Frans bij Slott Haringe, Zweden 2008

77 is volgens mij het getal van de verwondering, de heelheid en de krachtigheid. Ik denk dat al heel lang. 77 fascineerde me vroeger al. 77 dwingt mijn respect af. 77 is bijbels getekend. 77 biedt verlossing en vergeving. 77 is dubbele volheid, is volheid ten top. 77 staat voor de hoogste wijsheid. 77 behelst de volkomen vergeving. 77 bevestigt wie je ten diepste bent.

77 jaar en 77 keer 77 verwonderlijk ben jij, lieve Frans, mens naar mijn hart, mens van heelheid, van heel maken, mens van mooiheid naar lichaam en geest, mens van wijsheid, van wikken en wegen; altijd weer ben jij in wijsheid en rechtvaardigheid bij een vraagstuk tot de humane oplossing gekomen, zoals Salomon destijds de ware rechtspreker was in wijsheid, eerlijkheid en humaniteit.

77. Die verre tweeling 77 is sneller bij ons gearriveerd dan we hadden vermoed, de tijd lijkt lankmoedig en rustig te bestaan, maar niets is minder waar, de tijd is onstuitbaar en snel. Maar eerlijk gezegd: ze staan je wel goed, die 77. Gedegen mens en priester als je bent, komt het me voor als een bekroning, als een kronende hoofdtooi van 77 glansvolle pareltjes, geschenk van God gegeven, teder denkbeeldig op je lieve hoofd geplaatst. Wat een weelde! 77 keer proficiat, Frans: één pareltje per jaar.

Woordje van Ine

De mijlpaal en het woord

Vanmiddag, lieve Ine, ben jij het stralende middelpunt. Hier in de heerlijke bossen van Walrick vieren we je vijfenzestigste verjaardag. Een hartelijk proficiat! En vooral: een hoopvolle, vertrouwenvolle toekomst!

Vijfenzestig jaar: een kernjaar. Het woordenboek Van Dale kent echter alleen het woord: de vijfenzestigpluspas. Een lichte teleurstelling! Het Groot Getallenboek is wat vrolijker gestemd. Ik lees in het boek: Numero deus impare gaudet – de goden houden van oneven getallen. Dat geeft het oneven getal 65 een prettigere waarde: de goden vinden 65 beter dan 64!  En een andere uitspraak luidt: ‘De macht van de kleine luiden ligt in het getal’. Vrij vertaald mag je zeggen: hoe hoger de macht van de leeftijd, hoe sterker de mens. Mundus vult decipi, mag je ook zeggen. De wereld wil bedrogen worden.

Nu we toch aan het filosoferen zijn: mag ik een ogenblik verder stilstaan bij de ontleding van het getal 65? 65 bevat het getal zes en het getal 5.

Het getal 5: Er zijn vijf dwaze en vijf wijze vrouwen volgens de bijbel. Jou, Ine, rekenen we uiteraard tot een van de vijf wijze vrouwen. Je hebt God en je medemens evenwichtig lief, je bent een aimabele vrouw, je gedichten spreken van grote levenswijsheid.

Het getal 6: Zes verwijst naar de schepping van de mens op de zesde dag. En Jezus worden zes humane eigenschappen toegeschreven: honger stillen, dorst lessen, vreemdelingen opvangen, naakten kleden, zieken ondersteunen, gevangenen bezoeken. Dit program heb je je eigen gemaakt. Niet voor niets zet je OFS achter je naam: ten teken dat je edelmoedig aan de kant staat van de mensen die het moeilijk hebben.

6 min 5 is 1: Het getal een staat voor de ene God, voor de God die mensen wil bevrijden uit onmacht en onvermogen. Ook jij bent een van inborst en een van ziel. Compromissen sluiten ligt je niet. Je hebt je eigen visie, die handhaaf je, maar je leven wordt tevens gekenmerkt door zelfkritiek en barmhartigheid, het getuigt van levenswijsheid.

6 plus 5 is 11: Het verwijst naar de elf apostelen die met vallen en opstaan Jezus trouw bleven. Ook jij bent trouw. Trouw aan je principes, en vooral trouw aan Patricia, aan Arold, aan Asha, aan Conner en aan Flemming, trouw aan wie je lief zijn.

6 maal 5 is 30: Alle grote mensen in de bijbel worden door God geroepen als ze dertig jaar zijn, een symbolisch getal voor volwassenheid. Dan krijgen ze de nadrukkelijke opdracht om het rijk Gods ten goede te realiseren. Ook jij voelde je, toen je volwassen en zelfstandig werd, door God geroepen om op jouw wijze het rijk Gods te realiseren.

Jij bent ook door God geroepen om dichter te zijn. Je spirituele achtergrond klinkt door in veel van je gedichten. Ik las deze week nog eens in je bundels. Je gedichten zijn rijk van inhoud, gaan tot de kern van het menszijn, zijn geschreven in perfect Nederlands en in prachtig ritme neergezet. Je hebt een groot literair vermogen. Terecht zijn gedichten van je in liedvorm verschenen.

Als we 6 en 5 omkeren, krijgen we 56: Toen je 56 was - in het jaar 1999 - waren we samen eens in Kevelaar. Ik schreef toen onder andere deze impressie: ‘Al wachtende sla ik een man van ongeveer zeventig en een vrouw van even zestig gade, ik zie hoe attent ze voor elkaar zijn, hoe ze in grote tederheid met elkaar omgaan, ze maken het samen ouder worden tot iets heel moois. Maar weemoed overvalt me ofschoon het weer toch heerlijk is. Ik bedenk: over een tiental jaren zijn deze tedere mensen voorbij: hun genegenheid zal vergeten zijn, ze zullen tot niets geworden zijn. Misschien hangt er ergens nog wel een foto in het huis van de kinderen, maar die zal steeds minder frequent afgestoft worden.’ Ja, soms schrijf je over jezelf en over degene die je mag liefhebben!

Maar de allerlaatste dagen van 1999 waren we ook samen in Zweden, bij Patricia. Het was ijskoud, we liepen in de nacht van de jaarwisseling buiten in de felle kou bij het slot van de koning, we sloten ons aan bij een heel lange rij wachtenden om een warme hot dog te bemachtigen; en toen we eindelijk aan de beurt waren, bevroren de hete worstjes in no time in onze handen. Maar het was een prachtige ervaring samen de wisseling van de eeuw in Zweden te mogen meemaken.

En nu ben je 65! Van het getal 65 is weinig bekend. Nou ja: het scheikundige element met atoomnummer 65 is Terbium (Tb). En de toegangscode voor internationale gesprekken naar Singapore is 65. Hoe jouw nieuwe levensjaar wordt, weten we niet, maar wij zullen het met alle liefde naar jou toe inkleuren. Je bent het waard in alle opzichten: als mens, als vrouw, als moeder, als oma, als vriendin, als dichter.

Tenslotte: je vertelde me onlangs dat je als kind heel gelukkig was als je met je verjaardag een boek kreeg, iets anders hoefde niet, zei je. Ik wil je daarom een boek geven als significant aandenken, het laatste boek van de dichter en schrijver die jou bijzonder inspireert: Huub Oosterhuis. Het boek met de karakteristieke naam Wie bestaat moge je tot inspiratie en bemoediging zijn. Hoe het ook zij: Jij bestaat en daarom 65 maal van harte proficiat, jij, onze lieve Ine.

Frans Boddeke

Sint-Walrick, zondag 30 maart 2008.

Ine ontvangt van Frans het boek WIE BESTAAT van Huub Oosterhuis.

 

 

 

IN MEMORIAM TILLY TEULINGS

†

Namens de Orde van Franciscaanse Seculieren beter bekend als de Derde Orde wil ik jou nog even toespreken. En hoewel jouw stoffelijk overschot hier niet aanwezig is, omdat je uit pure naastenliefde ook na jouw dood nog iets van jou via de medische wetenschap aan de mensheid wilde schenken, spreek ik je toch graag rechtstreeks toe. Op 3 oktober 1936 werd je lid van onze orde en een jaar later deed je je professie en werd je definitief in onze orde opgenomen. In al die 72 jaar was je een trouw lid van onze orde. Vele jaren heb je ook je tijd en energie gegeven als bestuurslid en tot je 92^e jaar was je een trouwe bezoekster van onze maandelijkse bijeenkomsten, die je nooit hebt overgeslagen. Je hebt je gelofte als volgeling van Franciscus van Assisie je leven lang consequent in praktijk gebracht door de sobere maar altijd blije wijze waarop jij invulling gaf aan het leven van alle dag.

De ontwikkelingen in Kerk en Maatschappij volgde je nauwlettend en ook al was je het met sommige veranderingen en opvattingen niet altijd eens, toch had je er begrip voor dat anderen er anders over dachten. In onze bijeenkomsten hebben wij jouw mening en oordeel altijd gerespecteerd want wij merkten dat jij over de onderwerpen die wij bespraken altijd goed had nagedacht. Je had er daarom veel spijt van dat je, gedwongen door je leeftijd, er niet meer bij kon zijn.

Beste Tilly, zuster in St. Frans, namens al je medezusters- en broeders danken wij jou vanaf deze plaats voor je onvoorwaardelijke trouw gedurende ruim 72 jaar en voor je vriendschap, medeleven en belangstelling, maar vooral voor je altijd blije lach en humeur.

Jij was niet bang voor de dood, je zag er zelfs naar uit. Ik wil daarom dit in memoriam graag beëindigen met het laatste vers uit het Zonnelied van Franciscus, het lied waarin Franciscus aan het eind van zijn leven God dankt voor broeder Zon en zuster Maan voor zuster water en broeder Wind en waarna hij zijn loflied op de schepping als volgt besluit:

Wees geloofd, mijn Heer door onze zuster

de lichamelijke dood

waaraan geen levend mens kan ontkomen.

Gelukkig zij die de dood zal verrassen

in Uw allerheiligste genade.

Want het oordeel kan hun niet deren.

In dankbare herinnering nemen wij afscheid van onze dierbare medezuster Tilly Teulings en wij bidden dat de Zoete Moeder en Vader Franciscus haar begeleiden naar het Paradijs.

Beste Tilly vanaf deze plaats groet ik jou namens onze orde voor de laatste maal met onze franciscaanse groet: Pax et Bonum, Vrede en alle Goeds.

Paul van Hoek, minister OFS afdeling Den Bosch

 

 

 

 

Lieve Diny & Harrie

Bij Rembrandt, meester van Licht & Schaduw.

 

Veertig jaren licht en donker

Veertig jaren schaduwkant

Veertig jaren vreugd beleven

Veertig jaren hand in hand.

 

Veertig jaren samen lachen

Veertig jaren soms een traan

Veertig jaren alles delen

Veertig jaren samengaan.

 

Mag de toekomst je verwarmen

Mag de toekomst met je zijn

Mag de toekomst heilig wezen

Maak van alles een festijn:

 

Nu de dagen korter worden

Nu de jaren tellen gaan

Nu de trektocht door je leven

Licht en donker doet verstaan.

 

Wees gelukkig en tevreden

Blijf van mens tot mens bewust

Tel de zegen, niet de plagen

Weet je vriendschap, weet je rust.

 

Weet dat mensen van je houden

Weet de liefde van je kind

Weet dat zij je verder dragen

Weet je ook door ons bemind.

 

Moge tijd van licht en donker

Moge alle schaduwkant

Mogen alle zielsmomenten

Zegen brengen van Gods hand.

 

In dankbaarheid, 17 december 2006

Frans Boddeke & Ine Verhoeven

 

Ben is geboren, kleinzoon van mijn vriendin. Wat doe je als je mag vernemen dat er weer een nieuwe wereldburger in je kring is bijgekomen? Feliciteren is wel het minste, maar een extra woordje schrijven naar moeder en kind, naar papa, oma en opa, maakt jouw vreugdeaandeel een beetje mooier, dieper ook. Ik had daarom op de 4^de november alvast een gedichtje geschreven voor de kleine man, want mijn vriendins nieuwsgierigheid is niet te beteugelen en ze had bij de echo van dochterliefs kindje goed gekeken en toen blij vermoed dat het een jongetje was, ik wist het dus.  

~~~

Bij de olifanten komen bij een nieuwe geboorte de olifanten uit de troep beurtelings naar de boreling kijken. Dat vind ik altijd zó aandoenlijk om te zien: teder raken ze de kleine aan met hun voorzichtige slurf. Wat gaat er in ze om? Ze zijn duidelijk ontroerd, voor zover ik dat denk te kunnen ontleden. Met hun voorzichtigheid drukken ze hun welkom uit. Dat zijn dan de dieren nog maar, met hun primitieve natuur.

~~~

Bij de mensen is er de kraamvisite, om de vreugde te delen van moeder en kind, van papa, van broertje en zusje; om het nieuwe mensje te begroeten. Er gaat veel in ze om. Ze zijn duidelijk ontroerd. Welkom jij, mensenkind, welkom jij, kleine man, zo kwetsbaar pril, juist geboren; nieuwe toekomst, levensweg nog ongewis, nog veel te leren, nog veel te doen; klein nieuw leven, helemaal nieuw; het ga je goed. De menselijke tederheid voor de boreling is primitief, van vroeger uit: mensen hebben hun kinderen lief, moeders zijn verrukt met hun kroost.

~~~

Vanuit mijn eigen moederlijke herinnering en moederlijke gevoelen, intussen oud en primitief, tekende ik dit nieuwe minneliedje op, vandaag aan de kleine Ben gewijd. Met mijn allerbeste wensen.

 

Mijn kindeke klein

~

Mijn naasteke, mijn liefsteke

Mijn kindeke, mijn vrindeke

Mijn wezerke, mijn godeke

Mijn harteke, mijn smarteke

~

Mijn spelerke, mijn huilerke

Mijn lacherke, mijn pruilerke

Mijn slaperke, mijn dromerke

Mijn lieverke, mijn traneke

~

Mijn kindeke klein.

~

Ine Verhoeven 4/7 november 2006

 

 

 

 

 

75: de leeftijd begint lichtelijk verontrustend te worden.

75: de tijd gaat - als je niet goed oppast op je levensstijl - over in eeuwigheid.

75: op zijn 75^ste verjaardag schreef de dichter Jan Luyken, die leefde van 1649-1712, deze gedachten:

 

‘Droom is ’t leven, anders niet; ’t Glijdt voorbij gelijk een vliet, die langs steile boorden schiet zonder ooyt te keeren…

Droevig! Wie kan ’t weeren?

’t Huis van vel, en vlees, en been, slaat aan het kraaken, d’oogen waaken, met de dood in duysterheen.’

 

Een sombere visie van Jan. Misschien heeft Jan Luyken zich met dit gedicht Air laten beïnvloeden door Prediker die de beroemde woorden schreef:

‘Lucht en leegte, lucht en leegte, alles is leegte.’

Maar Luyken was desondanks een optimistische gelovige. Zo dicht hij over God:

‘Dat God niet verre woont, in een troon hoog boven maan en sterren, maar zo dat ik u, o God, bevond te zijn den grond van mijnen grond. Dies ben ik blij dat Gy, mijn hoog beminden, mij nader zyt dan al mijn naaste vrinden… ik smolt in God, myn lief, wy wierden beide één geest, één hemels vlees en bloed.’

Dit horende heeft een 75-jarige een zonnige toekomst, loopt het leven voor hem minder slecht af dan je zou kunnen denken.

 

75: is een mooi afgerond getal. Het is geen bijbels getal.

75: het element met atoomgetal 75 heet rhenium (Re), is een zeer zeldzaam en hard zilverwit metaal. Of ik zeer zeldzaam ben, och waarom niet, zilverwit ben ik wel, hopelijk ben ik niet van hard metaal.

75: paus 75 was Eugenius 1. Hij werd tot paus gekozen in het jaar 654, nog voor zijn voorganger dood was. Hij had grote moeilijkheden met keizer Constans inzake de leer van de goddelijke en de menselijke natuur van Christus. Keizer Constans wilde de paus daarom hardhandig aanpakken, maar paus Eugenius voorzag de bui en ging zomaar ineens hemelen. Hij mocht net geen 75 worden. Beroering in de kerk is dus niet alleen van deze tijd.

Míjn leven was in ieder geval een leven van allerlei beroeringen. Toch leef ik graag. Ik houd van het leven. Ik houd van jullie. Ik ben gelukkig met Ine, onlangs terechte winnares van de publieksprijs van het dagblad Trouw, - zij is als het ware al jaren míjn publiekprijs - ik ben gelukkig met jullie, mijn familie, mijn vrienden en vooral ook met jullie, mijn confraters. Ik voel me paradoxaal genoeg ’n steeds meer verlost mens.

 

 

75: Mijn gezondheid is niet die van rhenium, niet van hard metaal. Maar ik kan nog steeds voortgaan en beter: voorgaan in liturgie, ik mag nog steeds het woord Gods verkondigen, ik mag nog steeds samen met Ine allerlei mooie gedichten en gedachten op schrift stellen, zoals in de maandbladen de Roerom en de Gerardusklok.

 

75: Velen hebben gevraagd of ik op deze leeftijd nog bepaalde wensen heb. Graag mag ik hierop als antwoord de dichter John O’Mill aanhalen:

 

De grijsaard heeft me laatst onthuld

Wat heel zijn leven heeft bedorven:

Zijn liefste wens werd niet vervuld:

hij was zo graag jong gestorven.

 

Ik dank jullie voor jullie lieve aanwezigheid. Hartelijk dank voor jullie meeleven in woord en geschenk. In het bijzonder dank aan: zuster Ferdinanda, Adelheid, Harry, Karel, Gerard, Josette, Guusje en Bets de Groot. Het waren allemaal troostrijke gedachten, die jullie gepassioneerd naar voren brachten. En jij, lieve Ine, heel hartelijk dank voor het puike organiseren van deze middag. Ik was er eerst niet voor om deze leeftijd groots te vieren, maar op jou eigen sterke, liefdevolle wijze heb je toch van deze dag iets heerlijks gemaakt. Dank je wel.

 

En nu:

 

Hoe zal de toekomst worden? Ik denk aan Etty Hillesum, joodse vrouw van 27, die bij alle bedreigingen – en dat waren er vele, het waren zelfs dodelijke bedreigingen – vasthield aan de mooiheid van het leven in God. Samen met Ine mocht ik over haar vele lezingen geven, samen mochten we zelfs twee werkjes schrijven over Etty Hillesum.  
Ik haal daarom tot slot van dit bedankwoord graag het optimistische woord aan dat Etty Hillesum schreef tijdens de ondergang van haar en onze Joodse zusters en broeders:

‘Enfin, ik ben toch in Gods hand (…). Ik ga een weg en ik word geleid op die weg (…). Je hebt me zo rijk gemaakt, mijn God, laat me ook met volle handen uit mogen delen.’

 

Het ga ons goed.

 

Catharinahof 24 september 2006.

 

 

 

 

 

JansenErvenDag

13 augustus 2006.

 

Met dank aan Joop & Veronica Simons ~ Jansen!

MENSEN ZIJN WE

~

Mensen zijn we, mensen.

Laten we omzien naar elkaar.

Laten we Brood zijn voor elkaar.

Laten we samen de Beker drinken.

~

Mensen zijn we, mensen.

Laten we klaarstaan voor elkaar.

Laten we bouwen met elkaar.

Laten we samen de noden verstaan.

~

Mensen zijn we, mensen.

Laten we omgaan met elkaar.

Laten we doorgaan met elkaar.

Laten we samen de vrede maken.

~

Mensen zijn we, mensen.

Laten we goed zijn voor elkaar.

Laten we feesten met elkaar.

Laten we samen de tranen drogen.

 

Mensen zijn we, mensen.

Laten we omzien naar elkaar.

Laten we Brood zijn voor elkaar.

Laten we samen de Beker drinken.

© 2006 Ine Verhoeven

 

 

Phily Burgerhof 65 jaar ~ 17 mei 2006

De meimaand is bloeimaand, maand van nieuw leven.

De meimaand ontleent haar naam aan Maja de godin van alle moeders of wellicht aan Maiesta, de godin van de lente.

De meimaand is van ouds voor katholieken de maand van Maria, de moeder van Jezus.

De meimaand kent gedenkdagen, dagen van terugkijken, dagen van herinnering:

Op 4 mei memoreren we in dankbaarheid onze doden van de tweede wereldoorlog.

Op 5 mei vieren we onze bevrijding uit het oorlogskwaad.

Op 6 mei koesteren de volgelingen van Pim Fortuyn de dag van Vrije Meningsuiting.

En op iedere 17e mei gedenken we in dankbaarheid jouw verjaardag, Phily.

 

Op deze 17^e mei denken we terug aan je geboortedag op 17 mei 1941. Op die dag kreeg je de naam Philomena Burgerhof. Philomena betekent liefhebster van kleine dieren, liefhebster van katten. En Burgerhof komt van burcht en burcht betekent bescherming, en het begrip hof is o.a. een verwijzing naar een mooie, rijke plaats van bloemen en planten.

Je draagt dus al 65 jaar een zinvolle en heel schone naam mee.

 

Wat gebeurde er in jouw geboortejaar 1941?

1941 staat in het teken van bezetting en oorlog. Het Duitse oorlogsschip ‘de Bismarck’ wordt tot zinken gebracht, troepen vallen Rusland binnen, het Amerikaanse Pearl Harbor wordt aangevallen, de terreur tegen het joodse volk wordt steeds kwalijker, de eerste illegale krant van het Parool verschijnt, de eerste vrouwelijke chirurg doet haar intrede, het boek ‘Ciske de rat’ van Piet Bakker komt uit, de eerste ‘Heer Bommel en Tom Poes’ ziet het levenslicht, en de Ramblers oogsten groot succes met ‘Als sterren flonk’rend aan de hemel staan’ en met het lied ‘Dag schatteboutje’, vast wel geschreven naar aanleiding van jouw geboortedag, Phily.

En de Amsterdamse jodin Etty Hillesum begint in 1941 met het schrijven van haar eigentijdse belevenissen. Haar ontroerende dagboeken zijn wereldberoemd geworden en werden in Nederland uitgegeven onder de naam ‘Het verstoorde leven’ en later onder de naam ‘De nagelaten geschriften van Etty Hillesum 1941-1943’.

 

1941 was dus een veelbewogen jaar, zoals eigenlijk alle volgende vijfenzestig jaren in vele opzichten veelbewogen zullen zijn. Je hebt in deze 65 jaar, Phily, veel meegemaakt aan lief en leed, aan vreugde en verdriet, aan licht en duisternis, aan goede en slechte tijden.

Ook heb je in deze 65 jaren de maatschappij ingrijpend zien veranderen, de religie een ander accent zien krijgen, de economie aanzienlijk zien verbeteren. Zo kwam er voor iedere 65-jarige de veelgeprezen AOW.

Ook op technisch gebied is veel veranderd. Zo is er heden ten dage voor ieder van ons digitale televisie mogelijk, eenieder heeft wel een mobieltje, de auto is algemeen bezit geworden, en vooral de computer behoort bij het dagelijkse comfort. De computer heeft in iedere geval jou een stimulans ten leven gegeven, heeft je eigenwaarde en blijmoedigheid gegeven. De computer heeft je door je interesse voor dit fenomeen meer mens gemaakt, zelfbewuster, zelfstandiger; er werd een nieuwe wereld geopend, er lag een nieuwe dimensie.

 

Je leven overziend bewonder ik je omdat je in vaak moeilijke omstandigheden geen kopje onder bent gegaan, je niet bent blijven steken in teleurstelling, je bent zelfstandig gebleven, niet afhankelijk ván, je hebt je eigen boontjes weten te doppen ondanks alles.

 

In 1941, je geboortejaar, begon Etty Hillesum, Nederlandse jodin, hoogst begaafd, hoogst sociaal en hoogst religieus haar gedachten op schrift te stellen. In elf cahiers heeft zij haar leven beschreven, haar omgaan met leven en dood, haar omgaan met God en de medemens. Miljoenen mensen over heel de wereld hebben in de loop der tijd veel kracht geput uit haar woorden. Samen met Ine mocht ik twee boekjes over haar schrijven, samen met Ine mocht ik door heel het land lezingen gegeven over deze verwonderlijk sterke vrouw, die vrijwillig naar Westerbork ging om haar volk tot steun te zijn, en die op 29-jarige leeftijd werd omgebracht in het concentratiekamp Auschwitz.

Ik wil graag dit woordje eindigen met een tekst van Etty, een tekst die veel mensen over heel de wereld bemoedigt en inspireert, en die wellicht ook jou goed kan doen in je omgaan met het leven en zijn soms ongewisse, onverhoedse verwikkelingen.

Etty schrijft:

‘En nu voel ik hoeveel het is geweest dat je me te dragen hebt gegeven. Zoveel moois en zoveel moeilijks. En het moeilijke is, zodra ik me bereid toonde het te dragen, altijd weer veranderd in iets moois. … Maar ik aanvaard alles uit jouw handen, mijn God, zoals het komt. Ik weet dat het altijd goed is. Ik heb ervaren dat men, door al het zware te dragen, het verkeren kan in het goede.’

 

Lieve Phily. moge deze bemoedigende kijk op het leven ook jouw deel zijn.

Moge het goede in je leven het steeds winnen van het kwade, van het nare.

Moge je de komende tijd sterk in het leven blijven staan samen met hen die je lief zijn.

Dat wens ik je van harte toe, lieve Phily. Een zonnige tijd, te beginnen op deze 17^e mei.

 

 

 

Frans Boddeke

 

Vught, 17 mei 2006, Hotel Vught

 

 

Philomena

 

Kleine meisjes, kleine dromen, kleine zorgen, klein verdriet

Kleine meisjes, poppenmoeder, limonade met een riet

Kleine meisjes, onbekommerd spelen in de grote straat

Kleine meisjes, mooie dromen hoe het leven verdergaat.

 

Tienermeisjes, queeniehakjes, open schoentjes, wijde rok

Tienermeisjes, Elvis Presley, leuke jongens, klein gejok

Tienermeisjes, pettycoatjes, roze linten in je haar

Tienermeisjes, blozend lachen, kermis, braderie, vandaar.

 

Grote meisjes, niet te stuiten, grote mannen willen jou

Grote meisjes, mooie krullen, lief gezicht met ogen blauw

Grote meisjes, rode mondjes, chique jurkjes, foxtrot, wals

Grote meisjes, hartenkloppen, zachte kussen in je hals.

 

Vrouw geworden, grote dromen, kindje van je liefste mens

Vrouw geworden, toekomstplannen, huisje-boompje is je wens

Vrouw geworden, moederzorgen, weet de wereld te verstaan

Vrouw geworden, kindje sussen: mama laat het lampje aan!

 

Moeders die hun leven wijden aan de wens van man en kind

Moeders die vertrouwen dat hun hart de ander vindt

Moeders die hun lange dagen wachten op het lieve lot

Moeders met hun hart wijd open, moeders met hun hart op slot.

 

In de lengte van je dagen rust je uit van wat eens was

In de lengte van je dagen hef je af en toe het glas

In de lengte van je dagen droom je voort, maar wacht niet meer

In de lengte van je dagen doet het leven minder zeer.

 

Vrouw van vijfenzestig jaren, vrouw die veel vertellen kan

Vrouw van vijfenzestig jaren, kent de wereld, kent de man

Vrouw van vijfenzestig jaren, met pensioen, de klok tikt door

Vrouw van vijfenzestig jaren, dit is jóúw tijd: gá ervoor!

 

Kleine meisjes, kleine weetjes, leer je leven, pluk de dag!

Tienermeisjes, mooie dromen, tijd voor jou nu alles mag

Grote meisjes, toekomstplannen, toch nog steeds die kleine meid?    

Moedervrouwen, grote wijsheid, rijkdom zonder ijdelheid.

 

Ine Verhoeven

Vught, 17 mei 2006

Jarige Flemming,

 

10

(op 5 april 2006)

~

Het is een dag vol feest vandaag

Omdat jij jarig bent

Je wordt zowaar alweer 10 jaar!

Je bent een grote vent!

~

Je eerste kroonjaar is bereikt

Ik zeg: proficiat!

Geniet maar van de tijd die was

Die jaren zijn jóúw schat!

~

Kijk niet te ver vooruit, mijn kind

Maar lééf en pluk de dag

En blijf nog heel lang onze vrind

Wéét, dat je kind-zijn mag!

~

Groei op, jij tienerman in spé

Kleinzoon van vuur en goud

Vergeet je hele leven niet

Hoevéél ik van je houd!

~

Je oma Ine,

met hoed en kushand! Liefs xxxx!!!!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Verjaardag Ine, te vieren op 26 maart 2006 - lunch Pilkington’s Den Bosch.

 

Goede familieleden en vrienden,

 

Namens Ine wil ik jullie van harte welkom heten bij deze lunch aan de voet van de Sint-Jan, het majesteitelijke, culturele en religieuze monument van de Bossche hoofdstad. Het is goed om samen in deze voortreffelijke ambiance de verjaardag van Ine te vieren. Ine, allereerst jij hartelijk gefeliciteerd met de herdenking van jouw geboortedag. Een memorabele dag wensen we je toe, en ook voor dinsdag, de eigenlijke dag, aangename uren. Ik dank je voor deze royale, feestelijke uitnodiging.Jullie allen van harte welkom bij dit feest van Ine. Mag ik jullie even persoonlijk aanspreken?

Pastor Bernard Speekenbrink, jarenlange vriend van Ine en mij, voortreffelijk priester in deze Bossche regio.

Arold, de enige zoon van Ine, met Asha en de twee kleinzonen Conner en Flemming, heerlijke naaste familie.

Patrick, vriendelijke neef van Ine, met Nathalie, uit het nobele Vught.

Mijn zus Miets samen met Floor, van Amsterdammers meelevende Haarlemmers geworden. 

Mijn nicht Miets samen met Wim, Miets schreef een kaartje tijdens mijn ziekte met de woorden: ‘Ik steek een kaarsje op voor jou en Ine’, het droeg bij tot het herstel.

Mijn nicht Veronica samen met Joop, vertrouwde familieleden en vrienden uit het Tilburgse land, we vieren ook een beetje de verjaardag van Veronica die evenals Ine dinsdag jarig is.

Karel van den Heuvel, gerenommeerd leraar en Bossche dirigent maar vooral trouwe vriend.

Frans en Marianne, aangename buren van Ine, en Frans is Ine’s webmaster, kijk maar eens op www.ineverhoeven.tk.

Rieke en Wim, sympathieke vrienden uit Boschveld, goei volk van a tot z, voedsterouders van ons aller Paddy.

Marioes Thuys, bekwame mededraagster van de Lucasparochie, maar vooral lieve vriendin.

Harrie en Diny, heel beminnelijke vrienden uit het prachtdorp Drunen.

Toen de dood mij begin van het jaar trachtte aan te raken, werd zij enerzijds door de kundige behandeling van de artsen verdreven, anderzijds door jullie liefdevolle meeleven. Nogmaals mijn welgemeende dank. In het bijzonder wil ik mijn soulmate Ine van harte dank zeggen. Vanaf het begin van mijn plotselinge ziekte heeft zij mij terzijde gestaan, de nodige zaken geregeld en bemoedigd, ofschoon ze het er zelf zwaar genoeg mee had, het was zichtbaar en voelbaar. Lieve Ine, jij was mijn beste geneesmiddel, jij was de beste arts ten leven.

Bij thuiskomst heb ik voor jou een gedicht geschreven uit dank voor je toewijding, je zorgzaamheid en je gevende liefde. Ik wil het graag lezen op deze dag, op deze dag van jouw verjaardag. Het gedicht heet:

 

Dankjewel

Ik voel me uit mijn evenwicht

ik loop daarom naar buiten

het regent een licht beetje

het is wel behoorlijk guur

al lopend vraag ik me af:

ben ik gelukkig?

ben ik ongelukkig?

wat is het perspectief?          

thuis vind ik een e-mail

ik maak ze open, ze is van

mijn soulmate en dit schrijft

ze op deze druilerige morgen:

dankjewel voor de rijke jaren

dankjewel voor de wijze lessen

dankjewel voor je goede voorbeeld

dankjewel voor jóú

er is dus iemand die van mij houdt

er is dus iemand die om mij geeft

wat een rijkdom te mogen ervaren dat

de e-mail deze naam draagt: de naam Ine  

vandaag zeg ik tegen jou, lieve Ine:

dankjewel voor je heerlijke medeleven

dankjewel voor je oprechte toewijding

dankjewel voor al je innige goedheid

in mijn hart leef je als het meest kostbare

dat ik in deze jaren aan genade mocht ervaren

je maakt waar wat je vanmorgen als lector las:

je daden zijn in God gedaan, jij bent van God.

mogen wij allen hier je een rijke dag bezorgen 

en moge God je een gezegende toekomst geven.

© Frans B.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

Voor Frans

Schildering van Jou

~

Op linnen was met fijne lijnen

Jouw wezen vastgelegd in kleur

Omdat de tijd de mensen doet verdwijnen

En de herinnering aan wie eens was

~

Geen zekerheid kan d’hand der schilder bieden

Geen overlevingskans voor mensen, ook nog niet

Maar kleine vreugde voor de blijvers om te kijken

Naar wie je was, gedegen statig, goed en zacht

~

O, nu mag jij nog van je evenbeeld genieten

Ik hoop nog lang, veel langer dan gedacht

En wie je erven wil, die mag je láter hebben

Maar niet vandaag, nu ik nog metje lach.

© 2006 Ine Verhoeven

 

 

© 2006 Frans Boddeke – Fotografie en schildering Frans van den Heuvel

 

Aanwezigen op 26 maart 2006, Pilkington’s Den Bosch

Frans & Ine

Dank je wel, Frans, voor al het schone dat je me hebt aangereikt in de voorbije jaren.

Je hebt mijn toekomst van tóén gekleurd naar heden met God en goedheid.

Het mag je goed gaan. Het mag ons goed gaan. Deo volente.

~

Rieke & Wim

Dank je wel, Rieke & Wim, voor alle hartelijkheid, voor de bijzondere 3^de dag

van de hoogtijfeesten, voor de nieuwe inspiraties, voor de medemenselijkheid, de gastvrijheid.

Het mag jullie goed gaan. Deo volente.

~

Patrick & Nathalie

Dank je wel, lieve neef en nicht, voor alle vriendelijke en familiale betrokkenheid,

voor jullie open deur en open hart.

Het mag jullie goed gaan, samen met Quinten, de vijfde telg van jullie tak.

Deo volente.

~

Asha & Arold

Dank je wel, zoon en schoondochter, voor jullie warmte,

sympathie en lieve aanwezigheid in mijn leven.

Het mag jullie goed gaan in alles en alles.

Het mag jullie goed gaan, elke beproeving voorbij. Deo volente.

~

Conner & Flemming

Dank je wel, mijn kleinzoons, voor jullie genegenheid, je sprankelende kind zijn,

voor de uren met jullie aanwezigheid.

Het mag jullie goed gaan op de lange weg die voor je ligt, heel goed. Deo volente.

~

Frans & Marianne

Dank je wel, Marianne & Frans, voor jullie goede buurschap.

Als jullie zouden verhuizen, vertrek ik mee.

En dank je, Frans, voor de website die je zo puik voor me verzorgt.

Het mag jullie goed gaan. Deo volente.

~

Karel

Dank je wel, Karel, voor je vriendschap, je trouw en je meeleven,

 dank je wel voor je vertrouwen.

Jij hebt onbeschroomd enkele van mijn teksten prachtig en meesterlijk op muziek gezet.

Ik noem het een wonder. Het mag je goed gaan. Deo volente.

~

Marioes

Dank je wel, Marioes, voor je aandeel in mijn vreugde om mensen.

Met jouw serieuze hartelijkheid heb jij mij vooral als medemens bevestigd.

Ik ervaar jou als een evangelische vrouw, iemand die de goede daad bij het goede woord voegt.

Je hebt mij gastvrijheid verleend in de Lucasparochie, het deed me onvergetelijk deugd.

Het mag je goed gaan. Deo volente.

~

Miets & Floor

Dank je wel, Miets & Floor, voor jullie lieve zuster en zwagerschap,

voor jullie vriendschap.

 Miets, je schreef aan Frans: we moeten zuinig zijn op elkaar.

Dat is me uit het hart gegrepen. We moeten zuinig zijn op elkaar.

Het mag jullie goed gaan. Deo volente.

~

Veronica & Joop

Dank je wel, Veronica & Joop, voor jullie warme harten,

voor jullie oprechte zorgzaamheid, voor jullie familieschap.

Wat zou het leven er sobertjes uitzien zonder jullie lieve aanwezigheid.

Blijf nog heel lang bij ons, met ons. Het mag jullie goed gaan. Deo volente.

~

Bernhard  Speekenbrink

Dank je wel, goede Bernhard, voor je ongekende trouw,

voor je gedegen vriendschap en je pastorale betrokkenheid in mijn leven.

Ik hoop van harte dat je terug ontvangt wat jij de mensen op jouw levensweg

aan goedheid hebt gegeven, en geeft. Het mag je goed gaan. Deo volente.

~

Miets & Wim

Dank je wel, Miets & Wim, voor jullie openstaan voor Frans en mij,

voor de uitnodigingen, voor de gastvrije feesten.

Dank je wel dat jullie me hebben opgenomen in jullie kring.

Heel bijzonder, heel fijn. Het mag jullie goed gaan. Deo volente.

~

Diny & Harrie

Dank je wel, Diny & Harrie, voor jullie heerlijke vriendschap,

jullie evangelische voorbeeld, jullie betrokkenheid bij mensen,

voor jullie trouw.

Als ik aan jullie denk, glimlach ik vanbinnen.

Het mag jullie goed gaan. Deo volente.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

Anneke ~ Johanna Elisabeth ~ Verhoeven - van den Akker

* Eindhoven 29 augustus 1934  † Helvoirt 18 maart 2006

Ik lees op de kaart over Anneke:

Mooi gedaan, geconstateerd, geaccepteerd, en tot het einde prachtig doorgeleefd.

Zonder klagen, zonder vragen. Bedankt geweldige vrouw.

Ik lees op de website van Ine Verhoeven:

We hebben bij haar thuis afscheid van Anneke genomen.

Lieve Anneke, mooie vrouw, edele inborst, prachtmens.

Voor mij is ze een onbeschadigde ziel.

Ze was mooi in haar ontluistering, zoals ze daar te rusten lag.

Waar was haar ziel? Op reis misschien?

Onder het schilderij waarop God zijn heelal bestiert, lag zij neer.

Sereen is de herinnering. Sereen, precies zoals ze zelf is geweest als mens en vrouw.

Sommige mensen zijn heilig van nature. Levenskunst ten top.

Dit lezend en beschouwend zeg ik op deze 23^e maart 2006:

De lente is begonnen. De lente is begonnen.

We vertrouwen Anneke toe aan moeder aarde.

Moge de aarde haar vriendelijk ontvangen en haar in Gods genade tot nieuw leven brengen.

Anneke droeg de namen Johanna Elisabeth.

Johanna betekent: God is genadig, en Elisabeth betekent: God is mijn alles.

Haar namen komen heden tot vervulling en voltooiing: God zij Anneke genadig, God zij voor Anneke alles.

.De lente is begonnen. De lente is begonnen.

Gedicht: O, als je er niet meer bent van Ine Verhoeven:

O als je niet meer bent

O als je weg zult zijn,

je geest gegaan zal zijn,

o als je ziel verdwenen is

uit je verstilde lichaam,

o als je niet meer bent,

van hier gegaan zult zijn,

dan nog zal ik je kennen,

zal ik je noemen bij je naam.

O als je weg zult zijn,

je niet meer voelbaar bent,

er nog maar tasten is en jou

niet vinden, o als je niet

meer bent, je nog maar letters

bent, je nog maar foto bent,

dan nog zal ik je kennen,

zal ik je weten met mijn hart.

O als je weg zult zijn,

je nog maar droom zult zijn,

je nog maar beelden bent die

óók vervagen, o als je ogen

niet meer lachen en hun kleur

vergeten is - gestorven mooi,

dan nog zal ik je kennen,

doe ik je leven waar ik ben.

© Ine Verhoeven

We tekenen haar met kruis van Jezus, de Christus, Hij die bevrijding geeft, Hij die tot voltooiing brengt.

In de naam van de vader, de Zoon en de heilige Geest.

Bedankt geweldige vrouw! Dag Anneke!

Pater Frans Boddeke CSsR, Nicolaaskerk Helvoirt 23 maart 2006.

OVERWEGING 22 FEBRUARI 2003 ~ RICHTING DE 60 ~ Ine Verhoeven.

 

1. Mijn dierbaren,

 

Als MENSEN ONDERWEG - Met Geloof, Hoop en Vrede is ieder van ons vandaag, 22 februari 2003, naar De Wolfsberg gekomen. We kwamen door alle ongewisse godswe­der om hier samen te vieren, te breken en te delen, om elkaar met het Woord te bemoedigen. Zó het leven op een late dag te vieren: ik doe het zo graag.

 

Het leven te vieren. Dat houdt in, dat we niet alleen het leven van 1 mens vieren, maar meer nog elkaars leven bevesti­gen, el­kaars bestaan gedenken; het leven te vieren betekent stilstaan bij onszelf en bij elkaar als de mens die we zijn, die we mochten worden in onze eigen jaren, in onze eigen tijd. Het leven te vieren is vanavond vooral: elkaar te vie­ren.

 

Mogen we genaderijke uren beleven bij deze ­maaltijd van saam­horigheid, van belangstelling en vooral van vrede met elkaar.

 

Laat ons stil zijn, even maar.

 

SLOTOVERWEGING

 

2. Mijn leven beslaat tot nu toe het tijdsbe­stek 1943 ~ 2003. Daartussenin speelt zich een indringende mensen­ge­schiedenis af, onop­vallend, onbekend. Maar terdege vindt het verhaal plaats, het gebeurde, het gebeurt. En het gebeurt aan een mens­je, het gebeurt aan élk mensje, het gaat alle mensjes aan. Elk mens op zich zit vast aan zijn eigen unieke verhaal.

 

KIND VAN DE ANGST

 

Zoals gezegd: elk mens zit vast aan zijn eigen unieke verhaal. En dit geldt voor iedereen die het herkent: Je te ontworstelen aan de bescha­digingen die je opliep door wat-dan-ook is een gevecht, een worsteling a.h.w. met jezelf en met je omgeving, die jou steeds met je pijnen confron­teert - gewoon door niet te weten; door het onherkenbare; doordat niemand de ziel van de ander kan lezen, niemand kan ervaren wat de naaste mens door­maakt, ook al oogt die mens gezond, goed, rustig, gelaten zelfs, of vredig ge­noeg; er is de pijn dus doordat de mensen onwetend zijn, en strikt gezien moet dat ook. Het ten diepste lezen van de ander is zelfs voor heel grote psychologen en psychiaters nogal eens ondoen­lijk. Dit, getuige de vele mis­vattingen bijv. bij rechts­zaken, maatschappelijk werk e.d.

 

Mijn jaren zijn nimmer vlak gebleven, niet kleur­loos, niet rim­pelloos; en als ik eerlijk ben, en dat ben ik, waren het zeer boeiende en uitermate vermoeiende jaren, vol van genade maar meer nog van heel veel 'naakte waarheid'. Werd het jonge kind van anno 1943 het leven aangeprezen als een ge­schon­ken mooi sprookje, dan is dat kind (deels) bedrogen uitge­komen, want het leven is geen mooi zoethoudend sprookje, maar een ernstige op­dracht, een ar­beid, een strijd zelfs, en zoals ik al zei, een gevecht, vooral tegen al het ongewisse, het onbe­grepe­ne, het onbeken­de, het onvatba­re, het onvriende­lijke, alles nog zachtjes uitge­drukt. Strijd, omdat je mens bent.

 

Het enerve­rende leven is goed en vormend gebleken, in alles. En er was toch de schoonheid in mijn leven: van het kind, van het kind te krij­gen, op te voeden en lief te hebben. O ja. Er was met alle jong geluk een veelbelovend gezin ge­sticht. Er lag een toe­komst klaar met duizend goede kansen. Met liefde voor elkaar, met liefde voor de kinderen. Het be­stond echt... Maar ook de mensen eromheen bestonden echt. Met invloeden op je leefwe­reld, die wel afbreuk moesten doen aan wat je moei­zaam pro­beerde op te bouwen. Toch dit: Als de tijd van leven je gegund is, kom je er misschien nog tijdig uit. Dan zie je, dat alles wat je overkomt, overkwam, toch goede vruch­ten in zich kan dragen. Je moet ze wel leren zien, plukken, proeven, smaken. En je moet ermee aan de slag, want anders ben je álles kwijt; is je levenstalent aan je voorbijgegaan, zijn je vreug­dekan­sen óp. Dat is regel­recht grote zonde.

 

DE HERFST, EN VAN GOD

 

Ouder worden is mooi. Is goed. Is thuiskomen. Is vrede berei­ken. Ouder worden is van genade, van rustigheid, van God, en als het kan: van lieve mensen om je heen. Dat is niet iedereen gegeven, het is ook niet aan iedereen besteed, mensen om je heen. Als eenling zie ik graag de mensen, maar gepast, niet te dichtbij; als eenling ben ik graag alleen, maar ook gepast en niet altijd.

 

In de jaren '90 heb ik me losgescheurd van een ver­stikkend oud leefpatroon, van een vastgeroest en onderge­schikt bestaan. Ik heb me vrij­ge­maakt en ben langzaamaan beginnen te ontdekken wie ik was en waar ik stond, niet wie hij was en waar hij stond, niet wie zij waren en waar zij stonden, want dat wist ik wel, meer dan dertig jaren lang; een mensenle­ven lang.

 

Je losmaken, vrij worden, is zwaar werk, het gaat gepaard met ver­driet, met lijden dat verder strekt dan psychisch geweld en fysieke pijn, het smelt beide elementen samen: tot een soms on­draaglijk somatisch ervaren. En je denkt: ik red het niet. En je denkt: ik kom er niet. En je denkt: ik kan het niet. Maar altijd weer is er die onbegrijpelijke oerkracht in je, waarmee je door de dingen heen komt, waarmee je jezelf keer op keer herschept ~ tot je begint te worden, dúrft te worden die je werke­lijk bent. Er is tijd voor nodig, en geduld en liefde­volle aan­dacht, die je jezelf moet durven schenken. Niet als egotripper, niet als autist, maar als de mens die je zijn mag; omdat je bent. Het is wat god gericht: je bent, ik ben. Omdat je ooit leerde dat God Is. En God is: Hij Die Is, Ik Ben Die Is. Maar als je je geplaatst weet in het verder­rij­kende gods­plan, dan mag jij, mag hij, mogen wij, mogen jullie, mogen zij, mag ik zíjn. We hebben wel de taak om onszelf te maken tot wie en wat we zijn kúnnen. En, daarvan ben ik over­tuigd, we hebben de taak om onze zielen van adel te maken. Om onze geest zoda­nig te vor­men, dat we de levens­schoon­heid van God uitdragen, kunnen gaan versprei­den. Onze woorden worden geko­zen, onze vrien­den worden uitge­zocht: we hebben door de tijd ge­leerd te selec­teren. Uit zelf­be­houd, maar ook ter verfraai­ing van onze eigen leefwereld en van die van de ander, die jij naar je toe wilt trekken, met wie jij verder wilt gaan - - - totdat de vluchtige levenstijd ver­stre­ken is, weg. Ik leerde mezelf dat het niet erg meer is om daaraan te denken: weg. Er komt een generatie, en nog een en nog een, na ons, zo is het van God gedacht, ge­pland. Dat kun je aanvaar­den, alleen maar aanvaar­den, niet bevechten, want het wezenlijke te bevechten, schept angst. Angst houdt je af van de rustigheid, van de vredigheid, van de lievigheid. Angst bederft je leven, de tijd die jij hebt, ongewisse tijds­duur.

 

Ik wil zeggen, dat het leven er niet wonderbaarlijk gemakke­lijker op wordt, wel rustiger, vrediger en daarmee mooier, dieper en rijker van kwaliteit. Mildheid en barmhartigheid worden van jou; gaan bij je horen. Wijsheid is iets anders, ofschoon je die mag opzoeken, betrachten en mag durven toela­ten in jezelf. Je kunt nog zoveel betekenen, nog zoveel mensen hoop geven, nog zoveel getuigen en aantonen aan goeds; nog de kinde­ren begeleiden naar het goede van het leven; en je kunt nog een herinnering van jezelf maken, die straks door je kinderen en kleinkinderen wordt gekoesterd. En als je eenmaal weg zult zijn, wat is er schoner dan de glimlach bij hún herinne­ring? 

 

ZONDAGSKIND

 

Ik schreef onlangs een boek vanuit mijn zelfgevormde levens­visie; het is zo een denkbeeldige kleine kroon op mijn eigen­zinni­ge denk­werk en leven: Het is het boek 'Van mensen onder­weg - Met Geloof, Hoop en Vrede. Het is vanuit mijn ziel geschreven: een stukje geest en innerlijk.  

 

Aan het slot van deze avond wil ik ieder van ons dat stukje geschre­ven ziel van harte gunnen. Ter herinnering aan ons, aan ons samenzijn, aan ons samen-onderweg-te-zijn. De titel 'Van mensen onderweg - met Geloof, Hoop en Vrede' zal je bege­lei­den, zal je al lezende wegwijs maken. Dat hoop ik van harte.

 

[[Een kleine voetnoot: De personen in het boek zijn echt, de teksten eromheen zijn waarheidsgetrouw. Als iemand zich bij­voorbeeld zou af­vragen wie Leo Jacobs is: hij zit daar. Of wie mijn kinderen zijn, zie daar mijn zoon en schoondoch­ter. Mijn andere kind woont in Zweden, zij bezoekt me rond Pasen.]]

  

Frans:

Ik vraag iedereen te blijven zitten. Terwijl je van de des­sert­koffie of de dessertthee geniet, komt Ine bij je langs om jou haar tastbare afscheids­groet aan te reiken. Dankjewel.

 

~~ Louis Nabbe: halverwege het pacem-lied zachtjes inzetten.

 

Als ieder het boek heeft ontvangen: We zingen op blz 125:

MENSEN KOM, KLAP IN JE HANDEN op de melodie: Zachtjes gaan de paardenvoetjes, trippel-trap­pel-trippel-trap.

 

EINDE

 

Kijk, lees en geniet. En als je de inhoud weet te waarderen, maak dan ook een ander blij en bestel het boek bij mij/ ons. 

 

Ik koos de illustratie om de stenen muur en de kale takken, om het pad en de bladeren, om het schrille bos, dat toch een bos is, om het stukje hemel erdoorheen en om het bankje tegen die oude muur, dat nodigt om te rusten en te peinzen en te bekomen van je eigen geschiedenis; ik koos de foto omdat ik meende in dit beeld precies het karak­ter te herken­nen, dat ik bedoeld heb met de inhoud van dit boek: de foto signeert het onderweg zijn en de aankomst; want waar ga je heen en wie is er bij je? Waar rust je uit en wat is in je herfst het verre perspec­tief?

 

De foto is ge­maakt in Hierden (nabij Harderwijk), je ziet een stukje norbertij­nen­kloos­termuur. De foto is door Sybil geno­men, getrouwe flo-zuster en de lande­lijk minister van mijn zoge­heten orde. Bedankt voor je geslaagde aandeel, Sybil. 

 

Aan de achterkant zie je een lachende begijn, een uit de klui­ten gewassen meidje van toen nog maar 58. Dit beeld is ge­maakt door Wim van Brederode, als ik het goed heb; het was bij Wim en Roos in Sint-Michielsgestel; ik dronk toen warme thee.

 

VAN GELUKKIGE MEMO'S

 

De betere levensmo­menten

waren dusdanig niet

overvloedig, dat ze bij

de terugblik op de goede

oude tijd als onschatbaar

waar­de­volle memo's staan

gegrift in je geest en zo

nog de herin­ne­ring kunnen

ver­zach­ten, het inner­lijk

doen smelten, het gemoed

ondanks alles gelukkig doen

zijn, heel gelukkig doen zijn.

 

© Ine Verhoeven