Peru - Arequipa & Colca Canyon

Colca Canyon - Cruz del Condor

Klik hier om alle foto's met vergrotingen te bekijken! - Klik hier om de DVD met diashows met muziek + beeldvullende foto's te bestellen!


Bezocht in Arequipa: Plaza de Armas, La Catedral, Iglesia de la Compania, Mirador Yanahuara, Monasterio Santa Catalina
Bezocht in omgeving: NP Salinas Vicunas, Colca Canyon, Chivay

De kathedraal

Arequipa is de mooiste stad die we tot nu toe in Peru gezien hebben. Vooral bijzonder zijn het centrale plein (Plaza de Armas zoals gewoonlijk) vol koloniale gebouwen en de enorme kathedraal die de oostzijde van het plein vult. Alles is gebouwd van witte vulkanische steen, Arequipa is omringd door vulkanen. Op de bovenverdiepingen rondom het Plaza de Armas zijn rondom balkonnetjes waar je mooi kan zitten, uitkijkend over het levendige plein: indianen, Spaanse afstammelingen, een paar toeristen, vele verkopers van ijs, drankjes, etenswaren, oude indiaanse vrouwen op de grond zittend met naast zich een zak met hun hele hebben en houwen, duiven overal dwars doorheen plus nogal veel politie, kennelijk nodig om de orde te handhaven. Ze hebben in Peru wel heel veel politie, bij iedere bank en geldautomaat staat bewaking. Geeft niet bepaald een veilig gevoel! Soms krijg je ook uitgebreide instructies over in welk gebied je wel en niet mag komen. Arequipa is een veilige stad en het verschil met de steden waar we tot nu toe geweest zijn is dat meer dan alleen het Plaza de Armas de moeite waard is, al is het buiten het centrum wel een enorme puinhoop.

Plaza de Armas

Midden in Arequipa – vlak bij ons hotel - staat een prachtig klooster waar je uren kan ronddolen en enorm veel foto´s kan maken. Wat ik dus ook gedaan heb, zoals je bij het foto overzicht kan zien! Muren in allerlei spannende kleuren, bloemen, donkere kloostercellen vol oude gebruiksvoorwerpen, keukens (sjonge wat hadden ze veel keukens, Jac vraagt zich af of ze ook trappist hadden, nu in ieder geval helaas niet), een hal met vreselijk lelijke schilderijen, diverse kap ellen en heel fotogenieke patio´s met galerijen rondom vol muurschilderingen.

Monasterio Santa Catalina

Vanuit Arequipa gaan we op excursie de Andes in, naar de Colca Canyon, de op één na diepste canyon ter wereld (de diepste is er vlak naast, maar die canyon is moeilijk te bereiken). Arequipa ligt op 2350 meter. Ondanks de hoogte is het er helemaal niet koud. Er staan een paar bomen in de stad, wat al meer is dan in de laag gelegen steden, waar alleen maar steen en zand is. Om bij de Colca Canyon te komen kom je over een hoogvlakte die op 4910 meter ligt! Je hebt geen idee dat je zo hoog bent, tenminste, als je rustig in de bus blijft zitten. Op het hoogste punt mogen we er niet uit omdat we nog niet geacclimatiseerd waren - als je de 1-dags Canyon excursie neemt mag je er wel uit, als je minder betaalt ben je kennelijk sneller geacclimatiseerd… Even verderop maken we ‘sanitaire stop’ en kan ik aan de lijve ervaren dat het echt geen onzin was dat we de bus niet uit mochten: na een paar meter lopen en even plassen was ik helemaal buiten adem en voelde de hoofdpijn op komen zetten.

Hoe hoger je komt, hoe groener het wordt. Boven de 3500 meter zijn er zelfs veel bomen en zie je moerasachtige weides en riviertjes. Heel merkwaardig, een soort omgekeerde boomgrens. We komen door het Nationale Park ‘Salinas Vicuñas’ en zien vicuñas, familie van de gedomesticeerde lama’s en alpaca’s, die verderop buiten het park op de weides gehouden worden. Op iedere plaats waar mogelijk toeristenbussen stoppen staan kleurrijk geklede indianenvrouwen opgesteld met ladingen koopwaar, soms vergezeld van schattige baby’s en van lama’s getooid met gekleurde lintjes, ter verhoging van de fotografische waarde. De mannen zijn nergens te zien. Op 5000 meter is het wel weer helemaal kaal, maar op 4000 meter ziet het er een heel stuk aangenamer uit dan op zeeniveau. We slapen in Chivay, een dorpje dat op 3700 meter ligt. Zowel Jac als ik hebben flinke hoofdpijn door de hoogte. Normaal heb ik nooit hoofdpijn, maar nu dreunt mijn hoofd bij iedere kuil die de bus neemt. En dat zijn er heel wat, vooral omdat we het minidorpje Chivay een keer of 10 geheel doorraggen bij het afzetten van onze medereizigers – iedereen zit in een ander hotel en wij worden natuurlijk als laatste afgezet en weer als eerste opgehaald.

NP Salinas Vicunas

Na een zeer kort bezoek aan het hotel gaan we nog even naar de thermische bronnen. Het is erg druk maar er blijkt ruimte genoeg te zijn. We kiezen voor het buitenbad en het is een bijzondere ervaring om zo hoog in de bergen de zon te zien ondergaan. We blijven een ruim uur in het warme water, leek me vooraf erg lang maar het was zalig, helemaal niets doen en nergens aan denken, iets wat me normaal nog geen minuut lukt. Mijn hoofdpijn zakt zelfs even, tenminste, totdat we weer met de bus teruggebracht worden over het inmiddels bekende traject. We hadden beter kunnen gaan lopen! Ik heb door de hoogte weinig honger en krijg het toeristen diner ’s avonds niet naar binnen. Als ik dan ook nog ‘moet’ dansen met de lokale folklore groep word me dat bijna te veel, heel raar, tijdens het dansen ging het nog wel maar toen ik ging zitten kreeg ik geen adem meer.

Bijzondere rotsen gespiegeld door Indiaanse verkoopsters, Nationaal Park ‘Salinas Vicuñas’

Na een nachtje slapen is de hoofdpijn wat minder – al moeten we wel erg vroeg op, dit in de hoop condors te zien op het condor uitzichtpunt. We ontbijten met uitzicht op het beginpunt van de Colca Canyon, daar waar de vallei versmalt. Heel mooi en dan komt ook nog de zon op! Zeer indrukwekkend, totdat de zon net boven de bergen uitkomt en recht in ons gezicht schijnt, we zien niets meer! De bus komt ons weer halen, we gaan op weg naar het condor uitzichtpunt. Zodra de zon opkomt is het niet koud meer, tenminste, dat vinden wij. Een Braziliaan, gekleed in winterjas, denkt er heel anders over. Hij heeft een soort bivakmuts geheel over zijn gezicht getrokken en zo, compleet met rugzakje, mag hij blij zijn dat de Londense antiterreur politie niet in de buurt is! Later op de dag, als de zon recht boven de bus staat en het bijna niet meer te houden is van de hitte, doet hij de muts af. We zien dat zijn gezicht geheel verbrand is. Ik ben nooit te beroerd om even wat ongevraagd advies te geven, dus wijs ik hem er op dat hij wel zonnebrandcrème moet gebruiken (advies kwam wat aan de late kant, dat geef ik toe). Tegen alle verwachtingen in reageerde hij heel dankbaar en vroeg hoe dat nu kon dat je hier verbrandde, je kan toch niet verbranden als het koud is!

De Colca Canyon is erg mooi, indrukwekkend diep maar ook aantrekkelijk door de groene terrassen die op veel plaatsen langs de glooiende hellingen zijn aangelegd - door de inca´s en hun voorgangers. Op grote platte stenen zijn plattegronden van de omgeving gekrast zodat je wist waar water was enzo. Het condor uitzichtpunt is vrijwel op het diepste punt van de canyon, beter gezegd daar waar het grootste hoogteverschil is. We moeten even geduld hebben – niet zo erg want het punt waar we zitten is prachtig, fantastisch uitzicht over de canyon en de verre, 6000 meter hoge vulkanen. Na twee uur uitkijken moet ik toch echt plassen (de hoogte werkt op de blaas). Maar er zijn geen wc’s, wel veel mensen, verdeeld over terrassen op allerlei hoogtes en uitgerust met verrekijkers en enorme telelenzen. Niet zo handig. Ik loop – gesteund door jarenlange ervaring met moeten plassen op ongelegen momenten – naar de enige plaats die uit het zicht lijkt te liggen. Daar aangekomen word ik begroet door een enorme stank. Nee, niet de uitwerpselen van mijn mede-toeristen, maar tot mijn schrik ligt er een dode ezel: een opgeblazen buik, stijve poten en ladingen vliegen. Hoe kan het dat niemand het lijk gezien heeft, vraag ik me af. Maar het ligt inderdaad net uit het zicht. Ik moet erg nodig, dus knijp mijn neus maar even dicht. Romantische entourage! Hoop dat ze opschieten met de toiletten waar ze verderop beneden mee bezig zijn, maar gezien het tempo hier zal dat nog wel een jaartje duren.

De condor

Terug op het uitzichtpunt is er nog steeds geen condor. Heel teleurstellend want we moeten nu naar de bus. Terwijl we richting bus lopen zie ik dat de toeschouwers onrustig worden. En ja hoor, gelukkig, omkijkend zie ik toch nog een condor, soepel zwevend, je ziet meteen dat het geen gewone vogel is. Jammer dat ik niet nog wat dichter bij mijn plasplaats ben, daar zweeft hij vlak in de buurt. Mooi groot beest, zwart met bovenop de vleugels een wit patroon. Bijzonder om te zien.

4910 meter hoog

Op de terugweg naar Arequipa praat ik nog even met onze gids. Ik vraag hem of het vaak voorkomt dat er helemaal geen condors te zien zijn. Hij zegt dat de condors zich de laatste weken niet zo regelmatig hebben laten zien, maar nu hebben ze een kadaver van een ezel neergelegd en dat werkt prima! ‘Very interesting’, mompel ik.

Terug richting Arequipa komen we weer over het hoogste punt, 4900 meter! We worden nu verondersteld ‘geacclimatiseerd’ te zijn en mogen de bus uit. Wel worden we gewaarschuwd ons rustig te houden. Dat doe ik natuurlijk niet, ik poog het bijzondere van dit punt te fotograferen, niet makkelijk want het is geen scherpe bergtop maar gewoon een vlakte, al is het 4900 meter hoog. Alleen de duizenden stapeltjes stenen – ieder stapeltje staat garant voor een goede reis van de stapelaar – maken duidelijk dat het een bijzonder punt is. Na een paar honderd meter flink heen en weer lopen heb ik alweer enorme koppijn. En nog geen bijzondere foto. Eigen schuld.

Doorreizen naar de grens met Chili >>>


Terug naar Virtual Traveling home