|
|
Antef is bij mij gekomen als pup
van 6 weken jong. Een klein trillend bolletje witte wol, hij was net gewassen.
Ik kon kiezen tussen hem of een broertje, maar hem had ik als eerste in mijn
handen, daarom heb ik voor hem gekozen. Ik had 4 weken vrij genomen, zodat ik
hem zindelijk kon maken. Ik had een opvouwbare plastische boodschappen krat,
met een handdoek op de bodem. Daar heeft hij de eerste 2 weken in gezeten. Ik
kon er zijn eten in zetten of een bakje met drinken, en wat speeltjes.
Hij sliep daar, Ik ging elke dag
naar de sportschool hij ging dan met krat en al mee.
Als ik ging trainen zat hij
achter de bar in de krat. Als ze zo klein zijn slapen ze veel.
Als hij wakker werd moest ik hem
eerst laten plassen. Dit ging een beetje moeilijk omdat hij nog geen parvo
prik had gehad. Thuis deed hij het in de tuin, ik had een rolhordeur, en al
gauw had hij in de gaten dat als hij zijn pootjes tegen deze hordeur zetten,
de deur opging en Antef kon plassen. De eerste weken heb ik hem niet alleen
gelaten, soms ging ik naar boven, om hem aan het alleen zijn te laten wennen,
dan hoorde ik de hordeur opengaan en keek ik de tuin in en zag hem dan
rondscharrelen.
Als ze zo klein zijn is het
meestal gauw een plasje doen, echt uitlaten is nog niet nodig. Antef was met 8
weken dan ook tuinzindelijk. Alleen hij kwam om de 3 uur, dus om 24:00 om 3:00
om 6:00, en wat ik ook probeerde hij moest gewoon plassen. Op aanraden van
iemand heb ik toen een bench gekocht zo'n plastische poezenkoffer van flink
formaat. Antef sliep vanaf die tijd de hele nacht door, hij slaapt er nu noch
in. Als hij gaat logeren moet de koffer mee. Met 9 weken heeft hij de parvo
prik gehad, vanaf dat moment ben ik echt met hem naar buiten geweest.
Natuurlijk was het weer moeilijk en vergde het veel geduld maar binnen een
paar dagen wist hij dat hij niet naar de achterdeur moest lopen maar naar de
voordeur. Ik nam hem overal mee naar toe om te wennen, ook naar winkels. Zoals
ik al vertelde liet ik Antef niet alleen. Je kan een pup niet straffen om iets
wat hij een uur geleden heeft gedaan.
Dus als u gaat werken of
boodschappen gaat doen en u laat de pup een paar uur alleen kunt u niet
verwachten dat hij niets doet, en als hij wat heeft gedaan dan is het uw eigen
schuld de pup moet om de 2 á 3 uur uit. Antef is heel zindelijk en kan gerust
een uur of 16 alleen blijven. Hij gaat niet graag met andere naar buiten.
Ondanks dat ik hem overal mee naar toe heb genomen als pup, is er ziens zijn
levershunt een hoop verandert, hij ziet graag andere mensen, maar is toch het
liefst bij mij.
Het begon op 1ste kerstdag 1995.
Ik was de hele dag bij me zus en bleef daar ook slapen. Antef was die dag heel
ziek, hij wilde alleen maar op schoot. Die avond was ik van plan om s'morgens
vroeg naar huis te gaan, om contact op te nemen met mijn eigen dierenarts.
Maar de volgende dag was Antef weer beter, hij was weer vrolijk en ging weer
eten. Pas in februari 1996 ging hij zomaar plassen, met name ook in zijn
slaap. Op een morgen kwam hij me slaapkamer in, hij stond me heel suffig aan
te kijken en liet zijn plas zomaar lopen. Ik heb toen zijn urine opgevangen en
ben naar de dierenarts geweest. Ik dacht eigenlijk aan een blaasontsteking.
Maar de dierenarts zag direct dat hij een leverafwijking vertoonde. Die
zaterdag heb ik Antef achter gelaten bij de dierenarts voor nader onderzoek en
bloedafname. Zij stuurde me door naar een dierenziekenhuis in Wageningen, daar
hebben ze een echo gemaakt van zijn buik. Daar was niets op te zien, zei
konden Antef niet helpen. Dus maar weer terug naar de dierenarts de enige
optie was Utrecht. Het is daar heel groot maar de mensen zijn heel
vriendelijk, alles wordt goed uitgelegd. Er werd daar weer bloed afgenomen, er
was bekend dat er te veel ammoniak in zijn bloed zat, dit tast de
hersenen en vitale delen aan. Ook werd er een röntgenfoto genomen, hier was
ook niets op te zien. Maar de feiten waren duidelijk Antef leed aan een
levershunt. Hij zou hier niet meer lang mee leven. Ik had geen keus Antef
laten opereren (maar waar zat de ader), dit ging me zo'n f 2.000,00 kosten.
Maar Antef was me wel meer waard en ik kreeg 80% mee dat het goed zou komen.
Maar het is daar erg druk alleen op donderdag worden deze operaties uitgevoerd
er komen daar mensen uit heel europa. Dus Antef werd op de wachtlijst gezet,
ik kon met hem naar huis en zou opgebeld worden. Wel werd mij duidelijk
gemaakt dat ze niet konden achterhalen wat inmiddels al de schade was, met
name in de hersens. Antef had inmiddels hele zware medicijnen, en speciaal
voer. Hij werd echter steeds zieker en zat maar steeds hoog in me nek, hij
kroop helemaal weg. En als hij op de grond of in zijn mand lag, ging steeds
dat kopje heen en weer. Na ongeveer een week op woensdag kwam ik er achter dat
hij niet meer plaste, dit kwam omdat hij niet meer dronk. Ik heb toen Utrecht
opgebeld, gezegd dat Antef op opname zit te wachten, maar dat hij erg
achteruit ging en niet meer dronk. Een uur later werd ik terug gebeld dat ik
Antef kon komen brengen. Daar aangekomen bleek dat hij aan het uitdrogen was
en gelijk aan het infuus moest. Hij bleef daar op de afdeling intensief care.
Vrijdag morgen is hij met spoed geopereerd. Ik kon om 11:00 opbellen. De ader
bleek op zijn rugmerg te zitten vandaar dat hij niet te zien was. Het was een
ader die hij niet nodig had dus ze hebben hem afgesloten. Ze binden de ader af
en kijken dan wat de bloeddruk doet, als deze niet goed is laten ze de ader
iets los, de hond heeft dan de rest van zijn leven medicijnen nodig. De
operatie was dus goed gelukt. Maandag heb ik hem opgehaald, een klein propje
ziek beest zo op het eerste oog niet mijn Antef. Van zijn kant ook geen
herkenning. Er liep een binnenwaartse hechting vanaf zijn balletjes tot aan
zijn borst, zijn buik was blauw, groen paars. Hij was heel stijf en kon bijna
niet lopen. Hij had overal kale plekken van allerlei slangen. Zijn piemeltje
was een beetje ontstoken van de catcher. Ik spoot om de 2 uur een beetje water
in zijn bek met een plastic spuitje. Toen ik die woensdag om 10:00 thuis kwam
om hem water te geven, was er nog steeds geen herkenning.
Hij sjokte nog steeds een beetje
rond als een zombie. Ik kreeg zo mijn twijfels, ik ging met een zwaar hart
weer naar mijn werk, vast in de overtuiging dat ik straks om 12:00 weer
Utrecht moest bellen, ze hadden gezegd dat ik dit kon doen als het niet goed
ging. Maar toen ik om 12:00 thuis kwam stond daar een nog steeds een hele
stijve hond maar hij sprong en kwispelde weer, probeerde zelfs wat geluid te
maken. U kunt wel begrijpen dat ik heel blij was. Vanaf die tijd is hij heel
snel opgeknapt, hij ging weer zelf eten en drinken. Van de operatie is niets
meer te zien. Later ben ik nog ter controle met Antef terug geweest in
Utrecht. Zijn lever was weer normaal en zijn bloed ook. Alleen Antef is nooit
helemaal volgroeid het is een hele simpele hond, die moeite heeft met oriëntatie,
zoals het springen op de stoep of over de drempel. Als ik tussen bomen of
struiken ga staan zit hij met niet. Maar hij is heel lief en ontzettend
zindelijk, hij kan heel goed alleen blijven. Als hij gaat logeren eet hij de
eerste 3 dagen niet. Het is een echt moeders kindje, hij hangt heel erg aan
mij, en moet zelfs niet veel van mijn man weten. Ik zeg altijd maar dat het
een beetje een down syndroom hond is. Het heeft me trouwens met die opname op
intensief care f 3.00,00 gekost. Maar het was me meer dan waard. Het is
inmiddels 3 oktober 2001 Antef is inmiddels 8 jaar en een gezonde en vrolijke
hond.
19-4-2004 Wat ik natuurlijk al
wist Antef heeft staar, volgens de dierenarts heel erg. Hij wordt in mei 11
jaar dus het hoort er bij. Maar ik wist het al. Zijn gebit daar in tegen zag
er heel mooi uit, dus dat tanden poetsen helpt heel goed. Ook zijn oren waren
mooi schoon, ik gebruik sinds een paar maanden oorreiniger van Beaphar (OTAL).
Een paar druppels 2 of 3 keer in de week. Ook ben ik zelf met een pincet
begonnen, om het overtollige haar uit zijn oor te trekken. Niet leuk
natuurlijk maar ik kan het beter zelf steeds doen, dan dat ik het door de
dierenarts moet laten doen. Ik kan gewoon alles met hem doen. Dus buiten de
staar om, gaat het goed met het oudje. 3-5-2007 Antef is inmiddels 14 jaar en heeft af en toe een dip, zoals afgelopen januari. Toen is alles weer goed gekomen, ik ben nog met hem in Noordwijkerhout geweest voor een scan van zijn buik. Zijn lever is niet meer zoals het moet zijn, maar of er nog wat aan valt te doen, konden ze niet met zekerheid zeggen. Met de medicijnen die hij toen heeft gehad is hij weer opgeknapt. Maar afgelopen maandag heeft hij weer lopen spugen, en is dan gelijk ook heel down. Hij is doof, en ziet ook niet veel meer. Woensdag en vandaag zondag ben ik met hem bij de dierenarts geweest. Hij heeft een prik gehad en pillen tegen de misselijkheid. Als dit niet werkt krijgt hij net als in januari prednison pillen. Nu maar weer afwachten, hij vindt ballen gehakt heel lekker, dus dan mager rundergehakt met een ei en een beschuit, dus geen kruiden. En daar gewoon ballen van draaien en dan in een klein beetje boter bakken. Afdoen met een stuk keukenpapier voor het vet weg te halen. | |||||
|
|
