De nieuwe kleren van de keizer

Er was eens een keizer die zó ijdel was, dat hij zich wel zeven keer per dag ging verkleden en zichzelf dan úren voor de spiegel stond te bewonderen. Op een dag kwamen er bij het paleis twee mannen die beweerden kleermakers te zijn, niet zó maar een paar kleermakers, maar hele bijzondere: zij waren in staat om kleding te maken van een weefsel dat alleen door intelligente mensen kon worden gezien.. De ijdele keizer nam hen meteen in dienst om voor hem van deze bijzondere stof een kostuum te maken.
De twee kleermakers trokken zich terug in een speciaal voor hen ingerichte torenkamer. Zij bestelden prachtige zijden en gouden garens, flonkerende diamanten, smaragden en nog veel meer kostbaarheden, alles op kosten van de keizer natuurlijk en gingen aan de slag.
Na een paar weken stuurde de keizer één van zijn dienaren naar de torenkamer om te zien of het werk al vorderde. De kleermakers waren druk in de weer op het weefgetouw en lieten de man zien wat zij al klaar hadden. De arme dienaar zag helemaal niets, maar omdat hij bang was zijn baan te verliezen als zou blijken dat hij niet intelligent genoeg was om de stof te zien, deed hij maar net alsof. En aan de keizer vertelde hij dat het werkelijk prachtig werd. De tweede dienaar, die een week later werd gestuurd, verging het niet beter; ook hij verzon maar wat en prees het werk van de kleermakers om de keizer toch vooral niet te laten merken dat hij niets had gezien.
Daarna was het de beurt van de eerste minister. Overtuigd van zijn intelligentie was hij helemaal niet bang de stof niet te kunnen zien. Hij schrok dus vreselijk toen hij de kleermakers druk aan het werk zag bij een ogenschijnlijk leeg weefgetouw. Hij liet echter niets merken en was zo slim om een heleboel vragen te stellen zodat hij de keizer goed zou kunnen informeren.
Een paar weken later moest de keizer zelf komen om te passen. Net als zijn dienaren en minister zag hij geen stof, geen kleding, helemaal niets! En net als zij, liet ook hij niets merken. In zijn onzichtbare kleren stond hij voor de spiegel te draaien, mompelde iets over een plooitje hier en een rimpeltje daar en ondertussen vroeg hij zich af of hij wel geschikt was om keizer te zijn nu bleek dat hij niet eens intelligent genoeg was om de stof te kunnen zien.
Na een paar dagen was de kleding klaar en de keizer besloot om een grootse rijtoer door de stad te maken in zijn nieuwe kostuum. Alle mensen hadden al gehoord over de speciale eigenschap van de stoffen en iedereen wilde dat wonder wel eens met eigen ogen aanschouwen. Toen de keizer uitreed stonden er dan ook heel veel mensen langs de route te kijken en iedereen roep "Oh!" en "Ah!", en "Wat prachtig!" want niemand wilde toegeven dat hij helemaal niets zag en dus niet erg slim kon zijn. Alleen een klein jongetje op de schouders van zijn vader riep: "Kijk ’s pappa, de keizer zit helemaal in zijn blootje!" Aangezien kleine kinderen altijd de waarheid spreken durfden enkele mensen nu wel toe te geven dat ook zij helemaal geen kleding zagen, daarna nog een paar, en nog een paar, en tenslotte stond iedereen hard te lachen om de blote keizer. De keizer schaamde zich nu vreselijk en reed zo snel mogelijk terug naar het paleis. Hij had zijn lesje wel geleerd!
En de twee kleermakers? Die twee oplichters waren er al lang vandoor, mét alle kostbaarheden én het hoge loon dat de keizer hen had betaald voor zijn mooie nieuwe onzichtbare kleren!
terug                                                                                                                                                      grote afbeelding