De rechter gaat iets anders doen.........
De rechter gaat iets anders doen, namelijk zich bezig houden met het koppelen van mensen. Ik heb het over Annelies Penning, vroeger werkzaam dan rechter bij de arrondissementsrechtbank te Rotterdam, tegenwoordig eigenaresse van een relatie- bemiddelingsbureau. De eisen die ze aan haar klanten stelt zijn hoog, maar dat maakt de kans op succes alleen maar groter zegt ze. Dat ze een goedlopende zaakje heeft moge duidelijk zijn, ze heeft 6 vaste medewerkers in dienst. Aan de studenten van de Erasmusuniversiteit gaf zij enige uitleg over haar "handel in geluk"
Uit het Algemeen Dagblad 19 februari 1993 Geschreven door Michel Thomassen
ROTTERDAM - Menig magistraat fronst misprijzend de wenkbrauwen bij het horen van de naam Annelies Penning. Niet omdat zij zich bij herhaling aan strafbare feiten schuldig maakt en bij de rechtbanken in den lande als notoir crimineel bekend staat, maar omdat zij tot 1985 zelf rechter in de arrondissementsrechtbank te Rotterdam was en daar driftig mee adverteert. Dat is niet comme il faut.
Mevrouw mr. Annelies handelt in geluk. Zij zoekt mannetjes voor vrouwtjes en omgekeerd. Vroeger heette dat koppelen, nu noemt men het relatiebemiddeling, al blijft het doel hetzelfde. Mr. Penning (42) mikt op wat men de bovenkant van de markt noemt; de beter opgeleide eenzame. Rechters bij voorbeeld, die het te druk hebben om zelf een ongebonden, aantrekkelijke, intelligente man of vrouw te vinden in het vrije veld. Deze uitdrukking is van de matre zelf en de eerste regel van haar advertenties leest: Elitair...?
Ja dus. De tekst bevestigt dat nog eens: ,,Annelies Penning, voorheen advocaat en rechter, leidt nu een succesvol relatiebemiddelingsbureau, gebaseerd op vakkennis, ervaring en idealisme!'' Haar clientele: " ,Aangename mensen in de omgang. Ze staan zelfstandig in het leven. Houden van het leven. Weten er wat van te maken. Functioneren op meer dan gemiddeld denkniveau." Welke zich in het zweet werkende arbeider of eenvoudige commies waagt het hierna nog om gehoor te geven aan de oproep eens geheel vrijblijvend te komen praten?
Aan studenten van de Erasmusuniversiteit kwam mevrouw Penning uitleggen wat haar werk nu precies inhoudt. Haar entree loog er niet om. Tien minuten te laat, als een diva. Goed verzorgd, misschien net een tikkeltje te, maar je kunt je voorstellen dat heren met een meer dan gemiddeld denkniveau op de vraag: Wat zoekt u? antwoorden: ,,Uzelf lijkt me wel wat.'' Een dame van middelbare leeftijd in de collegebanken fluisterde dan ook, te luid en hoorbaar afgunstig: ,,Ze is nogal klein he, en iets te dik ook.'' Madame Penning zou spreken over relatiebemiddeling, contactadvertenties en blind dates, ontmoetingen met onbekenden. Ze constateerde dat iedereen die op een contactadvertentie reageert en daar een afspraak uitsleept een blind date heeft en daarmee was twee derde van de opdracht vervuld. Verder ging het over de methodiek van het Adviesbureau voor Partnerkeuze mr. Annelies Penning. Van contactadvertenties, dat is duidelijk, moet ze niets hebben. ,,Ik vind het altijd verbijsterend dat mensen denken zichzelf in vijf regels te kunnen typeren'', zegt ze. ,,Veel van mijn clienten hebben wel 'ns een advertentie gezet, maar hoe kun je nou in de krant om een academicus vragen? Dat staat me tegen. Bovendien krijg ik, als ik die advertenties lees, de indruk dat heel Nederland jong en goed ogend is.''
Interessant is dat het circuit van advertentieplaatsers en briefschrijvers klein blijkt te zijn. Veel relatiezoekenden zien hier een hobby in en liegen er schriftelijk lustig op los. Wat zowel adverteerders als clienten van mr. Penning gemeen hebben is dat ze overvragen in vergelijking met wat ze zelf te bieden hebben en, grapje: ,,Het komt niet voor dat mannen tegen me zeggen: Het kan me niet schelen hoe dom ze is, als ze maar mooi is.''
De statistiek biedt het elitaire bureau wat handvatten voor de selectie van clienten. Bewezen is dat bij partners met een leeftijdsverschil van meer dan 8 jaar de mislukkingsfactor met drie vermenigvuldigd kan worden. Leeftijd, opleiding en milieu dienen zoveel mogelijk gelijk te zijn als men het ware geluk zoekt. Zoekenden beneden de leeftijd van 25 jaar en alleenstaanden van boven de 55 worden door mr. Penning net in behandeling genomen. Diegenen die nog nooit een langdurige relatie hebben onderhouden wordt eveneens de deur gewezen, want statistisch gezien moet er iets aan deze lieden mankeren.
De belangstellende studenten leren van mr. Penning vooral hoe je als koppelaar je kans op succes kunt vergroten. ,,Van de mensen die bij ons ingeschreven staan, slaagt vijfenzeventig procent in het vinden van een partner'', vertelt ze. Maar dat is niet vreemd. Het eerste contact met haar bureau is altijd telefonisch. Een groot deel der desperate eenzamen valt dan al af. De opleiding is onvoldoende, men eist te veel, of men wekt de verkeerde indruk. Van de gelukkigen die de eerste selectie doorkomen wordt de helft na een persoonlijk gesprek beleefd doch beslist inschrijving geweigerd.
Wie voldoet wel aan de maatstaven van Mevrouw mr. en haar zes vaste medewerksters? ,,Mijn clienten'', zegt ze, moeten open staan, geinteresseerd zijn in anderen; niet vol zitten met onverwerkte problemen of, in overdrachtelijke zin, groezelig, smoezelig of froezelig zijn. Ze moeten bereid zijn zichzelf aantrekkelijker te maken voor een ander. Over relaties lezen, zich in de andere sekse verdiepen. Want welke methode je ook kiest bij relatiebemiddeling, de kans van welslagen is totaal afhankelijk van je eigen inspanningen. Ik kan niet maken dat je verliefd wordt, of dat een ander van je gaat houden.''
Heb je meer kans op een gelukkige relatie als je met zoveel professionele ondersteuning een partner hebt gevonden?'', vraagt een student. Mevrouw Penning schiet even uit haar rol. ,,U hebt er helemaal niets van begrepen. Mensen die bemiddeling vragen worden net zo verliefd als mensen die elkaar in het vrije veld vinden.'' Die zit. Het jongmens doet er verder het zwijgen toe.