Vietnam - Mekong Delta

Mekong Delta

Klik hier om alle foto's met vergrotingen te bekijken! - Klik hier om de DVD met diashows met muziek + beeldvullende foto's te bestellen!


Bezocht: diverse drijvende markten, waaronder Cai Rang, Can Tho, Chau doc, Cham dorpje.

We zijn maar één nacht in Ho Chi Min, dus over Ho Chi Min valt niet veel te melden, behalve de onwaarschijnlijke hoeveelheid brommertjes en scooters en het al eerder vermelde ‘Grill 69’ restaurant, het enige “Jac goedgekeurde restaurant” in Vietnam voor vleeseters.

We staan vroeg op voor onze drie-daagse Mekong delta tour. Zoals te doen gebruikelijk worden wij als eersten opgepikt (om half 8) en moeten we vervolgens nog alle andere deelnemers van de tour oppikken. Zo zien we toch nog iets van de hoofdstad! Het is een flink eind rijden naar de Mekong delta en het is een drukke weg, met zelfs even file, veroorzaakt door een ongeluk. Niets ernstigs gelukkig, we hebben in Vietnam diverse ongelukken gezien, waarbij doorgaans een scootertje zielig op de weg ligt. Het gaat allemaal niet zo hard, maar in die chaotische drukte gaat er wel eens iets mis.

Pas na elven zijn we bij de boot. Het is een smalle boot met laag dak waarbij je echt moet zorgen om aan de waterkant te zitten, als je tenminste foto’s wilt maken of wilt filmen. We bezoeken een drijvende markt, maar daar zijn we wel wat laat voor, de meeste actie is ’s ochtends vroeg tot een uur of negen. Er valt gelukkig toch genoeg te zien, veel mensen verkopen hier niet alleen vanaf een boot maar leven helemaal op de boot. De kleine bootjes zitten propvol, de vrouw is meestal aan het koken, kindjes staren door kleine raampjes naar ons, de man staat aan het roer, sturend met zijn voet, doorgaans komt er ook een hond nog even het dek op rennen. Geen boot is compleet zonder een paar bloempotten met bloeiende planten en de kleding hangt aan roedes op het achterdek. Eerst dacht ik dat dat de was was (leuke zin nietwaar, dubbel ‘dat’ en dubbel ‘was’), maar later blijkt dat men de complete garderobe (nou ja, compleet, eerder schrikbarend weinig) op het achterdak hangt, zo hangt het niet in de weg en gaat het niet zo snel schimmelen (neem ik aan).

Pop rice fabriekje

We bezoeken een donker fabriekje waar men poprijst maakt, of beter, rijst uitpopt. Het is donker en warm binnen en niet super hygiënisch. In het naburige dorpje kweekt men bonsai boompjes. Bij het Chinese nieuwe jaar schijnt iedereen hier een bonsai boompje te willen hebben, net als wij dennenboompjes met kerst. Aan het eind van de middag varen we langs de oevers van de Mekong. De lage zon geeft prachtig licht. Overal nemen mensen een bad en iedereen zwaait enthousiast naar ons, niet alleen kinderen, maar ook volwassen mannen, vrouwen en bejaarden. In dit licht krijgen zelfs de armste hutjes iets bijzonder aantrekkelijks, een romantische uitstraling, voor je het weet fantaseer je over rustig naast je hutje onder een bananenboom onder het genot van een sigaretje zitten mediteren en de boten aan je voorbij zien varen. Nou heb ik nog nooit van m’n leven gerookt en vind ik het nog flink stinken ook, kan ik niet langer dan een kwartiertje ergens zitten zonder te praten of een boek te lezen en hou ik zelfs niet bijzonder van bananen, dus we zullen het maar bij een fantasie laten.

Ik maak ladingen foto’s want ik zie telkens nog mooiere sfeerbeelden. Krakkemikkige hutjes op hoge bamboe palen, scheefstaande vlonders, vlonders met hele tuinen erop aangelegd en netten erover gespannen, in de wind wapperende kleding, slanke boten met de motor vervaarlijk omhoog staand en overal tussendoor badende en zwaaiende mensen. Van mediteren komt voorlopig in ieder geval niets. We leggen aan in Can Tho, de hoofdstad van de Mekong. Best een aardig plaatsje, met een lange kade. We moeten flink slepen met onze bagage, de meeste medereizigers gaan morgen weer terug naar Ho Chi Min, dus die hoeven maar voor één nacht bagage mee te nemen, maar wij gaan overmorgen door naar Cambodja, dus we hebben alles bij ons. Even flink zweten, met name voor Jac die de zwaarste bagage draagt. Het hotel valt ook een beetje tegen, onze kamer is OK maar de rest van het hotel is nog in aanbouw  (nou ja, het grootste deel dan, waaronder de receptie). We nemen een biertje om het vochtverlies weer aan te vullen en vervolgens een cocktail, al uitkijkend over de hoofdstraat op een balkon van een strategisch gelegen café (ik heb een zwak voor plaatsen met uitzicht en Jac is allang blij als ie alleen een trap hoeft te beklimmen en niet een hele berg…).

Cai Rang

Dag twee van onze Mekong delta tour bezoeken we - nu wel op tijd -  een drijvende markt, de ‘Floating market Cai Rang’ bij Can Tho. Dit is een ‘whole sale’ market, een groothandel, je kunt er alleen grotere hoeveelheden van ieder product krijgen. Sommige boten verkopen alleen bananen of alleen ananas of kokosnoten, andere boten verkopen grote zakken aardappelen, uien en andere groentes. Aan de producten die aan de mast van iedere boot hangen kan je zien wat men verkoopt. We stappen over in kleine roeibootjes zodat we van een laag gezichtspunt het gebeuren goed kunnen zien. Daarna bezoeken we een rijstfabriekje waar men uit plakken rijst mie maakt (tjonge, wat een warm werk) en meanderen we door de kleinere zijstroompjes van de Mekong.

Onze kapitein is zeer benauwd voor de politie, iets wat ons bij de kapitein in Hue ook al opgevallen was. Als men een politieboot ziet aankomen stuurt men de boot snel naar de kant. Onze gids waarschuwt ons geen foto’s te nemen van de politieboot, je loopt het risico dat de politie je camera als ‘souvenir’ meeneemt… Dit moet je vooral heel letterlijk nemen, de politie schijnt hier niet bekend te staan om gevoel voor humor.

Onderweg komen we een wel heel merkwaardig tafereel tegen: in een klein bootje zijn een man en een vrouw water aan het scheppen. De man heeft een grote mok waarmee hij water uit de rivier over de manden met vruchten in de boot giet, de vrouw heeft een kleinere mok waarmee ze in hoog tempo water juist uit de boot de rivier in schept. Ik begrijp wel waarom ze het zo doen, maar het is een prachtige uitbeelding van het huwelijk (in een bootje nog ook, wat wil je nog meer): de één creëert de problemen (geheel toevallig hier de man…) en de ander probeert het weer op te lossen!

Aan het eind van de morgen maken we een wandeling naar een afgelegen, toeristloos (op ons na dus), dorpje. Op weg naar het dorpje zien we een houten constructie waarmee men op de ouderwetse manier vist. Dit doet men mbv netten die aan de houten constructies opgehangen worden, men maakt gebruik van het getijde verschil (de Mekong staat in open verbinding met zee) om de vis te vangen. We leren dat er bij huizen veel citroengras gepoot wordt, dit houdt muskieten en slangen weg, beide vinden de geur niet lekker. Ik vind het juist heel lekker ruiken (waarmee ik me gelukkig dus distantieer van de muskiet- en slangachtigen). We varen terug naar Can Tho om te lunchen.

Cai Rang floating market

Na veel wachten op aansluiting van een nieuw reisgezelschap (men houdt in Vietnam van het zo veel mogelijk opsplitsen en weer recombineren van reisgroepen) maken we aan het eind van de middag nog een cruise. Het is laat geworden zodat we vrijwel geheel in het donker varen. Onze boot is versierd met rode lampions, heel sfeervol alleen jammer van alle muggen. Wat later is het op het bovendek heerlijk fris, we zien een prachtige sterrenhemel. We kunnen eten bestellen op de boot, maar willen liever in Chau Doc eten, het grensplaatsje waar we vanavond slapen. De gids waarschuwt ons dat we pas om half 10 in ons hotel zijn en dat er dan nergens meer iets te eten is, maar we vermoeden dat hij zwaar overdrijft met als doel de boot aan extra omzet te helpen. Helaas, we hebben de arme man valselijk beschuldigd en zijn inderdaad pas om half 10 bij het hostel, tenminste, bij het hostel van onze medereizigers. Wij moeten nog achterop bij brommertjes (de bagage hebben we dus maar bij het hostel achtergelaten) naar onze ‘authentieke bungalows aan het water’, waar we om tien uur aankomen. Er is zoals de gids dus al zei nergens meer iets te eten te krijgen, het is zelfs letterlijk overal om ons heen pikdonker, geen lichtje te zien. We vragen of er ergens nog een restaurant open is maar de receptionist verstaat ons totaal niet. Pas als Jac al wrijvend over zijn maag een aandoenlijke imitatie doet van een hongerende vluchteling begrijpt de receptionist ons. Er verschijnt een man uit het niets, plus twee nieuwe brommertjes (de andere waren al weer afgetaaid) en we worden naar het centrum van Chau Doc gebracht naar een simpel stalletje, alwaar een vrouw duidelijk tegen haar zin ons voorziet van noedelsoep met supertaaie kip. Wij zijn gepast dankbaar.

De volgende ochtend worden we om kwart over 6 opgehaald. We hebben precies 15 minuten daglicht gehad om te genieten van onze ‘authentieke bungalows aan het water’… Wederom achterop twee brommertjes hobbelen we terug naar het hostel waar de rest zit en waar we zullen ontbijten. Wel aardig om zo te rijden, midden in de ochtendspits naar Chau Doc. We rijden gelukkig wat rustiger dan gisteren, toen had de gids wel erg veel haast en hobbelde ik door alle in het donker verstopte gaten in het wegdek bijna van de brommer af. Voor de volledigheid check ik nog bij onze medereizigers, inderdaad was er ook bij het hostel niets meer te eten te krijgen ‘s avonds, één toerist heeft met veel moeite nog een omelet weten te krijgen maar daar hield het ook helemaal mee op. Dus de gids had op alle punten gelijk… We hadden ook beter moeten weten: je wordt hier nooit geïnformeerd over de reisplannen, behalve als je het absoluut moet weten!

We gaan een kort stukje met de bus terug naar de haven. De bus komt langs een groepje fiets taxi’s dat langs de weg staat te wachten op vrachtjes. Eén van de chauffeurs kijkt verlekkerd de bus in, met zo ongeveer de blik waarmee een poes een zwerm vogels buiten zijn bereik nakijkt…

Floating fissery

In tweepersoons roeibootjes (als je tenminste niet al te zwaar bent, een wel erg flink uitgevallen Amerikaanse vrouw mag in haar eentje in een bootje, haar overstappen van de grote in de kleine boot wordt belangstellend gadegeslagen door ons allemaal) bezoeken we een ‘floating fissery’ en een ‘floating village’. Het drijvende dorp bestaat niet alleen uit huizen maar ook uit tuinen, helaas is er ook een drijvende afvaldump te bewonderen. De bootjes worden geroeid door vrouwen. In ons bootje zit ook nog het tweejarige dochtertje van de roeister, nou ja zitten, ze huppelt continu heen en weer over de bankjes in het bootje. Ze schijnt te kunnen zwemmen volgens de moeder voor zover ik begrijp, maar ik vind het toch maar doodeng. Het meisje maakt er een hele show van, gewend als ze is aan bewonderende toeristen, maar het is een lief kind, leergierig en doet graag mee met een spelletje. Wel is ze erg eigenwijs, in Vietnam schijnt net als in Nederland te gelden: “Ik ben twee en ik zeg nee!”.

We leggen aan bij een Cham dorpje, een moslim dorpje. Ook hier zien we weer de “buiten” kledingkasten. Alle huizen staan op hoge palen. Daarna gaan we op weg naar Cambodja. Het is een lange tocht: een paar uur naar de grens, van boot wisselen, visum kopen, vijf minuten later weer uitstappen, weer het visum tonen, we krijgen een serie indrukwekkende stempels, drie uur de Mekong volgen in de richting Pnom Penh en dan nog een ruime twee uur in de bus totdat we eindelijk bij ons hotel zijn. We zijn de allerlaatsten die gedropt worden, de bus rijdt zich op een gegeven moment naar mijn idee totaal vast in steeds smaller wordende straatjes, maar nee, we komen er gewoon weer uit, centimeter voor centimeter manoeuvreert de chauffeur weer achteruit. Terrasjes worden ontruimt, geparkeerde fiets taxi’s worden aan de kant geschoven, iedereen helpt mee en tot onze stomme verbazing is er niemand die met z’n vinger naar z’n hoofd wijst om aan te geven dat iemand die bij z’n goede verstand is nooit met een bus zo’n straatje in rijdt. In een onverlichte, smalle, straat stappen we uit de bus, recht voor ons hotel. Welkom in Pnom Penh!

Doorreizen naar Pnom Penh en Sihanoukville >>>


Terug naar Virtual Traveling home