Merel,

Geschreven door Rosanne Schoots

---

GRONINGEN, JANUARI

Martin

Er werd aan de deur gebeld. Ik lag net een beetje in te dut­ten, is er iemand vol enthousiasme deurtje aan het bellen. Ik deed snel even een T-shirt aan, en liep maar naar de deur. Als er twee keer gebeld werd, dan moest het wel dringend zijn. Het was een meisje.

            "Mag ik binnenkomen?” Vroeg ze.

Ik kende haar niet, maar ach. Als het een stille inbreker was, dan zat ze hier toch verkeerd. Of ze moest belang hebben bij een derde­hands koffiezetapparaat dat er drie uur over deed om tien kopjes te maken. Die had ik dan nog net wel in huis. Ze be­dankte voor het binnenkomen. Ik bood haar een kop koffie, en dat wou ze wel. Ze was op zoek naar woonruimte, en ze had van ene Christine die ik niet eens ken, maar goed, gehoord dat ze hier wel terecht zou kunnen. Ach ja, van mij mocht ze. Er was toch nog een slaapkamer over, en ik sliep altijd al in de woonkamer. Ik vroeg haar of ze een bed of zoiets had. En die had ze. Een zoveelste hands, die langs de weg op het grofvuil lag te wachten, en een dito matras. Het enige wat echt van haarzelf was, dat was een slaapzak, een zak knuffels en nog meer prulletjes, wat boeken en cd's. Hoe ze die cd's moest draaien zonder cd speler kon ze me niet vertellen, maar ze zou werk zoeken, om een hifisetje te kopen. Desnoods zou ze er wel een jatten. Kleren kwam ze een dag later mee aanzetten. Toen vroeg ik haar voor het eerst waar ze nou eigenlijk van­daan kwam. Ze kwam van net buiten de stad. Ze haalde elke dag wat spullen op. Een week later had ze alles. Haar kamer was nu helemaal compleet. Zelfs een koffer om haar kleren in te bewaren, een paar planken voor aan de muur, waar haar knuffels en prul en boeken op zouden komen. Ze legde me uit wat er aan de hand was. Haar ouders waren een weekje op vakantie gegaan, en ze zou die week alleen thuis zijn. Die week had ze benut om uitgebreid weg te kunnen lopen. Elke dag kon ze wat weg halen, en alles wat ze mee zou nemen hoefde dan niet opnieuw gekocht te worden. Waarom ze weggelopen was zei ze niet. Ik vond ook niet dat het me wat aanging. Lucinda en Karin vonden het trouwens best dat er een vierde was komen wonen. Als ze ook maar voor eten zorgde, was het best. We hadden altijd patat gegeten, of pizza. Dat was betaalbaar en ophaalbaar. Maar Merel bracht daar verandering in. Ze woonde hier net amper twee dagen toen ze met een gasstelletje aan kwam zetten, plus eten om er op op te warmen. Dat was voor het eerst sinds jaren dat ik aardappelen had gegeten. Ik vond het wel te eten. Wat voor werk ze nou precies deed wist ik niet. We konden normaal eten, en dat was dat.

Frank

Ze viel me meteen op. Zwarte dreads, een wenkbrauw piercing, een knopje onder haar onderlip en opvallend blauwe ogen. Een mooie meid. Ik was ook helemaal verbaasd toen ze naast ons, bestaande uit Rick, Johan en ik, kwam zitten. Ze vroeg of ik een joint voor haar wou draaien. En dat deed ik. Toen de joint klaar was bleef ze gewoon bij ons zitten, en we kregen ook wat van haar joint.

            "Komen jullie hier vaak?”,vroeg ze ons.

            "Haast elke dag", antwoordde Rick.

Hij met zijn opschepperij, hij blowde haast nooit, laat staan dat hij hier altijd kwam. Als hij hier twee keer per week was, dan was dat al veel. Maar dat zei ik maar niet. Laat Rick haar maar versieren dacht ik, mij wou ze toch niet.

            "Ik woon sinds kort hier in de stad, eigenlijk nog maar net sinds de elfde, is dit een leuke stad?"

            "Ja hoor, en het uitgaan is hier te gek" Rick was me al weer voor.

Ik ging maar met Johan praten, en Rick zat maar steeds pogingen te doen om Merel, zo heette ze, op de bek te pakken. Om zes uur gaf hij het op, want hij moest naar huis. Johan dus ook, want die zou met hem mee fietsen. En ik zou met de bus, want ik had een lekke band, en mijn fiets was dus nog bij de fietsenmaker. Nu mocht ik dan eindelijk met haar praten. Ze was nog niet eens zestien jaar, ze skatete veel, alleen dat had ze hier nog niet kunnen doen omdat ze hier nog geen skate< vrienden had. Ze vroeg of ik wou, maar ja, ik heb geen skates dus dat ging niet door. We hadden het over mu­ziek, en over een festival waar we allebei geweest waren.

            "Maar ik heb jou daar helemaal niet gezien", merkte ik op.

Zo'n meisje als zij moest me echt wel opgevallen zijn. Maar zei antwoordde gewoontjes dat het daar ook wel erg druk was. En toen ik wou zeggen dat zo'n mooie meid me wel opgevallen moest zijn, stond ze ineens op en zei dat ze weg moest. Weg droom. Ik draaide een shagje en liep maar naar m'n bushalte.

Twee dagen later was ze er weer.

            “Waar was je gisteren?" Vroeg ze.

Ze had me weer opgezocht.

            "Ach, je moet niet alles geloven wat Rick zegt."

Ze pakte haar wiet en draaide, dit maal zelf dus, een joint.

            "Waar is Rick eigenlijk?"

Kut, moest ze nou echt naar Rick vragen?

            “Die komt over een kwartiertje."

            "Oh, dan moet ik alweer weg, ik heb namelijk al een groepje mensen gevonden met wie ik kan gaan skaten. En daar heb ik dus over een kwartiertje mee afgesproken."

Goed, leuk om te weten, ze was hier voor Rick, mij wou ze niet. Tien minuten later, nadat we zwijgend haar joint hadden opgerookt, vertrok ze, op haar skates naar haar skate vriendjes. Ze had nog snel gezegd dat ze hier morgen om drie uur 's middags zou zijn. Maar dan zat ik nog op school. Rick niet. Nou, dan ging Rick maar gezellig naar haar toe.

Lucas

Ze kon ontzettend goed skaten, beter dan wij alle vier bij elkaar, en toch stond ze erop dat ze met ons mee zou gaan elke dag. Daar zeiden wij geen nee tegen. Alleen Robert had bezwaar aangetekend, hij wou geen meidenpraat in de groep. Die zou wel bijdraaien, vermoedde ik. Bovendien zag Merel er niet uit als iemand die uren over jongensgroepen kon lullen. Ze hield net als Daniël van metal, en die twee waren ook al snel aan het bekken. Ze doen maar dacht ik, maar Jeroen was meteen pissig. Geen liefdesgedoe tijdens het skaten, dacht hij hard­op. Merel had hem daarna ook op de bek gepakt, en sindsdien klaagde hij nooit meer. Robert mopperde de tweede dag dat we samen aan het skaten waren nog wel, totdat Merel Lucinda meebracht. We waren dus met zijn zessen nu. We gingen de trappen af, sprongen stoepranden op en af, Daniël raasde samen met Merel over de rand langs het kanaal, waar de rest van ons groepje zich maar niet aan wou wagen. Als het nou zomer geweest was…. Na afloop van ons anderhalf uurtje rookten we samen altijd een shagje. Daarna vertrokken Merel en Lucinda, de één naar haar werk en de ander naar huis om te eten. Wat Merel verder deed kon me niet schelen, het was een toffe meid, ze leerde ons veel, maar verder leek ze mij gewoon een weglopertje die vast en zeker een hoer zou zijn.

Daniël

Ik mocht haar meteen al meer dan andere meisjes. Liefde op het eerste gezicht zeg maar. Nadat ze vier dagen met ons mee had geraasd, vroeg ze of ik bij haar wou komen eten. En dat deed ik. Ze woonde in een kraakpandje vlak bij het station, maar haar kamer was kompleet ingericht, met zelfs een hifisetje. Toen ik vroeg hoe ze eraan kwam, zei ze dat ze hem had meege­nomen van huis. Martin, een huisgenoot van haar, beweerde dat ze hem gejat had, maar ik geloofde als een auto­maat dat Merel de waarheid sprak. We aten aardappels, wortel­tjes en rookworst. Ik had patat verwacht, maar Karin vertelde me dat ze erop stond dat er minstens vier keer per week gezond gege­ten werd. En aangezien Merel de enige was die kon koken, mocht ze vier keer per week koken, en wie mee at moest betalen.

            "Goedkoper dan een patat met en een frikadel", zei Karin.

Ze was blij dat Merel kookte voor haar. Lucinda at nooit mee, die werkte om deze tijd. Behalve zondags, dan was ze er wel. Maar nu was het vrijdag. Toen we uitgegeten waren trok Merel me haar kamer in. We zoenden en vrijden wat, en toen moest ik weg.

            ”Ga je niet mee uit?",vroeg ze.

            "Ik ga al uit", antwoordde ik.

            "Mag ik mee?".

Ik antwoordde dat ze mee mocht, en wat later stonden we bij het poolcentrum, waar ik had afgesproken met Linda, Ernst-Jan en Wouter. Ze waren gelukkig niet boos op me, dat ik haar mee had genomen. Na een gezellige avond spraken we af dat ze voortaan ook wel zaterdag-middag naar het poolcentrum kon komen. Het was daar elke zaterdag-middag heel gezellig, en het bier was dan maar drievijftig per halve liter.

Februari

Ernst-Jan

En ze kwam elke zaterdag-middag. Elke keer straalbezopen, samen met de rest. Ik dronk nooit zoveel, en meestal ging ik dan ook al om vijf uur weg, maar sinds zij er was bleef ik altijd wat langer. Ze vertelde de meest gekke verhalen, over graffiti, skaten en krakers. Omdat ze niet naar school ging maakte ze veel boeiends mee, en omdat ze niet 's ochtends vroeg haar nest uithoefde, kon ze 's avonds de stad tot een uur of vier 's nachts onveilig maken met haar kunstwerken. Eén daarvan kwam ik elke dag tegen, die had ze in de tunnel ge­maakt waar ik elke dag onderdoor kwam. Ze was natuurlijk van Daniël, en verkering zat er niet in, maar toch bleef ik al­tijd. En zo bleef ik een keer langer dan Daniël, want hij moest naar een familiefeest, en ik zou in de stad blijven. Maar ik mocht bij haar eten. Het was de vierde keer dat ik haar zag, 11 februari. En dat heb ik ook alleen maar zo goed onthouden omdat het drie dagen voor Valentijnsdag was. En in plaats van dat ik toen het bij eten hield, ging ik met haar naar bed. Ze was de eerste voor me, en ik had nog nooit zoiets tofs meegemaakt. Ik durfde trouwens niet naar Daniël te vragen. Dat zou dan wel uit zijn dan. Het moest gewoon wel uit zijn, anders zat ik met een dik probleem.

Maar nee, de week daarna zaten ze te zoenen toen ik binnen kwam. Ik voelde me beroerd worden en liep naar de wc om te kotsen. Nul biertjes gehad, en ik moest al kotsen. Tegen Marieke zei ik dat ik te veel geblowd had. Ze haalde een cola voor me, en ik vermaakte me die middag toen met haar. Wat Merel deze week gedaan had kon me niets meer schelen. Marieke daagde me uit om te poolen. Nu was ik daar niet goed in, maar toevallig won ik, omdat Marieke de zwarte bal in het verkeerde gat gestoten had. Laat ik het anders zeggen, Marieke verloor. Echt gewonnen had ik niet. Niemand hier vindt het winnen als de ander een fout maakt. Behalve Linda dan, maar die poolde zelf ook (als ik het zachtjes uitdruk) slecht. Merel was trouwens weer als vanouds van Daniël. Ik was maar gewoon een avontuurtje. Een lullig avontuurtje, en Daniël wist van niks.

Frank

Toen ik een paar weken geleden toch maar besloot om te gaan spijbelen om om drie uur in de coffeeshop te kunnen zijn, bleek ze er nog niet te zijn. Waarom ik al die moeite had gedaan weet ik niet meer, maar ze kwam wel, na welgeteld een kwartier wachten. Ik weet nog wel dat ik hem wou peren, nadat die idioten die met poolen de witte al niet konden onderscheiden van de gele bal niet echt meer boeiden, en dat ze toen op haar skates binnen kwam zetten. Ze had het vergeten, en ze had al gedacht dat ik weg zou zijn. Ze was blij dat ik er nog was, en ze begon, na de idioten ook even uitvoerig bestudeerd te hebben, te praten over graffiti. Tussen elf en vier zondag tot en met woensdag zou ze dat gaan doen, en ze vroeg aan me waar ik elke dag langs ging op mijn weg van huis naar school. Ik legde het haar uit. De volgende dag was er onder één van de tunneltjes waar ik langskwam een kunstwerk van haar te bewonderen. Ik wist zeker dat het van haar was, want er stond Merel onder. Toen ik haar weer zag maakte ik een compliment daarover. Ze had me ervoor bedankt, en ze vroeg of ik het wou leren. En dan op vrijdagavond, dan kon ik tegen mijn ouders zeggen dat ik uitging. Maar ik durfde niet.

            Rick had me daarvoor voor een watje uitgemaakt.” Ze wil je, dat merk je toch."

Dus ik wou de volgende dag dat tegen haar zeggen, was ze er niet, en die dag daarna niet, en die dag daarna ook niet. Ik gaf de hoop op, en toen Johan en Rick voortaan naar een andere coffeeshop wilden, stemde ik niet tegen. Merel zou ik nooit meer zien, en geluk­kig was er in die ander shop een ander leuk meisje, dat echt wat in me zag. En nu ik een keer samen met haar door de stad wandel, en Merel zie, druk bezet met een andere jongen, ben ik blij dat ik nooit met haar gegaan was, en kan ik nu gelukkig gewoon verder lopen, met een veel leukere meid aan mijn zij.

Lucas

Dat het serieus werd tussen Merel en Daniël kon me niet veel schelen, ze waren niet al te klef aan het doen, en als ze toch even aan het kleffen waren, deden ze dat uit het zicht. Toch begon het Jeroen te knagen. Lucinda was er allang niet meer, die moest voor haar geheimzinnige werk ineens ook overdag werken, maar Robert vond het niet erg. Lucinda was maar een dom hoertje. Ik heb hem trouwens wel anders horen zeggen. Hij meent er dus echt geen kloot van. Die ligt vast elke nacht te janken omdat ie geen vriendinnetje meer heeft. Eerste vriendin was ze voor hem. De eerste, dat is niet leuk als dat uit gaat. Denk je net, is er eindelijk een iemand die me leuk vindt, maakt ze het uit. Snif. Ik heb dus wel eens een vriendinnetje gehad, maar daarvoor had ik al een keer met iemand gevreeën. Vakantie-vriendinnetje. Niet dat dat het kutgevoel wegneemt als het uitgaat, maar onzekerheden of het aan mijn uiterlijk lag had ik niet. Meer mij als persoonlijkheid, of dat mis was, daarover twijfelde ik. Doe ik nog steeds als het uitgaat. Maar nu kan er niks uitgaan want er is nog niks aan. Jeroen vond Merel maar irritant. Ze lulde maar over de klote wereld, en over wat ze allemaal wel niet deed om er voor te zorgen dat het niet nog erger om te leven werd. Ik vond het wel boeiend en ging sinds enkele weken samen met haar elke zondag tot en met woensdag de tunneltjes versieren, want de eerste uren van de dag op school kon ik maandag tot en met donderdag wel missen, ik noem gym, tekenen, muziek en ingeroosterd het eerste uur vrij. Maar Jeroen werd er knettergek van. Toen het bleek dat hij het echt serieus meende was ik bijna te laat. Hij wou zich net van kant maken. Hij zag al heel lang dat de wereld klote was, maar probeerde er het beste in te zien, en wat deed Merel? Klote zooi dit, kut school dat. Waarom ze dat zei weten we niet, ze gaat volgens ons niet eens naar school. Jeroen was er onzeker van geworden. Robert en ik werden het eens met het feit dat Merel maar moest vertrekken. Tegen Daniël zeiden we maar voorlopig niks, die zou toch zeggen dat Jeroen op moest sodemieteren. Maar Jeroen was er eerder. En Merel zag ik toch bijna elke avond, en dat graffiti deden we op de skates, dus skaten deed ze al genoeg. En als Daniël het er niet mee eens was, dan gingen ze maar romantisch samen skaten.

Op de dag dat ik Merel zou vertellen dat ze weg moest, vertel­de ze dat ze zelf weg wou. Haar huisgenootje Martin bleek ook te skaten, en ze had al zelf wel gemerkt dat Jeroen haar niet mocht.

            "En Daniël dan?”, vroeg ik haar,” die ga je toch niet zomaar verlaten?"

Ze beantwoordde mijn vraag niet, maar vertelde erover dat Martin ook wel van gevaarlijke dingen hield, en ze zouden de half-pipe enzovoorts gaan doen. Ik vond het wel best. Maar Daniël niet. Ze was al een kwartier geleden ver­trokken toen hij erachter kwam dat ze niet meer zou komen. Hij schold me verrot voor alles wat los en vast zat, en hij was, bleek achteraf, nog kwader op Merel, want ze had hem nooit verteld dat ze weg zou gaan. Jeroen nam hij gelukkig niks kwalijk.

Maar chagrijnig bleef hij. Na drie dagen was onze woordelijke oorlog over Merel wel gestaakt, maar hij had haar niet meer gezien. Ik vertelde hem dat ze zaterdag heus wel naar het poolcentrum zou komen. Dat had ze ook tegen mij gezegd. Gelukkig wist Daniël niet dat ik haar nog wel zag elke avond. Dan zou het nou nog gezelliger zijn geweest. Ik vond het wel flauw van Merel dat zij hem nog niet had opgezocht. Ze wist allang waar hij woonde en voor wat ze allemaal samen al gedaan hadden had ze op zijn minst hem mogen bellen. Dat vertelde ik ook toen ik haar die avond weer zag. Maar zij schudde alleen maar haar hoofd. Even later bekende ze dat ze vreemd was gegaan. Toen ik wou vragen wie, zei ze dat het me geen reet aan ging met wie dat nou was geweest. Ik hield mijn mond maar, maar ik vond het al langer hoe vervelender worden. Ik wist van alles, en Daniël wist van niks.

Martin

Na anderhalve maand aangekeken te hebben hoeveel jongens zij wel niet versleet, wou ik toch wel wat meer van haar leven weten. Ik kwam op haar kamer, en ik kreeg koffie van haar. Veel beter dan die van mij, want zij had sinds kort beschik­king over wasbak, keukentafel, waterkoker en koffiezetapparaat. Hoe ze het betaalde kon me niks schelen. Ik wou weten hoe het met al die jongens zat. Daniël was haar vaste vriend, dat begreep ik. Ernst-Jan was eenmalig, Rick was haar paddo-maatje, en die andere dodo die geregeld langskwam, was naamloos.

            Zonder dat ik het hoefde te vragen begon ze er zelf over. ”Ben jij nieuwsgierig naar al die jongens?"

Ik kon alleen maar dom knikken. Ze was alleen met Ernst-Jan nog verder gegaan. Met dodo en Rick niet. Dodo was haar baas en Rick haar bijna beste vriend. Toen ik haar vroeg wie dan haar beste vriend was, antwoordde ze dat ze dat zelf was. Ik vond dat nog al raar, en ik ging naar Karin om uitleg te vragen. Karin vertelde me dat Merel niemand vertrouwde. Toen merkte ik droog op dat ze zelf ook niet te vertrouwen was.

            Karin knikte. ”Ze zal nooit liegen, maar dingen achterhouden wel, en volgens mij jat ze ook."

Daar bedoelde ze niet mee dat Merel van ons jatte, maar ja, ik kon ook geen andere verklaring voor haar luxe kamerin­richting vinden. Dat dingen achterhouden boeide me wel in haar. Misschien was ze wel een huurmoordenares of een zakken­rol­ster die met een mes haar geld bij elkaar verzamelde. Ik besloot vaker bij haar langs te gaan. We begonnen wat te rommelen, en op een gegeven moment werd het serieus tussen ons. Daniël kwam niet meer langs, en wij deden van alles samen. Skaten, graffiti, neuken. Alleen wist ik nog steeds niet hoe ze aan geld kwam. Tja, volgens Lucinda werkte Merel van negen tot twaalf 's ochtends. Maar ik kon dat niet contro­leren, want dan werkte ik immers zelf. Het was mij met pijn en moeite gelukt om in een toffe kledingzaak te gaan werken. Daar werkte ik donderdag, vrijdag en zaterdag van acht tot elf en van drie tot zes. Dat werk deed ik al drie weken, en het beviel me goed. Maandags, dinsdags en woensdag hielp ik een vriend van mij om posters te plakken. Henk-Jaap. Die wist mij ook te vertellen dat hij Merel 's ochtends ook gewoon zag skaten door de stad, dus ze werkte echt niet. Als Henk-Jaap bij mij op bezoek kwam ging hij overdreven op zijn portemonnee letten. Merel mocht hem niet. Dat zei ze een keer tegen mij toen we de treintunnel versierden. Toen ik vroeg waarom, zei ze gewoon, “gewoon niet”. Ook al had ik dan wat met haar, ik begreep haar soms totaal niet, en ze deed ook geen moeite om dat te verbeteren. Rick kwam trouwens nog steeds langs, hoorde ik laatst van Karin. Toen ik haar vroeg of ze dan wou gluren, zei ze dat ik maar eens een keer vrij moest nemen donderdag 's middags, dan kon ik zelf gaan gluren. Ik denk dat ik dat maar een keer ga doen. Tenslotte flikte ze ook zoiets bij Daniël, dus waarom dan niet bij mij.

Daniël

Ik kreeg al vrij snel in de gaten dat het dood was tussen Merel en mij, maar omdat Lucas mij niet gezegd had dat hij dat ook wist, werd ik wel zo kwaad. Hij brak meteen de band die ze nog hadden. Maar daar haalde ik Merel niet mee terug. Ik zag haar nog steeds elke zaterdagmiddag, maar we zoenden al lang niet meer. Ik praatte weer meer met Ernst-Jan, en die vertelde me dat hij er spijt van had dat hij ooit met haar gegaan was. Goh, dat wist ik nog niet. Merel was met Ernst-Jan gegaan? Ik moest en zou het fijne ervan weten, en ik besloot om maar naar haar huis te gaan, wanneer zij er niet was. Op maandag ochtend ( ik had speciaal de eerste uren vrij genomen) ging ik er­heen, en ik trof Karin aan. Weliswaar in een heel charmante pyjama, maar ze liet me gewoon binnen. Karin vertelde me dat ze om deze tijd altijd nog op bed lag, en er normaal gezien niet voor elf uur uit kwam. Ik zette koffie voor haar, van dat ratel ding dat het haast niet deed, en smeerde wat broodjes. Even later kwam Karin gedoucht en al naar beneden, en begon zonder dankjewel aan mijn broodjes.

            ”Ik werk 's nachts dus tot een uur of drie, vier achter de bar in “HET BARRETJE”. Dus daarom slaap ik uit.”,verklaarde ze met volle mond. ”Waarom kom je langs, Merel is er nooit 's ochtends." "'s Middags trou­wens ook niet", voegde ze er een halve minuut later ach­teraan.

            ”Het is uit", zei ik.

            ”Zoiets vermoede ik al toen ze op een zaterdagavond iemand anders meenam.”

Shit, Ernst-Jan loog dus niet. Ik vroeg Karin nog wanneer, maar dat wist ze niet meer. Ze kon me nog wel mededelen dat hier ene Rick vaak kwam, en daarna meldde ze dat ze nog een heleboel moest doen, en ze werkte me de deur uit. Ik wist genoeg.

MAART

Frank

Rick begon sinds een paar weken weer heel vaak over Merel te kwekken. Of het fictie of echt was wist ik niet. Ik bedoel, zowel Johan als ik kwamen niet meer in die vorige coffeeshop. Janine vroeg toen elke keer aan mij wie dat was, maar ik antwoordde haar vraag altijd maar met: “zijn vriendin”. Ik vond het een klere streek van Rick, en als ik Janine niet gevonden had, dan had ik zijn smoel verbouwd. Hij wist dat ik Merel graag mocht, en even later ging hij er zelf met haar vandoor. Johan had sinds kort ook een vriendin, maar die blowde niet, dus die zagen we nooit. Maar goed, het was de hele tijd, Merel dit, Merel dat, Johan moest er een keer letterlijk van kotsen, en bij mij was het bijna net zo. En ze was zo geweldig, en ze was zo goed in ahem, dat mochten we zelf raden. Tja, dat laatste loog hij, daar waren Johan en ik van overtuigd, maar het duurde een week voordat we Janine uitlegden dat jongens wel eens opschepten onder elkaar. En vervolgens duurde het een week om het in haar kop te krijgen dat ik dat soort dingen zelf niet deed. Nou loog ik ook wel eens. Ik bedoel, het staat zo raar dat je nog maagd bent als je tussen Johan en Rick leeft, dus ik heb ze wijsgemaakt dat ik het de laatste zomer­vakantie met iemand had gedaan. Maar dat vertelde ik Janine maar niet. Voor jongens is het toch meer een soort bewijs dat je er ook bij hoort. En als ze erachter komen dat je erover gelogen had, ehhh, iedereen gaat ervan uit dat het waar is. En als je erover wilt liegen moet je dat zelf weten. Nou wist ik van Rick zeker dat hij het al gedaan had. Ik kende dat meisje ook vrij goed. En Johan had ik per ongeluk betrapt, dus dat geloofde ik ook wel. Maar dat Rick het met Merel gedaan zou hebben, dat geloofde ik maar niet. Misschien wou ik het gewoon wel niet geloven.

Lucas

Ik moest met Merel breken van Daniël. Ik deed dat ook, voor een weekje, totdat ik haar op een avond tegen kwam in “HET BARRETJE”. Ze stelde me voor aan haar nieuwe vriend, en het was heel gezellig. We spraken af dat we zondags weer samen zouden skaten. Wel zonder Martin erbij, want die zou het niet leuk vinden. Ze leerde me minder bang te zijn, en ik durfde einde­lijk langs het kanaal. Toen probeerde Merel iets nieuws uit langs het kanaal. Ik zag haar al in het water vallen. Maar dat deed ze niet, tenminste, ze viel niet in het kanaal. Ze viel wel. Nou had ze van die mooie valbeschermers in legerkleuren, en viel de schade wel mee, alleen klaagde ze wel over haar rug. Dat verbaasde me, want ze was niet op haar rug gevallen, maar ze was er wel mee langs de rand gegaan. Ze had schaafwon­den op haar rug, en als het aan mij gelegen had, had ik haar laten liggen en 112 gebeld. Maar ze stond op en ging weer verder. Ze probeerde zelfs het truckje nog een keer. En het lukte ook nog. Toch ging ik voor de zekerheid maar met haar mee naar haar huis, want haar rug zag er niet al te best uit. Haar vriend was er niet, maar Lucinda wel, en die stuurde haar in bad, en ze gaf haar pijnstillers mee om in te nemen.

            ”Dat wijf is niet goed wijs", mompelde Lucinda.

Even later vertelde ze dat Merel wel vaker viel. Ze probeerde elke keer iets anders, en dan ging ze ook net zolang door totdat haar dat lukte. En het lukte haar altijd, maar nooit zonder schrammen. Lucinda en Merel skateten nog wel eens samen dus. Nou ja. Lucinda vertelde dat ze Merel wel eens na probeerde te doen, maar zo had ze dus wel een keer haar pols gekneusd, want polsbeschermers had Lucinda nog nooit nodig gehad. Na een uurtje of zo kwam Merel uit bad, en ze haalde haar EHBO kistje op. Die had ze altijd in haar rugzak zitten. Haar rugzak, Merel had altijd haar rugzak bij zich als ze ging skaten. En ze had altijd pleisters mee. En toch had ze die er niet meteen op gedaan. Ze liet Lucinda gaasjes op haar schrammen plakken in haar kamer, en even later kwam ze terug, en ze had maar meteen aardappels meegenomen om te gaan schillen. Lucinda ging boontjes doppen, en zowaar, even later werd alles op het vuur gegooid. Merel vroeg of ik schnitzels lustte. Ik was geen vegetariër, en ja hoor vlees lustte ik wel. Even later gingen we eten, en ik zag dat Lucinda opmerkelijk weinig at. Ik wou er wat van gaan zeggen, maar toen vertelde Merel me zachtjes dat Lucinda nog moest werken, en dat Lucinda de rest later op zou eten. O ja, Lucinda was een hoertje. Maar wat was Merel dan? Dat kon Lucinda me niet vertellen. En het enige wat Merel erover zei was dat ze er van rond kon komen. En toen moest ik weg, want Martin mocht niet weten dat ik hier geweest was.

Wouter

Ik vond het raar dat Ernst-Jan met Merel was gegaan. Hij was nog maar met twee meisjes gegaan, en hij zou toch nooit zomaar met de vriendin van een ander gaan? Maar Daniël was erachter gekomen dat het wel zo was. Maar hij nam het hem niet kwalijk. Het was Merels schuld, want zij had gedaan alsof het uit was toen. En Ernst-Jan was er beroerd van geworden dat het nog aan bleek te zijn. Waarom begreep ik, tenminste ik dacht dat ik het begreep, wel. Maar het bleek anders te zijn. Hij vertelde mij het als eerste, en hij wou graag dat ik voorlopig de enige zou zijn die het wist. Ik mocht het dus niet verder vertellen. Hij was door haar ontmaagd. Ik stond versteld. A, omdat ik niet had verwacht dat Ernst-Jan het met een bijna onbekende zou doen, en B, omdat ik het wel raar vond van Merel. Ik sprak voor mezelf af dat ik nooit van mijn leven op haar zou vallen, want het was een slet, en ook nog eens een ordinaire jatter. Naar school ging ze niet, en werken deed ze ook al niet. Lucinda, een huisgenoot van haar die ze een keer mee nam, beweerde echter dat Merel wel werkte, maar wat, dat wist ze niet. Merel werkte gewoon niet, klaar. Maar die afspraak over het niet op haar vallen, werd steeds moeilijker om me aan te houden. Toen ze hier al bijna een kwartaal woonde, gaf ze een verjaardagsfeest. Ze zou op 13 maart zestien worden. Zestien? Ik dacht dat ze al lang zeven­tien zou moeten zijn geweest. Maar goed, ze gaf een feest in een zaal, en iedereen die wou mocht komen, eerste vijf drank­jes gratis. Tja, zelfs Daniël en Ernst-Jan wilden wel komen. Dus wie ben ik dan om te weigeren?

Het werd een te gek feest. Er liepen wel een heleboel van de wereld vervreemde mensen rond. Meer dan de helft ging niet meer naar school, en van die helft was er dan weer een kwart van die jatters. Mensen die niks, maar dan ook niks leken te doen. Maar ze konden wel allemaal goede verhalen vertellen. De één over Amsterdam, waar die geboren en getogen was, de ander over hoe het in de bak is. En dan natuurlijk het skaten en graffiti, iedereen kon je daarover vertellen. Eentje wou trouwens even demonstreren dat ie goed kon skaten, en deed even een salto op zijn skates. Alleen had ie schijnbaar vergeten dat er op een parkeerplaats minder mensen zijn dan hier, en hij viel bijna boven op Linda. Linda vond het niet zo’n ramp, en ze vermaakte zich vervolgens helemaal, want die had een leuke jongen om mee te praten, en binnen een paar minuten hadden ze elkaar versierd. Volgens haar was het de mooiste jongen van het land. Ernst-Jan kon het goed vinden met Karin, ook een huisgenoot van Merel, en Daniël vermaakte zich vooral met het bier. Ik was naast Rick, Johan en Frank, zo heette die lui namelijk, gaan zitten, die een jointje aan het roken waren. Ze kenden Merel van de coffeeshop, en met een dikke grijns vertelde Rick dat hij wat met haar had. Ja, en ze had wat met ene Martin, en wat met ene dodo, van wie niemand ooit een andere naam kon verklappen, maar dat vertelde ik niet. Frank vertelde stilletjes dat hij ook op haar was geval­len, maar stom genoeg, en achteraf natuurlijk zo blij als wat, niet op haar versiertrucjes in gegaan. Tja. Na al die verhalen begon ik nieuws­gierig naar haar te worden. Ze had iets. Johan zei heel nuch­ter op mijn opmerking, ja, ze heeft veel jongens die daar net zo over denken. Martin, Merel's vriend, kwam er bij zitten. Hij vertelde dat hij wat met haar had, maar dat ene Rick ook met haar zat te flik-vlooien. Rick was wit weggetrokken. Maar Martin wist niet dat dat Rick was. Tenminste, dat liet hij niet zo merken. Maar toen hij weer weg was, vertelde Rick dat Martin hem wel degelijk kende. En dat het niet de bedoeling was dat Martin wist dat hij ook wat met haar had. Het begon mij te dagen dat niemand wat met haar had, tenminste, niet een relatie. Ze speelde met jongens. Oh, ik zou haar dat wel af leren, als ik wat met haar kreeg zou ik zorgen dat ik de enige voor haar ben. Maar dat hield ik wijselijk voor me.

Lucas

Ik was maar op de uitnodiging in gegaan. Ik vond het wel een leuk feest. Ik praatte met een paar nog fanatiekere skaters dan Merel en ik, en ik blowde wat mee met een groepje actievoerders. Waarvoor ze actie voerden begreep ik niet, maar ze konden er leuk over vertellen, en het boeide wel. Toen ging ik even opzoek naar Merel, en ik vond haar vlak bij de wc.

            "Hoi", zei ze,” Kom je met me mee?”

Ik voelde de spanning en ik snapte wat ze bedoelde. Ik liep met haar mee naar de wc, en draaide die op slot. We begonnen heftig te zoenen, en ze trok me af, en ik vingerde haar, het was een korte vluchtige droom. Toen we weer buiten stonden, gluurde ze in de spiegel of haar twee staarten nog goed zaten, en daarna liep ze weg, na me nog een vluchtige kus op mijn mond te geven. Ik voelde me te gek, en ik bestelde een biertje voor mezelf. Daniël was druk met een meisje bezig, en reageerde dus ook niet toen ik hoi zei. Er kwam even later een meisje bij me zitten, ze zei dat ze Snoopy heette. Zo zal ze dus wel niet echt geheten hebben, maar ja. Ze had ook dreads, maar dan knal paars geverfd en ze had een ringetje in haar neus. Ik vond haar wel aardig, en vertelde haar wat ik zoal deed. En warempel, zij ging nog naar school. Ik was verbaasd, want bijna niemand hier ging nog naar school. Maar goed, ze wou graag naar een thea­terschool, en daar had ze wel een diploma voor nodig. Ze kende Merel van een toneel groepje. Ik wist niet eens dat ze op een toneel groepje zat, maar goed, er was wel meer dat ik niet wist. Ze vertelde me over het toneelstuk, die ze over twee weken voor het eerst op zouden voeren. Ze was heel zenuwachtig daarvoor, en ik vertelde haar dat ik dat ook zou zijn. Ik vond haar een lief meisje, ze had geen grote bek, en later bleek ze zelfs een beetje verlegen. Heel voorzichtig zoende ze me.

Martin

Ik vond het een klere feest, zelfs die idioot die bijna iemand ondersteboven gooide door zijn salto kon me niet langer dan een moment boeien, en ik baalde dat het nog minstens drie uur zou duren voordat iedereen op zou donderen, dus nog vijf uur voordat we uiteindelijk weg kunnen, want dan moet de boel nog opgeruimd worden. Merel gedroeg zich weer eens als een sletje, en af en toe baal ik er dus van dat ik wat met haar begonnen ben. Ik zie het heus wel hoor, ze gaat zo'n twee keer per uur naar de wc, en meestal in gezelschap van een jongen. Jemig, ik ben echt niet gek hoor, nou weet ik echt wel dat ze vreemd gaat om het leven, maar ja, ze woont in hetzelf­de huis als ik. Gadver. Iedereen die ik kende was druk bezig. Lucinda werkte in een achterkamertje, Karin was met Ernst-Jan bezig, en die Rick die wel eens langskwam durfde me niet aan te kijken. En al die meisjes, gadver, ik heb echt geen belang bij al die hoertjes. Ik was dit feest spuugzat, ik was Merel spuugzat, ik rende naar buiten en begon te snikken in een steegje vlak bij de zaal in de buurt. Ik had eerst niet eens door dat ik bekeken werd. Naast me zat een jongen, die eerst lag te slapen, maar die van mij gesnik wakker was geworden.

            "Mot je wat hebben of zo?", vroeg hij.

            "Wat", antwoordde ik, nog een beetje snotterend enzo.

            "Nou, je weet wel, je ziet er niet al te best uit, en misschien helpt het."

Ik wist niet waar die jongen het over had, maar ik was wel nieuwsgierig. De jongen duwde me een klein buisje in de handen.

            ”Snuiven"

Tja, dat begreep ik ook wel, nu ik het spul zo zag.

            ”In één keer?”, vroeg ik de jongen.

            ”Je hebt het nog nooit gehad zeker. Elk neusgat een beetje.”

Ik snapte dat beetje niet helemaal, maar de jongen knikte toen ik het buisje terug gaf. Er zat nog wat in, volgens mij hartstikke veel, maar de jongen snoof het in één keer op, en toen liep hij weg, ik meen richting stad.  Ik merkte geen hout van dat spul. Ik liep terug, en toen sloeg het in als een bom.

Raymon

Toen ik erachter kwam dat die jongen dus één van de vrienden van Merel was, kreeg ik spijt van mijn actie. Stel dat hij me herkend had, dan was Merel de lul geweest. Niemand wist dat ze snoof, en ik meende dat het de bedoeling was dat niemand dat ook mocht weten. Nou deed ze wel meer wat niet mocht, maar daar wou ik niet al te veel van afweten. Ik was haar huisdealer en ik neukte wel eens met haar. Dat ze dat wel met meer deed kon me niet boeien. Ik ken wel meer meiden die dat doen als ze wat gehad hebben. Dan draaien ze door en willen ze seks. Ach ja, of het bij haar door de coke kwam wist ik niet zeker. Ik vond het mooi verzonnen van mezelf dat het daardoor kwam. Maar hoe langer ik haar kende, hoe minder ik mijn verzinsel geloof­de. Er was iets mis met haar. Het was echt niet alleen de coke. Het was echt iets geestelijks mis. Maar ja. Eigenlijk boeit het me ook niet. Alleen was ik vet de lul geweest als Martin mij herkend had. En ik was alleen maar naar het feest gegaan om wat te kunnen verkopen. En nou had ik zo bijna Merel's leven gesloopt. Al hoewel ze er zelf een potje van bakt. Ze mag dan wel goed eten, al die vitaminen worden afgebroken door die troep. Ach, zoals ik me al eerder bedacht, ze kan me niet echt boeien.

Frank

Ik had stiekem toch gehoopt dat Merel zich zou bedenken, en dat ze me op me zou werpen. Maar ja. Ze heeft volgens Rick behalve hem en Martin nog een vriendje, en drie zou ze wel genoeg vinden.

Rick's gezicht stond op donder, Johan en ik zagen het meteen, het was uit. Mijn hart maakte stilletjes een sprongetje, maar voor Rick was het natuurlijk wel sneu. Merel had gewoon tegen hem gezegd, je wilt teveel van me, je benauwt me, het is beter als ik met je kap. Dat zou ze met mij niet doen, nee hoor, als ik wat met haar krijg zal ze me begeren, dan zal ik de enige voor haar zijn. Enfin, droom maar lekker verder Frank, en houdt het maar bij Janine.

Johan

Ik kon het niet begrijpen. Wat had die Merel nou? Ze was voor geen meter te vertrouwen, dat wist iedereen nou toch wel. Het was nog geen dag uit tussen Rick en Merel, en dan begon Frank erover dat zij hem wel echt wou. Ik vroeg hem nog naar Janine, maar dat bleek al daaaaaaagen uit te zijn. De manier waarop het zei alleen al. Bah, zonde van zo'n mooie meid.  Marianne, mijn vriendinnetje, vond ik echt veel leuker dan Merel. Maar goed, hij zou Merel wel krijgen. Hij ging op een dag bij haar langs, en het adres had hij aan de lieve Rick te danken, die zijn eigen spulletjes niet eens durfde op te halen. Maar helaas, mevrouw was niet thuis. Haar vriend was er wel, maar die was zo stoned dat Frank er dus niet uit op kon maken waar ze wel was. Maar hij zou het van­daag weer proberen. Hij is nou als het goed is net bij haar voor de deur, en als Frank er nu binnen een kwartier weer aan komt zetten, dan was ze er dus niet. Fijn, kleine tien minuten later kwam Frank binnen, en wat had hij mee? Juist, Merel. Als Rick hier nu was geweest had Frank nu twee blauwe ogen gehad. Maar hij was er niet, en Merel dus wel. Ja hoor, ze hadden gezoend. En toen Frank effen moest pissen deed ze dat dus ook bijna bij mij. Ik wou haar toen verrot schelden, maar ik hield me in. Ik had er niks mee te maken, alhoewel ik het wel sneu vond voor Frank. Maar hij is genoeg gewaarschuwd. En waarom hij nu denkt, dat wat hem overkomen is gebeurd mij heus niet, daar kan ik met mijn hoofd niet bij. Maar ik liet Frank haar nemen, zoals hij dat noemde, en ik zou niks tegen Rick zeggen. Marianne kreeg het wel te horen. En toen bleek dat Marianne haar kende. Van toneel. Merel kon goed toneelspe­len, en ze speelde de vrouwelijke hoofdrol. Het stuk zou morgen opgevoerd worden. Merel was volgens haar echt geen mega sletje, ze was heel aardig, een ze ging volgens haar gewoon naar school. Het zal allemaal wel. Ik ga in ieder geval morgen kijken.

Lucas

Het was een mooi toneelstuk. Snoopy, die dus wel een naam had, namelijk Roos, kon heel goed spelen, maar dat Merel dat ook kon had ik nooit achter haar gezocht. Ze speelde de hoofdrol, en ze speelde een meisje dat niks mag, maar dat dan in eens uit breekt, ze neemt dreads, een knopje, en begint te roken. Ze begint ook met blowen, als een jongen die ze leuk vindt dat ook blijkt te doen. De jongen en het meisje draaien de hele tijd om elkaar heen, en net wanneer ze voor het eerst zoenen, betrapt haar moeder haar, en stuurt haar naar een kostschool. En zo eindigde het, heel raar als je het na verteld, maar als je het ziet, had er geen beter einde kunnen zijn. Na afloop vertrok Merel meteen, maar Roos bleef nog, en toen gingen we samen uit. Met Merel skatete ik niet meer. Sinds dat avon­tuurtje spreekt ze me nooit meer aan. Ik vind het ook niet erg hoor. Ik heb een beetje wat met Roos, en ik ben trots op haar. Roos speelde trouwens één van de nieuwe vriendinnen van Merel. Ach ja, die Merel ook. Ik zie haar nog wel eens skaten trou­wens. Ze kan het echt heel goed nu. Ze kan van alles zonder te vallen, ik zag haar zelfs een keer een salto maken van de grote trap af. Maar ze draagt tegenwoordig wel een helm. Maar ja, als je met dat soort dingen zonder helm op, op je kop valt, dan kun je meteen wel naar het ziekenhuis ge­bracht worden. Roos kende Merel verder helemaal niet goed bleek al snel. Ze wist dat ze op het mbo zat. Goh, sinds wanneer dat? En ze wist dat ze dus het ene naar het andere vriendje ver­sleet. Ze vond Merel heel aardig, maar wel een beetje bizar. Ach ja, ze is zoals je haar noemen wil. En dat beetje bizar zou ik willen veranderen in buitengewoon vreemd.

Johan

Ik begon ook wat met Merel om te gaan. Ik praatte samen met Marianne en haar over toneel en over skaten, waar Marianne ook wel eens aan deed, en ze vertelde over vroeger. Ze vertelde over haar moeder, die prulletjeskoningin was, maar verder niks. Haar vader was al dood gegaan toen ze zes was, maar ze kon nog wel vertellen dat hij haar altijd op schoot nam, en dan vertelde over het kleine meisje dat de wereld nog moest ontdekken, die elke dag wat meer zag. Zo had ze leren lezen en schrijven, en leren rekenen. Maar haar moeder was een trut, als ik haar mocht geloven. Ik begon haar aardig te vinden, maar toch was er iets mis. Ik kreeg het gevoel dat ze loog over sommige dingen. Tegen Marianne zei ik dat niet. Maar toch knaagde het aan me. Bovendien kon ze niet vertellen hoe haar vader heette, ik vond het wel raar, maar ze zei dat haar moeder dat niet wou vertellen. Wel raar hoor, dat een moeder dat verbergt, en ook heel raar dat Merel dat niet eens onthou­den had, je onthoudt toch wel de naam van je vader? Hoe dan ook, ze kon mooie verhalen vertellen. Ze zou schrijver moeten worden, of toneelspeler, of graffitikunstenaars. Dat laatste kon ze echt heel goed, het stelde echt wat voor wat ze maak­te. Dit was een hele andere kant van haar. Maar goed, ze ging nog steeds met Frank, en als Frank er was, was er ineens niks papa en mama verhalen meer, dan ging het over skaten, jatten etce­tera, Frank wist niet eens dat Merel op toneel zat. De voorop­leiding nog wel. Maar goed, wat Merel doet moet ze zelf weten, maar ik vond haar andere kant echt leuker. Raar, op en bij toneel was ze heel anders, zelfs wat verlegen, maar erbui­ten was het gewoon dat sletje dat met alles gaat wat los en vast zit. En toen Frank me vertelde dat hij met haar geslapen had, kon ik wel gillen. Jemig, hij kende haar nog helemaal niet, niemand kende haar, ik kreeg zelfs het idee dat ik haar beter kende, omdat ik die andere kant van haar weet. Ik vroeg het na aan Merel, of het waar was wat Frank zei. Ze had alleen maar geknikt.

            ”Houd je van hem?”, vroeg ik haar.

            Ze schudde haar hoofd en zachtjes hoorde ik haar zeggen: "Ik hou van niemand, en al helemaal niet van Frank.”

Ik kon haar wel meppen, zij neukte hem zomaar, niks geen gevoel, gewoon zo­maar, zo maar. Zo maar. Stomme trut.

APRIL

Rick

Ik durfde ze niet te vertellen dat ik het nooit met haar gedaan had. Tuurlijk hadden we wel eens wat gerommeld, maar geneukt niet. Waarom ik dat zei weet ik niet. Ik vond het wel stoer lijken. Ik met Merel. We hebben nooit echt wat gehad, ja we zoenden wel eens, en we aten paddo's samen, maar goed. Ik wou wel wat met haar, maar al na een week haar wat vaker te hebben gezien wist ik het wel. Ze wou wel zoenen met me, maar nee, dat laatste niet. Ik schaamde me er een beetje voor, ze wou met iedereen, maar met mij wou ze niet. En nou gaat Frank met haar, en die gaan wel met elkaar naar bed. Ach, eerst vond ik het zelf nog echt zielig ook, want ze wou me niet. En toen ik tegen Johan en Frank loog dat ik het met haar gedaan had, zeiden ze alleen maar zoiets van o, ze heeft toch al een vriend, en zo van, ze doet het toch met iedereen. Nee hoor, dat niet. Niet met mij tenminste.

Lucas

De weken gingen voorbij, en ik zag Merel nog wel eens. Als ik Roos op ging halen van toneel bijvoorbeeld. Maar praten deed ik niet meer met haar. Ze kwam nooit naar me toe om ook maar even hoi te zeggen, dus tja. Daniël zag ik natuurlijk nog wel. We skateten weer als vanouds met zijn vieren, en we leerden onszelf de domste dingen aan. Buigingen, sprinten, trappen, ach ja, we vielen nooit, en we hadden altijd lol. Ahum. We pleurden geregeld op onze bek en we hadden vaak ruzie, en als we geen ruzie hadden, dan had iemand wel zoveel shit dat iedereen op slag depri werd. Met Jeroen ging het nog steeds niet echt goed. Het was niet de schuld van Merel hoor, het bleek veel dieper te zitten. Hij bleek al jaren mishandeld door zijn lieve papa, en ik heb geen flauw idee wat ik daar nou mee moet. Daniël zei, loop dan weg. Maar toen werd Jeroen boos, en die zei dan dat hij niet als Merel wou worden. Robert luisterde vooral veel, en bood aan de kinderbescherming te informeren. Ik wou de politie er al bij halen. Maar Jeroen wou dat niet. Nou ja, als hij het zegt. Bovendien is dit niet echt iets waarmee je je zomaar kan bemoeien. Je kan alleen maar luisteren, en dat is ook wat ik zeker zal doen. Maar zijn vader? Dat was best een aardige man. Ik was er wel een keer geweest, om op Jeroen te wachten, en toen heeft hij me zitten vertellen over het werk wat hij deed. Hij deed namelijk iets in de reclame. En natuurlijk had ik er nooit wat achter gezocht dat toen Jeroen thuiskwam, hij meteen weer weg wou. Ik dacht dat hij haast had. Maar achteraf gezien. Tja, achteraf zie je wel meer. En achteraf gezien was Merel gewoon een slet. Verder zou Robert blijven zitten, dat was nou dus al bekend. Vergeleken met Jeroen was het niet erg veel, maar Jeroen zei meteen dat je dat soort dingen niet kan vergelijken. Dus hadden we er verder over gepraat, en bleek dat hij allemaal achten moest gaan halen, en dat wou hij niet. Daniël zat met die meid met wie hij op het feest van Merel mee was gegaan, die bleek nog al verslaafd te zijn achteraf. Ach ja, het was dus errrug gezellig, maar niks was zo erg als Jeroen zijn problemen. En toen hij op een keer 's middags niet kwam skaten, knepen we hem echt.

Jeroen

Ik wist niet waar ze woonde, maar ik moest haar vinden. Ik liep alle coffeeshops langs, ik ben zelfs naar de skate-baan geweest, en ik heb haar niet gevonden. Ik begon wat in wilde weg te vragen. De eerste poging was meteen raak. Lucinda, ze woonde in hetzelfde huis, ik liep met haar mee, en ze liet me binnen.

            ”Merel komt als het goed is rond half", zei ze.

Goed, moest ik nog een kwartier wachten. Lucinda zette koffie voor me, en jatte wat koekjes uit een trommel waar de naam Martin op stond.

            ”Vriend van haar?”, vroeg ze.

Ik schudde mijn hoofd.

            ”Wat moet je dan?"

            "Wat vragen.”

            "Oh, weet jij dan wat voor werk ze doet?"

Ik schudde mijn hoofd. Ze werkte toch gewoon helemaal niet? Merel kwam tien minuten later dan Lucinda zei, maar goed. Ze stuurde me niet weg, maar deed heel aardig.

            ”Problemen?", vroeg ze.

Ik knikte. Ze vertelde me van alles. Ze vertelde zomaar haar hele levensver­haal zo’n beetje aan mij. Ik schrok ervan. Waarom deed ze dat nou? Het sloeg ook nog eens nergens op waarover ze vertelde. Dat zei ik ook, en ze begon te lachen.

            ”Tuurlijk, wat dacht jij. Ik lul inderdaad maar wat, en dat doe ik wel vaker, maar wat is nou jouw probleem?”

Ik vroeg haar of ze voor mij een pistool kon regelen. Ze haalde er pardoes eentje uit haar zak.

            ”Lenen, of kopen?"

Help, een wapenhandelaar.

            ”Man, ik heb hem voor 's avonds. Er lopen hier 's nachts messenstekers enzo, tenminste, dat schijnt, en dan leek me het beter om iets te hebben wat tegen een mes op kan. Ik heb hem gekocht. Moet je hem lenen, of wou je kopen?"

            "Lenen", mompelde ik.

Maar ze leende hem niet uit, ze gaf me iets anders.

            ”Deze doet het namelijk niet hoor, dit is een nepper. Jij hebt zeker iets anders nodig?"

Ik knikte.

            Ze gaf me wat wit spul. ”In zijn drinken gooien, alles, gaat ie wel dood van."

Ik vroeg me af hoe ze wist dat ik iemand dood wou, nou ja, dood, ik wou hem afschrikken. Ik gaf het weer terug.

            ”Ach joh, geintje, dit moet je snuiven, weet je wel, in vieren delen dat zakje, en dan één deel snif snif."

Dat was het dus, ze dealde. Toen ik dat opmerkte, ontkende ze. Ze gebruikte alleen maar. Ik wist niet wat erger was. Ik wist ook niet of ik dat nou wel moest doen.

            ”Toe dan, je had toch problemen?”

Ik schudde echter mijn hoofd. Ze pakte koffie en gaf mij ook een kopje, en ze kieperde het spul daarin.

            ”Hoeveel schepjes, één of twee?"

Het was dus suiker. Even later, toen ik dat eenmaal doorhad, vertelde ze me dat ze me wou testen. En ze vertelde me dat dat probleem vast wel op te lossen was.

Met een onvoldaan gevoel kwam ik buiten. Nou ben ik nog geen steek verder, alhoewel, ik wou hem niet doden, en ik wou niet aan de drugs, dat had ik nou precies geleerd. Ach ja, beter dan niks. Ik liep naar het pleintje, en daar zaten Daniël, Robert en Lucas te panieken. Ze hadden me gemist en waren bang dat ik iets stoms had gedaan. Ze wilden me helpen. En ik accepteerde dat.

Martin

Ik kon er niks in doen, ondanks dat Merel op haar feest zoveel jongens gehad had bleef ik verliefd op haar. Misschien kwam het wel door die troep, die die jongen in het steegje mij gegeven had, maar toch. Het was trouwens verder heel erg vaag gelopen, dat feest. Ik was weer naar binnen gegaan, en ik heb de rest van de avond rond zitten hangen met……, tja, hoe heetten die lui eigenlijk? Nou ja, ik heb er heel vaag mee zitten lullen over letterlijk de koeien en de kalven, dus het was gezellig geweest uiteindelijk. Goed, ik probeerde Merel uit te horen, over al die jongens waarmee zij zogenaamd had geneukt, wat ze nou met die jongens op de plee had gedaan, waarom ze dat deed. En dan over waarom ze weggelopen was, wat ze nou deed voor werk, of anderzijds, hoeveel ze jatte. Of ze ouders had, of vrienden van haar vorige woonplaats die ze nog kende en die ze nog zag, ik vroeg haar van alles, maar ze gaf altijd van die vage antwoorden. Zo van, “als ik daar vrienden had, dan was ik hier niet geweest”, of juist andersom, “als ik geen vrienden had gehad dan was ik hier niet geweest”. Ze zei wat er in haar op kwam, kreeg ik al gauw het idee. Zo had ze me één keer wat gezegd over haar moeder, maar toen ik een tijdschrift van drie weken geleden las die op haar kamer lag, stond daar hetzelfde verhaal in. Verhalen over exen van voor de tijd dat ze hier was, kwamen regelrecht uit romannetjes. Ze loog. Ik zei dat op een dag tegen haar, dat ze alleen maar loog. Toen zei ze dat dat niet zo was. Toen ik haar het verhaal van haar eerste vriendje onder haar neus duwde, schold ze me verrot, en zei ze dat ze me niet moest wantrouwen. Goh. En op mijn vraag, met hoeveel jongens ben je hier naar bed geweest, zei ze dat het er drie waren. Ik kon haar wel, loog ze weer. Ik kan toch ook wel tellen? Ik plus dodo plus Daniël plus Ernst-Jan plus Rick plus Frank, dat waren er toch echt zes. En die Lucas kon ook nog wel eens eentje wezen. Maar ze hield steevast vol dat het er maar drie waren, en toen ik weer zei dat ze loog gaf ze me een klap in mijn gezicht, en ze rende haar kamer in en deed de deur op slot. Ze kwam pas haar kamer weer uit toen ze met Pieter zou gaan kalken, graffiti uiteraard. Pieter woonde hier sinds kort, hij kwam hier nadat Lucinda plotsklaps naar Lutjebroek verhuisde, om meer te verdienen. Want daar was een bordeel, waar ze haar wilden hebben, en daar vlak bij in de buurt kon ze gaan wonen. Ze deed maar. Hup, van de ene dag op de andere, en ze is nu al welgeteld twee dagen weg. Maar goed. Merel, Pieter en ik deden niks samen. Of Merel en ik gingen kalken, of Merel en hij. Maar niet met zijn drieën. Het zal me niks verbazen als Merel ook wat met hem gaat flikken.  

Daniël

Ik miste Merel allang niet meer, maar als ik haar tegen kwam op straat, voelde ik toch even weer wat van mijn vroegere gevoelens voor haar naar bovenkomen. En ik zag haar vaak. In het poolcentrum kwam ze nog steeds, en daar zag ik haar dus elke dag. Wouter vond haar ineens supertof geloof ik. Hij zat van de eerste minuut dat ze binnenkwam tot de laatste minuut voor hij weg ging bij haar te kwijlen, en soms lukte het hem ook nog om met haar te zoenen. Op zulke momenten kon ik hem wel een tand door de bek meppen, maar ik hield me in. Voor Ernst-Jan was het erger. Toen ik hoorde dat zij met hem naar bed was geweest was ik helemaal verbaasd. Waarom had ze dat nou geflikt? A, ze had nog wat met mij toen, en B, hoe kon ze dat Ernst-Jan nou flikken? Ik begreep er geen jota van. Ik rommelde alleen maar wat met haar. Goh, oké, ze pijpte me wel eens, en ik befte wel eens, maar we hadden het nooit ge­daan, en waarom sommigen dat wel dachten is me nooit helemaal duidelijk geworden. Dan zou ik dat toch wel gezegd hebben? Maar goed, ze had het wel met Ernst-jan gedaan, en dat het daarna nooit wat is geworden zat hem erg dwars. Hij had geluk­kig Marieke gevonden, maar hij kon Merel niet echt aanzien nog. Hij kwam hier ook steeds korter, en na afloop ging hij altijd met Marieke mee, of andersom. Ze hebben nou al een maand wat, maar zijn nooit verder gegaan dan wat rommelen met kleren aan. Ja, dat had Merel toch maar mooi gedaan. En nu ging ze met Wouter, tenminste, dat dacht Wouter. En als Wouter nou beter na had gedacht had Wouter kunnen weten dat zoenen voor Merel net zo iets is als dat ze elke dag moet eten. Maar ja, hij moest en zou er natuurlijk achter komen hoe Merel was. Veel succes, mij was het immers toch ook niet gelukt? Ja, ik weet alleen dat ze met iedereen bekt en dat ze jat en dat ze goed kan skaten, en dat ze mooie dingen maakt met spuitbussen. Maar ja, dat wist iedereen. En toch moet iedereen meer willen weten. Ze doen maar, maar ik doe geen pogingen meer.

Johan

Oeps, foutje, Merel was niet met Frank naar bed geweest. Frank had alleen gezegd dat hij met haar naar bed wou. Nou, hij doet maar. Merel en Marianne gingen ineens wel eens samen skaten. Ze leerde Marianne van alles, en Marianne kon het al heel goed. Merel viel intussen ontzetten vaak wanneer ze zichzelf iets nieuws leerde, maar ze ging altijd net zolang door tot het lukte. Het verbaasde me dat ze nooit wat brak. Marianne viel bijna nooit. Ze leerde zichzelf dingen stapsgewijs, ze ging steeds een stapje verder, maar dan ging ze ook alleen verder als ze de ene stap helemaal goed deed, enzovoorts. Ik vond dat Marianne het mooier deed dan Merel. Merel deed het alleen om op te scheppen, Marianne deed alles zo mooi moge­lijk. Op het toneel groepje ging het sinds kort anders. Merel was naar een hogere groep gegaan. Marianne bleef op hetzelfde niveau, maar als ze goed haar best deed zou ze dit half jaar de hoofdrol kunnen krijgen. Merel moest het nou waarschijnlijk doen met een bijrol. Maar het contact tussen ons drieën bleef, voorlopig tenminste. Maar Merel vertelde steeds minder over vroeger. Ze werd steeds stiller. Het leek wel, hoe meer ze skate en brug­gen er onder versierde, hoe minder ze praatte. Op een dag was ze zo stil dat ze een na een hele middag skaten in totaal alleen de woorden hoi, hoe gaat ie en tot ziens had gezegd. Marianne ging zich zorgen maken. Ik vond er niets raars aan, in de coffeeshop lulde zo ook wel eens zo weinig, maar Marian­ne wou er het fijne van weten. Een dag later was Merel niet op onze afspraak bij het pleintje gekomen. We besloten zonder haar de stad in te gaan, en daar zat ze dan, in een kroegje, samen met god mag weten wie. Marianne ging er naar binnen. Toen ze weer naar buiten kwam, had ze een rode veeg in haar gezicht.

            ”We moeten ons niet meer met haar bemoeien", zei ze.

Die rode veeg had ze aan een klap van Merel te danken. Dankjewel Merel, je had toch ook wel gewoon kunnen zeggen, ik hoef je niet meer?

Wouter

Ja hoor, eindelijk, ik had haar. Ze vertelde over haar zusje Annelies, en over haar broertje Karel, en over haar hond, ze vertelde van alles. Tuurlijk vertelde ik van alles terug. We hadden echt wat, en ik nodigde haar uit om bij mij thuis te komen eten. Mijn moeder vroeg haar van alles, naar wat voor school ze ging enzo. Ze had haar hele verhaal al klaar! Ze zat op het mbo afdeling nog wat, ze had vrijdag 's middags een bijbaantje in een café, haar moeder was boekhoudster bij een groot kantoor, en haar vader werkte bij de politie als corps­chef. Het was wel iets anders dan ze tegen mij had gezegd, maar goed. Mijn ouders namen haar als zoete koek en die dreads vonden ze haar wel leuk staan. Over haar knopje konden ze helaas niks zeggen, want die had ze uit gedaan. Daarna gingen we naar mijn kamer, en ik rommelde wat met haar. Ik vond het heerlijk, eindelijk maar toch. Maar Merel dacht er anders over. Toen ik een condoom wou pakken schold ze me verrot en zei doodleuk dat ze het niet met iedereen deed. Hè? Ze stond op en wou haar bh en T-shirt weer aan doen. Dat deed ze ook, en toen ging ze op het balkon zitten en ging ze een jointje zitten roken. Ik kon haar toen wel slaan. Ten eerste ging je niet bij een ander zitten blowen zonder te vragen of het wel mag, en ten tweede, wat was er mis met mij dan? Met Daniël en Ernst-Jan had ze het toch ook gedaan? En met Rick en Martin. En mij wou ze niet. Mooi hoor. Maar goed. Ik ging haar natuur­lijk daar niet voor dumpen. Volgende week wou ze vast wel.

Martin

Nee, met Pieter had ze niets. Pieter had al een vriendin, en die was heel aardig. Nou ja, één zorg minder. Ik probeerde aan coke te komen, maar dat lukte niet één twee drie. Je kon niet aan iedereen vragen of die een dealer wist, en wie die jongen was van wie ik het gekregen had wist ik ook al niet. Maar ik bleef proberen, en wie vond ik? Dodo, die eigenlijk wel een naam had, maar die niemand eigenlijk mocht weten. Hij was dealer! Merel had de hele tijd een dealer mee naar binnen gesjouwd. Ik vroeg me af of ze dat wist. Maar dan had ik wel wat moeten merken. Volgens mij blowde ze alleen maar. Maar goed. Ik had coke, en dat was duur. Ik ging 's maandags en dinsdag voor mezelf posters plakken, zonder Henk-Jaap dus, en ik verdiende net genoeg in de week om ook daadwerkelijk een week lang te kunnen snuiven. O ja, dat geld wat ik met die toffe winkel verdiende ging daar niet heen, die ging naar kledij en eten. Merel had niks door geloof ik. Ach, ze bemoei­de zich tegenwoordig zo weinig met mij, dat ik mezelf wel dood kon schieten, dan zou ze het een week later pas door krijgen. Ik had die troep nodig. Ook al ging Merel dan niet met Pieter, er kwam ineens ene Wouter langs, en als die er was ging de deur op slot. Fijn hoor, zo'n vriendin. Pieter mocht ik niet. Die was zo vaag. Liep de hele dag te dromen en verder niks. Hij was de hele dag maar aan het blowen en at spullen van anderen op zonder het te vragen. Merel had altijd al een slot op haar keuken kastje gehad, dus daar kwam hij nooit bij, maar ik overwoog sterk om dat wel te doen. Eigenlijk vond ik die actie van Merel raar. Haar keukenkastje stond dus mooi in haar eigen kamer, ze draaide haar deur altijd op slot als ze weg ging, en toch had ze dat kastje ook op slot. Alsof iemand er wat uit zou jatten als ze er zelf bij was. Ach ja. Toen haar kastje een dag niet op slot zat terwijl ze er dus wel was, ging ik een kijkje nemen toen ze op de plee zat. Tenminste, ik deed een poging. Nog voor ik een pak koekjes kon zien, sloeg ze de kastdeur keihard weer dicht en draaide ze hem als nog op slot.

            ”Afblijven", had ze toen geschreeuwd.

            ”Waarom mag ik niet weten wat daar in zit?" vroeg ik.

            ”Dat gaat je niks aan, punt uit."

Dat was het enige wat ze me dus daarover kon vertellen, en toen ze mij wou zoenen, draaide ik mijn hoofd weg.

            ”Eerst wil ik weten wat er in dat kastje zit." zei ik.

Toen zette ze me dus gewoon haar kamer uit, en draaide de deur van binnen uit op slot. Toen die debiele Wouter ook nog eens een keer naar binnen wou, had ik de nei­ging om te zeggen dat ik er niet was. Maar ze had de deurbel door die klere herrie van haar heen gehoord, en ze ontving Wouter hartelijk. Ze pakte hem zelfs op de bek waar ik bij was. Als ik toen niks gehad had, had ik het er niet bij laten zitten. Maar ik had wat gehad, en ik liet Merel haar gang gaan. En toen gingen ze naar haar kamer, en ging de deur weer op slot. Zoals altijd.

Daniël

Het werd warempel ook nog iets tussen Wouter en Merel. Wouter wist natuurlijk wel van alles van haar ouders, en ik hield maar voor me dat die verhalen over haar ouders sprekend leken op die van een rubriek in één of ander meiden tijdschrift. Ja, zulke verhalen had ze mij ook wel eens verteld, maar dat die niet echt waren raadde ik vrij snel, toen haar moeder binnen een half uur van schoonmaakster naar boekhoudster promoveerde. Ze had volgens mij zelf niet eens door dat ze zich verluld had. Maar ja. Ik zei dus niks. Hij wil dom zijn, dus laat ik hem dom. Toen vroeg hij mij hoe ze in bed was. En dat wist ik niet. Hij helemaal verbaast. Maar ja, bleek Merel toch iets minder een slet dan hij dacht. Ach, ik dacht dat hij dat wel wist. Ik bedoel, het meeste komt van via via, iemand die denkt te weten dat zij met die en die had, en dat had hij gehoord van die en die, die het zeker kunnen weten, want die hebben het van mensen die met haar naar bed zijn geweest. En dat die wel eens zouden kunnen liegen, dat bedenkt niemand. Ach, oké, ze doet het vaker dan normale meisjes, maar zo erg als iedereen beweerd, dat zal ze nooit halen. Met mij wou ze het niet. Ze zou me belazeren als ze dat deed, want zij zou het dan om een andere reden dan ik doen. Ik denk dat ze niet besefte dat Ernst-Jan ook wat met haar wou. Ik denk dat ze dat niet door had. Want hij wist toch dat ze al bezet was, dus kon het alleen maar daarvoor zijn. Hoe dan ook, of ze het nou wel of niet doorhad dat hij ook op haar was, het is en blijft verkeerd wat ze met hem gedaan heeft. Met Wouter heeft ze het nog niet gedaan. Ik denk ook niet dat ze dat doet.

Wouter

Tjonge jonge, nou hebben we al drie weken echt wat, en het is er nog steeds niet van gekomen. Daniël is overmorgen jarig, en ik over een week, en we hebben afgesproken dat we dat weekend ertussenin samen een feest zullen geven. Merel was de eerste die ik uitgenodigd had, en de eerste die niet zou komen. Want die zaterdag gaat ze een weekendje naar Amsterdam. Goh, krijg ik op tijd te horen, ik had toch wat met haar. Afijn, ik vond het geen leuk idee dat ze niet zou komen, en ik wou het hele feest al afblazen. Maar dat vertikte Daniël. Want we zouden samen dat feest geven, en in zijn eentje kan die dat gebouw niet dokken, dus dat feest moest wel komen. Dus ik begon ook maar mensen over het feest te vertellen, en iedereen was razend enthousiast. Ernst-Jan en Marieke zouden zelfs komen, de twee die normaal zaterdags liever saampjes met zijn twee bleven, dus tja, Merel of geen Merel, het feest zou komen.

Het werd een te gek feest. Niemand vond het saai, en iedereen had wel wat leuks om te doen of te drinken bij zich. We hebben de mafste dingen gedaan. Ik heb zelfs gemonopolied dat was wel lachen. Verder waren er mensen aan het kaarten en schaken. Sommigen deden waarheid, doen of durven, maar daar deed ik niet aan mee. Die vragen waren me te bizar, en die opdrachten waren wel leuk als ze door iemand braaf werden uitgevoerd, maar daar wou ik niet aan mee doen. Dus tja, het feest was leuk. Maar nou was het al dinsdag, en toen ik na school bij Merel langs ging was ze er niet eens. Martin lag te pitten en die wou niet wakker worden om iets te zeggen, en Pieter had dom zijn schouders opgehaald. En Karin was er trouwens ook niet, maar die was gewoon aan het werk of zo. Dat wist Pieter dus ook niet zeker. Maar hij kon wel vertellen dat Martin en Merel meer ruzie hadden dan seks. Leuke manier van zeggen trouwens. Maar ja. Ik deed die dag erna weer een poging. Toen was ze er wel, maar lag ze te pitten.

            ”Mag ik dan binnen komen?" vroeg ik Karin.

            ”Mag wel hoor, maar je kan lang wachten voordat ze wakker wordt, want ze ligt net op bed, in Amsterdam heeft ze haast niet kunnen pitten, en nu ze net thuis is, mag ze dat wel inhalen toch?”

Karin ging er nu vanuit dat ik om zou keren en morgen terug zou komen. Maar ik stapte binnen. Ik hoorde Karin zachtjes vloeken. Toen ik binnen kwam, lag Martin op zijn net nieuwe zoveelste hands slaap­bankje te pitten, en Pieter zat wat te dagdromen in de keuken. Karin vertrok naar haar eigen kamer. Ik liep naar Merel's kamer, maar die zat dus op slot. Ik ging bij de slome Pieter zitten, en vroeg of hij koffie had. Hij wees naar het middel­eeuws apparaat, waar niks in zat. Ik besloot zelf wat te zetten. Na een kwartier wachten ging de deur van Merel haar kamer open, en gewoon in haar T-shirt en verder niks liep ze naar de plee. Pieter keek er niet naar om, dus zal ze dat altijd wel zo doen. Toen ze op de wc zat liep ik naar haar kamer. Zat dat ding al weer op slot! Alsof er iemand in zou breken. Merel was inmiddels al weer van de wc.

            ”Flikker op", zei ze, en ze liep haar kamer in en draaide hem weer op slot.

Ik besloot maar om weer naar huis te gaan. Niemand zei dag toen ik wegging. Jezus, Merel had er niet uitgezien! Haar haar alle kanten op, en ze had blauwe kringen onder haar ogen van hier tot naar de maan.

MEI

Martin

Ik snoof steeds meer, en ik werkte steeds minder. Ik had al te weinig geld voor nieuwe kleren, en ik liep maar in kleren die één en al gat waren. Als ik in de wasserette kwam werden mijn kleren uitvoerig bekeken.

            ”Mot dat echt gewass’n worden? Da's ja riep veur de prull'nbak mien jong.”

Ik had tegen de vriendelijk ouwe man gemompeld dat dat mijn verkleedkleren waren, en die had ik nodig voor een feest. Ach ja. Ik had het te druk met mezelf, en Merel besteedde ook geen aandacht meer aan mij. Het was uit, en we waren gewoon mensen die in het­zelfde huis woonden, verder niks. Dus hoe het nou met haar ging wist ik niet. En hoe het in Amsterdam was geweest wist ik ook niet. Terwijl dat al weer twee week geleden geweest moet zijn. Ik was gisteren jarig, zag ik op de kalender in de plee. Niemand had me gefeliciteerd, en zelfs ik had het vergeten. Mijn leven is gewoon een zooi geworden. Merel's schuld. Of de mijne, eigenlijk kon zij er niks aan doen. Ik heb altijd al geweten hoe ze met jongens omgaat, en ik ben er alsnog in gestonken. En nou zit ik te kloten, en verder niks. Mijn baan in de toffe winkel ben ik allang kwijt. Ik zag er niet uit in mijn kleren. Weg, ontslagen. En posters plakken is het enige wat ik nog doe.

Jeroen

Sinds ik weggelopen ben is het beter nu. Merel heeft mij, op haar kosten nota bene, naar Amsterdam gebracht. Ze wou de hoofdstad van Nederland toch nog een keertje in haar leven zien, dus nou had ze de tijd. We zijn samen uitgeweest daar, en we hebben heel veel gepraat, echt gepraat. Ik over mijn leven, en zij over de hare. En toen vertelde ze me iets, wat ik nooit van haar had verwacht. Ze was lesbies. Lesbies? Ja maar, en haar vriendjes dan? Daarom had ze er dus zoveel. Ze viel op meisjes, ze deed het alleen maar wel eens met jongens omdat ze wou weten hoe dat was. Met die Ernst-Jan, dat was haar eerste keer ook geweest! Ik begon het te begrijpen. Daarna had ze het nog met haar dealer ( tja, ze bleek al heel lang te snuiven) gedaan, en met Martin. Ze ging met zoveel jongens, omdat ze had gehoopt dat niemand zou vermoeden dat ze lesbies was, en ook een beetje zodat er niet al te veel mensen achter haar aan zouden zitten. Ahum, ze had juist het tegen­overgestelde bereikt. Ze vertelde me over toneel spelen, wat ze ook bleek te doen. Dat wist bijna niemand. En ze was van huis weggelopen omdat ze zich voor haar gevoelens voor meisjes schaamde, want haar ouders hadden haar geleerd dat het fout was, dus ze dacht dat ze fout was. In haar oude stad was ze al begonnen met snuiven. Ze snoof alleen maar nadat ze met haar vriendin had gevreeën. Dan kon ze beter liegen. En tja, het was allemaal zo raar. Haar ouders waren geen creeps, geen mishandelaars, ze hadden alleen geen respect voor homo's en lesbiennes. Ze had het haar ouders één keer gezegd, maar die hadden toen gereageerd, leuk grapje, als dat echt zo is dan hadden we je wel uit huis gezet, hier in dit huis geen les­biennes of homo's. Toen is ze vertrokken, toen haar ouders een week op vakantie waren gegaan.

Lucas

Toen Jeroen me vertelde dat hij eindelijk weg zou lopen, vond ik het te gek. Dan zou hij ook in een kraakpandje gaan wonen, en zouden we gaan keten. En toen zei hij dat we geen we meer zouden blijven. Hij zou helemaal weg gaan, ver weg, naar een andere stad. Kut vond ik dat. Toen hebben Robert, Daniël en ik aangeboden om hem te brengen, maar dat sloeg hij af. Wij mochten niet weten waar hij heen ging. Over drie maanden zou hij een brief schrijven, en dan zou hij zijn adres geven. Drie maanden. Als kleine kinderen die hun moeder even niet zouden zien, sloegen we ons om hem heen en smeekten hem om hier te blijven, maar hij had het al besloten. Wij kochten een cadeau voor hem, maar toen we het wilden geven, die dag nadat hij had verteld dat hij weg zou gaan, was hij al vertrokken. Tja. We pakten het in als een pakketje, en nu staat het pak­ketje op mijn kamer. Zodra wij een brief krijgen met zijn adres, dan sturen we het meteen op. Drie maanden. En we waren nu nog maar met zijn drieën. Maar één ding scheelde, hij was eindelijk van huis weg.

Daniël

Het feest van Wouter en mij was echt te gek. Met je bezopen kop op blote voeten door het grasveldje verderop lopen, en nog veel gekkere dingen doen. Mijn voeten waren smerig, ik had ze maar afgespoeld voor ik alles weer aan deed. Wouter speelde weer eens voor mietje, die deed niet mee. Ach ja, dat was bekend, maar ja, dat ie niet eens mee deed met waarheid, dat vond ik zwak. Hij zal waarschijnlijk bang zijn geweest voor eventuele vragen over Merel. Alsof niemand nog niet wist dat hij toch niet met haar geneukt. Sukkeltje. Nou ja. Ondanks dat Merel hem een keer haar huis uit had gezet, hadden ze nog steeds wat. Merel zag er heel slecht uit. Moe en ziek. Ze voelde zich ook misselijk, en had het verschrikkelijk koud. Maar toen Wouter haar naar huis wilde brengen, weigerde ze. Het ging wel weer over zei ze. En ja hoor, ze liep naar de wc, en even later kwam ze happy terug. Alleen de wallen waren nog aanwezig. Wouter helemaal blij, en pakte haar op de bek. Ernst-jan keerde vol enthousiasme zijn hoofd af, en ik ging gewoon verder met het potje poolen, dat ik samen met Danny deed.

            ”Vast vet aan de drugs”, hoorde ik Ernst-Jan nog mompelen. Danny kwam hier sinds kort ook elke zaterdag, en het was een toffe gozer. Poolen kon hij goed, en lullen ook. Hij werkte bij een papierfabriek of zo, en 's avonds ging ie elke avond uit, behalve maandag en dinsdag, dan ruste hij uit. Ik ging een keer met hem mee. Het werd heel gezellig, en wie was daar ook? Merel, met Karin en met een jongen en een meisje die me niks zeiden. Ze zei hoi tegen me, en we hebben nog even zitten kletsen. Danny mocht haar ook wel. Tja, ik mocht haar ook nog steeds. Ik zou niks meer met haar willen, maar aardig blijft ze wel. We konden sinds een poosje weer redelijk communiceren samen. Karin was ook wel aardig hoor, alleen een beetje stil. Het bleek dat Merel en zij hele goede vriendinnen waren. Goh, was me nooit opgevallen. Verder zat ze op toneel. Dat wist ik niet. Ze was net bij een nieuwe groep, en ze vermaakte zich best. Toen ik vroeg wanneer ze op zou treden, vertelde ze dat de laatste opvoeringen van haar oude groep net geweest waren. Waarom vertelde ze me niet gewoon eerder dat ze op toneel zat? Hoe dan ook, ze vertelde weer als vanouds. Ze zou morgenavond helemaal in haar eentje een bus gaan versieren. Hoe ze dat zou doen vertelde ze niet.

Ik bekeek twee dagen alle bussen die langskwamen, maar geen had een kunstwerk van Merel erop. Merel zelf zag ik wel. Ze legde uit waarom het niet gelukt was. De bussen werden in de gaten gehouden, en net toen ze een klein tekentje had gemaakt, kwam de controle dienst er al aan. Tja, ze was verder gegaan op het station, en hoewel ik daar anders nooit kwam, ging ik er nou een keer heen. En inderdaad, daar was Merels tekening, en de schoonmakers waren er ook al om hem eraf te halen. Tja, daar deed ze het voor. Maar ze maakte er altijd foto's van. En die foto's bracht ze netjes onder een valse naam, en ze liet ze door een onwetende weer ophalen. Ze had een heel fotoboek vol. Hoe ik dat weet? Ja, ik ben weer bij haar langs geweest. Ze liet me het fotoboek zien, en ze had nieuwe knuffels, en ze had een computer, waar ze verhalen op schreef. Hoe ze aan dat laatste kwam vroeg ik niet, maar ze kwam er zelf mee. Het ding had maar 150 piek gekost, en het was ook helemaal compleet. Hij was alleen niet in kleur, maar ze schreef er alleen op. En ja, ze had een dagboek. En nee, die mocht ik niet lezen. Logisch leek mij. Ik bleef bij haar eten, en dit keer was het Karin die het had gemaakt. Nou ja, Karin had het bij elkaar gedaan. Merel had alles fijn gesneden enzo. We aten Macaroni. Martin was er niet, maar Pieter, die jongen waarmee ze ook in “HET BARRETJE” was, was er wel, en die was me een beetje te zwijgzaam. Lucinda was weg, legde Karin me uit. En dat was al heel lang zo. Zal wel. Pieter lulde over feest. Hij was net jarig ge­weest, maar hij moest nog een feest geven, hij had alleen geen geld. Karin was over een maand jarig. Dan werd ze zeventien. Goh, die was ook al zo jong. Ach ja. Pieter ging naar zijn vriendin nadat we gegeten hadden, en ik besloot nog even te blijven. Toen ben ik gaan monopoliën met Karin en Merel, en dat was heel gezellig. En ik sprak met ze af dat ik volgende week weer zou komen om het potje af te maken. Ondertussen wel zorgvuldig geldstand en eigendommen genoteerd, en toen ging ik maar weg.

Wouter

Al na een paar dagen nadat ze me haar huis had uitgejaagd, mocht ik toch weer naar binnen. Ze was die bewuste dag heel moe geweest, en wou toen graag alleen zijn. We hadden nu al een maand wat, maar nog steeds niets dus. En die verhalen die ze me over haar ouders had verteld waren niet eens waar. Klere trut. Maar toen ik het uit wou maken hield ik me in. Ze zag er slecht uit, en ik dacht, als ik het nu uitmaak stort ze in.

Maar al snel maakte ze het zelf uit. Had ik dat nou toch zelf maar gedaan, nou ben ik het watje wat de bons gehad heeft in plaats van zij, maar goed. Ze nam geen nieuw vriendje weer. Ze was vrijgezel. Daniël ging elke week bij haar langs, maar ik ging nooit mee. Wat moet ik bij haar doen dan? Danny, die nieuwe, mocht ik niet. Hij kon ook al zo heerlijk opscheppen over wat hij allemaal wel niet kon, en na Merel kon ik dat soort verhalen niet aan horen. Ernst-Jan was trouwens blij dat het tussen mij en Merel uit was. Tja. Hij had nog steeds wat met Marieke. En het ging heel goed tussen hen. En ik had geen vriendin, en Daniël niet, en Danny niet. Linda had wat met Robert, een skate-vriendje van Daniël, en dat was gewoon wat, verder niks eigenlijk dus. Tja, verder nog nieuws? Nee, en hoe het in Amsterdam was geweest heeft Merel me  nooit verteld.

Johan

Na die ruzie tussen Marieke en Merel had ik Merel niet meer ge­zien. Het was ook zomaar ineens uit tussen Frank en haar. Janine zag ik wel weer, de ex van Frank. Ze gingen weer met elkaar om, en ik hoopte dat ze weer wat zouden krijgen. Op toneel ging het aardig goed met Marieke, ze had al vrij snel de hoofdrol gekregen, en ze deed nu heel erg haar best. Ze oefende heel vaak, leerde proefscènes en bedacht zelf dingen voor het stuk. Hoe het met Merels toneel-spelen ging wisten we niet, en we wilden het ook niet weten. Frank sprak gelukkig ook niet meer over haar. Het leek er op alsof hij haar einde­lijk verge­ten was. Ach ja. Bij Marieke zat ene Roos bij het toneel groepje. Die had een vriend die Lucas heette, en die kende Merel weer van skaten. Ach ja. Lucas kon ook van die leuke verhalen vertellen. Over dat ze wel eens bijna iets gebroken had met skaten. Tja, waar ken ik dat van. En verder wist ie niks over haar te vertellen. Maar ik begreep al snel dat hij ook met haar was gegaan. Want hij zei, toen Roos ­naar de wc ging, dat Merel ook wel aardig kon ­zoenen. Goh, laat ik dat uit proberen. Ahem. Verder niks, want toen kwam Roos terug. Tja, Marieke en Roos praatten nooit zoveel met elkaar, maar Lucas en ik wel. Ik vond hem wel een toffe jon­gen. Maar goed, Marieke mocht hem niet, en eigenlijk mocht ze Roos ook al niet zo. Dus kon ik maar een paar dagen van Lucas z’n verhalen over Merel horen. Enfin, Frank was er ook nog, die kende Merel waarschijnlijk nog beter dan Lucas.

Martin

Het ging weer eens optimaal. Ik was bijna nooit meer thuis, en Merel had eens een keer geen vriendje. Maar ik deed geen pogingen haar weer terug te krijgen. Ik ging wel eens met ene Annemieke, een meisje die ik kende via Dodo. Tja. Goed, het ging dus fantastisch. Ach ja, ik had weer werk, beter werk. Om de coke te kunnen krijgen moet ik wel eens wat voor Dodo verkopen, en in ruil daarvoor krijg ik wat zooi. En Merel had dus geen vriendje, maar Daniël kwam wel weer over de vloer, om te gaan monopoliën met Karin en haar. Het is maar wat je leuk vindt. Pieter en zijn vriendin maken wat mij betreft veel te veel lawaai, maar Karin en Merel vinden dat geen goede reden om hem eruit te zetten, en bovendien moesten ze elke dag mijn rap-muziek aanhoren tenzij ze zelf hun radio super hard zetten, dus ik schijn ook niet echt zachtjes te doen. Nou, verder niks boei­ends, En dodo komt hier allang niet meer voor Merel. Zo goed neukte ze nou ook weer niet en ik had dus iemand gevonden die het met mij eens was. Nou, verder skate ik nog wel eens en dan samen met Annemieke en ik versier de tunnels hier in de stad nog wel eens. En als ik in een pisbui ben, teken ik nog wel eens over de tekeningen van Merel heen, die kut-trut d’r eigen schuld.

Danny

Ik kwam sinds kort elke zaterdag-middag in het poolcentrum, en samen met Daniël, Linda, Robert en Merel had ik altijd wel lol. Wouter vond ik maar een stille jongen, en dat kleffe stel daar had ik nog nooit mee gepraat. Ik ging wel eens met Daniël uit en meestal gingen Merel en haar vriendin ook mee. Wel vaag, ik hoor allemaal verhalen over haar dat ze een slet is enzo, maar volgens mij is dat overdreven. Oké, ik weet dat Daniël wat met haar heeft gehad, en dat ze wat met Wouter heeft gehad. Maar als ik Linda wel eens hoor kwekken, heeft Linda ook elke jongen hier gehad, dus waarom Merel wel een slet is en zij niet heb ik nog niet begrepen. Maar ja, ik vind haar wel aardig, en ze kan goed skaten, ik ging wel eens met haar mee, als Karin moest werken. Anders zou ze alleen moeten. Ach ja, volgens mij hadden Merel en Karin wat samen, het kon gewoon niet anders. Eigenlijk weet ik het wel zeker. Ik heb ze zien zoenen. Tja, ik heb niks tegen potten, maar ik vond het wel vaag. Het gaat tegen alle roddels over haar in. Dus zei ik nooit wat over mijn vermoedens tegen Daniël. Het werd wel steeds moeilijker om mijn mond te houden. Ik had ze nog een keer zien zoenen, enne, mijn vermoeden moest gewoon waar zijn, desnoods was ze bi, dan kloppen die roddels ook nog wel een beet­je. Maar goed.

Ik ging een keer op een zondag-middag gezellig met Daniël naar Karin en Merel om te gaan Risken. Van het Monopoly spel waren ze namelijk flauw geworden, en toen had Merel maar een ander spel gekocht. Merel won. Maar daarna gingen we in Merels kamer zitten, want Pieter kwam wat vroeger dan verwacht. En daar liet Merel ons haar zelf geschreven verhaal zien. Zestig pagina's geprint en wel, ze had het laten printen in de bieb. Karin had het al gelezen, en dat verbaasde me niks. Daniël kreeg voorrang, dus ik ging wat met Karin kletsen. En Karin had geen vriendje nee. Nou ja. Karin werkte bij een echte modezaak, maar dan had ze haar neusknopje wel uit. Karin was wel een mooi meisje. Ze kon heel goed tekenen. Ik dacht dat van Merel ook, maar Merel kon beter met graffiti kloten dan tekenen, want die tekeningen van haar waren waardeloos. Oké, ze waren niet lelijk en ik teken veel beroerder, maar Karin was veel beter. Ze wou mode ontwerpster worden, en via die zaak waar ze werkte, hoopte ze ooit een eigen zaakje op te kunnen zetten. Een meid met een ideaal. Merel had die ook, bleek wel. Ze wou toneelspeelster worden en als dat niet lukte kon ze altijd nog schrijfster worden, of allebei. Ja ja. Via dit toneelgroepje wou ze proberen om op de toneelschool of zoiets (eigenlijk wist Merel het zelf niet eens) te komen. Nou ja. Daniël nam het verhaal van haar uiteindelijk mee naar huis, het was te lang om in een uurtje uit te lezen. Dus, tja en toen gingen we weg. Voor ik weg ging vroeg ik nog aan Merel of ze wat met Karin had.

            Toen hield ze haar mond stijf dicht, en daarna zei ze,”daar is Daniël alweer ja"

Goed, dat was een duidelijk antwoord. Not. Maar ik moest er tevreden mee zijn, want Daniël was weer terug van de wc, dus ik moest mijn mond verder houden.

Daniël

Jemig zag, kwam Merel ineens met een pak geprinte zooi aan­zetten zeg. Ze had een verhaal geschreven, en die had ze bij de bieb laten printen. Kostte maar zes piek. Ach ja. Heb ik haar nu dus belooft om het maar te gaan lezen. Tja, ik ben er netjes mee begonnen. Maar ik vind het een beetje een meisjes verhaal. Oké, het boeit wel, maar ach, het is wel een liefdes­verhaal. Het gaat over een meisje die denkt dat ze gek is. En toen ze een jongen ontmoette, waar het liefdes gezeik dus mee begint, die het daar niet mee eens was, veranderde haar leven. Nou, ik overdrijf. Goed, het gaat dus over een meisje die denkt dat ze gek is. Ze hoort wel eens stemmen in haar hoofd enzo. Ze houdt dat voor iedereen verborgen, maar het wordt wel steeds moeilijker. Die stem in haar hoofd begint haar dingen te bevelen. Eerst weet je dat niet. Dan is één van haar vrienden zijn band leeg gestoken enzo, en dan vertelt Merel dus eerst nog niet dat Lotte dat deed. Maar daar kom je dan achter als Lotte, dankzij haar stemmetje, één van haar vriendinnen indirect vermoord had. Ze had de remmen gesloopt, en haar vriendin moest toen remmen voor een auto, en dat lukte dus niet. Lotte voelt zich dan heel schuldig. En dan krijgt ze ineens een vriend, en het stemmetje lijkt verdwenen. Het ongeluk van haar vriendin was gewoon een ongeluk, en alles lijkt weer goed. Totdat het stemmetje weer begint, en dan zegt dat stemmetje dat ze haar eigen vriend moet vermoorden; Of ze dat doet, dat heeft Merel vergeten op te schrijven. Ahum, dat deed ze met opzet. Lotte had al een pistool, en je mag zelf bedenken of ze het doet of niet. Volgens Merel wel. Het is de bedoeling dat je dat er zelf aan gaat breien. Ach ja. Ik denk nooit over boeken na, en voor mij lijkt het alsof ze haar vriend echt gaat schieten, en verder niks. Ik ga er niet nachten van wakker liggen; zou ze wel, zou ze niet.

Danny deed dat wel. Vond ik wel grappig, hij kon nadenken. Maar goed, ik vond het wel een grappig verhaal. Komt Danny aan, zoiets is niet grappig, dat is serieus bedoeld. Tuurlijk. Het verhaal gaat over een gek, dus is het grappig. Afijn. Het was deze zaterdagmiddag supergezellig, en zelfs Wouter kan weer eens communiceren. Linda en Robert zijn alweer officieel gescheiden, en Robert komt hier dus ineens ook niet meer. Ach jee. Merel kan het heerlijk vinden met Danny, ze vermaakten zich kostelijk met poolen. Merel was weer eens stomdronken en ze zat uit haar nek te lullen over een hondje die ze geaaid had of zoiets. Het was wel grappig, maar ik was zelf ook dron­ken, dus ik ben het eigenlijk wel weer een beetje vergeten. Verder ben ik nog even met Merel en Danny en Karin gaan ska­ten. Merel kan het steengoed, ze flikkert haast nooit. Ik flikker zelf nooit, maar ik ga geen salto's maken van de trap af. Merel wel, en ze valt daarmee nooit. Wel eens met een spontane salto in de lucht of zo. Pok. Ze viel keihard, en toch had ze geen pijn. Oké, haar rug deed een beetje zeer. Haar hele rug zat vol met schrammen enzo, maar verder was alles goed. Danny deed ook al zulke ranzige dingen. Als het goed gaat ziet het er super gaaf uit, maar als je daarna flikkert niet. Merel draagt een superhelm. Volgens mij moet die gewoon een keer al een hersenschudding hebben gehad, dat kan niet anders. Maar goed. En toen viel Danny en die heeft dus zijn pols gebroken. Had hij nog mazzel dat het alleen zijn pols was. Maar nu kan hij een maand niet werken. Hij baalde als een stekker. Maar goed. Merel kwam hem af en toe vergezellen, en ik ook.

JUNI

Danny heeft dus nu al een week zijn pols in het gips. Toen ik voor de aardigheid langskwam was Merel er ook weer. Ze zat wat te lullen over iets en ik ben er heel stil naast gaan zitten. Maar Merel had me al wel opgemerkt. Ze begon ineens te schelden op me en ik moest weer op donderen of zo. Even later, nadat ze uit was gescholden, liep ze kwaad weg. Danny legde uit dat ze iets aan het vertellen was en ze was bang dat ik dat gehoord had. Ik meteen nieuwsgierig, maar nee hoor, Danny liet niks los. Ach, nou weet ik tenminste waarom Merel zo kwaad deed.

Wouter

Uiteindelijk viel Danny wel mee. Ik ging een keer samen met Daniël, Robert, Lucas, ook zo'n skate-vriendje, en hem uit en het was best wel gezellig. We hebben lekker zitten zuipen, alleen moesten we een beetje voorzichtig met Danny doen, want die had dus een pols in het gips. Kwam door een mislukte super-sprong van de trap. Dat geskate ook en nog verbaasd dat je er wat mee kan breken. Maar goed, ik heb wel eens naar al die stunters zitten kijken, en het ziet er best tof uit. En je ziet eigenlijk nooit iemand pleuren, dus ik maar denken dat als je pleurt je het niet goed kan. Op zich klopte mijn rede­natie ook wel, maar Daniël pleurde bijna nooit, omdat hij nooit meer iets nieuws probeerde, hij was tevreden met wat hij kon. Danny niet, die probeerde altijd iets nieuws. En toen ie twee weken in het gips zat, was hij zo zat van het niks doen, ging hij toch maar weer werken, en dus ging hij ook weer skaten. Nee hoor, hij brak niks meer. Hij keek wel wat meer uit. Hij deed alleen maar kleine sprongetjes van de lage trappen, de hoge trap ging hij dus voorlopig niet meer van af. Robert deed alles heel overdreven, als hij van de lage trap sprong pakte die heel stoer met zijn ene hand zijn skate even vast, en de andere hand hield hij omhoog enzo. Lucas was ook al zo erg bezig als Danny. Plus dat hij nog ging kloten op de ka­naalrand, samen met Daniël. Danny kon dat niet, omdat hij niet goed op de rand kon komen in verband met het gips. Ik heb er naar staan kijken. Ze vielen niet eens. Wel jammer, ik had ze het graag zien doen. Toen Robert vroeg of ik zijn skates wou lenen ( Robert was al lang en breed moe en had geen zin meer), ging ik skaten. Ik probeerde de simpele dingen die Robert deed, maar dat lukte van geen kant. Bij de eerste sprong viel ik al meteen op mijn bek, dus tja, het zag er zo simpel uit, zijn overdreven sprong. Maar ik moest blij zijn dat ik vooruit kon zonder te vallen, en ik besloot dat dat geskate niks voor mij was.

En toen kwam Merel. Trap op, trap af, salto van grote trap, lucht salto zonder te vallen. Niemand kon me vertellen hoe ze die salto's deed. Ze deed de half-pipe of hoe zo'n ding ook mag heten, ging het kanaal langs, viel op haar bek bij een mislukte spreid-sprong van de grote trap. En toen brak ze nog niks. Haar benen zaten ondertussen volgens Daniël al onder de krassen. Ze hadden wel eens wat schoon moeten maken. Gelukkig had ze ook altijd zo'n EHBO kistje mee trouwens, ook wel handig als je hard pleurt. Daniël zag de ouwe littekens nog wel eens zitten. Ze had super goede beschermers, die ook nog eens verstevigden, zat ze uit te leggen en daarom brak ze nooit wat. Maar ze had wel sneeën, vertelde Daniël. Ze was een keer op de laatste tree van de grote trap geklapt, lekker langs de rand. Dat was een mooie snee geworden. Ze wilden haar toen naar het ziekenhuis brengen om het te laten hechten en toen had ze niet geprotesteerd. Het deed haar toch wel pijn, dus toen moest het maar. Zij naar het ziekenhuis gegaan en het ziekenhuis herkende Danny nog toen van twee dagen geleden. Tja, die snee was twee dagen gekomen nadat Danny zijn pols brak. Toen ze in het ziekenhuis hadden gevraagd hoe dat zo kwam, zei ze netjes: “ik viel in een stuk glas”.

            ”Het was een mooie snee," had het ziekenhuis gezegd toen. En de diepte viel nog wel mee ook. Er waren maar zeven hechtinkjes nodig, en een paar steekjes in haar broek, want die was ook kapot. Goh, ik vroeg Merel ernaar, en toen liet ze het litteken zien. Het was een mooi kunstwerk, en haar broek ook. Ze had een zwart lapje  achter de scheur gezet, want die scheur moest er in blijven. Ach ja. En nog zat ze weer te kloten op de trap. Ze zullen het nooit afleren, dat stunten. Daniëls eigen woorden.

Daniël

Ik was weer bij Merel langsgegaan, en ik wou nou wel eens weten waarom ze me eigenlijk uitgescholden had. Oké, ik was niet echt boos, het was eerder zo dat ik niet kon hebben dat Danny iets van haar wist wat ik niet wist. Dus ik ging langs. Pieter had de deur opengedaan, en ik kon gewoon wel even wachten tot Merel weer terugkwam. Ondertussen kwam Karin me een kopje koffie brengen, van het zoveelste handse ding. Merels kamer zat altijd op slot, dus als zij er niet was, was er ook geen normale koffie. Het was halftwaalf 's middags, ik had vrij genomen speciaal voor Merel. Bleek ze te werken. Tja, dat had ik vaker gehoord, maar wat voor werk ze deed wist niemand, tenminste, niemand vertelde me erover. Ik kreeg koek­jes die niet eens over de datum waren, en toen het al halféén was, kreeg ik toegang tot Merels kamer. Nee, Merel was er toen nog niet. Karin had de sleutel, maar dat mocht eigenlijk niemand weten. Van het keukenkastje had ze de sleutel niet, dus tja. Ik probeerde via Karin erachter te komen wat voor werk Merel deed. Kreeg ik netjes als antwoord, een illegaal beroep, en voor het geval ze bijna gesnapt is, kan ze er zo vandoor gaan, en dan zou ik haar haar spullen brengen. Nou, daar moest ik het mee doen. Het werd één uur, en nog steeds geen Merel. Karin liet me alleen, want ze moest nog iets doen voor de winkel of zo waarin ze werkte. O ja, ze werkte allang niet meer in “HET BARRETJE”, nou ja, niet door de weeks. Alleen op zaterdag. En nu was het maandag. Dat was het, Karin moest gewoon gaan werken. Hoe dan ook, ik zat daar alleen. Dus wou ik stiekem haar dagboek gaan lezen. Ik had het schijfje van haar dagboek al gepakt, ik deed de computer aan en wat bleek? Je moet een opstartschijfje hebben. En ik maar zoeken en zoeken, maar ja, dat schijfje was natuurlijk weg. En het beroerde was, dat schijfje van haar dagboek was zo'n oud groot ding, waarvan niemand een bijbassend diskettedrive had. Dus tja. Ik legde het schijfje maar weer terug. Ik ging wat met haar knuffels ouwehoeren.

Ja hoor, om klokslag twee uur was ze dan toch thuis gekomen. Ze was hartstikke vaag aan het doen, ze kleedde zich om waar ik bij was, en ze zette de muziek keihard, en vervolgens plofte ze op haar bed en deed haar ogen dicht. Ze had me niet eens opgemerkt.

            ”Hoi", zei ik, en toen schrok ze zich dood.

Ze stapte van bed af, deed de deur van het slot, en ze gebaar­de naar de deuropening. Daar stond ze dan, in een slonzig T-shirtje en verder niks, bij de deur, wijzend met haar vinger­tje. Toen deed ze de deur dicht, op slot, en ze vond het niet erg dat ik nog binnen was. Ze ging weer op haar bed liggen, en vroeg doodkalm, wat ik hier kwam doen.

            ”Wat vragen", zei ik.

Toen vroeg ze me iets, of het al op gevallen was dat Karin en zij al maanden verkering hadden. Ik viel zowaar bijna van de bank. Nee, dat was me nog niet op gevallen. Zonder op een antwoord te wachten stak ze een al gedraaide joint aan, en vertelde ze hoe het een beetje gegaan was, en waarom ze met zoveel jongens gegaan was. Ach, tuurlijk. Ik kreeg ook een paar hijsen, en Merel lag wat te duffen op de bank.

            ”Ik snuif ook", zei ze.

            ”Hoelang?” vroeg ik, en dat was het enige wat ik wist te zeggen.

Ze snoof al voor ze hier woonde. Ik schrok me te pletter. Alle keren dat ik bij haar was geweest, had ze gesnoven, elke zaterdagmiddag, had ze gesnoven. Goede hemel zeg, het was een junkie. Maar spuiten deed ze niet, nee, dat nooit.

Danny

Ik kon het Daniël moeilijk gaan vertellen, dat wat Merel aan mij verteld had. Maar goed, hij wist nu ook zo'n beetje alles wat ik ook wist. Hij was dit weekend niet eens bij haar langs gegaan. Hij wou niet met een junk omgaan. Dat ze ook pot was en echt geen bi, daar gaf hij in de eerste instantie niet om. Hij was gegaan met een wijf dat continu snoof. Deze zaterdag­middag was Merel voor het eerst ook niet in het poolcentrum geweest. Het was zo wel superrustig, ik vond het eigenlijk wel saai. Nou ja, ik hoopte dat ze die week erop wel zou komen.

En dat was niet zo. Karin was wel langs geweest. Of wij wisten waar ze was. Nee, dat wisten wij niet. Karin was helemaal in paniek. De hele kamer die Merel had was leeg. Alles, zelfs het keukenkastje en het bed. Alles. Ze was bang dat ze helemaal was vertrokken en niet meer terug zou komen. Ze huilde en huilde, want het was immers haar vriendin en ze wist niet eens waarom ze vertrokken was. En natuurlijk was Merel ook zo sociaal geweest om geen briefje achter te laten. Of te wel, Merel was weg. En er kwamen geen nieuwe Merel-kunstwerken onder de bruggen, en er waren geen stuntende meisjes op het pleintje. Na een maand gaf iedereen die haar nog wou zoeken het op. Karin was nu alleen, en wij ook wel een beetje.

AMSTERDAM, NOG STEEDS JUNI

Jeroen

Tring, daar was een deurbel, en daar was een meisje die een heleboel zooi bij zich had, die vroeg of ze bij mij mocht wonen. Ik liet haar maar binnen. Merel richtte al snel het kamertje dat leeg stond in, en binnen drie dagen was het kamertje echt van haar. Met kunstwerken en al. Ze vond hier binnen een dag al werk, ik had weer eens geen idee wat voor werk, net als in Groningen, maar goed, ik geloofde haar maar. Bovendien at ik  vanaf dat moment gezond. Ik spoot wel eens, en zij snoof. Ik was altijd duf en zij was altijd overactief. Skaten, graffiti kloten, schrijven, toneel spelen. Echt waar, het was heel erg. Nou ja, ze was net op tijd om zich nog bij een supergoed toneelgroepje aan te kunnen sluiten. Daar ging ze twee keer per week heen, werken deed ze elke ochtend van negen tot twaalf door de week, skaten deed ze elke dag, en de rest eigenlijk ook wel elke dag. Ze had hier al snel vrien­den gemaakt, maar een vriendin had ze nog niet. En het leek alsof ze dat niet zo erg vond. Ze ging om met Klaas en met Peter en ook nog een beetje met Anja, maar Anja was niet echt te vertrouwen en die was altijd ver heen. Daar kwam Merel ook achter. Toen ze begon te spuiten ongeveer. Behalve dat ik het stom vond dat ze na één lullig weekje al begon, vond ik het dood en dood zonde, waarom deed ze dat nou?

            Maar ze gaf me geen ant­woord, of ze zij, ”Jij verteld mij toch ook niet waarom je begonnen bent?"

We hadden vaak ruzie, meestal over spuiten en over het feit dat ik niet wist waar ze nou eigenlijk echt vandaan kwam. De ruzies werden nooit opgelost, er kwamen er gewoon steeds meer en we vonden het allebei eigenlijk niet eens zo erg dat ze nooit bijgelegd werden. Ondanks die ruzies tussen ons twee, was het toch meestal wel gezellig. Anja, Peter en Klaas kwamen vaak langs en dan gingen we risken. Kwam Merel mee aanzet­ten. En als ze dan weer naar huis gingen maakten we weer ruzie. Zo van, waarom nam je die troep nou weer aan, je weet toch dat het stom is? En dan schelde zij terug, waarom ben jij begonnen dan? We vroegen elkaar van alles zonder ook maar ooit eens te antwoorden. Maar tussen het schelden door kwam er soms toch wel iets normaals door. Merel ging wel eens janken en dan zei ze altijd snikkend, ik kon er niks aan doen. Mijn ouders wonen in een kutdorp. Wat moest ik anders. Ik jankte nooit. Zelfs niet als ze begon over mijn vader.

Klaas

Wel een grappige meid die Merel. Ze kon het beste skaten van heel Amsterdam, versierde de muren alsof ze het slapend ook zo had kunnen doen en toneelspelen kon ze ook. Ik zit namelijk bij haar in dezelfde groep en ze kan het echt wel goed. Goed, er zijn dingen die ze niet kan. Ze kan niet eens een keer de waarheid zeggen, ze liegt over waar ze vandaan komt en ‘nee’ zeggen kan ze ook niet, want ze had ondertussen haar eerste spuit al weer een week geleden gehad. Maar ik mocht haar wel. Waar ze Jeroen van kende wist ik eigenlijk niet eens. Het kon me ook niet schelen. Ik dacht gewoon dat ze samenwoonden, en tja, ruzie had iedereen wel eens, dus. Maar ze hadden dus niks. Merel was pot, alhoewel ze wel eens met jongens gaat. Dat ontkent ze ook niet, dus wat ze nou echt is weet niemand. Peter mocht haar ook wel, en we deden vaak dingen met zijn drieën. Anja is er ook wel eens bij, maar Peter en ik mogen haar niet zo, ik zou niet weten hoe dat bij Merel zit. Hoe dan ook, Anja is meestal maar alleen, dus gunden we haar toch maar een uurtje per dag dat ze met ons mee mocht doen.

Ze brak nooit wat. Ze deed de raarste dingen met haar skates, maar wat breken, ho maar. Vallen kon ze wel, ze pleurde het  vaakst van ons drieën. Maar goed. Ze was al vrij snel gestopt met spuiten. Ze vond er geen reed aan, al die duffe zooi, ze was liever actief. Snuiven deed ze weer volop en eigenlijk was het altijd wel grappig. Peter en ik zaten met onze duffe kop een beetje weg te duffen, terwijl Merel ons de kop van ons lijf af ratelde. Het was altijd onzin wat ze zei, ze lulde altijd verhalen over zogenaamd zichzelf, maar wat wel toeval­lig allemaal in een meidenblad heeft gestaan. Zelf had ik dat niet door, maar Peter zijn nieuwe vriendin heeft zo'n blad en die las dat wel eens. Peter bedroog zijn nieuwe vriendin wel. Wel sneu. Hij kende Rosa van het uitgaan, en Rosa was een gewoon meisje, ze ging naar school, woonde nog thuis, blowde af en toe, maar dat was dan ook alles. En Peter had tegen Rosa gezegd dat hij op de MTS zat, en dat hij net op kamers woonde. Peter zat niet op school, en een kamer kan je het niet noemen waar hij in woont. Hij woont in een caravan onder een brug. Gezellig. Maar ach, eigenlijk bemoei ik me er liever niet mee. Als ik een vriendin zou hebben, zou ik ook liegen. Wie wil er nou een junkie? Ik zou het wel weten hoor als ik normaal geweest zou zijn.

Lucas

Er lag een brief bij de post. Op zich niet bijzonder, maar het was een brief van Jeroen. Zonder adres, zonder een verhaal hoe het met hem ging, er stond alleen in dat hij sinds een poosje gezelschap had. Wat kon mij dat nou boeien? Daniël was over de rooie trouwens, twee week geleden, want Merel zou al vrij lang aan de coke zijn. Ach ja, goh, ik ben ook een keer­tje met haar geweest. Toen zou ze wel aan de snuif geweest zijn. Maar goed. Ik miste Jeroen eigenlijk niet zo, ik bedoel, hij zat op het laatst continu in de problemen en op de een of andere manier mis je mensen die altijd mopperen niet zo. Maar toen ik die brief van Jeroen las, was ik wel kwaad dat hij niet meer geschreven had in zijn brief. Merel is trouwens al weer twee week weggelopen. Ik denk niet dat ze weer terug komt. Ieder­een mocht haar op het laatst niet meer ja, dus.

Danny

Ze is nu al twee weken pleite en ik denk nog steeds aan haar. Ik bedoel, ze kon ontzettend lullen enzo. Soms had ik wel eens een bui, dan wou ik haar gaan zoeken. Het is over een paar dagen al zomervakantie, en dan ga ik naar een festival. En stilletjes hoop ik dat zij dan ook komt. Ik ga samen met Daniël en Wouter. Die hopen natuurlijk dat Merel op sterven ligt zo'n beetje. Nou ja. Strakjes vakantie, een beetje. Drie dagen leven op bier, patat en wiet. Moet kunnen lijkt mij. Goh, ik zal bijna de muziek vergeten, daarom ga je er natuur­lijk als eerste reden heen. Je hebt namelijk nog wel een festival waar je ook van bier, wiet en patat leeft, maar de muziek vind ik persoonlijk daar een stukje beroerder, daar zou ik geen meier voor over hebben. Sterker nog, dat festival is wel meer dan een meier. O ja, Lucas gaat ook mee, maar die ken ik niet zo goed, anders gezegd, ik mag hem niet zo. En zijn vriendin mag ik al helemaal niet, die Roos is zo vaag als wat. Toneel spelen kan ze heel goed, zeg maar gerust te goed. Als die wat zegt weet je nooit wanneer ze het nou wel meent en wanneer niet. Nou ja, Lucas en Roos slapen samen in een tent­je, dus waarschijnlijk zal ik daar niet zo veel last van hebben.

Jeroen

Daar stonden we, Peter, Rosa, Klaas, Merel en ik. Twee tent­jes, vijf slaapzakken, vijf matjes, twee tassen vol kleren, namelijk voor elke tent één tas, één tas vol eten, twee gasstelletjes en iets van honderd blikjes bier, nog netjes in de kartonnetjes en plastic verpakt. Veel plezier met dragen. We hadden alles zo met beleid bedacht, en toch wou het niet. Na veel geruzie en geouwehoer, was het toch gelukt. Bij de twee rugzakken met kleren werden de gastelletjes gepropt. Aan elke rugzak werd een slaapzak en een matje vast gebonden. De twee tentjes, gelukkig het lichtste soort wat er was, werden aan elkaar gebonden en dat pakketje werd zo gemaakt dat het op iemands rug paste. Zaten we nog met het bier, de etenstas en drie paar slaapset­jes. En er waren nog twee mensen die wat konden dra­gen. Met veel gekloot kwam er bij de twee tentjes ook nog een slaapset­je. Van de kartonnetjes met bier werd één leeg gepakt en die blikjes kwamen in de etenstas. Degene die de etenstas droeg kreeg ook een slaapzak en matje. Van het laatste setje slaap­troep werd het matje met geweld in de slaapzak gepropt. En uiteindelijk kwam er een extra rugzak, waar de rest van het bier in gedaan werd. We konden ineens nog wat extra's meenemen, en zo ging het draagbare cassettedeck met cd speler mee, plus illegale cd's, zorgvuldig ingepakt in oude handdoeken, hadden we die meteen ook mee. En toen moesten we naar de trein. Op het station aangekomen zagen we dat we er nog niet eens zo beroerd aan toe waren met onze bagage. We zaten in de trein samen met nog een paar anderen die ook naar het festival gingen, en die hadden een klerentas per persoon, plus nog eens de tenten en eten en bier. Ze hadden geen radio, want niemand van het clubje had nog een hand vrij. We spraken af dat we naast elkaar op het kampeerterrein zouden staan.

Peter

Rosa had haar ogen uitgekeken toen we de spullen inpakten. Nou ja, vooral in de ruimte waar we dat deden. Ze had vandaag voor het eerst mijn kamer gezien. Mijn caravan. Ze wist al wat meer van me. Ze wist via een gemene manier dat ik niet naar school meer ging. Het was vrijdag vandaag, en Rosa moest officieel vandaag naar school. En ik met mijn domme kop, het is toch Pinksteren? Goed, maar ze had nu geen zin om daarover te gaan ruziën, want we gingen drie dagen keten.

OP HET FESTIVAL TERREIN, JULI

We gingen gezellig onze tentjes opzetten, en dat was gelukkig niet zo moeilijk. We hadden zo'n koepeltentje, en die had geen tentstokken die alleen zo in elkaar kunnen staan en niet anders, maar stokken die met behulp van een koord aan elkaar zaten. Oftewel, Merel en Roos waren het actiefst, en die hebben samen de tentjes in elkaar gekloot, terwijl Klaas, Jeroen en ik met onze buren zaten te ouwehoeren en muziek zaten te luisteren. Alleen konden we nog niet bij het bier, want daar paste Merel op. Onze buren heetten Jan-Pieter, Alex, Jeffrey, Mark en Thijs, en die waren nog lang niet met de tent bezig. Thijs was met de stokken aan het kloten, en probeerde ze op de juiste manier in elkaar te zetten. Ze hadden trouwens wel een grote tent, namelijk een achtpersoons ding. Wij hadden twee koepeltjes, één voor drie personen, en één voor vier, maar hoe ze dat uitrekenen weet ik niet. Volgens Jeroen ge­woon, er kunnen vier mensen naast elkaar liggen, dus het is vierpersoons. En bagage? Daar houden ze toch geen rekening mee.

Dat bleek toen we in de tenten konden. Rosa en ik zaten in het driepersoons ding, en we konden prima naast elkaar liggen. Onze klerentas paste net naast ons en een paar flesjes bier, toen was de tent vol. De anderen hadden het iets beter, daar paste de tas plus eten nog en de rest van het bier. Maar toen was hun tent ook vol. Merel was de buren gaan helpen met hun tent, ik lag wat met Rosa te rommelen en wat Klaas en Jeroen deden wist ik niet. Volgens mij een shotje aan het nemen, maar ik had geen zin om dat te gaan controleren.

Thijs

Wat is die Merel een super meid. Ze heeft bijna in haar eentje onze hele tent opgezet en ze kan lullen. Ze komt net als ons uit Amsterdam, het hele groepje van haar trouwens. We hebben gezellig een jointje zitten roken en daarna vertelde ze ons over haar hobby's. Het werd mij al vrij snel duidelijk dat onze buren niet naar school gingen, en bijna hele dagen zaten te niksen. Wij gingen gewoon nog naar school en voor Mark was dit zelfs de eerste dag in zijn hele schoolcarrière dat hij een dag spijbelde. We waren alle vijf zestien en we zaten in de vierde van de havo. Merel was zestien, vertelde ze ons, maar we geloofden haar eigenlijk niet. Hoe dan ook, ze was reuze aardig. Na een poosje met haar te hebben geluld kwam Jeroen er weer bij zitten en ik was verbaasd te horen dat Merel en hij samen woonden. Merel had Jeroen meteen verbeterd en had er van gemaakt dat ze in hetzelfde huis woonden. Ik dacht al, zij verkering? Ze spraken haast geen woord met elkaar. Peter had verkering met Rosa en Rosa ging nog wel naar school. Zij woonde nog thuis. Ach ja. Jeffrey was ongeduldig, van hem mocht de muziek wel gaan beginnen. Ach ja, we hebben geduld.

Jeffrey

Eindelijk was het tijd. We ritsten de tenten dicht, stopten wiet in onze schoenen, uiteraard wel in het zakje, en we vertrokken naar het festival terrein. Eenmaal door de poortjes heen gekomen, draaide Alex meteen een joint en Merel volgde zijn voorbeeld. Daarna rende Merel meteen naar de kraampjes samen met Rosa, om T-shirts enzo te gaan bekijken. Ik ging liever naar het podium, want ik wou wel vooraan staan. Dus liep ik samen met de rest over het terrein naar een podium. Als we de dames kwijt waren, zouden we elkaar bij de poortjes weer treffen. En toen  kwam Thijs in eens met het dwaze idee om Merel en Rosa achterna te gaan. We vroegen ons af of hij ze nog zou kunnen vinden.

Thijs

Ik met mijn stomme kop, ga ik in mijn eentje hier rondlopen. Maar het viel mee. Ten eerste had ik een joint in mijn handen en was het eerste contact met een Duitser alweer gelegd. Het mocht dan in de eerste instantie wel om de wiet gaan, maar  daarna hadden we het ook nog even over een bandje gehad waar we beiden van hielden. Ten tweede was het eerste kraampje waar ik heen liep de juiste. Merel wou zo vroeg mogelijk een T-shirt met lange mouwen hebben, uiteraard die van het festival, voor het geval dat het geld sneller op ging dan ze dacht. Dus kocht ze een groen blauwe trui en daarna gingen de dames kettinkjes kijken. De muziek was toch nog niet begon­nen, dus konden ze nog wel even kijken. Merel kocht een knopje voor haar onderlip, een heel klein wietblaadje. Die deed ze meteen in, en haar eigen knopje stopte ze in haar portemonnee. Rosa kocht een dubbelkettinkje, een wietblaadje in tweeën, zodat zij de ene helft kon dragen en Peter de andere. Toen liepen we ook maar naar het podium.

Jan-Pieter

Stonden we ons net een beetje uit te leven op de muziek, hoorden we twee giebelende dames achter ons. Ja hoor, de dames hadden ons gevonden en, nog verbazender, Thijs had ze ook gevonden. Dus stonden we ons ineens met zijn achten uit te leven. Klaas en Peter bleven wat stilletjes staan, volgens mij vonden ze deze band niet zo geweldig. Ach ja. Ik vond het wel toffe muziek en Merel kende het bandje zelfs. Ze had ook al een trui van het festival en daar stonden alle bands op. Alleen stonden ze gewoon op alfabetische volgorde, dus we wisten niet wat wanneer en waar kwam.

We liepen naar het andere podium toen deze band gekapt was. Daar kregen we programmaboekjes in onze handen geduwd, dus toen wisten we het wel. En toen gingen we splitsen. Die wilden daar heen en die ergens anders heen. We zouden elkaar pas weer zien over anderhalf uur of zo, dan was er een band die we allemaal wilden zien. Dus we splitsten ons. Peter, Rosa en Klaas de ene podium kant op en de rest, wij plus Jeroen en Merel dus, de andere.

Alex

Het was zaterdag-ochtend, bijna iedereen lag nog op half oor, en onze buren zaten al uitgebreid te ontbijten. Ze hadden brood met pindakaas, pasta en jam in de aanbieding. Juist, alles wat smeerbaar was en geen boter nodig had. Ze hadden immers geen koelbox, wat niemand hier had, en ze hadden geen zin aan gesmolten boter in hun tas. Verder hadden ze thee en oploskoffie en we waren jaloers op ze, want wij hadden geen gasstel en wij moesten het doen met chocomelk en yogi-d­rink. Gelukkig kregen wij ook koffie van hun. En daarna gingen de dames, fanatiek als ze waren, alles afspoelen met afwasmiddel nog wel. We stuurden Thijs erachter aan om hetzelfde te doen. Hij stribbelde niet eens tegen. Maar goed, iedereen wist zo onderhand wel dat hij een oogje op Merel had en daar maakten we maar eens grondig gebruik van.

Klaas

Goh, koffie. Dat hadden we tot elf uur vol gehouden en toen begonnen we aan het bier. Merel was verder gegaan met thee, die had nog geen zin aan bier. Ahem en maar lekker snuiven op de plee. Afijn, tuurlijk weet ik dat niet zeker, maar het moet haast wel, want ze zat weer heerlijk te ratelen, zowel tegen de buren rechts als tegen de buren links, waar we ook maar kennis mee hadden gemaakt. Het was wel lachen. Wij waren al ruim twee uur wakker toen iedereen met pyjama's de tent uit kwam zeulen om te gaan pissen. Die pyjama’s waren meestal onderbroeken, en sommigen waren nog zo slim geweest om T-shirts aan te doen voor ze hun tent uit stapten. Bovendien had je een klein uur geduld nodig voor je weer terug kon, dus wie geen kleren aan had bevroor, ook al was het dan al 2 juli. We hadden al mazzel genoeg dat het droog was. Anders hadden we in onze o zo grote tentjes moeten koken. Nou ja, koken, water op zetten en brood smeren. Al dat smeer­drap, officieel lustte ik niet eens pindakaas, maar ik had geen zin om op de pasta te wachten, dus heb ik vandaag voor het eerst sinds jaren pindakaas gegeten. Het is niet eens zo vies.

Danny

Ik weet zeker dat Merel hier ook ergens moet zijn. Gisteren trouwens heel veel lol gehad. Iedereen lult tegen iedereen. Helaas zitten we wel aan de iets minder heftige kant van het kampeerterrein, we waren te laat om bij de mensen van onze leeftijd te gaan zitten. Dus waren we vannacht aan het wande­len gegaan en er waren nog idioten die midden in de nacht knakworstjes zaten te verwarmen. Ach ja, wel grappig op zich. Toch jammer dat ik Merel nog niet heb gezien. Misschien is ze er ook wel niet.

Jeroen

Thijs had een oogje op Merel, dat was wel duidelijk. Merel en Rosa zouden gaan afwassen en even later gaat Thijs erachter­aan om hetzelfde te doen. Ik heb nog nooit een nuchter iemand vrijwillig zien afwassen, dus moet hij wel verliefd op haar zijn. Ik dacht vannacht nog dat ik Daniël en Lucas zag lopen. Wij waren knakworstjes aan het opwarmen omdat we hotdogs wilden eten, en toen kwam er iemand vragen hoe we zo gek konden zijn. Ik zou zweren dat die twee jongens erachter Daniël en Lucas waren. Maar ja, anders hadden ze mij wel herkend, dus ze zullen het wel niet geweest zijn. Merel had vannacht trouwens nog bij buren links gezeten, in de tent zelfs, samen met Marjolijn of zo. Ach, ik heb haar niet ge­vraagd wat ze daar deed. Ik had haar wel gezegd dat Thijs een oogje op haar had. Toen had ze haar schouders opgehaald en daarna had ze gezegd dat ze het wel leuk vond. Lekker vaag. Nou ja, zo meteen begon de eerste band van vandaag en Merel zou daar sowieso heen gaan, samen met die Marjolijn. Want die band die nu kwam was hartstikke tof en die zanger was wel knap. Ja ja en zij moet officieel alleen maar op meisjes vallen.

Ruud

Samen met Marjolijn, Wilma en Merel gingen we door de poort­jes. Wilma's wiet werd bijna in beslag genomen, gelukkig zat Merel zo te lullen dat ze Wilma toch maar met wiet en al het terrein op lieten. We liepen daarna meteen naar het podium en we waren gelukkig nog op tijd om bijna vooraan te kunnen staan. De band begon en Merel besloot haar leven te wagen, ze ging crowdsurfen. Ze kwam netjes heelhuids terug, maar hoe ze ook zeurde, Marjolijn wou niet. Dus ging ze nog een keer, en nog een keer. Helemaal alleen. De derde keer kwam ze terug met allemaal stro op zich. Ze was wel op gevangen hoor, alleen was ze zelf met haar domme kop gevallen. Ach ja. Toen de band gestopt was, ging Merel weer naar de poortjes, want de rest van haar vrienden zou komen. Dus tja, wij liepen naar een bierkraampje om vervolgens bier in plastic bekers te gaan consumeren.

Peter

Rosa vond het hier op zich wel tof, alleen had ze zich blijk­baar in mij vergist. Toen ze hoorde wat ik allemaal deed terwijl zij op school zat te ploeteren, werd ze bijna witheet.

            ”Klieder jij met spuitbussen? Jat jij? Ken jij mensen die spuiten?”

Ja trut, die zitten in de tent naast ons, wou ik toen bijna zeggen. Maar ik hield me in. Ze hoefde het niet te weten. Bovendien ben ik ook niet helemaal zuiver dus. Maar goed. De muziek vond ze tof, ze vond Mark en Jan-Pieter wel aardig, daar was ze mee naar een band geweest, die ik geen bal aan vond. Merel was Marjolijn aan het versieren, terwijl Thijs Merel aan het versieren was. Het was nog leuker geweest als Marjolijn dan Thijs zou gaan versieren, maar tussen Merel en Marjolijn bleek het aardig te klikken. Wilma ging vervolgens achter Thijs aan, maar toen rende Thijs gillend weg en zocht steun bij Alex, Jeroen en Klaas. Jeffrey was met ene Jessica naar de tent gegaan, dus die was weg. Thijs was trouwens nog maar net weg, toen ze met Marjolijn ging. Ik had haar nog nooit eerder met een meisje gezien en ik vond het maar een raar gezicht. Wilma en Ruud bleken zich er niet aan te storen en ze zaten wat tegen me aan te lullen. En ik praatte maar terug. Ze waren best wel aardig, maar ik verlangde naar Rosa, maar ik denk dat zij niet naar mij verlangt. Ze had een kettinkje gekocht voor mij, hoorde ik van Merel, maar die heb ik nog niet gezien. Waarschijnlijk gaat het na dit festival meteen uit. Misschien wel eerder.

Toen er een paar Limburgers naast ons kwamen zitten, werd het extreem gezellig. Ze hadden een fles pisang meegesmokkeld en die dronken we met zijn allen leeg en we rookten een paar jointjes. Niet dat sterke drank verboden was, maar glas wel. Toen was er blijkbaar weer een leuke band en daar gingen Wilma, M & M en Ruud. Toen bedachten vier van de vijf limburgers zich niet en renden erachteraan. Ik bleef achter met een meisje die Mieke heette en ze was heel aardig. Ze was hier officieel met haar vriend, maar die zat de hele tijd maar te blowen en te slikken, dus vond ze hem niet meer zo gezel­lig. En ik vertelde haar over Rosa. Ach ja. Toen hebben we gezoend en gezoend en gezoend en toen werden we opgehaald want naar de band die nu kwam moesten we echt kijken. Ik liep maar achter Merel aan en dat deed iedereen hier.

Klaas ( l)

We gingen op zoek naar gezellige mensen, en we vonden een troep, waarvan de ene helft uit Amsterdam kwam en de andere helft uit Assen. Heel gezellig. Ging Mieke nog met die Peter, maar we gaan het toch niet aan haar vriend vertellen. Die ligt de hele dag voor pampus en ik vind hem zelf dus ook wel redelijk saai nu. Merel ging met Marjolijn, heel bijzonder vond ik om te zien en dat vond Peter ook. Die kende haar wel en hij wist dat ze pot was, maar hij had haar eigenlijk alleen nog maar met jongens zien zoenen. Ach ja, die dingen ook. Ruud en Wilma waren vaag, die hadden niks, maar ze zaten wel bij elkaar op schoot. Ach ja. De band die net was, was heel tof, en die nu was, was nog beter. We zaten te springen en Merel deed pogingen om haar nek te breken. Het lukte haar om heelhuids terug te keren, ze had zelfs geen strootje op kunnen vangen. Nou ja, dat wou ze ook niet. Toen kwam de rest van club Amsterdam en daar zat blijkbaar de vriendin van Peter bij, die bij de weg met Mark ging. Het zit weer helemaal op en top in elkaar en ik snap er niks van, ik volg de muziek wel, die relaties kunnen me niet boeien, als ik zelf maar een meisje vind hier, dan vind ik alles best.

Danny

Ik vond haar de tweede nacht. Ze zat bij de tent waar ze gisteren hotdogs zaten te bouwen. Daar hoorde ze bij, maar gisteren zat ze in de tent hiernaast. Lekker vaag. Ene Rosa was aan het verhuizen van tent één, naar tent rechter buren en ene Mieke uit Limburg trok in tent één. Merel verhuisde naar tent links en Wilma uit tent links verhuisde naar tent twee. Goh wat lekker vaag allemaal. Ruud verhuisde achter Rosa aan en hoe graag ik ook zin had om met Merel te gaan praten en te gaan vragen hoe het ging en waar ze nu woonde, ik mocht de tent niet eens in, tenminste, dat werd me afgeraden. Dus praatte ik eerst met de tent waar net twee mensen heen verhuis­den, een grote legertent. In tent twee lagen ze opeens ook te rotzooien en zo kwamen even later Jeroen en Klaas erbij zitten. Jeroen deed maar al te vaag over waar hij Merel van kende, helemaal toen ik begon over Lucas en Daniël, die bij twee meiden in getrokken waren. Roos was er vandoor gegaan met een Fries, dus ging Lucas nu ook maar vreemd. Nou. Ik kreeg het idee dat die Jeroen Merel langer kende dan dat hij beweer­de, maar goed. Volgens mij kent hij Lucas sowieso wel.

Een uurtje later bleek Merel klaar te zijn en verhuisde Ruud weer terug naar zijn eigen tent. Tent één zou de hele nacht dicht blijven, maar Alex zei over tent twee dat die zo wel weer open zou gaan. Ja hoor, die ging open. Wilma liep terug naar tent links en Thijs kwam gezellig hier zitten. Dus nu zat de hele zooi in één legertentje en dat was best wel leuk. Maar Merel had nog geen nuttig woord tegen mij gezegd. Het was alleen, festival dit, festival dat. Geen woord over dat ze Groningen had gemist en waar ze nu woonde. Ze kreeg wel ruzie met Jeroen, maar die gingen buiten ruzie maken, dus daar hadden we geen last van. Maar ik baalde wel. Had ik haar eindelijk gevonden, zegt ze geen zinnig woord over hoe het bij haar nieuwe huis is.

Jeroen

We kregen weer eens ruzie. Merel was ineens kwaad op mij omdat ik die Danny in de tent had gelaten. Ze kwam met de argumenten dat hij overduidelijk Groninger was enzo. Hoe moest ik nou weten dat er sinds kort een vervanger was voor mij? Ik kan dat niet raden hoor! Dus ik werd kwaad terug en zei ik niet kon ruiken dat Daniël en Lucas + vriendin hier waren en dat ik allemaal niet kon ruiken dat ze Danny ook kende. Toen gilde ze terug dat ik wel had kunnen weten dat hij uit Groningen kwam. Toen nam ze een snuif en werd het even stil. Ik jatte ook wat en even later begon ze weer. Over hoe stom ze het de laatste week in Groningen had gevonden enzo, alsof ik daar ineens ook van alles aan had kunnen doen. Midden in een zin stopte ze, en begon ze over Marjolijn. Het bleek een stomme trut te zijn die van twee walletjes vrat, ze had thuis nog twee vriendjes en nog een vriendin. Ze begon zelfs bijna te janken. Nee, dat overdreef ik, ze vond het een klere streek. Ook al was het voor een keertje, ze deed het liever met iemand die nog geen verkering had. Uit Principe. Goh, wie had er zelf ook al weer meer vriendjes te gelijk? Zij meteen kwaad, ja maar, dat was een foutje. Ja maar ze deed het wel. Het hek was weer van de dam, maar we liepen toch maar weer terug, schelden kan ook wel lopend en ik hoopte dat wanneer we weer terug kwamen ze wel op zou houden. Ik liet haar schelden en zei niks meer terug. Toen kreeg ik een klap in mijn gezicht.

            ”Joe hoe, luister je nog?"

Haar hoofd was nog steeds rood en ze keek nog steeds boos. Ik moest ineens ontzettend lachen. We waren weer eens voor jan lul aan het ruzie maken, maar zij kon er niet om lachen. Ze gooide me omver, gelukkig op een plek waar geen tent stond en begon me te meppen, maar niet hard. Het meppen werd steeds zachter en ik voelde een zachte kus op me lippen.

Klaas

Die Danny zat maar te zeuren, waar is Merel, waar blijft ze nou. Gelukkig donderde hij na vijf minuten wachten op. Hij zou wel weer terug komen had hij gezegd. Ondertussen zaten Thijs enzo ook een beetje te wanhopen. Ik zelf maakte er niet zo'n punt van. Ik wist dat Merel en Jeroen vaak genoeg ruzie maak­ten en die ruzies duurden nooit korter dan een kwartier. Maar het werd een kwartier, het werd twintig minuten. Ik begon hem ook te knijpen. Zouden ze een overdosis hebben gehad of zo? Ik was trouwens wel de enige die dat dacht. Thijs enzo dachten aan een slaande ruzie, die uit de hand gelopen was. Na een uur liep ik maar samen met Thijs naar de wc's, de rest zou blijven voor het geval ze terug kwamen. Maar bij de wc's waren ze ook niet. Dus er kon nog maar één ding overblijven, ze hadden elkaar eindelijk gevonden. Merel is echt niet zo stom om buiten de wc's te gaan snuiven. Als ze buiten om zou pleuren zou iedereen haar te laat vinden. Dus. Ik vond het een minuut daarna het stomste vermoeden wat ooit in mij opgekomen was. Thijs en ik waren al weer terug aan het lopen toen het aan me begon te knagen. Ze wonen al zo lang bij elkaar, als ze ooit wat zouden krijgen, hadden ze dat nu al lang gehad moeten hebben. Maar dat hield ik voor mezelf. Ik rookte nog een jointje met de legertent mee, kroop toen in mijn tentje en bedacht toen pas dat die Thijs op Merel was en hij ging toch maar met Wilma. Ik nam nog een beetje troep en toen ging ik pitten.

Alex

Die arme Thijs, die was met Wilma gegaan. En Merel was samen met Jeroen kwijt. Ach ja. Klaas was twee uur geleden al druk aan het ontbijt samen met Peter en Mieke. Mieke's vrienden kwamen even later mee ontbijten. Dus zij waren al vet klaar toen wij nog eens uit bedje kwamen. Jeroen en Merel bleken ook terecht, tenminste, die kwamen ineens aanlopen. Ze hadden bij lui uit Alkmaar gepit. Klaas helemaal kwaad, van alles kregen ze naar hun kop geslingerd. Ik was de enige die had gezien dat ze hand in hand aan kwamen lopen. En dat hield ik maar lekker voor mezelf. Ze ontbeten tegelijk met ons.

Na het ontbijt gingen we naar de muziek toe. Nu liepen Merel en Jeroen ineens een kilometer van elkaar vandaan. En ze gingen niet naar dezelfde bands deze dag. Of tenminste, het is nou net in de namiddag en Merel is hier en Jeroen dus ergens anders. Maar goed. Thijs zat weer als vanouds bij Merel te slijmen en Merel ging er weer niet op in. Vandaag zouden de beste bands komen zei men, maar zelf kende ik nauwelijks een naam die op het programma stond. Maar alle bands waren wel tof hoor. Bij de derde band of zo kwam Klaas er trouwens gezellig bij. Hij vroeg Merel de oren van het hoofd, en Merel gaf netjes antwoord. Ze hadden inderdaad nog al hevige ruzies, het zijn er dus meer geweest, gehad, en Merel was zo kwaad geworden dat ze niet meer bij Jeroen in de buurt wou zijn. Ze hebben inderdaad bij lui uit Alkmaar gepit, Merel in de ene tent en Jeroen in de andere. En dat was het verhaal. En toch zou ik zweren dat ik ze hand in hand zag.

Jeffrey

Het was heerlijk vaag. Merel en Jeroen waren pleite en ze hadden allebei in een andere tent geslapen. We kwamen die lui nog tegen, die van die tenten en ja hoor, ze hebben echt apart geslapen. Maar waarover de ruzie ging? Verder kwam Danny weer zeuren. Eigenlijk kende ik die gozer niet eens, maar iedereen vond hem vervelend. Hij lulde continu tegen Merel aan en Merel werd er helemaal gek van. Uiteindelijk had ze maar geschreeuwd dat ze toch nooit meer terug zou komen, want iedereen daar was kut. Klaar en Danny ging pleite. Nou, bands kwamen en gingen, het was allemaal heel tof, ik heb mijn nek zwaar overbelast en ik heb mijn armen en benen bont en blauw, maar je moet er wat voor over hebben. Merel was ook meestal druk aan het springen en aan het crowdsurfen, wat ik niet echt durfde en dus ook niet heb gedaan. Al crowdsurfend was ze een paar minuten geleden iemand die ze leuk vond tegen gekomen, want ze was nog niet terug gekeerd.

Jeroen

Ik had Merel overgehaald om niet weer te beginnen met schel­den. Hoe kon ik nou alles dan weten? Ze vertelde nooit wat. Ze begon altijd maar te schelden, zonder ooit te zeggen waarom ze dat deed. Nou blijkt, na al die weken dat we bij elkaar in huis wonen, dat ze niet omhelst wil worden. Of te wel, ze wil geen schouder om haar heen geslagen hebben, ze wil niet eens schouderklopjes. Tja, achteraf gezien begon ze inderdaad altijd pas met schelden als ik mijn arm om haar heen sloeg om haar te sussen. Alleen, waarom ze niet omhelst wil worden, zei ze dus weer niet. En waarom ze me gezoend had wist ze ook al niet te vertellen. Maar goed. Klaas was bij de legertent gaan slapen en dus zou dat betekenen dat Merel en ik samen met zijn tweetjes in één tent zouden slapen. Nee hoor, dat wou madam niet. Maar goed, nou ligt ze hier toch. Doodstil, een beetje turend naar hoe de wind de tent beweegt. Af en toe draait ze zich om, maar zodra ze mijn kant op is gedraaid, draait ze snel weer terug. Ik probeerde van alles te vragen, maar ant­woord kreeg ik niet. Bleek ze voor het eerst sinds weken weer eens een spuit te hebben genomen. Tenminste, dat zei ze. Gek genoeg geloofde ik het niet. Ze wou me gewoon niet vertellen wat er aan de hand was.

De volgende ochtend moest alles weer behendig en met beleid worden ingepakt. Het afval lieten we achter, maar dat deed iedereen hier. En bovendien, wij zijn toch te lui om van al die blikjes een bootje te maken, dus daarvoor hoeven we ze ook niet mee terug te nemen. De tentjes, die achteraf dus deskundig door een vriend van Merel gejat bleken te zijn, mochten we dus ook achterlaten. Merel had ze zelf gejat, dat wisten we zo onderhand wel, maar we zeiden er niks van. De slaapzakken en kleren gingen wel mee, de radio plus cd's ook en de gasstelletjes ook. Al het overgebleven eten lieten we ook achter en de kleffe, inmiddels beschimmelde, handdoekjes lieten we ook maar hier. De bagage was dus een stuk lichter. Merel is weer eens druk als vanouds. Ze is adressen aan het verzamelen van de buurtjes enzo en ze lult over, ik kom nog wel eens langs enzo. Ik durf haar haast niet meer aan te kijken zeg. Ik weet dus uiteindelijk alles wel, toen ze tien was had ze een vriendje, die een broer had. En door die broer is ze dus min of meer verkracht. Eerst had ze het ergste gevonden dat ze haar vriendje niet meer zou zien, maar daarna was het toch wel anders. Ze durfde niks meer. Jongens moesten bij haar uit de buurt blijven en ze zocht troost bij meisjes. Ik wou haar troosten. Ze zat zo te huilen, ik moest wel die arm om haar heen slaan. En ik kreeg niet eens een mep. Ik kreeg een zoen en nog één. We begonnen wat te vrijen, maar toen ik ook maar iets onder de navel kwam begon ze te meppen. Daarna viel ze vrij snel in slaap en we hebben vanmorgen er dus niet meer over gesproken. Ik zou willen dat ze normaal deed.

AMSTERDAM, NOG STEEDS JULI

Alex

We namen, toen we bijna bij het eerste station waren, afscheid. De hele zooi moest er namelijk hier al uit. Thijs was helemaal sneu, hij heeft niet één zoen van Merel gehad. Jeffrey had het adres van Jessica. Hij was helemaal trots. Hij belt haar toch niet, maar het ging om het idee. Rosa en Peter waren nu offi­cieel gescheiden, Rosa zou namelijk gewoon op haar eigen station uitstappen. Ja, dat ook alleen maar om Mark volgens mij, want Peter had mij verzekerd dat Rosa nog spullen bij hem had liggen. Ach ja, het zal allemaal wel. Straks eerst in bad, en dan slaap inhalen, die reportage over dat andere festival kan ik wel missen.

Peter

Ik vond het niet eens zo ramp dat het uit was met Rosa. En ik had veel lol gehad met Mieke, dus. We zaten allemaal bij Merel en Jeroen thuis en we konden duidelijk merken dat het niet helemaal koek en ei was tussen die twee. Merel lulde aan één stuk door tegen ons over dingen waar wij niet bij waren ge­weest en als Jeroen wat wou zeggen, kreeg hij een grote bek en lulde Merel weer verder. Toen had Jeroen Merel opgesloten in de badkamer, onder het mum van, jij wou je toch douchen? Doe dat dan nu maar. Merel zat eerst keihard te schreeuwen, maar toen hoorden we de douche kletteren, en konden we rustig verder kletsen. Toen vertelde Jeroen nog wat over die Danny, die bleek dus uit dezelfde stad te komen als waar hij vandaan kwam, plus nog eens dat die Danny dus oude vrienden van hem kende. Heel ingewikkeld dus, maar goed. Daar hadden ze onder andere ruzie overgehad. Meer liet meneer er niet over los, maar ik begreep dat ik niet verder moest zeuren. En ach, zij zeurden mij toch ook niet het hoofd eraf over Rosa? Dus ik hoefde niet te klagen.

Merel was nou weer de douche uit. Ze zag er een beetje moe uit, en ze had een sigaret in de handen die half verlept was omdat die tussen de wasspullen had gezeten. Maar ze had weer geen zin om naar de automaat te lopen die in het café een eindje verder op was, dus moest ze het met deze peuk doen. Ze zei geen woord meer, ze fluisterde alleen iets tegen Jeroen en toen liep ze naar haar eigen kamer. En even later moesten wij in eens dringend weg. Want Jeroen wou slapen. Klaas meteen achterdochtig, zo van, zie je nou wel dat ze wat hebben, etce­tera etcetera. Nou, ik bemoei me daar niet mee.

Danny

Ze hadden anders gereageerd dan ik had gehoopt. Toen ik tegen Daniël en Lucas zei dat ik haar gevonden had, zeiden ze alleen maar oh. En Merel verbaasde me helemaal. Ze zat mij uit te schelden, terwijl ik nooit wat tegen haar gehad heb. Hoe dan ook, ik heb het vermoeden dat ze in de randstad woont. Maar in welke stad? Ik gok Rotterdam, want Amsterdam had ze nooit een reet aan gevonden. Ze was er ooit een weekend heen geweest, maar daar was ze nooit enthousiast over geweest, tenminste, ze had nooit gezegd hoe het er was geweest. Dus tja. Maar tuurlijk wilden Daniël en Lucas niet met mij mee zoeken. En ik wou niet in mijn eentje zoeken. Merel kreeg haar zin. Ik zal haar wel met rust laten.

Jeroen

Wou ik net met Merel gaan praten, kwam Anja aan de deur. Ze wou alles weten. Hoe het geweest was, hoe de mensen waren. Had ze zelf maar heen moeten gaan. Maar ze hield niet van die muziek, dus dat wou ze niet. Kwam Merel eraan zeulen hoor, kom hier maar heen, kom maar mee. Nou zitten ze dus lekker te lullen en ik zit hier maar met een schuld-gevoel van hier tot naar de maan.

Het was al rond middernacht toen Anja pas weer vertrok. Ik lag nog wat muziek te luisteren in mijn kamertje toen er op de deur geklopt werd. Het was Merel. Ze had een tas in haar handen, die vol gepakt was.

            ”Ik kan beter weggaan", zei ze en ze draaide zich weer om.

            ”Maar dat wil ik niet", zei ik.

Maar ze liep door en ik hoorde de deur dicht vallen. Ik rende de straat op zonder mijn schoenen aan te doen en ik trapte in een stuk glas, maar ik rende door. Daar liep Merel, richting het station.

            ”Er rijden geen treinen meer, blijf vannacht dan tenminste gewoon thuis slapen."

Maar ze liep door. Ik volgde haar en ik ging op het station naast haar zitten.

            ”Ik kan niet blijven ", zei ze.

            ”Waarom niet?”, vroeg ik, maar ik kreeg geen antwoord.

            ”Ik ga naar huis. Ik moet gewoon naar huis, mijn ouders hebben me in geen maanden meer gezien.”

Ik probeerde van alles, maar ik kon haar niet overhalen. Toen begon het zachtjes te regenen, dus ik bleef naast haar zitten.

            ”Je hebt geen schoenen aan", merkte ze op.

            ”Ik wil je niet kwijt", zei ik,” Ik houd van je". Het was eruit voor ik het door had.

Merel begon te huilen. Het was niet eens mijn bedoe­ling om het te zeggen. En ik wou haar al helemaal niet laten huilen. Ik besloot mijn armen bij me te houden. En toen kwam ze zelf tegen me aan leunen. Ik sloeg toch maar een arm om haar heen en zo hebben we een hele tijd gezeten, tot het licht werd. En toen kwam er de eerste trein.

            ”Ik moet gaan", zei ze.

Ze zoende me en ik zoende terug. Toen kocht ze snel een kaartje en stapte in de trein.

            ”Ik houd ook van jou ", zei ze terug, en de deuren gingen net daarna dicht.

En toen reed de trein weg. Ik had zin om te huilen, maar ja, ik stond hier, midden op het station. Een heleboel mensen zaten naar me te staren, omdat ik geen schoenen aan had en er zaten bloed-sporen op mijn voeten. Ik rende naar huis, en toen ik thuis was rende ik naar Merels kamer. Hij was vrijwel helemaal leeg. Ik stortte me op het bed, dat ze had laten staan en ik huilde.

Klaas

Ik drukte op de bel van Jeroens en Merels huis, maar er werd niet opengedaan. Ik drukte nog eens en nog eens. En uiteinde­lijk kwam Jeroen de deur open doen. Wallen van hier tot de maan, misschien zelfs wel verder.

            ”Merel is weg ", zei Je­roen.

Nou, dat was ze wel vaker en ik liep gewoon naar bin­nen. Jeroen kon geen zinnig woord spreken en ik vermoedde dat hij had gespoten. Ik maakte zelf maar koffie en Jeroen wou ook wel een kopje. Het bleef maar stil en toen vroeg ik waar Merel bleef. Jeroen werd toen helemaal kwaad.

            ”Ik zei toch dat ze weg was!", en hij gooide alles wat omver wou omver. ”Ze is helemaal weg, ze is naar huis."

Toen ging Jeroen weer op de bank zitten en ik hoorde hem zachtjes huilen. Ik durfde niks meer te vragen en zo hebben we een hele tijd gezeten.

EINDHOVEN, SEPTEMBER

Mark-Peter

Ik zag een meisje wat rond dwalen hier in de stad en ik besloot na haar twintig keer langs mijn huis te zien lopen, haar maar binnen te vragen voor een kopje koffie. Ze ging op mijn aanbod in en ze stelde zich voor als Roos. Toen ze eenmaal binnen was, veranderde ze haar naam in Merel. Het was het meisje dat weggelopen was van onze school. Ik had naast haar gezeten bij bio en bij aardrijkskunde. Ze was helemaal over de rooie. Ze wou weer naar huis. Tja, wat deed ze dan hier, vroeg ik me af. Ik was vergeten dat ze in dezelfde straat als ik woonde. Haar ouders woonden drie huizen verder­op. Ik vroeg maar of ik haar moest brengen, maar dat wou ze niet. Uiteindelijk stond ze op en ging ze in haar eentje weg. Ze zou nog wel langskomen, had ze gezegd.

Jos

Met een duffe kop en een achterstand van heel veel, kwam ze de klas binnen zetten. Gezellig, zo'n Merel in de klas. Ze had haar haren geverfd en laten knopen en ze had een knopje onder haar onderlip. En verdomd, ze wist nog een heleboel ook. In de pauzes vroeg iedereen haar de oren van het hoofd wat ze alle­maal had gedaan. Ze antwoordde nooit, ze zei alleen maar, dat als je het wou weten, dat je zelf maar weg moest lopen en dat het je wel tegen zou vallen. Bij gym had ze geen spuitgaatjes, dus zoveel boeiends zal ze wel niet gedaan hebben.

Maar na een week weer op school te zijn geweest, kwam ze op haar inline-skates aanzetten en ze sprong trappen op en af, ze deed salto's en ze had een pak papier meegenomen en dat was dan een verhaal. Dat verhaal ging dus linea recta naar meneer de Boer, de Nederlands leraar, die besloot dat ze het naar een uitgever moest brengen. Verder ging ze al vrij vlot naar een toneelclub, dezelfde waar ik op zat. Ze was keigoed en ze bleek dus te hebben gezeten op de beste toneelschool van Amsterdam. Waar ze dus onder andere haar tijd door had ge­bracht. Goh wat leuk, ik kreeg een tegenspeelster.

Pieter P.

We moesten allemaal lachen toen we hoorden dat Jos en Merel wat hadden. Merel was voor onze begrippen altijd maar een pot geweest omdat ze nooit achter jongens aanzat terwijl ze al vijftien was. Nou moest ze allang zestien zijn en in de tijd dat ze weg geweest was, was er dus een hoop veranderd. En ze was zelfs al ontmaagd. Bah, Josje straks ook zeker. Fijn hoor. Als ik eerder geweten had dat ze geen pot meer was, dan had ik nu wel wat met haar gehad hoor. Tja, stille Merel was in iets minder, misschien toch ook wel meer iets dan een half jaar in Merel de brutaalste verandert. Toch had ze rare trekjes. Ze moest elke dag tijdens het vierde lesuur naar de wc. Elke dag, ze sloeg geen dag over. En toen de leraar er wat van zei, zo van, goh, is het weer tijd? Werd ze kwaad en is ze de rest van de les de wc niet meer af geweest. En al dat geskate, ze deed van alles, maar ze brak nooit wat.

Mark-Peter

Goh, de hele school in rep en roer. Er was een vandaal geweest die de school, zowel van binnen als van buiten, had versierd met graffiti. Echt hartstikke wreed. De schilderingen varieerden van wietblaadjes tot leeuwen en van krotten tot kaste­len, het was echt jammer dat het over een week al niet meer te bezichtigen was. Dan zou de school voor zes weken dicht zijn, zomervakantie heet het verschijnsel en in Groningen en het zuiden leiden ze al aan dit verschijnsel. Terwijl iedereen zich trouwens afvroeg wie dat gedaan moest hebben, vroeg ik me vooral af, hoe die binnen gekomen moest zijn. Het moest iemand van deze school zijn en die moest dan hebben geweten dat op de eerste verdieping een raam is die niet goed sluit en dus open gemaakt kan worden. En zoveel mensen wisten dat niet. Voor zover ik wist, alleen ons groep­je. En ik kon me niet voorstellen dat Jos, Pieter of Annemiek het gedaan zou hebben. Alleen Merel bleef over, maar die kon dit toch niet allemaal in haar eentje?

De school had besloten alles maar te laten staan. De school moest bekennen dat het wel mooi was. En die wietblaadjes waren kleiner dan de rest, dus. En de tekenaren hadden niet in de lokalen gekliederd, alleen maar in de aula, de hal, de kantine en de kelder. Dus. Alleen werd er wel gezegd, wie dit gedaan hadden, die moesten zich wel komen melden, als ze dat niet deden en de school kwam er toch achter, dan werden ze ge­schorst. En als je je vrijwillig meldde, kregen je ouders een telefoontje en jijzelf moest een week lang nablijven. Merel was trouwens blijven zitten. Maar iedereen in deze klas kende haar wel, ze was immers een legende geworden. Ze had het gewaagd om weg te lopen, midden in een schooljaar, terwijl ze de beste leerling was van de school. Alle leraren waren altijd trots op haar en konden maar niet vatten dat ze wegging. Nou zijn ze allemaal blij dat ze weer terug is.

Pieter P.

De straf leek volgens de school mild genoeg om de mensen te laten komen, maar er kwam niemand. Welke idioot meldt zich dan ook vrijwillig. Merel kwam vandaag trouwens te laat in de les en toen we haar vertelden over de straf die op de versierde school stond, bleek het dat ze het niet eens gezien had. Ze plofte naast Jos op de bank, zonder wat terug te zeg­gen op onze reactie.

Jos

Ik zei voor de grap tegen Merel, goh, wat knap van je dat je zo mooi kan schilderen. Zei ze nog dankjewel ook. Ik helemaal verbaasd. Had ze dit allemaal in haar eentje gedaan? Ze knikte, en ze sprak met me af dat wij vrijdagnacht de brug zouden gaan versieren.

En het werd vrijdag nacht.

            ”Wat moet ik maken?”, vroeg ze.

Toen zei ik dat ze maar iets moest tekenen wat weergaf hoe het in Amsterdam geweest was. Ze begon te spuiten en na een halfuur was de hele muur vol. Ze had een jongen gemaakt met inliners en een graffiti bus in zijn handen, die tegen de muur leunde en daar naast lag een kat vredig te slapen. En boven de kat stond een naam geschilderd. Daar stond Jeroen. Toen ik vroeg wie dat was, had ze geantwoord dat ze van hem hield, maar ze was bij hem weggegaan, omdat ze bang was dat ze wat zouden krijgen. Heel vaag. Maar ik kon eruit opmaken dat ze het niet leuk vond als iemand haar door en door kende. En daarom zei ze niet veel tegen mij over zichzelf.

AMSTERDAM, AUGUSTUS

Jeroen

Ze is nou al precies een maand weg. Ik miste haar verschrikke­lijk, en die klere heroïne helpt me ook geen kloot verder. Alex en Thijs zijn een paar keer op visite geweest. Het was allemaal wel gezellig, maar ik mis Merel. Tuurlijk ben ik nog wel met een paar meisjes geweest sinds ze weg is, maar ja, het is altijd maar voor één avond en dan houd het op. Ach, en ook al wou zo'n meisje me vaker zien, dan zou ik het toch niet doen. Wist ik maar waar ze woonde, dan was ik er echt heen gegaan. In Groningen woont ze niet, zover was ik al, maar waar ze dan wel moet wonen?

EINDHOVEN, SEPTEMBER

Jos

Ze woonde niet thuis, kwam ik na vijf weken achter. Tot dan toe was ze alleen met mij mee naar huis geweest. Ze woonde in een kraakpandje midden in de stad. Ze vertelde dat haar ouders haar niet meer wilden hebben en dus was ze maar op zichzelf gaan wonen. Ze verdiende haar geld met werk wat ze 's nachts deed, maar wat ze deed vertelde ze me niet. Maar ik zou vannacht bij haar gaan slapen. We zouden uitgaan, inlinen en daarna naar bed. Ze had inliners voor mij gekocht. Hele toffe. Ik durfde niet te vragen hoe ze daaraan gekomen was. En ze zouden toch bij haar blijven, dus mijn ouders zouden het niet eens merken. Het viel me zwaar tegen. Ik kon nauwelijks gewoon recht vooruit zonder te vallen en ik had binnen twee uur tijd alleen maar geleerd om vooruit te rijden en om te remmen. Nou, daarna gingen we uit. Ze ging niet naar een disco, ze ging liever naar een bar of een kroeg. Ze was hier al heel vaak uit geweest, leek mij. Iedereen kende haar zo'n beetje, ik voelde me net een hondje. Gelukkig gingen we vrij vroeg weg. Haar kamer was vrij netjes, er stond een bed, een bank, een tafel, een draagbare cassette deck en cd-speler, een kast, en nog meer zooi. We gingen op haar bed liggen en we begonnen een beetje te rotzooien. Dat rotzooien hadden we wel vaker gedaan, maar tot nu toe deden we dat alleen met de kleren nog aan, omdat ik bang was dat mijn ouders elk moment binnen konden komen. Merel had geen last van ouders en ze kleedde me uit.

Het was al vrij laat in de ochtend toen ik wakker werd. Merel lag niet meer in bed, maar die zat aan de tafel koffie te drinken en iets te tellen. Ik dacht eerst dat het geld was, maar het waren schetsjes of zoiets. Ik gaf haar een ochtend- zoen, tenminste, dat wou ik. Maar ze draaide haar hoofd gewoon weg. We waren gister bijna met elkaar naar bed geweest, maar we hadden allebei geen condooms, dus dat ging niet door. Merel leek er wel blij mee, toen ik ze ook niet had. Ik kreeg ook een kop koffie en ik kon brood smeren als ik wou. Dus ik smeerde wat broodjes en Merel was nu een brief aan het maken, tenminste, zo leek het. Maar toen ik ging kijken hield ze haar hand er voor. Het ging me niks aan, zei ze. Toen ik mijn brood op had ben ik vertrokken, en ik liep naar huis.

Ze kwam vroeg in de middag al aan de deur, om zich te veront­schuldigen. Ze vond dat ze zich lullig gedragen had, maar ze miste haar vriendje uit Amsterdam. Ze vertelde me dat ze stiekem had gehoopt dat hij haar zou gaan zoeken en dat hij haar dan ook nog zou gaan vinden. Ze had het hoe dan ook, ook als er wel condooms waren geweest, het niet gedaan. Nou ja. We zoenden wel weer en we gingen verder. Pa en ma waren er toch niet. En zo kwam het dat we op mijn bed, zonder kleren lagen. Toen begon ze te huilen. Ze was verliefd op me geworden en dat was niet haar bedoeling geweest. Fijn om te weten. Maar ze was nu dus verliefd op me. En toen gingen we toch maar met elkaar naar bed. Zonder condoom. Stom natuurlijk, maar ze was toch aan de pil.

Pieter P.

Stoer hoor, Josje heeft het gedaan. En ze zijn klef, Merel en hij. Ongelooflijk zeg. Ze zoenen nog net niet elke seconde, maar elke minuut komt al gevaarlijk dicht in de buurt. Elke pauze was het wel raak, omdat ze nog net zo sociaal waren om niet onder de les te zoenen. En Josje rookt trouwens, want hij krijgt het toch van Merel. Dus ik vragen, Merel, mag ik ook? Kreeg ik een compleet pakje in mijn handen gedouwd. Nou had ik huis wel eens eerder gerookt. Op feestjes, maar dan ook nooit meer dan drie sigaretten. En nou had ik een pakje gekregen van mevrouw Merel. Ik vond het eigenlijk best wel smerig, ik heb drie kwartier rond zitten vragen voor ik een kauwgompje kreeg om de smaak weg te krijgen. Ik heb de peuken weer teruggegeven.

Merel had deze school zo mooi versierd. Ik kwam er heel een­voudig achter, doordat ze wel eens bussen mee had. Ik wou het dolgraag ook leren. Nou, het mocht ook nog, mits ik zin had om een nachtje geen slaap te krijgen. Dit weekend zal ik ook zo mooi leren kliederen.

Mark-Peter

Nou, Merel en Jos hebben elkaar helemaal gevonden. En ik moet je eerlijk bekennen, ik vind dat dus echt niet tof. Ten eerste is het ronduit saai als ze alleen maar aan het zoenen zijn en nooit wat vertellen, ten tweede wil ik nou ook wel eens een vriendinnetje. Pieter vond me maar een eikeltje, wie wil er nou een vriendin, voor zoenen hoef je niet perse een vriendin te hebben. Nou en ik wil een vriendin, zo leuk vind ik dat gelebber nou ook weer niet, met een meisje dat je haast niet kent.

Pieter P.

Merel vertelde me als eerste, hoe je wat uit de spuitbussen kreeg. Leek me nog al logisch, maar goed. Ze deed iets heel simpels voor, namelijk het woord hoi en nou mocht ik dat op een creatieve manier inkleuren. Dus ik meteen aan de slag. Uiteindelijk ingekleurd, net zoals een kind van vier een kleurplaat in kleurt. Maar goed, het leek creatief en ik mocht zelf ook wel wat doen. We waren trouwens onder een brug aan het kliederen. En Merel zei dat de brug al zo bekliederd was, dat het niet opviel of je nou prof was of beginner. Ze liet me nadat ik zat van het geoefen was, wat zien van wat zij allemaal gedaan had. Echt heel tof, maar op zich had ik dat ook wel op school gezien. Daarna gingen we op het station zitten. Er reden geen treinen meer, dus was het hier heel rustig. Ze stak een joint op en ze gaf mij ook wat. Bah, goor zeg, maar het effect was wel grappig. Ik vond haar best wel leuk om te zien. Meestal was Jos erbij en dan was Merel Jos z’n bezit, en mocht je er niet naar kijken, maar nu was Jos er niet. Ik vroeg haar waarom Jos er eigenlijk niet was. Toen zei ze heel simpel, ik heb het hem niet gevraagd, want wij hadden immers al wat afgesproken. Ik vond het wel raar. Toen kwam ze dichter bij me zitten en gaf ze me een kus op mijn lippen.

Ik kan mezelf nu wel slaan als ik aan gisteren terug denk. Ik ben potverdorie met Merel gegaan en niet één keer, nee, vaker. Fijn hoor en het vreemde was nog wel, zij gaf de aanzet. Zij gaf me een kus en toen zoende ik haar. Ze zal wel denken, hij is begonnen met zoenen, ik gaf alleen een kus. Ja, maar ondertussen me niet weg duwen, maar gewoon terug zoenen. Ik schaam me er zo voor dat ik het niet eens tegen Mark-Peter heb gezegd.

Mark-Peter

Toen ik Pieter er naar vroeg of het gezellig was geweest Vrijdag-avond, kreeg ik chagrijnige blik naar mijn hoofd geslingerd, en wat gemompel over, veel te moeilijk. Meer kreeg ik er niet uit. Jos en Merel waren weer heerlijk bezig en ik zag Pieter er naar kijken alsof hij een geest zag. Onder de les waagde ik het erop. Ik vroeg hem of ze met elkaar gegaan waren. Toen werd Pieter kwaad, hij brak een pen, daarna gooide hij zijn tafel omver, zei vervolgens, “ging per ongeluk” tegen de leraar, tilde de tafel weer terug en hij knikte naar me. Hij had er spijt van, maar ze was zelf begonnen. Ik geloofde hem eerst niet. Ze zijn toch met elkaar naar bed geweest, dan ga je toch niet meer vreemd. Maar op de manier waarop Merel dichterbij Pieter kwam staan toen Jos moest pissen, wist ik genoeg. Ik kon Pieter alleen maar adviseren bij haar uit de buurt te blijven en niets tegen Jos te zeg­gen. Ik bedoel, ze was stoned, misschien was het daardoor gebeurd.

Maar ze bleef bij Pieter in de buurt. Jos was een uur later vrij dan Merel op donderdags en ook een uur later dan Pieter en ik. Dus terwijl Jos in de les zat, zaten Merel, Pieter en ik met elkaar te praten en Merel ging naast Pieter zitten. Ik zag Pieter benauwd kijken. Ik wist dat hij haar ook wel heel erg leuk vond, dat vond ik zelf ook. En ik wist dat hij er moeite mee had om zo normaal mogelijk te doen.

Pieter P.

            "Heb je er spijt van?” Vroeg Merel aan mij.

Ik wist niet wat ik moest antwoorden. Ik kreeg uit mijn mond dat ik het stom van haar vond, dat ze Jos aan het bedriegen was.

            ”Ja en", zei ze: " Hij is toch ook vreemd gegaan, en dat van hem was een foutje, hij had het meisje niet eens leuk gevonden. En ik ga tenminste vreemd met iemand die ik wel leuk vind."

Ik voelde me rood worden. Vond zij mij leuk? En was Jos vreemd gegaan? Ik geloofde het niet. Merel moest plotseling weg, net voor de bel ging. Merel was dus al weg toen Jos kwam. Ik durfde het hem niet te vragen, maar gelukkig vroeg Mark-Peter het al. Hij ontkende dat hij vreemd was gegaan en hij vond het raar dat Merel dat gezegd had. En daarmee was het verhaal gesloten. Ik durfde Jos het niet te vertellen en Mark-Peter evenmin. We hielden het maar geheim.

AMSTERDAM, OKTOBER

Jeroen

Ik had mezelf beloofd, één week zou ik zoeken, niet langer. Ik heel Nederland door treinen, ik keek bij elke brug die ik vanuit de trein zag, of ik een kunstwerk van Merel zag staan. Uiteindelijk belande ik in Eindhoven na een maand gezocht te hebben en daar stond mijn naam voor mijn neus. Met daaronder een poesje en ernaast had ze iemand getekend die heel veel op mij leek. Het kon niet missen, hier woonde ze nu. Ik deed mijn inliners aan en ik reed de stad in. Het was net na twaalven, en ze zou vast wel nu aan het skaten zijn, dacht ik. Maar ik kon maar een paar skaters vinden en die zeiden dat Merel op school zat. Toen ik vroeg welke, zeiden ze dat dat wel aan de buitenkant van de school te zien was. Goh, Merel en naar school? Ik vond het maar raar. Maar ik sleurde wat rond, en ik kwam zo een paar scholen langs. Je ziet het wel aan de buitenkant. Nou, met de scholen hier was niks mis. Ik gaf de hoop op en ging weer naar het station. En daar stond iets wat op een school leek. Het zat onder de graffiti, dat kon alleen van Merel zijn. Ik ging naar de school, en ik liep er naar binnen. Wat was het lang geleden dat ik in een school ben geweest. Ik was blij dat ik vandaag hele kleren aan had, anders was ik zo opgevallen. En daar zag ik haar lopen. Ze zag me staan en als een klein kind rende ze op me af en ze kuste me een paar keer. Ze had tevens een jongen achter zich gelaten die heel kwaad keek.

Dat bleek haar vriendje. We zaten op haar nieuwe kamer wat te praten, maar het werd me al vrij snel duidelijk dat ze hier zou blijven. Ze zou niet met me mee terug gaan. Jezus, had ik haar eindelijk gevonden, wou ze niet mee. Ze hield teveel van me, verklaarde ze. Goh, daar schoot ik mee op. Ondertussen had ze dus wel met die Jos geneukt, maar ze hield van mij. Ik probeerde haar omver te krijgen door haar te kietelen. Ik wou dat ze ging liggen, ik wou ook met haar vrijen, al was het maar voor één keer. Ze ging er niet op in. Ik houd te veel van je, zei ze nog een keer en ze wees me de deur. Wel kreeg ik haar adres en ik moest maar eens schrijven. Wat een lacher­tje, schrijven. Ik kon haar wel vermoorden.

Jos

Het was Jeroen, verklaarde ze. Ja en, wat had ik daarmee te maken, ze had toch met mij? En ze zat ook al lekker te ontken­nen dat ze Pieter had gezoend. Nee, ze had hem alleen maar een kusje op zijn mond gegeven. En daarna, was Pieter begonnen met zoenen. Ja ja, wat is het verschil tussen mond op mond en tongzoenen? Nou, volgens haar was er verschil. En Jeroen had ze naar huis gestuurd, dus konden we weer beginnen. Die trut kreeg me wel zover dat we weer zoenden, maar nee, ik ga niet meer met haar naar bed. En Pieter, die mag haar hebben hoor.

Dat laatste had ik iets te hard gezegd. Er was nog niet eens een week voorbij, of Pieter en Merel hadden wat. En Mark-Peter had wat met een meisje uit de derde, het was allemaal weer fantastisch. Ik een vriendin kwijt, zij er één bij. Ik kon mezelf wel schieten. En toen vond ik een buisje met wit spul erin op de meidenplee. Oké, ik hoor daar niet, maar ik luister wel eens gesprekken af, dat deed ik daar dus. En daar lag het. Ik liet het lekker aan niemand zien, ik wou het door gaan verkopen. Dus ik liep het schoolplein op, kwam Merel naar me toe.

            ”Leuk hè, zo'n meiden wc!"

En toen zei ik dat ik coke gevonden had. Zomaar, ik wist niet eens of het wel coke was. Ik liet het Merel zien en ze had geknikt. Ja, het was coke. Ik vroeg me af hoe ze het wist, maar ze verkocht het dagelijks zei ze. Ze overdreef volgens mij, maar ach, mij kon het ook niet schelen of ze loog of niet. Ze zei dat genoeg was voor twee snuiven. Ik blij. En ik moest het natuurlijk proberen. Niet van haar, maar van mijzelf. Dus ik wat nemen. Leuk.

Pieter P.

Ik kwam er al vrij snel achter dat Jos drugs had gehad. Hij deed zo vreemd. Hij bekennen. Hij had het gevonden op de wc. Maar ik kreeg niks, want ik had zijn vriendin afgepakt. Ach wat, ik wou het niet eens. Wat moet ik nou met die zooi, ik blowde wel eens een jointje met Merel, dat vond ik genoeg. En die Speed of wat hij ook gehad had mogen hebben, ik hoefde het niet.

Toen ik voor het eerst op haar kamer kwam, leek het wel of ik op bezoek was bij een miljonair. Ze had meer prul en spul dan ik, had een computer, een stereo toren, van alles. Ik had die middag met veel pijn en moeite condooms gekocht. Wat Josje kan, kan ik ook. Maar nee hoor, madam voelde zich beledigt, omdat ik gedacht had dat ze het met iedereen deed. Dat had ik niet eens gedacht, maar zo maakte zij het uit mijn woorden op. Nou ja zeg. We hadden die middag het alleen bij zoenen gela­ten en verder dan dat gebeurde vandaag niet. Normaal wel. Ik moest zelfs naar huis peren en ik mocht niet eens meer bij haar blijven eten.

Erik

Merel was een fantastische meid. Ze maakte mooie graffiti en kon skaten als de beste. Maar hoe ik mijn best ook deed, er kwam niet eens een zoen af en met Kenny wou ze ook al niks beginnen, zei ze tegen me, zonder dat ik er ooit naar gevraagd had. Maar goed, ze was net een week van school af, toen we haar een keer op een middag troffen in een coffeeshop. Ze had een super vette joint gedraaid, maar wij kregen het meeste. Ze lulde verhalen die zo klonken alsof ze uit tijdschriften kwamen, maar dat geskate enzo geloofden we al helemaal niet, totdat ze het ons liet zien. Ze kon zelfs een salto achter­over, terwijl Kenny normaal altijd de beste was. Tuurlijk wilden we wel met zo'n kei van een meid omgaan.

En zo gedacht, zo gedaan. Maar Kenny vindt haar maar een rare meid, aangezien ze, nadat we elkaar al zo'n tien keer hadden getroffen, nog steeds weigerde te vertellen hoe ze aan de kost kwam. Volgens mij dacht hij aan hoertje, maar ik dacht niks. Bovendien kon ze gerust 's avonds werken, want dan zien wij haar nooit. Maar Kenny vond het maar een weirde meid.

Totdat ze wat kregen. En Merel was zo te gek en ze zoende zo perfect. Alleen ontbrak het bedverhaal er nog aan, maar vol­gens Kenny gebeurde dat echt nog wel. Het is dat hij het zelf gelooft, maar ik vind het persoonlijk nogal zielig, dat je op iemand valt, die je zelf nota bene een paar daagjes geleden nog een hoertje noemde. Maar ik zei niks. Ik vond het alleen een flikker streek, toen ze ook gingen skaten zonder mij.

Jos

Yes, Merel is van school af. Iedereen mist haar, in de zin van, er is niemand meer die een relletje schopt. Maar na een week was iedereen haar al weer vergeten. Want ze zal wel aan de drugs zijn, anders ga je niet van school. Maar goed, tussen Pieter en Merel is het uit. En stiekem ben ik daar hartstikke blij mee. Alleen ben ik Pieter wel wat aan het steunen, het is immers, ondanks alles, één van mijn beste vrienden. Ik heb haar trouwens laatst nog gezien. Ze was weer eens aan het kloten op haar wieltjes, en ik heb het genoegen gehad om haar in het kanaal te zien pleuren. Ik kon mijn lachen niet meer in houden, maar helaas, het lachen ging over toen er een langharig tuig aan kwam wandelen en haar uit het water hees. Ze hadden het eerst een poosje gezellig voor ze uiteindelijk vertrokken. Alsof je van water niet koud wordt. Heel even meende ik trou­wens dat ze me gezien had. Maar daarna had ze weer met tuig zitten zoenen. Bah, ik ben nog jaloers ook, terwijl ik eigen­lijk naar haar toe had moeten lopen en iets had moeten zeggen in de trant van, je kan beter vallen dan met mensen omgaan of zoiets. Maar ik ben een watje en ik liep voor zij was vertrokken al weg, richting Mark-Peter, om een werkstuk te maken over weglopers. Jammer dat ik haar niet om medewerking kon vragen.

Kenny

Erik kon me wel slaan toen ik haar gezoend had. Jezus, wat een eikel, alsof we de klefste relatie ter wereld hadden. Nee hoor, voor het geval meneer het nog niet wist, zoveel hebben we niet en we waren met zijn tweetjes gaan skaten, omdat jij er niet was. Maar meneer was kwaad. Dan is hij maar kwaad. Maar Merel is net een kluisje met een cijfercombinatie van tig cijfers. Denk ik eindelijk iets te hebben gevonden, begint ze spontaan over haar ex-vriendjes te lullen en dan ook nog van die verhalen die letterlijk uit tijdschriftjes komen. Onge­looflijk en als ze dan haar bek eindelijk houdt en ik ver­volgens opmerk of ze anders niet Tanja of Anita heette, rea­geerde ze met een kop van, ja hoor schat en jij bent Tarzan.

En toen was ze ineens verdwenen. Geen enkele koe wist waar ze woonde, maar ze konden me wel vertellen dat zij haar ook niet meer hadden gezien sinds vorige week. Erik blij, maar ik niet. Maar ach, die speurtocht naar Merel leverde een te gekke meid voor Erik op en zelf kwam ik een ook niet slechte meid tegen. Tja, rare meiden hebben hun voordelen.

GRONINGEN, MAART

Danny

Het was raar om te bedenken dat ze nu al zeventien moest zijn. Het was net 13 maart geweest en volgens deskundigen was ze eergisteren jarig. Lucas had weer contact gehad met Jeroen en had besloten ook maar in Amsterdam te gaan wonen. Dus die is ook al weer een maandje pleite. Iedereen bleek al maanden bezorgt geweest te zijn om die Jeroen, terwijl ik daar op het festival nog mee had zitten lullen. Niemand die mij wat ver­teld had, maar enfin, alles is weer goed. En Jeroen wist ook niet meer waar Merel was. Tja, de laatste keer dat hij haar had gezien, eeuwen geleden, was in Eindhoven en toen hij daar weer een keer kwam, wist niemand van haar bestaan af.

Daniël vond niet dat ik me nog langer om haar moest bekomme­ren en hij werd zat van alles wat maar met haar te maken had. Zelfs met skaten hield hij op, toen ik opmerkte dat hij het al bijna net zo goed kon als Merel. Toen was dus het hek van de dam. En toen we samen een keer naar Jeroen toe gingen, om tevens ook maar eens daar te gaan stappen, bleek Jeroen duide­lijk van een andere mening te zijn dan de rest. Hij baalde als een stekker dat Merel echt kwijt was. Ze hadden nog een paar brieven geschreven en toen kwam het moment ineens dat hij geen reacties terug kreeg. Hij bedoelde niet dat ze niet meer schreef, dat deed ze nog wel, maar ze reageerde op niks wat hij geschreven had. En toen die wou vragen hoe dat zat, bleek ze al zoveel maanden daar niet meer te wonen.

AMSTERDAM, MAART

Jeroen

Jezus, dacht ik, yes, eindelijk eens een keertje bezoek, zijn ze me een stelletje zeikers geworden. Nou ja, Danny kende ik natuurlijk niet, hij beweerde trouwens stellig van wel, maar ik zou niet weten waarvan, maar Daniël, hij was gestopt met blowen, skaten deed hij niet meer, hij was druk aan het blokken voor zijn tentamens, shit, want hij wou nou ook wel eens een diploma. En die Danny lult als een Jehova, zo van, heeft het wel nut zo te leven enzo? Het was dat hij niet met een bijbeltje aan kwam zetten, maar anders……. En van Lucas werd ik ook een beetje zat. Hij wou hier gaan wonen. Ja dag, een beetje me in zitten houden als meneer zijn proefwerkjes moet leren. Wat een tyfus zooi. En Peter en Klaas wilden voorlopig dus niet meer langskomen, die zouden wel wachten tot ze weer weggegaan waren. Tja, ik had zin in een spuit, maar zolang die idioten hier waren. En toen die Danny me naar Merel ging vragen, kon ik hem wel wurgen. Gelukkig zei Daniël dat hij zijn bek moest houden. Niet dat het was om mij te helpen, dat wist ik ook wel, maar toch.

Lucas

Jeroen was veranderd. Hij was heel kortaf, en was helemaal niet aardig. Normaal viel hij nog wel mee als ik er was, maar nu Dan en Dan erbij zijn, wil het niet echt werken. Maar goed, het ergste vond ik nog dat hij er ineens zomaar vandoor was. Gelukkig stonden de spullen van Dan en Dan bij mij, maar anders. Maar goed, toen we naar zijn huis gingen werd er niet open gedaan, maar hij was er wel, dat wisten we zeker. Er werd immers keiharde muziek gedraaid en toen we hadden gebeld werd zelfs het gordijn even opzij geschoven.

De volgende ochtend, toen we het nog een keer probeerden, bleek dat we maar op moesten zouten. Hij moest ons niet meer. Nou, wij hem ook niet meer. Vroeger was hij aardig, maar nu niet meer.

Danny

Lucas en Daniël wilden het nog steeds proberen goed te maken. Na de tweede keer voor jan lul daar te hebben gestaan, probeerden we het nog één keertje. Dit keer mochten we wel naar binnen. Hij gaf nogal een wazige indruk en toen we naar zijn armen keken zagen we de gaatjes. En toen was het hek van de dam. Terwijl Luc en Dan aan het schelden waren, pakte meneer Jeroen zijn spullen en vertrok naar buiten. Daar stonden we dan, ineens in een leeg huis.

Zodra we onze jassen weer pakten om weg te gaan, merkten we dat er nog meer leeg was. Complete portemonnees. In totaal 300 piek weg, om nog maar te zwijgen over de pinpasjes van Luc en Dan. Want er was een risico dat hij de pincodes nog wist. Lieve vriend, die Jeroen.

ROTTERDAM, NOG STEEDS MAART

Tim

Ik was verbaasd een meisje te zien op de plek waar ik had afgesproken. Ik had op een advertentie gereageerd, waarin om iemand gevraagd werd die vroeg voor werk, of, zoals in de advertentie stond, voor een karweitje waar ze een paar zak­centjes mee kon verdienen. Meestal waren dat subtiele hints zoals, hoertje bied zich aan, of, dealer zoekt naar een baas wegens verhuizing. Bij haar, ik dacht echt serieus aan een hij, ging het volgens mij om het laatste, en ik had ingespro­ken op haar mobieltje. Het was een vrij knap meisje, alleen was het jammer dat ze er moe uit zag. Ze kwam naar een paar minuten staren naar me toe lopen om zich voor te stellen. Maar ze wou niet dealen, ze wou gewoon een goede dealer om aan coke te komen. Ze had al een plek om te wonen, hier in dit pokke dorp, alleen wist ze niet zo snel een manier om aan goede zooi te komen, dus had ze het zo gedacht. Oké, dorp is trouwens misschien niet het goeie woord, maar dit wijkje wel. Ik verkocht haar wat en bood haar toch maar werk aan. Maar ze had genoeg geld, had ze gezegd en bedankte. Daarna ging ze weg op haar wieltjes en om op te scheppen deed ze een stunt op haar skates, voor ze uit zicht was.

MAASTRICHT, NOG STEEDS MAART

Kees

We zaten gezellig een broodje te eten en we kletsten honderd uit. Ze was altijd al een goede vriendin van me geweest en ze had me toen een keer voor een vriendenprijsje geholpen. Jemig, wat had dat kind veel uitgespookt zeg, jeetje. Ze was van Eindhoven naar Groningen verhuisd en dat in vier keer. Vier keer treinen op een dag. Had ze mazzel dat ze nog een gejat kortingpasje had. En ze had in Amsterdam gewoond en weer in Eindhoven en de laatste paar maanden had ze een beetje in de bak gezeten. Ze had Coke bij zich en ook een beetje veel geld. En de smerissen hadden meteen gedacht dat ze een dealster was. Ook mede omdat ze al eerder een maandje gezeten had, namelijk in Augustus, helaas. Afijn, hoe het rechtelijk verlopen was wist ze zelf niet, maar ze was weer vrij. En ze heette ondanks alles nog steeds Merel, alleen had ze haar achternaam veranderd, maar die wist ik sowieso niet en ook al had ik het wel geweten, dan had ik bla bla, ach. Ik geloofde er geen zak van, maar goed. Ook ik kwam officieel uit Eindhoven, maar ik woonde nu in Maastricht, omdat ik,  na de dood van mijn pleegpa, het niet echt meer uithield daar. Ach ja. Ze had haar dealertje al weer gevonden, ene Tim in Rotterdam. Ze besloot een dagje Maastricht te pakken, zodat ze na heel veel maandjes mij weer kon zien. Ik zelf was trouwens zo clean als zuiver water, ik drink zelfs geen alcohol. Ik heb maar een ongezonde gewoonte en dat is roken. Merel kon er ook wat van. Maar goed. Die meid had na haar potten-carrière de jongen van haar leven gevonden. Dus ik vraag gewoon, waarom is ze dan niet bij hem gebleven? Zei ze, dat ik een droogkloot was. O ja, ze had het niet zo op jongens. En toch had ze het wel eens gedaan. Ik vatte er, na een paar uur praten niks meer van, maar de eindconclusie die ik kon trek­ken, was dat ze snel vrienden moest zoeken en zelf mocht ik aanvullen, dat ik niet van de partij kon zijn. Oftewel, nog steeds zo dicht als vroeger.

ROTTERDAM, NOG STEEDS MAART

Tim

Ze kwam netjes om de drie dagen wat halen en ze kwam elke keer met honderden guldens aankarren en elke keer weer had ze nog genoeg geld over voor een reisje naar Spanje bij wijze van overdrijving. Het was in ieder geval tering veel en toen ik naar dat geld vroeg, haalde ze haar schouders op en daarna vertrok ze altijd, op haar wieltjes en deed ze elke keer voor ze de bocht om ging nog een salto. De laatste keer kreeg ik er ook nog een glimlach bij. Ik zat al helemaal te stralen, totdat Tim H. me bijna uitlachte. En een lol dat ik toen had. Maar goed, het was goed bedoeld en zelf lachte ik ook maar mee. Na de paar laatste klanten geholpen te hebben, ging ik naar het station, waar madam samen met Jo, Kay en Dennis zat te ouwehoeren. Niemand wist hoe Jo en Kay heetten in het echt, maar iedereen wist in ieder geval te melden dat ze niet Jo en Kay heetten. Enfin, Dennis heette wel Dennis en Dennis had altijd geld gebrek, want hij woonde nog gewoon thuis en hij kon moeilijk meer zakgeld gaan vragen wanneer zijn wiet weer eens op was. Had die eikel verdorie ook nog eens het goedkoopste adres bij mij gevonden! Knaak per gram. Maar ja, als je twee gram per dag rookt, tja. Jo en Kay hadden trouwens wat, ik vond het altijd maar een raar gezicht twee jongens, maar sinds ik hen ken, begrijp ik het van de andere gekko's ook.

Dennis

Boek in, boek uit, cd aan, cd meteen weer uit ( want mammie werd boos), pen op, pen neer. Ik werd verdomme knetter gek en ik kon er ook niet bij dat Merel potje was. Bah. En ik maar denken, dat als ik haar toen wel gezoend had, dus met een potje gezoend zou hebben. Nou discrimineer ik niet, maar jemig zeg. En volgens mij is ze niet eens pot, maar bi. Hoe zou ze anders dan ontmaagd moeten zijn. Maar goed, trutje is zeven­tien en ik ben net zestien. Dus ook al was ze geen pot /bi, dan was het nog niks geworden. Bah. Eerst Jo en Kay en dan Merel en Tanny, of Tanja eigenlijk, maar die naam haat ze. Alsof Tanny niet erg is. Maar goed, ieder mens zijn eigen wil en elk mens zijn eigen geaardheid. En die stomme Griekse filosofen hadden speciale jongetjes in dienst om het mee te doen. Bah. Blij dat ik dat dus dit jaar eindelijk heb mogen laten vallen. Maar er is wel meer niet normaal aan Merel. Ze heeft altijd geld, eet meestal nog gezonder op een dag, dan wij hier thuis in een week. Het is dat ze wel eens wat uit de muur trekt, maar anders……. Ze is nog net niet zo'n macrobioot. Maar goed. Morgen gezellig een proefwerk Latijn en dat ga ik maar eens leren denk ik.

AMSTERDAM, APRIL

Jeroen

Ik kon het echt niet meer aan. Ik heb al mijn spullen inge­pakt en het slot van de deur meegenomen en toen ben ik op een willekeurige trein gestapt, van het geld wat uit hun portemonnees kwam. De pinpasjes waren niet echt bruikbaar, de codes was ik alweer vergeten. Jezus. Al die heisa om dat ene spuitgaatje wat ze zagen toen ik mijn trui uit deed. En toen waren ze nog verbaasd ook, dat ik kwaad werd toen ze gingen zeuren over van alles en nog wat. Bah. Bah. Bah, ik kan wel gaan vloeken en binnensmonds ben ik hen aan het vervloeken, vooral Lucas. Alsof hij het nog niet wist.

ROTTERDAM, NOG STEEDS APRIL

En toen was ik ineens in Rotterdam. Met nog 200 en nog wat ballen. Ik stapte maar uit en donker dat het was en in de war dat ik was, maar ik zou zweren dat het Merel was die aan het skaten was daar. En het was haar. Dat kon ik zien op hoe ze reageerde op mijn verschij­ning. Ze had zich demonstratief omgekeerd en lulde tegen een wat getinte jongen aan. En daar stond ik, met een koffer vol zooi, wat geld wat ik gejat had uit de zakken van Dan, Dan en Lucas en een slot. Een meisje van een jaar of vijftien zocht wat contact en ik besloot maar bij haar te gaan zitten. Ik was zo down als de pest en dat meisje, Tanny, lulde maar aan één stuk door. Toen riep Merel kwaad naar Tanny en Merel was nog niet eens uitgeschreeuwd, of Tanny was al opgestaan en naar haar toegelopen. En daar stond ik weer. En ik had geen flauw idee over wat ik nu moest gaan doen.

Even later liep ik ene Jo tegen het lijf. Ik vertelde hem dat ik geen slaapplaats of wat dan ook had en ik kreeg acuut het aanbod dat er in zijn huis nog plek was. Het moest nog even aan zijn vriend en andere huisgenote gevraagd worden, maar dat kwam wel goed zei hij.

Richard

Nou, tuurlijk mocht Jeroen hier wel wonen. Kwam wel mooi uit eigenlijk, want onze andere onderhuurder was verdwenen. Geluk­kig niet met onze spullen, maar zijn kamer was dus wel hele­maal leeg. Jeroen trok meteen in en ik besloot Jesse maar op de hoogte te gaan stellen over onze nieuwe gast. Jesse vond het best. Wat kon het hem nou schelen dat hij er was? Er was immers gewoon iemand bij die meebetaalde met de huur. En dat is alleen maar positief.

Ronald

Merel was niet tevreden met Jeroen. Hij werd continu afgezeken door haar. Maar we hadden al vrij snel door dat ze elkaar al langer kenden dan vandaag, dus zouden het wel exen zijn.

Nee, dat dus niet, Jeroen was verliefd op haar geweest, en Merel was dus pot. Ahum, bi. Eigenlijk wist niemand het, maar volgens Jeroen was ze duidelijk niet alleen lesbies. Hij kon het ook zo geweldig zeggen. Lesbies, nee, pot zei meneer de spuiter niet. Hoe dom kon je zijn als je dat deed? Maar ach, hij betaalde huur, hij haalde wel eens eten, dus werk had hij blijkbaar wel, al was het alleen maar professioneel jat­ter.

Jeroen

Had ik haar eindelijk gevonden, eindelijk, maar ze is alweer verdwenen. Tanny was over de rooie, want haar vriendin was er vandoor gegaan. Typisch Merel, wanneer er mensen zijn die om haar geven. Eerst deed ze op haar minst nog haar best om die gevoelens om te gooien, maar tegenwoordig loopt ze blijkbaar gewoon weg. Ze woonde hier net een maand ja, een maand en daarvoor was ze, nou ja, je raad het al, niemand wist het. Alleen ene Kees wist het, maar dat was een studentje, en ik geloofde überhaupt al niet dat hij haar kende, laat staan, dat als hij haar al gekend had, dat ze behoefte had gehad om met hem om te gaan.

Maar wat had ik nou aan waar ze geweest was? Ze was gewoon weg en ze blijft wel uit de buurt van hier. Haar dealer beweerde trouwens anders, die zei dat ze trouw aan zijn Coke zal blijven. Tuurlijk, en ik ben Beatrix haarzelf.

Godver, die Tim had nog gelijk ook. Op haar skates kwam ze netjes, op de normale dag en de normale tijd haar coke halen, tenminste, dat had hij gezegd. Maar dat ze hier nog was, bleek wel uit de muren van de openbare gebouwen. Er stonden dingen die alleen maar van haar konden zijn. Maar zin in zoeken had ik niet. Als ze me nog wil, moet ze maar eens een keer achter mij aan.

Tim

Ik had gelogen tegen Jeroen. Ze was niet geweest. En die tekeningen op de muur staan er al dagen. Oftewel, de gemeente is deze week niet actief geweest. Maar ja, ze had de laatste keer extra veel opgehaald, oftewel, ze had al gepland om weg te gaan. Maar had ik het dan moeten zeggen? En bovendien, ik kende wel meer mensen die af en toe even verdwenen, want dan was de politie ze aan het zoeken, of ze waren naar verboden kennissen. Als ik Jeroen zou zijn, dan had ik me niet druk over Merel gemaakt. En bovendien, wie wordt er nou hopeloos verliefd op een potje? Oké, voor even, maar als je het al weet, sterker nog, als je al wist dat ze pot was, dan zorg je toch wel dat je niet verliefd op zo iemand wordt? Ach, in sommige gevallen kan je het duidelijk geen ene moer schelen.

Richard

Ooit was er hier ene Merel in huis. En nu was ze weer weg. Zelf was ik er al wel aan gewend dat mensen die illegale beroepen hebben, nooit echt lang ergens wonen. En je hebt zo bijna nooit vrienden. Ik mag mazzel hebben dat ik Ronald heb. De enige reden die we hadden om onze namen te veranderen, was dat we het vermoeden hadden dat al die spuiters en snuivers onze namen door de war zouden halen. Ronald ken ik nou al twee jaar en als één van ons ging verhuizen, dan verhuisde de ander mee. Maar ja, Merel was niet zo en de rest was ook aan niemand trouw. Jesse bijvoorbeeld, die woonde drie maand geleden nog in Utrecht, waar hij na een week vertrok naar Amsterdam en toen naar etc. etc. En Tanny, tja, die woonde hier nu al een half jaar, maar die ging daarvoor ook om de maand weg. En Jeroen is toch ook plotsklaps vertrok­ken? Oftewel, bijna niemand hier in dit cirkeltje woont hier ergens langer dan een paar maand. Dus vrienden komen en gaan en je kan elkaar weken kennen zonder dat je iets van elkaar weet. Alleen Kay ken ik goed. Jesse interesseert me geen moer en die Jeroen die hier zomaar is komen wonen, die is ook al zo'n kluisje zonder sleutel. En hij maar klagen, Merel dit, Merel dat.

Dennis

Ik had ruzie met mijn ouwelui en ik wou even weg, even een nachtje bij Jo en Kay pitten. Enfin, kwam ik daar, werd ik weer weggestuurd met de boodschap, jij hoort niet op straat. Goh, 't lijken mijn ouders wel. Die zaten zo te zeuren over mijn stationvrienden, dat ik er ziek van werd. Zo van, je bent toch niet aan de drugs hè, schatje. Bah. Als ze zo door gaan wel. Gadver. Ach, Merel was er vandoor gereisd. Kon me niet boeien. En school gaat klote. Door al dat geblow zijn mijn cijfers niet echt geweldig. Maar goed, ik spuit niet, ik snuif niet en ik slik niet. En de rest doet het wel, maar ik niet, ik ben sterk genoeg. Dat zei ik tegen Jesse, die me wel bin­nenliet. Jesse had alleen maar zijn schouders opgehaald. Ik mocht wel een nachtje bij hem pitten, dan hoefden Jo en Kay me niet te zien. Even later kwam Jesse met een blikje bier aan zetten en het eerste wat hij zei is dat hoe sterk ik ook mocht klinken, met de verkeerde vrienden, gaat het heus wel een keer de mist in. Zo was hij ook begonnen. Ik schudde mijn hoofd. Ik niet, maar toen Jesse me wat voor mijn neus hield, vergat ik bijna te weigeren. Ik had meteen nadat ik mij zelf tot orde geroepen had mijn spullen weer gepakt en ik ben er vandoor gegaan. Jo en Kay kunnen me de pot op.

MAASTRICHT, NOG STEEDS APRIL

Kees

Het deed me niet echt deugd toen er een natgeregend hoopje mens voor mijn deur stond. Het hoopje vroeg of ik haar kon helpen. Maar ik wou het niet. Merel heeft een fout beroep, en ik wil haar niet een hand boven het hoofd gaan houden.

Toen ik haar de straat op had gezet, voelde ik me best wel schuldig. Ze had me geholpen en ik help haar niet? Maar het was te laat. Het hoopje stapte net in de bus toen ik uit het raam keek om te kijken of ze er nog was. Ach, ze zoekt het zelf maar uit. Zij moest zonodig een beroep waar je maar eens in de zoveel tijd wat hoeft te doen. Ik niet.

AMSTERDAM, NOG STEEDS APRIL

Thijs

Het is zwartharig en ze had een knopje onder haar onderlip. Juist ja, Merel. Ze had alle vrienden die ze maar had achter zich gelaten en ze voelde zich kut. De eerste vraag die in me op kwam, waarom doe je het dan, en meteen de tweede, wat doe je dan hier bij mij, die je van een festival kent? Blijkbaar had ze die vragen al verwacht en nog voor ik wat kon zeggen begon ze te vertellen. En terwijl ze lulde, was het enige wat ik eigenlijk dacht, ouders, blijf nog even weg. Want Merel bleek dus vergeten te zijn dat dit het huis is van mijn ou­ders en dat ik hier dus woon.

            "Luister je wel, eikel? Ik ben aan het lullen tegen je"

Ik kreeg een grote bek naar me toe geslingerd en ik had de behoefte om meteen terug te schreeuwen, flikker op mens, jij bent hier toch gekomen en als je het niet bevalt, daar is de deur. Maar ik hield me in. Bovendien had ik nog buren ook en op deze tijd van de avond hoort het eigenlijk wel stil te zijn. Maar ze moest toch echt weg. Dus heel zachtjes zette ik haar op straat. En toen ik de deur dicht deed, kon ik haar nog steeds horen krijsen, ik verstond echt letterlijk wat ze zei. Maar ik kon haar toch niet helpen? Ik kende haar helemaal niet.

ROTTERDAM, MEI

Jeroen

Er lag een brief bij de post en tot mijn aller grootste verbazing was hij voor mij. Niemand wist toch dat ik hier woonde? Maar het was van Merel. Er stonden maar een paar woorden: lieve klootzak, bajes, kom je, ik houd van je en doei. Dat was de hele brief. Bajes, welke dan? Die stomme trut had het er niet eens in geschreven. Maar ik gokte die van Amsterdam. Ik wist niet waarom en toen ik in de trein zat, begreep ik het al helemaal niet. Wat deed ik nou? Ik ren achter een trut aan, die werkelijk ook van alles voor elkaar kreeg. En ik tuin erin.

Ik had beet. Alleen kon ik morgen pas op bezoek. Ondertussen kon ik dus gaan bedenken waarom ze in de bak zou kunnen zit­ten.

Huurmoordenares? Ik wist niet wat ik hoorde. Ze had het be­kend, omdat ze anders zo lang moest zitten. Maar het was echt. Ze ontving met een paar dagen werken per maand genoeg om een hele maand in luxe te kunnen leven! Dat mens. De laatste keer was ze daarom vertrokken. Er was een onderzoek gestart, en toen ze moest komen voor een verhoor, is ze meteen vertrokken. Ze wou niet dat we iets wisten, want dat had in haar nadeel kunnen werken. En daar zat ze dan. Opgepakt. Het enige wat ze niet wist was hoelang ze moest zitten. Tja, ze was pas zeven­tien, maar een moord is niet niks. En heel zachtjes, zonder dat de bewaker het hoorde, fluisterde ze dat ze nog mazzel had dat het maar voor één zaak was. Dus ze moest vaker iemand vermoord hebben. Moorden voor geld, dat deed ze dus. En al die vluchtpogingen waren daarvoor. Verder had ze het afgelopen jaar nog twee keer gezeten, namelijk in augustus en van oktober tot en met februari. Voor ik weg moest, kreeg ik een brief in mijn handen. Hij bleek al gecontroleerd te zijn en toen ik buiten stond, werd me pas echt alles duidelijk. Bijna alles wat ze ooit had verteld was gelogen. Ze woonde al sinds haar dertiende niet meer thuis. Ze werd onderhouden door vrienden (hier stond een kruis achter, en na een paar minuten kwam het pas in me op dat dat een stille hint was, dat ze toen al werkte). Ze verhuisde als het haar ging benauwen. Was het niet voor geldgebrek, dan was het gewoon omdat er iemand van haar ging houden en hoeveel ze dan ook van iemand hield, ze wou niet een relatie met iemand die haar gewoon niet kende. En dan ging het om meisjes. Waar ik haar had leren kennen was dan nog wel de plek waar ze voor het eerst met jongens ging. Bij ons is ze gewoon weg gegaan om Karin. Nou ja, alleen om Karin, er was wel meer. Er was dus nog veel meer dat ze me niet had verteld. En toen stonden er nog vier woorden onder aan de brief, namelijk de woorden: ik houd van je. Ik was zo in de war dat ik de brief weg heb gelegd.

En toen ik de brief een dag later weer oppakte om hem opnieuw te gaan lezen, stond er nog een ps. Wacht niet op me. Ik zat ineens met zoveel vragen, terwijl deze brief juist van alles op moest lossen. Waarom is ze nou nog meer weggegaan? Waarom mag ik niet op haar wachten? Zou ze echt van me houden? Waarom heeft ze dat niet eerder gezegd? Maar op die vragen antwoord geven kon ze niet. Ze had besloten geen bezoek meer te ontvangen van oude bekenden. Wanneer ze de bak uit kwam wou ze een nieuw leven beginnen, zonder mij dus. Waarom mag ik haar verdomme niet meer zien? Ik heb verdomme niet één keer met haar mogen vrijen. Maar ik zal het moeten accepteren. Vanaf vandaag zal ik Merel nooit meer zien. Vanaf vandaag is Merel verleden tijd. Ik word gek. Al mijn vragen over haar zullen nooit een antwoord krijgen. Ja, zij is verleden tijd, maar mijn vragen nog niet. Maar Merel is verleden tijd. Voltooid verleden tijd.

Kees

Toen ik hoorde dat Merel voor de tweede keer in de bak zat, wist ik dat het een jeugdinrichting zou betekenen. Ze was gepakt voor een moordzaak in Amerika, waar zij uiteraard wel een twee drie heen kon en ik met mijn studiefinanciering wel kon vergeten. In oktober was ze wegens verveling op vakantie gegaan. Dus ze had ineens niet in de bak gezeten, wat me ook al raar leek voor haar leeftijd. Daar in Amerika had ze een zaak aangeboden gekregen, die veel voorbereiding en tijd had gekost. Tot januari was ze bezig geweest. Alles was perfect gelopen, zo perfect dat ze nog een zaak kreeg. Helaas was dit een nepmoordzaak. De politie had vermoed dat het met haar niet helemaal goed zat. Zeventien jaar, in haar eentje op vakantie gegaan, geen baan maar wel geld. Ze hadden haar een zaak aangeboden en zo is ze bijna opgepakt. Ook al had ze het tijdig door en was ze op het vliegtuig gestapt en teruggegaan, de Nederlandse politie was geïnformeerd en wel.

Op de terugweg van het bezoekkamertje kwam ik een jongen tegen die ook voor Merel kwam. Helaas voor hem was ik de enige die op bezoek mocht van haar. Ik raakte met hem in gesprek en hij bleek compleet verkeerd voorgelicht. Of misschien was ik diegene die verkeerd voorgelicht was. Maar één ding weet ik zeker, ze was 17 geworden op 13 maart, en sinds haar 15^de deed ze dit werk al. En ze was pas 11 januari vorig jaar weggelopen van huis. Maar tegenover Jeroen hield ik mijn mond. Hij had al vragen genoeg.

 

Dit verhaal is geschreven door Rosanne Schoots. geboren op 13-10-1982, overleden op 02-06-2003

Gepubliceerd door E. Schoots met dank aan mw. T. Onrust voor het nazien en corrigeren van de tekst, M. Onrust voor het helpen met opmaken van de tekst.

© 2001 Rosanne Schoots, Dit boek ligt op de plank om naar de uitgever te gaan, maar door omstandigheden is het helaas nog niet zo ver gekomen.