Met de motor een midweek door Schotland: het is een verademing. Wie van het buitenleven houdt - en niet alleen bij mooi weer - kan zijn hart ophalen in dit dunbevolkte, bergachtige land aan de rand van Europa. En voor de motorrijder zijn hier de mooiste bochten. Dat wil niet zeggen dat er geen toeristenfuiken zijn, maar daaraan kun je gemakkelijk ontsnappen en binnen een kwartier ben je weer in de mooiste natuurgebieden.

Als het doel het noorden van Schotland is, de Highlands, wordt als eerste het regenpak in de koffer gedaan. Maar het kan meevallen: wij hadden de hele week prachtig weer voor schotse begrippen. De DFDS Seaways Ferries bracht ons vanuit IJmuiden in vijftien uur naar Newcastle. Dus al een half uur na vertrek uit Purmerend begint de vakantie. In de haven hebben we vis gegeten, voordat we aan boord gingen. ´s Avonds hebben we een biertje gedronken en zijn we vroeg de kooi ingegaan.

Om negen uur ´s ochtends rijden we weg, in de richting van Edinburgh. Via allerlei binnenwegen arriveren we in Carter Bar , dat op de Schotse grens ligt. Hier komen we erachter dat de Schotten in één ding niet verschillen met de Engelsen: ze rijden ook aan de verkeerde kant van de weg. Maar zeg het niet, Schotten kun je niet dieper beledigen dan door ze als Engelsen aan te spreken. We rijden verder in de richting van Edinburgh,  eenmaal aangekomen  op de ringweg  lieten we de hoofdstad van Schotland aan ons voorbij gaan omdat we verleden jaar daar al waren geweest en vervolgde onze wegen naar Stirling, waar we zullen lunchen. Dan verder naar het noorden naar Forth Williams, waar we de eerste bergen van de Highlands tegenkomen, nog niet zo hoog, maar  wel steil. De  berghellingen  zijn  bedekt met heide en bossen, ertussen blauwe meren: het lijkt wel een ansichtkaart. Voor we het wisten waren we in Forth Williams. Daar blijven we twee nachten om de Highlands te verkennen. We werden gastvrij ontvangen, de eigenaar ging zelf zover dat hij zijn auto uit de garage haalde zodat onze motoren erin konden staan. We sloten de eerste dag af  met een lekker Schotse maaltijd en een Schotse malt whisky.

De tweede dag ging onze rit over prachtige singletracks-roads waar de lammeren en schapen langs de weg lopen. De smalle wegen vereisen een grote oplettendheid, want de schapen en lammeren hebben de gewoonte om plotseling de weg op te lopen. En schapen hebben in het verkeersarme Schotland absoluut voorrang. Van belang is altijd genoeg benzine in de tank te hebben, want je kunt mijlen rijden voordat je een pomp tegenkomt. Meestal doet zo´n tankstation ook dienst als postkantoor en winkel, waar de lokale bevolking bijeenkomt om een praatje te maken. Het eerste gedeelte van de rit, een van de mooiste trips, gaat van Forth William naar Mallaig. Daar tussen in stopten we even bij het Glen Finnan Monument (ter herinnering aan de Jacobijnse opstand in 1745) met een prachtig uitzicht over Loch Shiel, waar de stress zo van ons afgleden. In het schilderachtige visserdorpje Mallaig namen we een kop koffie en broodje in de kantine van de vissers. Hier kun je ook een boottocht maken naar het eiland Sky, helaas waren we net te laat en besloten langs de Atlantische Oceaan te gaan rijden, met opnieuw verbluffende mooie uitzichten op binnenmeren en bergen. Daarna weer landinwaarts, door het via weer prachtige kleine weggetjes met smalle beekjes, kwamen we uiteindelijk uit aan de andere kant van Loch Linnhe het meer waar Forth Williams ligt, met uitzicht op de hoogste berg van Schotland, de Ben Nevis. (1343m) Het land van de adelaar, bergklimmer en skiër. Eenmaal terug in Forth Williams ging de zon onder en liet de Schotse maaltijd zich goed smaken.

De vierde dag gingen we weer richting Newcastle. Eerst langs de westkust met schitterend uitzicht op de vele rotseilandjes. Even voor Glasgow stopten we voor een kop koffie en een uitsmijter. Dan verder naar het zuiden waar het landschap vlakker werd en we de snelweg namen. Via allerlei omwegen kwamen we aan in Wark (Northumberland), waar we onze laatste nacht zullen doorbrengen in Hotel Battlesteads. Het hotel bleek helemaal leeg te zijn, omdat de (wandel)toeristen weg zijn gebleven i.v.m. de MKZ-crisis. Wij kwamen niet voor de wandeltochten, maar voor de motortochten. Mieke de hoteleigenaresse - een Friezin - vertelden ons dat nog geen vijf mijl hier vandaan de MKZ was ontstaan.

Op de laatste dag hebben we de Hadrian’s Wall gevolgd. In drie dagen tijd hadden we 1200 km er op zitten. Na een nacht op de boot weer naar de files en de dagelijkse sleur. Maar we komen zeker terug.