Homepage

Haagse kermis begin jaren zestig

Het grootste deel van mijn leven heb ik in Den Haag gewoond. In de jaren zestig was ik nog een kind en 
gek genoeg is alle beatmuziek uit die tijd aan mij voorbij gegaan. Ik kende niemand met plaatjes van de 
Beatles. Pas toen ik een jaar of tien was -in 1970- ben ik me voor popmuziek gaan interesseren. Ik begon 
ook naar Radio Veronica te luisteren, die je in Den Haag goed kon ontvangen. Maar ik had nog niet echt 
een eigen smaak, meer de kinderpopmuziek van toen; Middle of The Road, Christie, de Poppies en ook 
Boudewijn de Groot. Verder werd er thuis naar easy listening geluisterd, vooral de na-oorlogse amusemenstmuziek 
van Frank Sinatra, Doris Day, The Millers, Dutch Swing College Band, enzovoorts. Maar bebopmuziek bijvoorbeeld 
was toen nog geheel onbekend bij mij, dat zou nog jaren duren. 

In 1972, op de middelbare school, raak ik helemaal verslingerd aan de symfonische popmuziek van Genesis, Yes, 
Pink Floyd, Jethro Tull en Roxy Music. Ik vond het geweldige muziek en moest van andere muziek weinig hebben. 
Zeker niet die ouwe hippiemuziek uit de jaren zestig. En ik volgde de Top 40 op de voet en later keek ik altijd 
naar Top Pop. Eind jaren zeventig breidt mijn interesse zich iets uit richting de jazzrock. De punk komt op en 
later de new wave. Ik heb er nooit wat mee gehad. En mijn actuele muziekbelangstelling is eind jaren 80 stil 
blijven staan met de intrede van de house en de hip-hop. Ik was rond de dertig en had alle soorten muziek 
inmiddels wel gehoord. Mijn geëvolueerde smaak had zich verder ontwikkeld in de jazz en in de popmuziek
van met name de jaren zestig.



In 1978 leer ik de echte jazz kennnen door de lp Ascenseur pour l'échafaud van Miles Davis uit 1957. Ik werd 
overrompeld. De hele symforock zwoer ik voorgoed af en ik dook de oude jazz in van de bebop en de cool. En 
tegelijkertijd ontdekte ik de muziek uit de jaren zestig. The Beatles, The Stones, Motown, The Doors, enzovoorts 
en voor het eerst ook de oude Haagse bands, waaronder de Q65 met hun geweldige lp Revolution. Midden jaren 80 
draai ik de lp grijs en hoor ik steeds meer oude Haagse beat. Een herontdekking en aangename zoektocht. Ik ga er 
over lezen wat er te lezen valt en ik kom steeds vaker in contact met wat oudere mensen die die tijd nog goed 
hebben meegemaakt. Ook kom ik in contact met de muzikanten van toen. Niet zo vreemd, want in die tijd begin ik 
ook voor het poppodium Het Paard te werken en ook een paar jaar voor het North Sea Jazz Festival. Maar ik had 
ook een grote interesse in film en in documentaires en in de geschiedenis van Den Haag. Ik word een omnivoor 
en wil alles zien en horen uit de sixties en met name Den Haag. Ik sluit een mooie vriendschap met een tien 
jaar oudere man en die graag een documentaire over de Haagse beat wil maken. We gaan aan de slag. De titel 
hadden we al snel: Den Haag Beatstad Nummer 1!

Veel research gedaan, bij mensen thuis geweest, films zoeken, en uiteindelijk via een producent een voorstel ingediend. 
Is allemaal op niks uitgelopen en tot de dag van vandaag is er nog geen documentaire over dit onderwerp verschenen.
Ik ga het niet doen, maar wie neemt die uitdaging eens aan.



Met alle kennis die ik toen had en heb ga ik hier nog eens proberen op te sommen waarom Den Haag toen -en nu nog 
steeds- popstad nummer 1 is. De punten zijn niet nieuw, maar ik zet ze nu eens onder elkaar. Wellicht nodigt het uit 
voor een reactie in de vorm van een reflectie of gewoon een aardige anekdote.



 Waarom werd en is Den Haag Beatstad Nummer 1? 

# 19 Notes

- Den Haag en Scheveningen waren al voor de oorlog een stad
van uitgaan en levende muziek.

- Scheveningen, de parel van Den Haag. Het strand, de zee, 
de muziek, de drank en de mooie vrouwen. Den Haag, je tikt 
er tegen en het zingt.

- In de oorlog mag geen Amerikaanse en Engelse muziek
worden gemaakt. Dit biedt kansen aan de Nederlandse
musici om veel te spelen. Dat zet zich na de oorlog voort
in de Nederlandse amusementsmuziek.

- In de jaren vijftig ontstaat de jeugdcultuur waarbij 
jonge mensen zelf geld hebben, verdienen, en uitgeven
aan moderne kleding, muziek, brommers, enzovoorts.

- In maart 1956 geeft Lionel Hampton met groot orkest
een uitzinnig concert in de Houtrusthallen in Den Haag
en diezelfde nacht in het Concertgebouw in Amsterdam. 
De beelden van het 'nieuwe' publiek staan op een Polygoonjournaal.

- Dan komen na de oorlog de Indische mensen met hun kinderen 
naar Nederland, vooral Den Haag. In Indonesië konden ze al 
luisteren naar de rock-'n-roll. Ze namen dat mee. Er
ontstaan veel indorockbands in Den Haag.

- De indorockbands pasten goed in de uitgaansclubs. Goede
musici en goede shows. Zij waren ook de voorbeelden
voor de latere beatmakers. Met de komst van de Engelse
beatgolf wordt de belangstelling voor indorock minder.
Ook een kwestie van discriminatie.

- De Beatles en de Stones breken door in 1964. Het
concert van The Rolling Stones in het Kurhaus in 1964,
is van belang omdat veel Haagse jongens daarna ook een 
bandje wilden beginnen.

- De jonge Nico Servaas, van muziekwinkel Servaas, 
importeert als eerste in Nederland de nodige (Marshall) 
versterkers en instrumenten voor de jonge beatmakers.
Kopen op afbetaling.

- Haagse bandjes waren ook wijkgebonden met eigen
fans, zoals de Golden Earrings en de Q65. Er waren ook 
veel jeugdgroepen: gangs als Kikkers, De Plu en de
Gele Slang. En er waren grote en kleine clubs en 
ook rolschaatsbanen om op te treden en samen te komen.
En het strand bleef altijd lonken.

- Den Haag was ruim gebouwd van opzet, met lange
lanen, van de binnenstad tot aan Scheveningen. De 
Puch was populair. Den Haag was een open stad om je 
te verplaatsen; ruimte, vrijheid, het strand...

- De invloed van Veronica was ook groot. De dj's
kwamen vaak in de Haagse scene. Joost den Draaier
helpt de Motions -met een fakenotering- aan het 
eerste Haagse beatplaatje in de top-40.

- Er ontstond een hele scene aan bands die ook konden
spelen omdat de Amerikaanse en Engelse bands hier
nog niet optraden. In het land der blinden is eenoog
koning.

- Na 1968 worden de meeste tieners 18-20 jaar. Moeten
in dienst, gaan werken. De buitenlandse muziek-concurrentie 
wordt te groot. Alleen de besten blijven over. Ook veel 
bands en adolescenten gaan ten onder aan de dope ...

- En het was een echte tienercultuur, jongeren van
12-16 jaar. De popculuur was ook nieuw.

- De sociale verhoudingen in de stad. Van de gegoede
ambtenarij, de residentie en de Schilderswijkcultuur.
Den Haag, een stad zonder arbeiders.

- De GTB-opnamestudio in de Jan van Nassaustraat. Vader
Gerard Theo Bakker (GTB) en zoon Erik Bakker.

- En Den Haag was een stad vol impresariaten, managers
en andere muzikale entrepreneurs, zoals Paul Acket (ook
uitgever van Muziek Expres en Pop Foto), beatkoning Jaques
Senf, Freddie Haayen en 'een' Adje Lagorwaard. 

- Den Haag is ook altijd een jazzstad  geweest, nog steeds.
De Ductch Swing Collegeband, Pia Beck en ook zigeneurorkesten
van André Serban en Lajos Veres.

#

Tot zover, voorlopig. Aanvullingen an analyses zijn welkom. En ik moedig 
iedere filmmaker aan om alsnog, zo snel mogelijk die documentaire te maken 
over Den Haag Beatstad Nummer 1!



Shocking Blue

Hoogtepunten waren Venus op nummer 1 in Amerika van Shocking Blue, hoewel 
acheraf puur plagiaat, en Radar Love van The Golden Earring. En natuurlijk 
The Life I Live van Q65.



Golden Earrings 1965

Waarom werd Den Haag later ook weer populair als popstad met Anouk, Kane en Di-rect? 
Dat weet ik niet precies. Wel dat er altijd een goede infrastructuur was en is om op 
te treden en mogelijk ook de Haagse bluf: een bandje beginnen en spelen... 
Voortgaan op de tradities van vroeger, op tradities die nooit zijn verdwenen. 

DJ

April 2010

Bronnen, onder andere:

Mutsaers, Lutgard (1989), Rockin' Ramona. 'n Gekleurde kijk op de bakermat van de nederpop. Den Haag: SDU, 1989. 

Slootweg, Dick (1989), De B-kant van de beat. Den Haag: SDU, 1989. 

Ton van Steen en Bert Bossink, Het Liverpool van Nederland. Zwolle: De Ruiter, 2002

Ger Tillekens, De Haagse wortels van de Nederlandse popmuziek (recensie), Soundscapes 2003 - soundscapes/Haagse_wortels.shtml

En dan wil ik nog twee linkjes geven van eigen bronnen:

The Rolling Stones, 8 augustus 1964, Kurhaus, Scheveningen - met videoreportage

The Life We Lived - Over het leven van drummer Jay Baar van de Q65