Mercurius heette eerst Hermes, een Griekse god, dat later veranderde in de naam van dezelfde god in het Romeins, Mercurius. De naam van deze snelle boodschapper werd gebruikt omdat Mercurius zo snel om de zon draait, 88 dagen. Op een  afstand van ongeveer 58 miljoen kilometer als iemand daar wat aan heeft. 

Oppervlakkig gezien lijkt deze planeet wat op onze maan, volgens de foto's gemaakt door  Mariner 10 in 1974 (zo lang geleden alweer), de enige van waarde over deze planeet. 
Mercurius (diameter 4878 km) is ietsje groter dan onze maan waar wel veel zwaarder.

Er zijn niet zoveel zeeën als op onze maan maar degene die er is, de Caloris Basin, geeft problemen. Immers lavastromen lijken niet in aanmerking te komen, dus nemen ze nu toch weer een of andere grote impact aan.

Ook het kleine beetje helium gas wat aanwezig is wordt toegeschreven aan het ontvangen van zonnehelium, immers helium van de planeet zelf zou al zeer lang geleden verdwenen moeten zijn.

De maan is echt bezaaid met kraters, elke verse krater ligt over de bestaande kraters heen in een willekeurige volgorde. Op Mercurius is het beeld wat anders, veel kraters zijn gewoon 'netjes' in andere kraters zichtbaar, niets laat merken dat daarvoor al kraterinslagen plaatsvonden.



Mogelijk dat de grotere zwaartekracht (2.2 x de maan) daar iets mee te maken heeft.

Ook raadselachtig zijn de kliffen, die dwars door kraters en zeeën lopen, soms honderden kilometers lang, overal op de planeet aanwezig. Het lijkt wel op verschijnselen van 'krimpen' van een planeet b.v. als deze afkoelt. Alleen, meer dan 4 miljard jaar is ruim voldoende om Mercurius te laten afkoelen, of is Mercurius dan mogelijk veel jonger?

Ook heeft Mercurius een zeer zwak magnetisch veld, terwijl ijzer toch het hoofdcomponent van de planeet is.