Cambodja - Sihanoukville en Phnom Penh

Royal Palace Phnom Penh

Klik hier om alle foto's met vergrotingen te bekijken! - Klik hier om de DVD met diashows met muziek + beeldvullende foto's te bestellen!


Bezocht: Serendipity Beach in Sihanoukville en het Royal Palace in Phnom Penh.

Het is kwart over zeven, de zon komt net boven het tegenoverliggende dakje uit en ik zit te schrijven in de schaduw van een parasol, vlak naast het zwembad voor onze kamer in het Orchidee Guesthouse in Sihanoukville. Het loopt al tegen de 30 graden, het is erg vochtig en de hemel is blauw op wat heiïgheid in de richting van de zon na. Jac ligt nog te slapen in onze airco kamer. We hebben lekker zachte bedden gelukkig, dat is voor het eerst deze reis. In Vietnam gelooft men niet in zachte bedden. Fijn dat we hier vier dagen hebben om weer bij te komen, want de Mekong Delta was een bijzonder intensieve reis. Na één nachtje in Pnom Penh zijn we eergisteren meteen met de bus – een luxe bus, de “Mekong Express Limousine Bus”, naar Sihanoukville doorgereisd. De bussen die we tot nu toe gehad hebben waren niet zo luxe, deze had airco, ruimte voor de benen, een netje op de stoel voor je waarin je iets op kan bergen en zelfs een wc-tje!

Zwembad Orchidee guesthouse

Gisteren heeft het geregend, de regentijd is net afgelopen maar zo af en toe valt er nog wat. We zijn gewoon aan het zwembad blijven zitten, onder de grote parasol schuilend. Het was zo warm dat het door de regen nauwelijks afkoelde. Een merkwaardig gezicht toen de bui eraan kwam, dreigende donkere wolken en wij in onze vrolijke badkleding in het zwembad. Orchidee Guesthouse is een gezellig en goed guesthouse. Aan het zwembad is net alsof we allemaal familie zijn. Er zijn een paar gezinnen met kinderen, die wonen in Phnom Penh en komen hier voor een lang weekend. Het guesthouse wordt gerund door een Nederlandse man, die het zeer goed bevalt in Cambodja. Hij vertelt aan iedereen (ook als je totaal niet geïnteresseerd bent in zijn privé leven) dat zijn ex-vrouw morgen komt en dat ze dan samen naar Siem Reap vliegen. Hij betaalt alles, ook haar reis hierheen, zo verzuimd hij niet te melden. Hij is hier hertrouwd. Nee, niet met een heel jong meisje zoals je hier ook wel ziet - Jac en ik met onze 17 jaar leeftijdsverschil vallen hier totaal niet op, maar met een Cambodjaanse vrouw die maar een paar jaar jonger is dan hij. Zij - meer dan hij - lijkt het guesthouse te runnen. Ze hebben samen een kind, de man loopt ’s ochtends en ‘s avonds trots rond met zijn inderdaad schattige tweejarige zoontje op z’n arm, onderwijl leert hij hem Nederlands.

Gistermiddag hebben we een wandeling langs het strand gemaakt, Sihanoukville stelt zelf niet veel voor (er is overigens zowaar wel een pin automaat, niet zo heel standaard in Cambodja), maar Sihanoukville is omringd door prachtige stranden. Wij zitten bij ‘Serendipity Beach’, een uitgestrekt strand ten zuiden van de plaats. Het is druk aan het strand, veel Khmer vanuit Phnom Penh komen in het weekend naar Sihanoukville. Sommigen slapen zelfs op het strand om vooral maar geen minuut te missen. Maar het is geen probleem om een rustige plek te vinden, toen we wat verder doorliepen zagen we op een gegeven moment niemand meer. We liepen weer terug, deels wadend door de branding. Het was aan het eind van de middag en de lage zon maakte dat de ligstoelen voor de bamboe en rieten strandtentjes er extra uitnodigend uitzagen. We bestelden een cocktail, die zijn in Vietnam en Cambodja spot goedkoop, alleen vraag je je soms wel af of je niet per ongeluk een alcoholvrije besteld hebt. Er komen veel verkoopsters langs, de koopwaar in grote manden op hun hoofd balancerend. Tegen de avond komen er zelfs verkoopsters langs met een juk op hun schouder met aan de ene kant een schaal vlees op stokjes en aan de andere  kant een heuse barbecue waar ze vlees op aan het grillen zijn. Je hoeft je hier aan het strand geen moment te vervelen, alles wordt aangedragen, je kunt je zelfs laten masseren en misschien nog wel wat meer als je daar interesse in hebt (lijkt me wel erg oppassen hier, Cambodja heeft een aids probleem). De zonsondergang boven de zee is prachtig. Maar de romantische sfeer wordt verstoord door de vele bedelaars. Normaliter geef ik nooit iets aan bedelaars, maar hier is het leven van de slachtoffers van de oorlog en nu nog van mijnen zo totaal uitzichtloos, dat hen weinig anders overblijft dan bedelen. Blinde bedelaars komen al zingend langs (helaas gaat blind zijn niet altijd gepaard met zangtalent), geleid door een hond. In Cambodja zijn ook veel polio slachtoffers. Het ergste vind ik de bedelaars die beide armen verloren hebben, dan kan je nog beter een been kwijt zijn, kan je tenminste nog iets. In Vietnam en al helemaal in Cambodja word je of je het nu wil of niet geconfronteerd met het ingrijpende oorlogsverleden, waar in Cambodja nog het drama van de vele landmijnen bijkomt. We hadden daar in Nederland natuurlijk over gehoord maar dan heb je nog zo’n idee van ‘dat overkomt toeristen niet’. Maar als je hier een keer dwars door het struikgewas loopt en dan een klikje denkt te horen ben je snel bekeerd, het is natuurlijk niets maar toch verder maar gewoon op de gebaande weg blijven!

Orchidee guesthouse

In ons guesthouse wonen een paar mannen permanent, de meesten zitten in zaken. Er valt hier nogal wat te ritselen, in Cambodja is de corruptie enorm, maar dat heeft klaarblijkelijk ook zo z’n voordelen. Natuurlijk, anders zou het niet zo hardnekkig in stand blijven. Eén van de mannen is gepensioneerd en is heel begaan met de kansarmen (en die zijn er hier genoeg zoals je begrepen hebt). Hij heeft een ‘Non governmental organisation’ opgericht, Mondol Op'thom, die scholen bouwt en elementaire gezondheidszorg levert. Behalve landmijnen, armoe, corruptie en aids is kindermisbruik ook een enorm probleem in Cambodja. Volgens onze guesthouse baas zijn het niet in eerste instantie de buitenlanders die zich misdragen, maar juist de Cambodianen zelf, degene in de machtigere posities. Het aantal buitenlandse mannen van ruim in de vijftig met hopelijk net meerderjarige vriendinnen is echter wel hoog vinden we.

Twee dagen later nemen we weer de “Mekong Express Limousine Bus” terug naar Phnom Penh. Het is een tocht van vier uur door aardig landschap, grote stukken jungle, heel groene heuvels. Dichter bij Phnom Penh verschijnen er veel hutjes langs de weg, die er voor hutjes best heel redelijk uitzien. We hebben de middag om Phnom Penh te bekijken voordat we doorreizen naar Siem Reap. Dat blijkt wat kort te zijn, Phnom Penh is best een aardige stad waar je prima rond kan lopen, als je tenminste goed tegen hitte kan. Vooral het stuk langs de rivier is aardig, compleet met palmbomen zelfs. We bezoeken het Royal Palace met de “Silver Pagoda”. Zeer de moeite waard, prachtige gebouwen, mooie tuinen met veel beelden en mini tempeltjes. Jammer genoeg mag je in de “Silver Pagoda” niet fotograferen. De vloer bestaat uit zilveren tegels, nu grotendeels afgedekt ivm beschadiging door de toeristen. Er staan Boeddha’s uit zilver, uit goud en uit edelstenen. Heel bijzonder. In de vitrines zijn prachtige juwelen uitgestald, zelfs de gebruiksvoorwerpen zijn erg mooi, zeer verzorgd gemaakt door de Khmer.

Boeddhistische monniken

Buiten in de tuin staat de zon laag. Ik maak enthousiast foto’s. Een tweetal boeddhistische monniken loopt langs, we groeten ze en ze vragen hoe we het hier vinden. Eén van de twee kan goed Engels en we hebben een heel gesprek. Jac vraagt hoe het is om monnik te zijn en ontdekt dat het inderdaad niets voor hem is, je mag niet veel. Maar je mag wel stoppen met monnik zijn als je het zat bent. De monniken zijn tevreden met hun leven, alleen zou degene waar we mee praten ook graag willen reizen, maar dat is voor hem onmogelijk, alleen al om financiële redenen, men is straatarm en zelfs al ben je in goeden doen, dan blijft er nog weinig euro van je riel over (de plaatselijke munt). Ietsje grotere bedragen betaal je hier overigens in dollar, je krijgt alleen riel terug als wisselgeld. De monnik vertelt dat je hier erg moet oppassen met wat je zegt, de regering is niet bepaald tolerant. Mensen zijn erg bang voor de politie, net als in Vietnam. We zien het hier zelf ook op straat, een meisje schrikt zo als ze aangehouden wordt door een opeens vooruit stappende politieagent dat ze met brommer en al valt. Een jongen op de brommer vlak erachter weet haar te ontwijken en gaat er als een haas vandoor, de politie agent kan hem nog net een flinke dreun met de wapenstok op z’n schouder verkopen.

In de schemering lopen we weer terug naar ons hotel, het ‘Golden Gate’, een uitstekend hotel. Om te eten hoeven we alleen het smalle straatje waar ons hotel aan staat over te steken. Dit tot teleurstelling van de vele bike taxi’s, die bij ons hotel opgesteld staan. Je kunt van alles eten in het “Khmer restaurant”, niet alleen maar Khmer. Het eten is prima, zoals de hele vakantie al, zolang je tenminste van de gordon bleu afblijft (normaal een favoriet van mij). De volgende morgen moeten we vroeg op, om half 6, om 6 uur worden we naar de haven gebracht, waar we met de speedboat over de Tonle Sap rivier en vervolgens midden over het gelijknamige enorme meer naar Siem Reap gaan.

Doorreizen naar Seam Reap met het Angkor tempelcomplex >>>


Terug naar Virtual Traveling home