Eggo R. Immenga: voorvaderlijk gedicht

Menschen, menschen eet toch honing, eet toch zoeten zonneschijn.
Laat de bij uw kok en dokter, laat de bij uw helper zijn.
Die aan bloedarmoede lijden vinden in den honing baat.
Radicaal wordt men genezen, door het heerlijks uit den raat.

Door de vele vitaminen schenkt de bij een medicijn.
Dat aan vele zwakken, zieken uitkomst, heling, hulp zal zijn.
Zoekt genezing, zwakke lijders bij zo’n echt natuurproduct.
Menschen, menschen eet toch honing als u eenige krankheid drukt.

Sterk uw lichaam met den honing maak u zelven weerstand sterk.
Honing geeft u nieuwe krachten, bij uw streven, bij uw werk.
’t Is zo makkelijk te happen, zonder saus en kruid gereed.
Altijd vers en altijd smakend licht verteerbaar wat men eet.

Kwelt u hoest of schrapend kuchen, menschen neemt den honingpot.
Reuk en smaak zijn overheerlijk, beide een zeer fijn genot.
Menschen, menschen eet toch honing, ’s morgens vroeg en ’s avonds laat.
Kracht, gezondheid, levensvreugde, puurt ge uit den honingraat.




Foto boven:
Een luchtfoto van mijn ouderlijk huis in de jaren 50 vorige eeuw. De foto is niet geweldig, maar er staat ook nog een klein stukje op van de (toen reeds gedeeltelijk afgebroken) molen

Foto midden:
De familie Immenga, van links naar rechts: 'pappe' Hindrik, zus Boukie, Eggo, 'mamme' Imke.

Foto onder:
Onze molen bij een reparatie. Boven in de kap zitten in ieder geval mijn vader Hindrik Immenga en Walter Bos, terwijl op de grond waarschijnlijk Reint Immenga (broer van Hindrik) aan het werk is.