Beminden

Als gevoelsmens spelen een aantal mensen een belangrijke rol in mijn leven. Mijn dierbaren heb ik gelukkig om mij heen. Mijn man, Chanderdew, waarmee ik alles deel en die mij in alles steunt en blijft inspireren. Mijn kinderen, Denice, Michael en Rabia, die elk op hun eigen manier zorgen dat ik elke dag door wil gaan om alles uit het leven te halen. Alle drie met hun specifieke eigenschappen hebben mij heel veel geleerd. Je kinderen als gelijkwaardige volwassenen zien is misschien wel de spannenste reis die je maakt in het leven.

Mijn moeder is een spirituele inspiratiebron, met haar levenservaring en onuitputtelijk geloof in God weet zij mij steeds te inspireren te vertrouwen op alles wat er op mijn weg komt.

De dierbaren die mij zijn ontvallen zijn net zo inspirerend voor mij als die ik nog om mij heen heb. Mijn vader, Rudy Mohammed Hanief Abdoelrahiman, was een harde werker en iemand met heel veel humor. Hij kon veel plezier beleven aan het simpele feit met z'n allen als gezin aan tafel te zitten eten. Nu begrijp ik dat dit simpele feit veel meer is. Het is liefde voor elkaar, elkaar accepteren, delen met elkaar en behoefte hebben aan elkaar.  Met zijn onuitputtelijke energie was hij van vroeg tot laat bezig om vervolgens doodmoe in slaap te vallen. Met zijn strengheid leerde hij ons regels en discipline. Deze hanteer ik  nog dagelijks in mijn leven.

 Mijn neefje, Steve Abdoelrahiman, heeft een kort maar krachtige reis gemaakt op deze wereld.  Hij overleed jong in de bloei van zijn leven. Het is  voor mij misschien wel hetzelfde als het verliezen van een kind. Nog steeds is het pijnlijk om deze woorden op te schrijven. Hij kan en zal nooit vergeten worden. Een jongen die makkelijk vriendschap sloot zonder vooroordelen. Sloot zijn gevoelens op, wanhopig op zoek naar liefde en geborgenheid. Het scheiden van zijn ouders heeft hij nooit begrepen of  geaccepteerd. Groeide op tussen ons, een kind van ons allen. Ontwikkelde een ongelovelijk gevoel voor muziek en ritme. Leerde zichzelf basgitaar en keyboard spelen. Zijn muziek zorgde voor plezier in zijn leven. Onder de naam Ondrofenie (ondervinding) richte hij een band op die onder de surinaamse jeugd bekendheid kreeg. In maart 1999 vertrok hij met de band naar Suriname om een aantal optredens te doen. Zijn terugkeer bracht pijn want op 1 mei 1999 overleed hij in een Amsterdams ziekenhuis op 22 jarige leeftijd.  

Van mijn overige familieleden is mijn grootmoeder iemand waar ik veel herinneringen aan heb. Zij heeft mij haar liefde voor de Indiaase film en muziek meegegeven. Als klein meisje trakteerde ze mij vaak op een uitje naar de bioscoop. Altijd naar Indiase films. Het plezier die ik beleefde bij het zien van de filmen en het horen van de liedjes  is altijd gebleven. Ik denk dat ze hetzelfde beleefde als ik nu, even alles vergeten en je voor even wanen in een droomwereld.

Tenslotte mijn vier broers, Ruben, Roël, Marlon en Shaheed. Opgegroeid als meisje tussen vier broers kan het niet anders dan dat ze elk op hun eigen manier invloed hebben gehad op mijn leven. Wij hebben allen onze eigen ideeën en hoeven het niet met elkaar eens te zijn. Wat wel telt is het feit dat er een band is die niet gebroken kan worden.

Daarnaast voel ik mij bevoorrecht een aantal vrienden om mij heen te hebben waarbij ik mijzelf kan zijn. Ook zij inspireren mij op een positieve manier en ik leer van elk van hen. Het maakt niet uit hoe men is, hoe men eruit ziet, welk geloof men naleeft en of men rijk of arm is. Belangrijk is dat ook dit mensen zijn die op mijn pad komen, die er voor mij zijn en mij helpen mijzelf te ontwikkelen. Zij helpen mij aan ideeën en accepteren mij voor wie ik ben.