De levershunt

Levershunts komen, behalve bij honden ook bij andere dieren voor. Het is een bloedvatverbinding vanaf de darm naar het hart, buiten de lever om. Normaal moet het van de darm komende bloed dat met voeding beladen is, eerst door de lever stromen om te worden gereinigd, voor dat het naar het hart gaat. Er komen te veel giftige stoffen in het bloed zoals ammoniak. De hond is zich zelf dus aan het vergiftigen. Hierdoor worden de vitale delen aangetast en ook de hersens. Als u hier niet vlug genoeg bij bent, dan is uw hond waarschijnlijk al te ver aangetast om geopereerd te worden. Als u de hond niet laat behandelen zal hij binnen het jaar sterven. Deze afwijking is te onderzoeken voordat de pup de leeftijd van 6 weken heeft bereikt. Er wordt dan een buisje bloed afgetapt van een ader in de hals. De uitslag is binnen een kwartier af te lezen. Het is via de rasvereniging nog niet verplicht om de pups te laten testen. Ongeveer 20% van de Maltezers lijdt aan deze afwijking, dus laat uw hond hier anders zelf even op testen bij de dierenarts. Bij Antef is de ader volledig afgesloten, het is nu een gezonde hond.

Antef zijn levershunt.

Het begon op 1ste kerstdag 1995.Ik was de hele dag bij me zus en bleef daar ook slapen. Antef was die dag heel ziek, hij wilde alleen maar op schoot. Die avond was ik van plan om s'morgens vroeg naar huis te gaan, om contact op te nemen met mijn eigen dierenarts. Maar de volgende dag was Antef weer beter, hij was weer vrolijk en ging weer eten. Pas in februari 1996 ging hij zomaar plassen, met name ook in zijn slaap. Op een morgen kwam hij me slaapkamer in, hij stond me heel suffig aan te kijken en liet zijn plas zomaar lopen. Ik heb toen zijn urine opgevangen en ben naar de dierenarts geweest. Ik dacht eigenlijk aan een blaasontsteking. Maar de dierenarts zag direct dat hij een leverafwijking vertoonde. Die zaterdag heb ik Antef achter gelaten bij de dierenarts voor nader onderzoek en bloedafname. Zij stuurde me door naar een dierenziekenhuis in Wageningen, daar hebben ze een echo gemaakt van zijn buik. Daar was niets op te zien, zei konden Antef niet helpen. Dus maar weer terug naar de dierenarts de enige optie was Utrecht.

Het is daar heel groot maar de mensen zijn heel vriendelijk, alles wordt goed uitgelegd.

Er werd daar weer bloed afgenomen, er was  bekend dat er te veel ammoniak in zijn bloed zat, dit tast de hersenen en vitale delen aan. Ook werd er een röntgenfoto genomen, hier was ook niets op te zien.

Maar de feiten waren duidelijk Antef leed aan een levershunt. Hij zou hier niet meer lang mee leven.

Ik had geen keus Antef laten opereren (maar waar zat de ader), dit ging me zo'n f 2.000,00 kosten.

Maar Antef was me wel meer waard en ik kreeg 80% mee dat het goed zou komen. Het is daar erg druk alleen op donderdag worden deze operaties uitgevoerd er komen daar mensen uit heel Europa. Dus Antef werd op de wachtlijst gezet, ik kon met hem naar huis en zou opgebeld worden.

Wel werd mij duidelijk gemaakt dat ze niet konden achterhalen wat inmiddels al de schade was, met name in de hersens. Antef had inmiddels hele zware medicijnen, en speciaal voer. Hij werd echter steeds zieker en zat maar steeds hoog in me nek, hij kroop helemaal weg. En als hij op de grond of in zijn mand lag, ging steeds dat kopje heen en weer. Na ongeveer een week op woensdag kwam ik er achter dat hij niet meer plaste, dit kwam omdat hij niet meer dronk. Ik heb toen Utrecht opgebeld, gezegd dat Antef op opname zit te wachten, maar dat hij erg achteruit ging en niet meer dronk. Een uur later werd ik terug gebeld dat ik Antef kon komen brengen. Daar aangekomen bleek dat hij aan het uitdrogen was en gelijk aan het infuus moest.

Hij bleef daar op de afdeling intensief care. Vrijdag morgen is hij met spoed geopereerd. Ik kon om 11:00 opbellen. De ader bleek op zijn rugmerg te zitten vandaar dat hij niet te zien was. Het was een ader die hij niet nodig had dus ze hebben hem afgesloten. Ze binden de ader af en kijken dan wat de bloeddruk doet, als deze niet goed is laten ze de ader iets los, de hond heeft dan de rest van zijn leven medicijnen nodig.

De operatie was dus goed gelukt. Maandag heb ik hem opgehaald, een klein propje ziek beest zo op het eerste oog niet mijn Antef. Van zijn kant ook geen herkenning. Er liep een binnenwaartse hechting vanaf zijn balletjes tot aan zijn borst, zijn buik was blauw, groen paars. Hij was heel stijf en kon bijna niet lopen. Hij had overal kale plekken van allerlei slangen. Zijn piemeltje was een beetje ontstoken van de catcher. Ik spoot om de 2 uur een beetje water in zijn bek met een plastic spuitje. Toen ik die woensdag om 10:00 thuis kwam om hem water te geven, was er nog steeds geen herkenning.

Hij sjokte nog steeds een beetje rond als een zombie. Ik kreeg zo mijn twijfels, ik ging met een zwaar hart weer naar mijn werk, vast in de overtuiging dat ik straks om 12:00 weer Utrecht moest bellen, ze hadden gezegd dat ik dit kon doen als het niet goed ging. Maar toen ik om 12:00 thuis kwam stond daar een nog steeds een hele stijve hond maar hij sprong en kwispelde weer, probeerde zelfs wat geluid te maken.

U kunt wel begrijpen dat ik heel blij was. Vanaf die tijd is hij heel snel opgeknapt, hij ging weer zelf eten en drinken. Van de operatie is niets meer te zien. Later ben ik nog ter controle met Antef terug geweest in Utrecht. Zijn lever was weer normaal en zijn bloed ook. Alleen Antef is nooit helemaal volgroeid het is een hele simpele hond, die moeite heeft met oriëntatie, zoals het springen op de stoep of over de drempel.

Als ik tussen bomen of struiken ga staan zit hij met niet. Maar hij is heel lief en ontzettend zindelijk, hij kan heel goed alleen blijven. Als hij gaat logeren eet hij de eerste 3 dagen niet. Het is een echt moeders kindje, hij hangt heel erg aan mij, en moet zelfs niet veel van mijn man weten. Ik zeg altijd maar dat het een beetje een down syndroom hond is. Het heeft me trouwens met die opname op intensief care f 3.00,00 gekost.

Maar het was me meer dan waard. Het is inmiddels 3 oktober 2001 Antef is inmiddels 8 jaar en een gezonde en vrolijke hond.

Een operatie

Of het nu gaat om een eenvoudige of om een ingewikkelde ingreep, iedere operatie brengt een risico met zich mee. Daarom is de voor- en nazorg belangrijk . Een operatie bezorgt de Maltezer altijd weer stress. Daarom moet hij of zij in goede conditie zijn. Dat betekent dat hij geen last mag hebben van wormen en de juiste vaccinaties moet hebben gehad. Als een ziekte of aandoening de reden is om de operatie uit te voeren, zal het dier een mindere conditie hebben. Omdat er gebruikt wordt gemaakt van een narcosemiddel, kan de werking van het maag-darmkanaal ontregeld raken. Om problemen te voorkomen mag de hond twaalf uur voor de operatie geen vast voedsel eten, zodat er in het maag-darmkanaal weinig voedsel aanwezig is. Hoe leger hoe beter, drinken mag echter moet  zelfs- . Meestal wordt de huid geopend daarom is goede hygiëne belangrijk. Zorg dat uw hond schoon is, als hij niet te ziek is. Borstel hem of was hem desnoods. Laat hem vlak voor hij naar binnen gaat bij de dierenarts nog goed uit. Soms heeft de dierenarts nog speciale wensen of belangrijke punten, vraag hier even naar. U krijgt de hond pas weer terug als hij goed bij is. Tijdens de narcose daalt de lichaamstemperatuur terwijl de bloedsomloop word geremd. Bij het bijkomen moet het herstel van die lichaamsfuncties herteld worden. Daarom wordt het in een kleine ruimte gelegd waar hij zichzelf niet kan beschadigen. De omgeving is zo rustig mogelijk, het liefst schemerdonker. af en toe wordt hij op de andere zij gelegd. Als u de hond ophaalt laat hem dan niet alleen zeker niet met een bakje water, hij zou hier in kunnen verdrinken. Als hij nog slaperig is of een beetje dronken, zorg dan voor een rustig warm plekje, als u hem ophaalt is het verstandig hem even buiten neer te zetten,laat hem niet los lopen, blijf er bij. Als hij goed bij kennis is moet hem regelmatig even uitlaten. Twee dagen na de operatie moet de hond weer gewoon eten.