhaanrietzangers die ik vaak in de nacht ging inventariseren.

Kaldenbroek

Kaldenbroek

Kaldenbroek

 

Het Klooster in Grubbenvorst

Kasteel Kaldenbroek

 

een dag na ons bezoek brand de schuur af

 

We liepen Grubbenvorst nu binnen via het Klooster waar ik ooit op school mocht zitten en langs Limburgs bekendste ijssalon Clevers (aanrader) en ook brasserie de witte dame is meer dan de moeite waard. Wij gingen op bezoek bij mijn Moeder en Pierre die in Grubbenvorst wonen. Uiteraard weer heel wat bij te kletsen en we kregen een heerlijke maaltijd zodat we weer meer dan genoeg op krachten waren gekomen.

 

 

 

even op kracht komen

 

 

Ijssalon Clevers

We kussen elkaar gedag en gaan het veer over richting Velden. Daar vervolgde we het pad langs de maas om uiteindelijk bij het kapelke van Genooi uit te komen in het buurtschap genooi in Venlo. Hier is het altijd druk en een komen en gaan van mensen. We wandelen langs de maas en genieten van het uitzicht op Venlo. De stad met zijn rijke historie en vele Duitse kooplustige klanten. En natuurlijk ook de stad van voetbalvereniging VVV waar ik in mijn jeugd een trouw supporter van was. In mijn hoofd klonken de liederen van avee avee avee vee vee vee. Mooie tijd. Even rusten we uit op een bankje aan de maas en nemen afscheid van Ans die via de korste weg (Tegelseweg) naar Tegelen loopt om daar een verjaardagspartij bij te wonen. Wij lopen richting de parade waar we op de hoek nog wat drinken bij een lunchroom en gaan over de parade naar het station van Venlo. Dat heb ik nooit echt mooi gevonden.

en hier vierde ik carnaval

In Venlo zijn parkfeesten maar daar merken wij weinig van. Verder gaan we richting Duitsland over de Kalderkerkerweg. Via de vierpaardjes lopen we richting het natuurgebied de Jammerdaalsche heide. Een fraai gebied met wat plassen. Hier maken we de eerste hoogtemeters in Limburg. Het is erg fraai hier en ik denk dat menig Venlonaar dit prachtige gebied niet kent.

Jammerdaalse heide

We lopen door prachtige bossen en als we een steenfabriek passeren lopen we Tegelen binnen. Hier verlaten wij het Pieterpad om de trein terug te nemen naar Vierlingsbeek.

 

Het kaartje kopen was zo gedaan maar het duurde tot 21.30 uur voordat we uiteindelijk thuis waren. Wat een slechte verbinding zeg. Het lijkt wel de rimboe hier.

 

 

 

naar begin

 

zaterdag 18 september 2004

 

Tegelen-Roermond

varens sieren ons pad op deze fraaie dag

 

Om zeven uur in de ochtend gaat de wekker in Mierlo. Oei, dat is vroeg voor een zaterdagmorgen. Om 8.15 uur gaat de bus vanuit Mierlo naar Helmond op zaterdagmorgen dus opschieten. Wassen, eten...de gebruikelijke dingen die een mens weer tot mens maakt. Gepakt en gezakt gaan we vanuit huis naar de bushalte. Daar aangekomen zagen we dat we de informatie die we van het internet gehaald hadden niet klopte. Snel terug naar huis en de auto gepakt. Dan de wagen maar aan het station in Helmond laten staan. We moeten snel opschieten willen we de trein nog halen anders is het weer een uur wachten. Die trein halen we dus ruim op tijd en we hebben zelfs nog tijd voor een praatje. De zon schijnt volop maar toch is het best al aan de frisse kant. Uiteindelijk in Venlo even wachten en overstappen op de trein richting Tegelen. Het is nog steeds rustig op de stations. Vanaf het Station in Tegelen is het ongeveer 1 kilometer lopen voordat we weer op het Pieterpad zitten waar we het de vorige keer hebben verlaten, bij de steenfabriek. Nog een klein stukje in zuidelijke richting en we verlaten Tegelen. We zitten al spoedig in een fraai bosgebied wat bijna pal op de grens van Nederland- Duitsland loopt. De grens is op vele plaatsen gemarkeerd door een laag ijzerdraadje. Hier en daar zien we een grenspaal staan. Het natuurgebied waar we daarheen struinen heet de Holtmuhle, dat deel uitmaakt van een grindrijk hoogterras.

In dit gebied vindt wat intensieve landbouw plaats

We komen wat mede-pieterpadmensen tegen waaronder een jong gezin uit Noord Holland met twee kleine kinderen. Dapper hoor. Ze zijn prima gemutst en hebben er zin in. Ze lopen van Zuid naar Noord, en hebben dus nog een heel eind te gaan. De kinderen zitten natuurlijk een groot gedeelte van de tocht in de uiterst comfortabele buggy's. Hoe lang er gelopen wordt is uiteraard voor een groot gedeelte afhankelijk van het welbevinden van de kinderen.

Het landschap rondom Venlo en Tegelen wordt voor een groot gedeelte bepaald door intensieve landbouw en aspergevelden die in deze tijd van het jaar volledig groen zijn.

 

restaurant de Witte steen ziet er zwart uit

Al spoedig komen we bij het restaurant de witte steen wat tegenwoordig meer lijkt op een zwarte steen. Dit komt door een brand die daar gewoed heeft. De hernieuwde opbouw laat duidelijk nog even op zich wachten.

 

Brachter wald

Op naar het Brachter wald. Een verschrikkelijk fraai gebiedje. We hebben er stevig de tred in en als we om 14.30 uur op ons horloge kijken, blijkt dat we nog maar 6,5 km van de camping verwijderd zijn. Dat valt dus reuze mee en we nemen tijd voor een heerlijk middagdutje onder een berkenboom. Mensen die op het nabijgelegen fietspad langs komen kijken verbaasd in onze richting. We schrikken op als er een aantal paarden in volle draf ons passeren. Nog even maken we een bakje soep, kijken nog wat in de topogids en gaan dan weer verder in de richting van Roermond.

riviertje de Swalm

We passeren een grote en drukke weg nabij Swalmen en kruisen even later het riviertje de Swalm. Het is werkelijk schitterend. We kletsen nog wat met passanten en genieten nog wat van de omgeving.

De weergoden zijn ons vandaag welgezind. Werkelijk ideaal wandelweer en dat is te merken aan de vele bezoekers die er deze dag op uit trekken.

 

Het is een komen en gaan van spelende kinderen en mensen die op pad zijn naar God weet waar naar toe. Misschien wel de St Pietersberg in Maastricht.

 

Helaas is er in Roermond geen echte camping zodat we aangewezen zijn op een plek nog net voor Roermond. De camping die aangegeven stond in het boekje heet cafe Stad en Land en ligt op Maalbroek. Nummer 38b van het boekje. We vinden dat deze gelegenheid niet echt de naam camping mag hebben. Het is meer cafe en fritestent (soms wel eens handig, dat geef ik toe) met een weiland wat er achter ligt. Wat ons betreft geen echte aanrader dus voor mensen die gesteld zijn op de luxe van een echte camping.

naar begin

 

zondag 19 september 2004

 

Roermond - Pey

 

 

stad en land

Deze avond gingen we vroeg naar bed gegaan. Toen we goed en wel in onze slaapzakken gekropen lagen begon het te regenen en dat heeft het, zover ik mij kan herinneren, de hele avond volgehouden. Klonk wel gezellig in een tent maar het hield ons wel uit de slaap. Toch steeds met de gedachte lopen van zou het niet binnenregenen. Maar nee hoor...ik ben uiterst tevreden over onze Vaudee tent. Snel op te zetten maar wel rond de drie kilo. Elke tent is te zwaar trouwens.

Toen we in de vroege ochtend de slaapzak uitkropen wilde ik eerst een douche nemen. Helaas was de achterdeur gesloten. Dan maar via de kroeg lopen. Die deur was gelukkig wel open. De baas zat daar op een barkruk, zag er wat verwilderd uit en had die avond nog geen bed gezien zo meldde hij. Snel douchen dus zodat hij de zaak kon afsluiten. We voelde ons wel een beetje het terrein afgekeken. Voor de waterflesjes te vullen vlak voor ons vertrek was helaas geen gelegenheid meer. We waren deze dag al om kwart over acht op pad. Dat is lekker op tijd en dat komt omdat we die dag niet zo laat thuis wilden zijn.

Roermond slaapt op dit vroege tijdstip

veel oude winkeltjes vol sfeer

Toen we door Roermond liepen zagen we dat Roermond nog steeds in diepe rust was op deze zondagmorgen. Winkels lagen er verlaten bij maar toch konden we uitstekend de sfeer proeven die deze fraaie stad nog heeft weten te bewaren. Winkels lagen erbij alsof ze zo al vijftig jaar onveranderd waren. Oude sferen uit de oorlog herleven even. Hier kleden mensen zich anders en het leven wordt op een andere manier geleefd. De zondag is hier nog een bijzondere dag, waarop je andere dingen doet dan anders, anders gekleed gaat en wie weet, misschien ook familieleden bezoekt. Zo lopend door de stad nemen de gedachten onherroepelijk de vrije loop.

 

de poppendokter

de eerste mergel verschijnt

munsterplein in Roermond

Het weer zag er vandaag uitstekend uit. We passeerde een aantal sportvelden en kruiste de spoorlijn waarna we net op de juiste tijd van het jaar door een heerlijke appelboomgaard lopen. Ook is hier veel aardappelteeld. Uiteindelijk komen we om 12.00 uur aan in St. Odilienberg, (cafe Smeets). We werden omringd door een dertigtal motorrijders die het daar uitstekend naar hun zin hadden zo te horen. Er werd gelachen en toen er een oldtimer voorbij kwam werd er luid ge-applaudiseerd. De wagen stopte en de digitale cameraatjes kwamen te voorschijn. De chauffeur zat volledig in stijl met hoed en bijbehorende jas in de wagen en liet het zich welgevallen.

ruine in Montfort

Uiteraard namen we een kopje koffie en een stukje echte Limburgse vlaai. (iedereen heeft zijn specialiteiten zullen we maar zeggen) Helaas was alleen nog abrikozen te verkrijgen. Maar de kwaliteit maakte veel goed. We lieten het ons smaken.

We hielden niet te lang rust want we moesten nog zeker dertien kilometers lopen en de voeten begonnen we langzaam maar zeker te voelen. Na een poosje kwamen we door het dorpje Montfort. Dat is een klein dorpje met een erg fraaie ruine. Ik maakte wat plaatjes (tenslotte sleur ik niet voor niets al die apparatuur mee) en liepen, nadat we een ijsje gegeten hadden (ijs..halve prijs) weer verder.

aspergevelden door de bomen heen

Het werd nog zo warm dat we genoodzaakt waren de pijpen van de broek te ritsen. Toen we even halt hielden bij een bankje genoten we van het prachtige uitzicht om ons heen.

de aardappels kunnen gerooid worden

Het zal niet lang meer duren of de uitgestrekte aardappelvelden kunnen gerooid worden. Als lange slierten spaghetti lagen ze te wachten op de boer met zijn machine's. Onderweg spraken we een boer die aan het klagen was over de prijs van de aardappels. Veeeel te laag. Je kunt ze er nauwelijks voor uit de grond halen. Goede raad is duur zullen we maar zeggen. Vlak voordat we bij Pey aankwamen liepen ons nog twee reeen voor de voeten. Mooi om te zien.

 

In Pey aangekomen moesten we vanaf de route ongeveer een kilometer lopen naar het station in Echt. Er rijden ook bussen, maar natuurlijk niet op zondag, dat zou toch ook te mooi zijn om waar te zijn. Toen we op het station aankwamen konden we nog net de trein uitzwaaien en zat er niets anders op dan weer een uur wachten in het treinhokje. Een andere optie was de streekbus naar Roermond maar een snel rekensommetje vertelde ons dat we daar niets mee opschoten. We kwamen dan uiteindelijk in dezelfde trein terecht en waarschijnlijk nog misselijk van de bus erbij. Dan de kroeg maar tegenover het station. Wegens vakantie gesloten. Krijg dan maar het heen en weer dacht ik nog in mezelf. Mompelend stak ik de weg over naar het witte stationnetje. Uiteindelijk thuis aangekomen had Lobke (onze dochter) een heerlijke maaltijd gekookt. Dat ging er wel in dacht ik zo.

naar begin

vrijdag 29 oktober 2004

 

Pey - Sittard

(18 km)

 

 

Al vroeg (8.00 Uur) ons bed uit. Opstaan..wassen..eten..en om 9.13 Uur de bus richting Eindhoven waar we om 9.59 uur de trein (intercity) richting Roermond hebben. Het is fraai herfstweer. Mensen hebben hier herfstvakantie en dat is te merken. De trein zit dan ook goed vol. Dit wordt ons laatste weekend van het Pieterpad. Een vreemd gevoel. Ook is het een vreemd gevoel, omdat we bijna geen bagage bij ons hebben. Vanuit Roermond stappen we over in de trein richting Pey waar het buurtbusje ons brengt naar de plek waar we de vorige keer het Pieterpad verlaten hebben.

 

 

We lopen vanaf de verharde weg in zuidelijke richting. Van hieruit bellen we naar Wilma en John Keiren uit Nieuwstadt dat we op weg zijn in hun richting. Dit zijn schoolvrienden die we weer opnieuw ontmoetten door het Pieterpad.

We lopen langs weilanden en arriveren in het plaatsje Slek waar we het eertse bakje koffie drinken bij cafe Knoben.

Een stukje verder zitten nog een aantal wandelaars die we later nog een aantal malen ontmoetten langs het pad. Daar betaalde we nog een eerlijke prijs voor een prima bakje koffie. Er ligt een receptieboek voor Pieterpadlopers. Daar schreven we natuurlijk wel wat in. Aan de muur hangen verschillende foto's van schuttersfeesten en mensen die hun sporen verdiend hebben in de schietsport. Hier leeft de traditie voort. Als we cafe Knoben verlaten komen we nog langs een schuttersterrein.

 

We komen nu echt in het zuiden. Het is een uur in de middag als we het Ijzeren bos in lopen. Op de scherpe bocht melden we ons weer bij fam. Keiren om onze positie door te geven als we horen dat Wilma inmiddels onderweg is en ons tegemoet loopt. Spannende ontmoeting na een jaar of dertig. Als we het spoor kruisen bij Susteren zien we Wilma staan. Gezellig kletsen we wat tijdens de tocht richting Nieuwstadt die langs het spoor loopt. We verlaten het pad en drinken bij John en Wilma een bakje koffie en eten uiteraard een heerlijk stukje vlaai. Keuze uit drie soorten wel te verstaan. Limburgse gastvrijheid. De tijd vliegt voorbij en is eigenlijk te kort voor zoveel jaren bijkletsen. We worden om 16.00 Uur met de auto door Wilma weer terug gezet bij het Pieterpad.

 

 

We bedanken haar voor het gastvrije onthaal. De lucht betrekt. Er zijn dikke regenwolken zichtbaar. Zou het dan toch .....? Ze hebben het wel voorspeld. Als we Limbricht binnenkomen houdt het op met zacht regenen en valt het met bakken uit de lucht. We schuilen in de poortopening van kasteel Limbricht wat het aankijken meer dan waard is. Het kasteel is grondig gerestaureerd na 1955 en deze restauratie heeft dertig jaar geduurd. Er is een kunstmatig opgeworpen burchtheuvel te zien. Tegenwoordig is er een streekmuseum gevestigd. We zien op de borden dat die avond een receptie is en overwegen nog even gewoon in de rij aan te sluiten. Misschien is het een hoogbejaarde tante?

 

schuilen onder de poort bij kasteel Limbricht

 

Als het weer opklaard besluiten we verder te lopen en we arriveren spoedig in Sittard. We lopen richting de Markt waar ons Hotel (Hotel Limbourgh) ligt en we nemen een heerlijke douche en verkleden ons. De kleding die nat is wordt te drogen gehangen aan de verwarming. In de avond eten we een heerlijke maaltijd chinees op de markt. (restaurant Hong Kong) De dag is geslaagd. Morgenvroeg lopen we eerst naar het station van Sittard waar we onze dochter Lobke ophalen die zaterdag en zondag meeloopt tot in Maastricht waar zij studeerd. We bekijken in de avond op onze hotelkamer de route van de volgende dag. Morgen zit er nogal wat klimwerk (lees kuitenbijters) tussen. Mooi toch.

naar begin

Zaterdag 30 oktober

Sittard - Valkenburg

(21 km)

 

Om 8.00 uur opgestaan.Lekker ontbijt gehad bij het hotel. Wat een luxe zeg. We pakken onze spullen, zeggen vaarwel, en pikken Lobke om 9.30 uur van het station op in Sittard. Precies op tijd komt ze aan op het station. Ze heeft er zin in en moet even onthaasten. Alleen heeft ze wat last van haar knie. Als die vandaag maar niet gaat opbreken.

op de Kollenberg in Sittard komen we tot rust

Via de markt in Sittard lopen we in zuidoostelijke richting en al spoedig komen we op de kollenberg. Dit is een prachtig stukje natuur verweven met aloude traditie. Elk jaar trekt op de laatste zondag van augustus een processie vanaf de markt in Sittard naar de kollenberg. Langs deze stijgende weg staan zeven kapelletjes met afbeeldingen en teksten over het leven van Jezus.

We komen nu echt tussen de heuveltjes terecht. Prachtige landschappen komen we tegen en we genieten dan ook heerlijk van deze dag.

landschappen ..... fraai door eenvoud

 

 

 

 

We kletsen lekker bij, bezoeken nog een heemtuin van het IVN, en eten onderweg ons brood op een bankje langs een heuvel. Het zonnetje doet die middag z'n best. We komen die dag door plaatsen als Windraak, Puth, de gemeente Nuth, en tenslotte Schimmert om tenslotte om vijf uur bij fam. Coumans op de Boogaardlaan 8 aan te komen in Valkenburg waar we een pensionnetje geregeld hebben. We worden gastvrij onthaald en leggen onze voeten even te rusten op het bed.

te voet de aarde onder je voeten zien wegglijden

 

We hebben nog wat foto's gemaakt op de plek waar ik geboren ben aan de Lindelaan no 25 te Valkenburg. Daar heb ik de eerste vijf jaar van mijn leven doorgebracht. Ik weet me er weinig van te herinneren maar toch heeft zo'n plek een bepaalde aantrekkingskracht. De schoenen zaten onder de modder van de wandeling en ook de broek had moddersporen. Dat hebben we maar eerst even geschoond voordat we uit gingen. Het weer was vandaag heerlijk maar de bossen waren wel aan de natte kant. Heerlijk vertoeven zo aan de Geul.

Valkenburg met z'n mergel en Geul

In de avond gaan we met z'n drieŽn lekker wokken in het centrum van Valkenburg. De dag kan niet stuk. Van dat restaurant lag een foldertje in het pension. Steeds kon je kleine portie's laten warm maken. Op zo'n manier blijf je ook wat aan de loop en zit je niet tegen een groot en vol bord aan te kijken. Als we naar huis lopen ontstaat weer een discussie van zomertijd en wintertijd. Deze avond gaat de klok een uur terug. Dat scheelt mooi een uur.

elke boom z'n eigen verhaal

naar begin

 

Zondag 31 oktober 2004

Valkenburg - Maastricht

(19 km)

de mist vervaagd de contouren

 

Om 8.30 uur nieuwe tijd ontbeten in de kamer bij fam. Coumans. Prima verzorgd. Het ontbreekt aan niets. We groeten en, nadat er is afgerekend, vervolgen we onze weg naar het zuiden, richting Maastricht.

Op verschillende plekken zagen we het mergel zo in de grond aanwezig. De bouwmaterialen zijn hier niet ver weg. We genoten echt van de trip. Weer schitterende landschappen. We lopen lang een stromende bergbeek met een prachtig uitzicht op Valkenburg.

 

Bemelerberg .... hof zonder olijven

Vooral de Bemelerberg, waar we wat later die dag langs komen, vind ik erg de moeite waard. De schapen doen hun best wat te eten te vinden en de paarden in de weide hebben het voorjaar in hun hoofd als ze met staarten omhoog door de weide galopperen. Ze hebben er lol in op deze zondagochtend.

 

genieten van een oude boerderij

 

Het is druk op de wandelpaden. Duidelijk zondagmorgen. De klokken van de kerken doen hun best. Op ons gemak lopen we tenslotte Maastricht binnen.

Als eerste gaan we naar de kamer van m'n dochter in de Lage Barakken nabij het station van Maastricht. We eten er een heerlijk kopje soep en rusten wat uit van de trip. Daarna gaan Bea en ik verder richting de St. Pietersberg, het eindpunt van het Pieterpad. Het pad der paden.

de O.L. Vrouwekerk, een luisterend oor

Via het O.l. Vrouwenplein van Maastricht, waar we nog even een kaars opsteken, lopen we in de richting van het eindpunt. Het is nog een behoorlijk stukje lopen omhoog. We proberen nog even een beklimming van het Voorm Fort maar daar komen we niet bovenop. Jammer dat we daar niet van het uitzicht kunnen genieten over Maastricht heen.

We lopen verder langs een grote parkeerplaats waar op deze middag veel mensen aanwezig zijn en hun hond eens lekker laten rennen op een afgezet terrein. Wij duiken voorbij de slagbomen een bospad in, komen langs de mergelafgravingen van de Enci waar veel over te doen is. Wat mij betreft goed dat daar een einde aan wordt gemaakt.

er komt een einde aan de afgravingen

 

Op dit laatste pad van het Pieterpad komen we mensen tegen die ons feliciteren met het behaalde resultaat. Toch een kleine 500 km. We komen bij het gedenkteken van het Pieterpad aan en vragen aan een voorbijganger een foto te maken waar we beide op staan. Er gaat wel wat door ons heen. Ook zien we hier de route GR5 uitkomen. Die hoop ik nog eens te mogen lopen. We zitten nog even bij de gedenksteen, maken wat plaatjes en lopen terug naar de kamer van m'n dochter om van daaruit via het station weer terug te reizen richting Mierlo.

we vragen een voorbijganger een foto te maken

 

 

naschrift:

Het Pieterpad.......een heerlijk pad. Het had weinig gescheeld of ik had dit pad in m'n eentje moeten lopen. Heel dankbaar ben ik dat ik dit samen met Bea heb mogen doen. We hebben erg veel mooie momenten beleefd. Een heerlijke afwisseling van diverse landschappen en culturen. Het grootste stuk van het pad is met rugzak en tent belopen en daar heb ik geen spijt van. Het maakt ons onafhankelijk en ook op een camping leer je veel mensen kennen. Deze tocht was ook een kennismaking en hernieuwde kennismaking met wandelfanaten en natuurbelevers. Mensen die van het leven genieten...

deze woorden hielden me nog lang bezig

 

Houd het pad hier op? Het Pieterpad in ieder geval wel maar ophouden met lopen en genieten dat zeker niet. Er zijn voldoende ideeŽn als me de tijd van leven gegund wordt. De Gr5 is de grootste lokker. Als ik de vehalen op het internet hiervan lees en de bijbehorende beelden bekijk gaat mijn hart open. Heerlijk, dat avontuur temoet gaan tussen bergen en beekdalen in den vreemde. Je tentje op de berghelling in een prachtige omgeving.

Ik moet me inhouden ..........

 

 

naar begin

naar het eerste gedeelte van het Pieterpad

 

Als U benieuwd bent naar het tot nog toe gelopen stuk van de GR5

klik dan hier