Het beminde hondje van Rieke & Wim heeft de benen genomen, de pootjes. Hij knabbelde het lijntje los en liet de boel de boel. Sir Paddy ging op stap. In zijn onbeschadigde vertrouwen in de mensenwereld is hij welgemoed aan de wandel gegaan. Hij was 2 straten lang de hort op. Toen ging ergens een deur open en daarbinnen in het andere huis waren 4 hondjes te horen en te zien. Sir Paddy is een nieuwsgierige hond. Wat doe je als je een nieuwsgierige hond bent en ook nog vertrouwenvol en onbedeesd? Juist. Sir Paddy stapte binnen in het huis van de vrolijke hondjes en de dierenlievende mensen. Hij werd als een weggelopen vorst onthaald: met water en brokjes en wat al meer? Wat doe je met een onbekende, maar elitaire hond op bij jou bezoek?

Je wilt weten wie zijn baasje is, of hij is verdwaald of weggelopen… 

Doordat sir doodgemoedereerd zijn riem én halsbandje had afgekloven vlak voor zijn pardoese vertrek, kon niemand van de vriendelijke mensen achterhalen van wie dit schattige gasthondje was, de persoonsgegevens waren er niet. Het programma voor verdwenen honden (en katten) werd daarom in werking gesteld, de instanties ingeschakeld en toen was het wachten óp.

Maar in Huize Hondjekwijt was de paniek uitgebroken. Paddy’s vrouwtje huilde van verdriet, zijn baasje was zwijgzaam en mopperde doodongerust. Stad en land werden afgezocht, de buurtjes, de vrienden, de wijkbewoners zochten mee. Sir Paddy was weg, en op alle roepen en fluiten bleef het akelig stil. Geen hondje te zien, geen spoor van hem te bekennen. Waar ben je nou? Blaf dan, blaf en kom rennen, kom terug! Wat een verdriet, angst en onzekerheid en wat een onbarmhartige machteloosheid.

Toen werd het nacht en een grote herfstspin klauterde langdradig over de arm van Paddy’s vrouwtje. Maar ze had zo’n verdriet dat ze de spin niet opmerkte, en dat moet in de krant, want ze is doodsbang voor spinnen, vooral als ze over haar arm kruipen. Ik wil maar aanduiden hoe groot het verdriet van Paddy’s vrouwtje moet zijn geweest. En dit: een spin in de nacht, brengt vreugde onverwacht. Het was hard nodig dat de vreugde, in de vorm van sir Paddy, zou weerkeren. En de spin kreeg gelijk.

Na een gebroken ontbijt, geoffreerd door goede, meelevende vrienden, kwam via de telefoon eindelijk het bericht binnen dat de kleine sir als een lief en bemind hondje afwachtend verbleef in het gastvrije huis met de 4 andere hondjes. Doodmoe maar opgelucht blij werd hij opgehaald door zijn baasjes. Sir Paddy kreeg geen beloning voor goed gedrag, maar zijn vrouwtje heeft hem bevrijd geknuffeld.

Iedereen was van slag. Ook sir Paddy himself. Er werd van moeheid geslapen tot diep in de middag en om 16.00 uur werd het ontbijt nog eens dunnetjes overgedaan. Eet smakelijk, nu kon het weer. En verder?

Paddyman krjgt een nieuwe halsband en een nieuwe lijn: alles van ijzer. De kleine bijter zal ijzer niet snel de baas zijn. Het lijkt onvriendelijk, een ijzeren ketting, maar in dit geval is het dat zeker niet.

Een weggelopen hond geeft stress, omdat een hond niet weg moet lopen maar thuis hoort te zijn, waar hij wordt bemind en verzorgd. Maar misschien, heel misschien, is het wegloopgedrag van sir Paddy gewoon het ingebouwde instinct van de mannetjeshond, sir is immers al ouder dan 1 jaar en intussen denkelijk wel geslachtsrijp. En wie weet het niet: de elitaire adel houdt nogal van snelle slippertjes, ook in deze eeuw, en dat geldt eveneens voor zulke nobele hondjes, voor de reutjes, wel te verstaan. Ik denk het maar, vanwege een onderbouwde verklaring voor het wegloopgedrag van onze geliefde hond. Hoewel, het is allemaal niet wetenschappelijk bewezen. Maar het volk wil ook wat, al is het maar een praatje. En de hond, ónze hond, is terug. Daar gaat het om in dit verhaal.

Ine Verhoeven

Op de terugweg van vakantie in Drenthe kwamen ze bij me aan, mijn 2 Bossche vrienden en hun hondje. Het beestje is een borderterriër. Hij luistert nieuwsgierig naar je als je Paddy roept.

We dronken lekkere cappuccino terwijl Paddy op onderzoek door de kamer snuffelde. In het overjarige speelhoekje voor de kleinkinderen lagen de bal en het bot, van plastic en onlangs bij de Boerenbond in Ravenstein expliciet voor hem gekocht. Slimmerik Paddy vond de bal én het bot, besloot het bot mee te slepen en speelde ermee. Knap, zei het bottenhuidje, want het was van slecht plastic gemaakt en Paddy’s tandjes zijn goed stevig. Baasje Wim redde hem van de plastic snippers en besloot het ondeugdelijke bot weg te leggen. Goed zo. Ik schotelde ons hondje water voor in een porseleinen bord met blauwe rozen. Het rijkelijke van het leven hoort bij hem, vind ik. Hij dronk gewichtig en welopgevoed, werkelijk waar. Ik klopte hem ter goedkeuring en veegde langs zijn baardje. Paddy is volgens mij een knuffel van de hoogste orde. Hij speelde heel elitair op het nieuwe vloerkleed, de Gabbeh, en paste in stijl bij het klassieke interieur. Paddy is een bontonhondje, koningin Beatrix heeft ook zulke borders. Ik kan het begrijpen, ze zijn honden van goed gedrag en hanteerbaar genoeg. Deze nobele eigenschappen, en de koninklijke eigenares van borders, hebben er wellicht voor gezorgd dat ze hondjes van standing zijn.

En o, kijk eens, Paddy oogde weer eens schattig, hij was pas geplukt. Maar Paddy oogt altijd schattig, geplukt of niet. Ook als hij een harige wolbol is en als levend pluisbeest door zijn leventje en de huiskamer dartelt, oogt hij schattig. Paddy is gewoon een schattige hond.

In de hoek naast de grote kast snuffelde hij gedreven en ontdekte de waskaars met de afdruk van Brigida van Noorbeek, de heilige voorspreekster voor vee. Hij ging eraan likken en sleepte ermee. Waar was die kaars van gemaakt? Hij was er zichtbaar opgetogen van. En de kaars werd weggezet.

We aten soep, maar Paddy niet, hij zou later zijn hondendineetje krijgen, precies zoals het hoort. Ik opperde dat sir Paddy, zo noem ik hem, misschien een plasje moest doen? Maar dat hoefde kennelijk nog niet. Baasje Wim en vrouwtje Rieke zouden nu gauw verdergaan, ze waren immers op doorreis naar huis? Maar eerst kwamen er nog cadeautjes aan te pas, vanwege vrouwtjes verjaardag op 17 augustus. Paddy en ik gingen voor haar een roze pakketje met een lila bloemetje erop uit de voorraadkamer halen. Paddy hield het houten uiteinde van het pakketje in zijn bekje en zo reikten we Rieke het cadeautje aan. In het pakketje zat een vlindervangnetje, het was rood omringd en versierd met lieveheersbeestjesstippels. Het was dus geen vlinder maar een lieveheersbeestjesvangnetje. Paddy vond het leuk, hapsnuf, en Rieke ook, zij lachte. Er kwam nog een romantisch handtasje tevoorschijn, van kant en fluweel en met ruches, twijfelachtig chic en grappig ouderwets. Sir Paddy zat nog even bij me op schoot en likte mijn oor nat. Aanhankelijk keek hij waar vrouwtje Rieke zich bevond, dat hield hij heel goed in de gaten. Vriend Frans was nog even gekomen en onze border begroette hem met vertrouwenvol enthousiasme. Terecht, Paddy heeft duidelijk kennis van zaken en mensen. Hij kreeg links en rechts een aai van Frans, en nog extra klopjes ter bemoediging. Toen zijn ze vertrokken, het driespan. We zwaaiden hen na en voorbij was de maandagse visitepret.

Op mijn Seasonstafeltje staat Bartje uit Drenthe, een lieflijk vakantiekleinood, van Rieke & Wim gekregen. Drentse Bartje zal me in de toekomst herinneren aan het korte maar heerlijke bezoek van twee lieve mensen en een dot van een hond. © I.V.