Emoties

Ieder mens heeft ze, emoties
De één uit ze makkelijk, de ander niet.
Soms emoties van vreugde, soms van verdriet.
Wat ook de reden van je emoties mag zijn,
je mag ze altijd tonen,
dat deelt je vreugde en verzacht je pijn.

veel liefs van,

Cees en Jacqueline

Morgenrood ( een nieuwe lente )

ik heb daarnet de haan reeds horen kraaien.
vandaag een nieuwe start van alweer een lentedag.
de zon komt langzaam op, dauwdruppels flonkeren
als diamanten na een mysterieuze, doch kille lentenacht.

ik heb zo juist een vogel 't hoogste lied hier horen zingen
terwijl het morgenrood de blauwe hemel hartstochtelijk kleurt.
ik ruik vanuit mijn ledikant de geur van dennen en seringen.
't is moedernatuur die mijn drukke leven dagelijks opfleurt.

ik heb daarstraks een pasgeboren lammetje horen mekkeren
ten teken dat de lente ons verrast met jong en onvervalst geluk.
ik geniet met volle teugen van hun onbeholpen lentesprongen
en door het open raam zuig ik mijn longen vol met zuurstofrijke lucht.

mijn dag, kan na het kraaien van de haan, 't mekkeren van 't lammetje
terwijl de vogel alsmaar fluit en ik mijn longen vul, echt niet meer stuk.

Sept. 11th 2001

New York.
A beautiful morning.
Thousands of people
they're going to work.

A firefighter looks up to the sky.
An airplane above Manhattan.
Two seconds later,
many people, they shall die.

Screaming people everywhere.
Firefighters running in to the tower.
Saving people
that's their care.

Another plane!
She's flying faster.
Oh my God!
what an disaster!

The hell on earth its what we see.
Darkness fills the streets.
Buildings are collapsing.
There goes our American Dream.

Thousands of victims.
Thousands died.
The Eagle is crying.
Why, oh, why?

Innocent people.
America, what has gone wrong?
Rebuild your towers!
You shall overcome!

auteur: Kees Maarleveld©Vlaardingen

Dirk's Kerstgedachte 2004

Voor hen
Die dit jaar met Kerst alleen zijn
Waarvoor ook nu weer geen tafel wordt gedekt
Zij die stilletjes voor zich uit moeten staren
Zich eenzaam voelen… is dat 't geen wat hen nog rest

Voor hen
Die zich eenzaam voelen in deze donk're dagen
En thuis zitten, helemaal alleen
Voor hen, vouw ik graag de handen
Naar Hem… stevig ineen

Voor hen
Toont Hij zijn ware liefde
En bovenal een ruim en liefdevol begrip
Ondanks dat wij Des Heren dikwijls griefde
Wenst ook Hij de zondaars
Een witte Kerst met stal en krib

Heer, wij zullen ons met cadeaus omringen
Een dennenboom met piek en steken kaarsen aan
Wij zullen Stille Nacht en over Vrede zingen
En samen spreken over het aards bestaan

Voor iedereen een wens: "Vrede op Aarde"
Durven zeggen dat 't je speet
"In de mens een welbehagen"
Het is maar dat de mens 't nooit vergeet

Wij, die zelfingenomen en ontevreden
Geen weg meer weten tussen list, bedrog of echt
Hebben Gods 10-geboden dikwijls ruw vertreden
En 't Christuskind, gehuld in vodden
In stro te vondeling gelegd

DirkTempelaar©HoekvanHolland 12-12-2004

Geluk

Een heel oud echtpaar ging naar bed,
op 't nachtkastje twee bakjes met tanden
Vol liefde keek de man haar aan,
en streelde haar rimpelige handen.

Hij sprak:"al meer dan veertig jaar
zijn we gelukkig meid,
geloof me als ik zeg,
Ik wil je voor geen miljoen nog kwijt".

"Dat weet ik jongen", zei de vrouw
"Ook jij bent niet te koop,
ook niet voor een miljoen,
en dat is toch een hele hoop".

Ze lagen daar te saam.
Op de avond van hun leven.
Twee mensen die elkaar,
zoveel hebben gegeven.

Ze zeiden:"wel te rusten hoor".
En hij gaf haar een zoen,
en fluisterde:"is de deur op slot,
hier ligt voor twee miljoen!"

author unknown

Strike on Iraq

Slimme bommen
Gegooid
Door naïevelingen
Laten onschuldigen
Leven
In een ware hel

Shock and Awe

De mensheid faalt
Is moordlustig
-Doet de aarde schudden-
Het arme klootjesvolk
Betaald

Moordend geweld
Een hel
Om nooit te vergeten
Irak
Huilt bittere tranen
En schreeuwt
Om hulp

War for Freedom

De wereld:
In de greep van bommen
Leven:
Vernietigd met bommen
Dood:
Gezaaid met bommen
Toekomst:
Weggevaagd met bommen
Vrijheid:
Gekocht met bommen
Vrijheid:
Met of zonder bommen
Een utopie….

Het dier

Het dier
liep van daar naar hier
geen gedoe, geen haast
gewoon rustig aan
met z'n vrouw ernaast

ijsberen, zouden mensen zeggen
maar nee, het dier
liep alleen maar voor z'n plezier
zonder al teveel haast
van daar naar hier
gewoon gezellig,
met z'n vrouw ernaast

hij was niet zwart
hij was niet wit
had geen vlekken
of een gevaarlijk gebit
gewoon een dier
met een grote kop
en vier poten er onderop

hij at gewoon gras
maar soms ook wel eens
een ander gewas
dronk water uit de sloot
en ging net als elk dier
groot of klein
na een poosje gewoon dood

Jos Werkman, Vlaardingen 2003

Waarom....?

Een wereld vol jaloezie, moord en doodslag
Wensen mensen ieder jaar elkaar nog....
- 'k mag hier terplekke sterven, als ik het weten mag -
Vrolijke kerstdagen en zelfs een heel gezond nieuwjaar?

Omdat jullie niet zo zijn, daarom!
- uitzonderingen bevestigen de regel -

Met vriendelijke groet,
Dirk en Lenny Tempelaar.

Hommage aan mijn grootvader ( opa )

De schepping spreekt.... ( Jaap van IJperen 1901-1972 † uit de verzamelbundel 'Heimwee' )

de grote schilder greep naar zijn palet
en heeft, bij nacht, mijn venster fraai beschilderd.
de vreemdgevormde bloemen staan verwilderd
als zijn ze achteloos daar neergezet.

de tuinman ging, wat vroeg, de elzen snoeien,
de katjes sieren nu in huis de dis.
alsof het lente en geen winter is
zie ik ze honderdvoudig openbloeien.

nog ligt de ijsvloer over sloot en plas,
maar in de luwte bloeien de sneeuwklokken.
zo smetteloos als ongerepte vlokken,
kersverse sneeuw tussen het wintergras.

de schepping spreekt tot ons door alle dingen.
wie naarstig zoekt vindt schoonheid overal.
in sneeuwklok, elzentak en ijskristal.
diep in mijn hart begint het zacht te zingen.

1901 † 1972

het leven heeft mij niet verwend
het sloeg mij dikwijls rauwe wonden.
te zelden heb ik een moment
van stil, intens geluk gevonden.
wie kan de wegen gods doorgronden?
gelukkig wie zijn vrede kent.

en in korea barsten de granaten,
en bommen gieren door uw heil'ge nacht,
kom christus, kom, uw moede wereld wacht.

Kerstmis 1953 - 't verhaal is oud...

Kerstmis 1953 ( Jaap van IJperen 1901-1972 † hommage aan mijn opa )

't verhaal is oud. het was een donk're nacht en
de herders bij hun kudde in het veld,
het vuur gedoofd en slapende de wachten.
dan plots een licht, de herders staan versteld.

een stem: 'wilt u naar bethlehem begeven,
ga tot de plaats waar zich de stal bevindt,
in deze nacht ging gods belofte leven
zijn liefde kreeg gestalte in een kind'.

de herders gingen, hebben hem aanbeden,
een kind in stro en doeken neergelegd
maar wij, die, zelfgenoegzaam en tevreden.

geen weg meer weten tussen vals of echt,
hebben gods liefdewetten ruw vertreden
en 't christuskind te vondeling gelegd.

Mijn maatje ( Exxel 07-10-'02 † )

Mijn maatje

ondanks een valse start
-een ongeluk in Vlâring-
was jij mijn beste maatje
dertien mooie jaren lang
dankzij dierendokter Staring.

jij, altijd te vinden
-close-
aan mijn linkerzijde
als dominante macho-boxer
vast aan de lijn, omdat jij
ten aanzien van je soortgenoten
altijd de beste
de allersterkste wilde zijn.

maar ondanks dat
was jij mijn beste maatje
de laatste maanden tobbend ziek
vaak struikelend over eigen poten
door een versleten motoriek
weg het verschil van uit of thuis
steeds vaker liet jij alles lopen.

samen hopeloos
met tranen in ons beider ogen
keken wij elkander aan
zonder woorden
hebben wij elkaar begrepen
jij bent nu rustig ingeslapen
de hondenhemel in gegaan
je was en blijft voor ons een kanjer
en ik….
ik berust
als ik jou dan later….
-aan het hemelsfirmament-
als onze 'ster' zie staan
fijn, dat ik jou
als macho-boxer.... heb gekend!

Dirk Tempelaar, Hoek van Holland

Een ware nachtmerrie!!!

waarom liet jij mij, m'n lieveling
na al die mooie jaren samen, onaangekondigd stikken
terwijl ik, met héél mijn kloppend' hart
zo zielsveel van jou hield
jij had die dag, voor mij, niet slechter kunnen prikken
mijn God, wat heeft jou toen die dag, zomaar ineens bezield.

m'n liefste, was het nodig, al die tranen
al maandenlang ben ik geheel van streek
alles hadden wij, dat alles, deelden wij ook samen
jij raakte mij met woorden, zo ook die laatste steek.

was er soms een ander, die mijn plaats in wilde nemen
waarom voor mij dan, al die pijn en bittere smart
zo'n opgelopen wond, is nooit meer te genezen
zo genadeloos diep getroffen, is nu mijn bloedend hart.

maanden van onzekerheden, dagen van intens verdriet
nimmer kon ik het weerleggen, waarom jij mij toen verliet
uren heb ik moeten denken, seconden tikten traag voorbij
't was een hel, mij zo te krenken, maar 'k heb nu alles weer op rij.

maar ondanks het feit, dat jij mij toen, zomaar ineens liet stikken
mij eenzaam huilend achterliet, bloedend, verteerd door pijn en smart
en ik m'n opgelopen wonden, alléén, gelijk een hond moest likken
is er voor jou nog altijd plaats, in mijn uiteen gereten hart.

mijn God, ik bid, dat ik haar mis... mijn God
luister naar m'n bede, mijn lieve schat, ik mis jou zo ontzettend
't is waar, echt niet voor even, maar... voor eeuwig en altijd
jouw aanwezigheid, bij mij hier, werkt voor mij intens verheffend
ik wil vergeten en vergeven, als jij berouw toont, dus oprechte spijt.

kom lieveling, verzamel moed, oprechte spijt en toon berouw
kom zonder angst, geen moment zal jij mij hoeven vrezen
want jij alleen mijn schat, jij alleen, kan mijn wonden doen genezen
mijn lieveling, m'n armen zo verlangend naar jou uitgestoken
wacht ik hier huilend van intens geluk, smachtend op de vrouw
waar ik nog altijd, ondanks alles, ontzettend veel van hou!

Doodsstrijd

stil
ja, doodstil
lig ik daar
en staar
naar een kil plafond
ik zie
in mijn laatste dromen
witte jassen
gaan en komen
zij fluisteren
nietszeggende woorden
ik zie
injectiespuiten
die mij en mijn geest
langzaam vermoorden
ik staar naar wat....
mijn hart klopt zwak,
een laatste klop
nu staat 't stil
mijn God
geen morgenstond meer
in het verschiet
weg is mijn laatste wil
het is voorbij
mijn lichaam
koud en kil
ik sluit
mijn bloeddoorlopen ogen
en ik gil,
maar het blijft
onmetelijk stil
zo doodstil.

Mijn laatste kus

ik gaf jou
mijn allerlaatste kus
-ik huil-
vaarwel mijn lieve zus
jij hebt
-meer dan ooit-
ongeloof'lijk veel geleden
jouw lichaam is
door ziekte moe gestreden
jouw ogen
zijn voorgoed gesloten
jouw kist
met aarde overgoten
wat enkel blijft
zijn de herinneringen
en onze allerlaatste kus
dag lieve zus...

Witte kamers

achter
gesloten deuren
doemdenken
in witte kamers
waar
donkere gedachten
langzaam
veranderen in pijn
waar
aardige zusters
in smetteloze
witte jassen
je op je gemak stellen
waar vakkundig
gestuurde handen
Gods wil uitvoeren
waar
je ademloos
toekijkt
naar je eigen binnenste
naar een wereld van vernuft
een wereld
van witte kamers
waar
een laatste strohalm
denkt
te kunnen beslissen
over leven en dood
maar Gods wil
beschikt.

De rouwkamer

daar ligt ie dan
zo uit de koeling
gestrekt en kil
opgebaard
onder simpel glas
droomt hij
zijn laatste droom
men respecteert
met enig schroom
zijn laatste wil.

daar ligt ie dan
men converseert
op een gepaste toon
dat is in zulke kamers
nog altijd
heel gewoon.

daar ligt ie dan
daar ergens in een hoek
en bij de deur een enge man
waarvan je tekenen moet
in het voor jou
zo onbekende
condoléance registerboek.

daar ligt ie dan
zo koud, zo stil
een dame met een koffiekan
vraagt zacht
aan mij
hoe ik m'n koffie wil.

daar gaat ie dan
een laatste blik
een laatste groet
voorop
alweer die enge man
maar nu
met hoge hoed.

Ode aan ( wijlen ) Pim Fortuyn

"Het land is veel te vol!", zo kweelde Pim
met zo een leus, ging hij de landelijke verkiezingen in
om bestwil slaakte hij -zo nu en dan- een grove kreet,
kreten die wij ons immer,
maar Pim zich nimmer meer zal heugen.
Hij werd vermoord omdat hij zei,
't beter
-dan wie dan ook-
te weten.

Pimmetje, Pimmetje aan de wand,
jij was de grootste van het land?
Jij wilde op de hoogste troon
en voor een dergelijke job
spoelde jij tegen beter weten in,
je radicale bek zelfs even schoon!

Als klokkenluider van ons overvolle land,
haalde jij het nieuws en dagelijks de krant.
Men zegt wellicht: "Waar hersens zitten is 't kaal",
maar met zo'n rechtse kale kop,
liep jij strijdvaardig, rechts voor op.
Jij was beslist niet -asociaal-,
maar als geen ander
sprak jij onze taal.

Beste Pim,
jouw lijst LPF stond voor 'super' radicaal
een rechts-linkse club met heel veel lef,
maar ook veel kabaal,
een club voor het volk, simpel voor ons allemaal.
Voor politiek Den Haag was dit een grof schandaal.
Zij verdraaiden vaak jouw radicale woorden,
klonken milder uit beschaafde monden
en meestal milder, als politiek Den Haag,
ze letterlijk in de kiem deed smooren,
maar altijd weer gevat klonken jouw woordakkoorden.

Pim, jij zette politiek Den Haag een forse hak
en zorgde daarmee voor heel wat ongemak.
Jij maakte radicaal een einde,
aan al dat -paarse- gekrakeel,
telde snel jouw te behalen stemmen
en dat waren er - volgens hem en Den Haag -
heel, ja zelfs, veel te veel.

Pim, je liet je vooral niet 'kisten'
door politiek zinloos geweld
en
-lui die taarten smeten-
maar door een activist,
een gek
-enkel voor 't milieu-
een kort moment,
enkele droge doffe schoten….
stilte….
die later eeuwig bleek
-wie stond er niet versteld-
die dag
onze Pim,
-als politicus net ontloken-
zojuist doorzeefd…. en uitgeteld
ik hoop…. dat jij ongebroken
-omringt door miljoenen fans en vrienden-
in vrede
-in 't hiernamaals van Italië-
verder moge leven
en daar ook rust zal vinden.

In een onbegrensd decor...

In een onbegrensd decor
van greppels, gras en sloten
fluit in de vroege morgenstond
een vogel onverdroten
en graast 't vee gezapig rond.

In een onbegrensd decor
gevormd door louter contrasten
ploegt de Bonnenboer
- als pachter in De Bonnen -
en nietig op zijn akker
met zijn hond en zware trekker
zwoegend,
een uitgestrekt stuk landbouwgrond.

In een onbegrensd decor
- gelegen en gerangschikt tussen 't groen -
door strijklicht overgoten
brengt de taalkunstenaar
zijn gedachten
- verwoord op het papier -
stilaan, voor u, tot leven
als hij of zij verhaalt
over toekomst, heden of verleden
graast het vee gezapig, fluiten vogels in de lucht
kwaken kikkers in de sloten
de hond - op een bed van stro - in een diepe slaap gesust
niet gestoord
door het langdurig blaten
van een kudde schapen op de Bonnendijk
zo geniet de Bonnenboer der Bonnen
- vandaag, door even niets te doen -
in dit stukje paradijs op aard, zo vol met rekwisieten
van zijn welverdiende…. zondagsrust.

Dirk Tempelaar, Hoek van Holland ( 21 juli 2002 )

Met oprechte deelneming...

Als je,
-als Hoekenees- hier een frisse neus wilt halen,
ga je gewoonlijk richting boulevard
of naar het strand,
maar deze zomer zult je vast en zeker balen.
Je ziet daar slechts containers staan
en nauwelijks de duinen…. of de overkant.

Als je,
-als Hoekenees- hier een frisse neus wilt halen,
ga je met je strandstoel richting boulevard
of naar het strand.
Je waant je daar,
hoe zal ik dit,
-ik zit hier werkelijk mee-
richting u vertalen. 't Is feitelijk simpel:
u waant zich -op de boulevard- in een stil moment,
even aan de overkant, jawel…. bij de E.C.T.

Als je,
-als Hoekenees- hier een frisse neus wilt halen,
ga je met je ligstoel richting boulevard
of naar het strand.
Je waant je daar,
hoe zal ik dit,
-ik zit hier werkelijk mee-
richting u vertalen. Ook nu weer is 't een simpel feit:
u waant zich op de -Badweg- in een droommoment,
aan de overkant, ja u raadt al, bij de E.C.T.

Als je,
-als toerist- hier een frisse neus komt halen,
gaat ook hij of zij, met fiets of auto richting strand
of boulevard.
Daar verwacht hij niet, net als u, zwaar te moeten balen,
omdat hij dan, net als u, het idee krijgt,
in een "industriewijk aan zee" te zijn beland.

Als je,
-als Hoekenees, strandexploitant of zeetoerist,
één keertje maar, de middelvinger op mocht steken,
doe 't dan richting politiek, zij hebben dit op hun geweten.
-de levensaders van ons dorp…. zijn zichtbaar aangevreten-
Ook namens mij, voor zo 'n gebaar, bij voorbaat dank.

In 12 Beaufort

Op het strand
In 12 Beaufort
Een ruwe zee
Zand in 't haar
Het lijf gekromd
Roodbetraande ogen

Eb en vloed
Zoutwaterstromen
Stampende schepen
In 12 Beaufort
Voor anker
Op de Hoekse ree

Een vissersboot
In 12 Beaufort
Een S.O.S
Schip in nood
Redders in de branding
Jammerlijk te laat

Een vissersboot
In 12 Beaufort
Met man en muis vergaan….

In 12 Beaufort
De boeg gekeerd
De vlag halfstok gehesen
Richting veilige haven
Vervlogen alle hoop
De nabestaanden zeer ontdaan
Als 't schip dead slow
De haven binnenloopt

Ode aan Málexima

O, wonderschone Máxima
jij was de vrouw uit Alex stoutste dromen
vandaag zijn jullie ervoor klaar
het is er - ondanks alles - toch nog van gekomen.

O, wonderschone Máxima
had jij dit durven dromen
een man als Alex aan jouw zijde
zijn stoutste dromen ooit - zijn dankzij jou - nu uitgekomen.

O, wonderschone Máxima
het klinkt misschien 'een beetje dom'
jouw witte prins te paard, komt uit een heel klein kikkerland
maar jij straalt - naast hem - als een Argentijnse zomerzon.

Hiep, hiep hoera, riep Alex blij
die Argentijnse volbloeddame - lijf ik in - zij past bij mij
nog even aan mijn moeder vragen - 't zit wel snor - antwoordde zij
en vader Claus riep heel spontaan: je moet haar nu ten huwelijk vragen.

O, prins, prinses Málexima
Oranjes bruidspaar van 't jaar
ooit schreef ik voor uw moeder Trix, onze koningin
het gedicht: 'Ode aan een groots vorstin'.

O, wonderschone Máxima
nu jij - door de echt verbonden - als een rots, trots aan Alex zijde sta'
wappert Nederland voor jou, nu fier het rood, wit, blauw
en pen ik zeer omzichtig, weer mijn eerste woorden neer
voor een volgend vers
- dit keer gewijd aan jou -
'Ode aan een wonderschone Argentijnse…. zomerzonprinses'.

Bruidspaar Málexima
u bent in staat - bij groot en klein - ook zonder de Oranje-elf
het Oranjevirus weer eens weelderig te laten tieren
Nederland vandaag is de oranje-epidemie wellicht nabij
maar ondanks alles
liet u zich als paar, door niets of niemand hier, bestieren.

O, prins, prinses Málexima
Oranjes bruidspaar van 't jaar
mag ik u beiden
namens elke luisteraar: via 't radio 1 journaal
vanaf het strand
"feliciteren"
en uitnodigen
deze zomer, gauw eens langs te komen
- in het mooie Hoek van Holland -
om in een afgelegen duinpan
ongestoord te recreëren
of daar in alle rust te werken….
aan een jong en vorstelijk, koninklijk gezin.

Dirk Tempelaar, Hoek van Holland ( "Het Huwelijk" 2 feb. 2002 Radio 1 journaal )

Die ( H )eerlijke Feestdagen

eet dezer dagen
met smaak uw biefstuk
malse varkenshazen
appelflap of oliebol
en lest uw dorst
- met limonade, wijn of alcohol -
dus schenk gerust de glazen
- tot aan de rand -
eens lekker vol
maar….
houdt uw gloorgehalte
dagelijks in de gaten
en ook uw kringloopspier
slaat hopelijk niet
- door overdaad -
alras op hol
want dergelijke - infective - zaken
verpesten zo,
maar anders uitgedrukt...
de lol

O, wonderschone Bonnenpolder

O, wonderschone Bonnenpolder
De aarde blijkt niet enkel puin
Ik doorbreek hier
In jouw kruidentuin
De eeuwig heersende, serene rust
Die stilte hier is een Godswonder

O, wonderschone Bonnenpolder
Een zachte zomerzon
Behaagd mijn bruingebrande rug
Stralend staat hij
Aan een blauw plafond
En weer een ander spreekt dan…. van een blauwe lucht

O, wonderschone Bonnenpolder
Een landschap zo vol groen - ik zucht -
Ik hoor het blaten van de schapen
Een meeuw verslindt zijn prooi in vogelvlucht

Ik luister
Naar de stem van een verteller
Een goed gedicht, dan weer een sterk verhaal
Gebracht met passie en soms met wat kabaal
Maar ook teder, sierlijk…. vederlicht
Zoals donder na een bliksemschicht

Ik vlieg, ik droom en ik geniet
Als ik mijn ogen open
Van zoveel kleurenpracht
Die je enkel hier
In deze
Zo uniek gelegen, uitgestrekte Bonnenpolder
Vol faun en flora
Zo rijk geschakeerd en in overvloed
Die men, hoe jammerlijk ook
Nimmer elders meer ziet

Het vertrek

Met stille trom vertrokken
Uitgeschreven in onze stad
Niets kon hem meer lokken
Hij had het wel gehad

Nooit meer een kritische noot
Nooit meer giftige geschriften
Over al het Vlaardings gekloot
en over al jouw driften

Je bent nu weg Dirk Tempelaar
Stil op straat, stil in de krant
We missen je nu al jij stadsmopperaar
Nu geniet een ander van jouw schrijvende hand

De zon

Stil gaat de zon zijn ondergang tegemoet
En maant alles tot stilte
Niet gehinderd door eb en vloed
Hult hij het land in nachtelijke kilte
In een laatste stuiptrekking, rood gekleurd
Gaat hij onder en denkt: zo da's gebeurd

Jos Werkman 2000

Jos, bedankt voor deze mooie gedichten!

Dirk

Ode aan mijn Hoek van Holland

Jij badplaats van mijn wildste dromen
Met je struise duinen en jouw hagelwitte strand
Menigeen is weer, voor jou, van ver gekomen
Van over de grens en uit het land.

Een strand vol wilde dromen
Een plek op aard gelijk het paradijs
Menigeen is hier verbrand vandaan gekomen
Heeft thuis zijn rug gekoeld met zakken ijs.

Jij badplaats van het eerste uur
Kom maar tot rust, de herfst is ingetreden
De golven krullen nu en de wind is guur
Hoek van Holland slaapt en snurkt tevreden.

Een winterslaap die slechts kort mag duren
Het nieuwe zomerseizoen breekt straks weer aan
Menigeen weet de weg naar zee, maar niets van zijn kuren
Zodat de 'Kapiteins Hazewinkel' van de KNRM en zijn bemanning
Straks met nieuwe 'piepers' weer de zee op, dus uit redden, mogen gaan.

De moraal van deze ode
Zal u zeker niet ontgaan
Hoek van Holland
De badplaats uit mijn stoutste dromen
Bleek realiteit, dus echt te bestaan.

Bejaard, maar ik voel mij nog best….!

Welnee, er is niks met me mis.
Ik voel me, echt waar, zo gezond als een vis.
Nou ja - ik heb reuma, vooral in mijn handen
en ik lispel een beetje, dat komt door m' n tanden
en m' n vel zit hier ruim en daar zit het te strak…
maar geloof me, m' n beste: ik ben nog geen wrak!

Eens, heel lang geleden, was 'k anders gezond:
toen sprong ik op rood leren schoentjes in 't rond.
Toen zwom ik en schaatste en zwaaide aan de ringen
en liep op m' n handen en meer van die dingen…
Je zou 't nu niet zeggen, maar 't is echt gebeurd
'k Had een heerlijke jeugd… dus waarom dan gezeurd?

Die rood leren schoentjes, die zette ik opzij
voor blauwe, meer passend voor toen… en voor mij.
Toen werden ze zwart - en toen werden het sloffen,
maar ze zitten me zálig, een mens moet maar boffen!
Mijn jeugd is voorbij, ik ben oud, zo je ziet,
dus ik maak het me makkelijk, ach, waarom niet?

Nee werkelijk, 'k heb het nog steeds naar m' n zin.
Overdag dut ik wel om de haverklap in,
maar 's nachts hoef ik daarom ook minder te slapen
en houd ik me onledig met 't tellen van schapen.
Soms lees ik een beetje, ik haak of ik brei
en vóór ik het weet is de nacht weer voorbij.

Wat zeg je? Op reis gaan? Dat kan niet meer, nee.
Maar 'k heb wat gezien… mens, je hebt geen idee!
En dat houd ik vast, dat kan niemand mij ontstelen
en zou ik me ooit van m' n leven vervelen,
dan denk ik aan wat ik heb meegemaakt, toen,
en ben dan zo dankbaar dat ik dat kon doen!

'k Haal m' n boodschappen zelf, ook al heb ik geen zin.
Ik beweeg me behoedzaam de supermarkt in,
laad m' n wagentje vol… en draai dan omslachtig
(mijn beurs en mijn breekbare botten aandachtig)
met mijn net en mijn tassen (een heksentoer, hoor!)
op steunzolenvoeten de draaideuren door.

Naar bed ga ik zo om een uur of half elf.
(daarvoor heeft geen enkele zin, zeg nou zelf)
dan gaat m' n gebit in een kommetje water,
mijn gehoorapparaat in het laatje, en later
mijn bril op het nachtkastje. Dan denk ik na:
Wat moet er o menslief nog meer in die la!

Maar 's morgens doe 'k alles weer op en weer aan
zodat ik compleet voor de melkboer kan staan.
Dan neem ik m' n flesje, m' n half pakje boter,
(voor mijn gevoel worden ze elke dag groter)
en, als-ie dat heeft, nog een boterhamkoek.
Misschien, je weet nooit, krijg ik straks wel bezoek…

Vak X

namen
niet meer dan namen
in lange rijen naast elkaar
mijn ogen vochtig en ik staar
naar namen, soms wel drie tezamen.

namen
door de eeuwen heen
van hen die eens nog bij ons waren
gebeiteld in het marmer harde steen
soms alleen, maar vaak in paren.

namen
mijn God, wat lijkt het lang gelee'
dat ik die twee daar samen....
maar ach, ik doe 't er maar mee
en in gedachten zeg ik: 'amen'.

namen
namen in Memoriam
voor mij zijn het er veel te veel
en terwijl ik in gedachten huiswaarts keer
met een brok van weemoed in mijn keel
bedenk ik steevast weer
bij m'n volgende bezoek
liggen er
weer meer.

Ver

aan het strand
in een langzaam
zakkende zon
sta jij daar
eenzaam
heel ver weg
als een silhouet
ongrijpbaar voor mij
aan de horizon.

Pufff... Pufff... Pufff...

Gewichtloos

jij, mooie vogel
zo hoog in de lucht
bijna gewichtloos zwevend
tegen een blauwe hemel afgetekend
draai jij
terwijl ik jou gadesla
jouw verplichte rondjes
zo verwonderlijk sierlijk
dat ik sprakeloos
met beide benen aan de grond
op ga in jouw natuurlijke speelsheid
zodat de wereld voor mij
heel even
niet meer bestaat.

Regenboog

hoog aan de hemel
gekleurd aan de horizon
sta jij daar
pronkend voor mij
in een spiegeling
van licht
gehuld in regendruppels
gevormd
tot een optische boog
in de atmosfeer
los je op
vloeien jouw kleuren
uiteen
alsof
jij er nooit bent geweest
vaarwel mijn boog
zo onaantastbaar hoog
stond jij daar voor mij
aan de hemel.

Bàh! Nat Hè!

Angst

weggedoken in een hoekje
bang voor wat er komen gaat
na het stelen van een koekje
bij 't winkeltje in de straat.

o mijn God, daar gaat de deurbel
direct erna een zware stem
en m'n vader antwoordt streng
bedankt meneer
ik spreek met hem.

nu nog dieper weggedoken, wacht ik
op hetgeen er komen gaat
tergend langzaam
gaat de kamerdeur nu open
't duurt niet lang
eerdat hij voor mij staat.

langzaam kruip ik uit mijn hoekje
hulpeloos staar ik hem aan
maar vind de kracht
om toch nog even snel te zeggen
dat ik het echt niet heb gedaan.

waarom zo jokken kleine man
op je voorhoofd staat geschreven
dat jij koekjes stelen kan
dus jongeman, buk jij maar even
van zo'n pak slaag, daar leer je van.

Stil

stil in een hoekje
met mijn verdriet
alleen
denkend aan jou
droom ik weg
samen
lossen wij op
als dichte mist
voor eeuwig.

Een donker steegje

als wij in een donker steegje stonden
wegzakkend in onze liefde
de tijd vergaten
de wereld in elkaar verloren
te laat besefte
wat er eigenlijk was gebeurd
hadden wij spijt.

Brrrr... Koud Hè!

Sneeuwvlok

kleine witte vlokken
vallen geruisloos neer op straat
het wit tapijt wordt alsmaar dikker
zo smetteloos wit, zo snel dat gaat.

kleine witte vlokken
kleuren de grauwe aardkorst wit
daarin springt een verdwaasde groene kikker
zijn pootjes bijna uit het lid.

kleine witte vlokken
worden langzaam-aan een grijze brei
mijn schoenen vol, twee natte sokken
tien blauw verkleumde vingers
staan tintelend in een rij.

kleine witte vlokken
heel even was het sjiek
zijn met de noorderzon vertrokken
snel weggevaagde romantiek.

kleine witte vlokken
die komen en die gaan
van pijn moet ik haast kokken
bij 't ontdooien van mijn knokken
ik vloek, in Hem z'n naam.

Sla je vleugels uit!

Mijn Papilionina

mijn
kleine Papilionina
jij slaat dagelijks
jouw
wijde vleugels uit
opgewekt fladderend
van bloem naar bloem
onhoorbaar
en in felle kleuren
tussen
het eeuwig groen
mijn
dagvlinder
vertel mij eens
heel zachtjes
dat verhaal
je weet 't wel
van toen.

't Is hier zo rustig

't is hier zo rustig
en ik duw
het zware hek
wat toegang biedt
tot de begraafplaats
langzaam open
terwijl 't piept, zoals altijd
in zijn roestige scharnieren
hou ik mijn adem in
om de rust
hier van tevoren
voor hen
niet
te verstoren.

want
jong en oud
hebben hier elkaar gevonden
arm of rijk
liggen hier vredig naast elkaar
geluk en verdriet
zijn op deze plaats
tot niets verbonden
leven en dood
liggen hier heel dicht
bij elkaar.

't is hier zo rustig
dat doet
mijn adem stokken
heel even maar
sla ik mijn ogen neer
terwijl een traan vloeit
langs mijn wang
loop ik traag in mijzelve mokkend
richting uitgang
terwijl
de roestige scharnieren piepen
zeg ik vluchtig tegen hen
tot een volgend keer misschien
als ik er
dan nog ben.

Dicht...

wanneer ik dicht, sluit ik mij af
en 'dicht is dicht'...