De sneeuwkoningin
Er was eens een tovenaar die een bijzondere spiegel had gemaakt: alles wat je in die spiegel zag werd lelijk en misvormd. Op een kwade dag brak de spiegel; de scherfjes en splinters verspreidden zich over de hele wereld. Één van die splinters kwam terecht in het oog van een kleine jongen, Kai. Heel even voelde hij een prikje en daarna veranderde zijn hele wereld. Zijn buurmeisje Gerda vond hij ineens maar een dom, lelijk meisje, haar grootmoeder die zulke prachtige verhalen kon vertellen, werd voor hem een stom oud mens met kinderverhaaltjes; de prachtige rozen op hun balkonnetjes veranderden in zijn ogen in lelijke dingen waar je niets aan hebt. Op een koude winterdag toen hij in de sneeuw speelde, landde er een rendierenslee met   een prachtige vrouw erin midden op het plein. Het was de sneeuwkoningin die op weg was naar haar ijspaleis, ver in het hoge noorden. Kai bedacht zich geen ogenblik en bond zijn eigen slee vast aan die van de sneeuwkoningin; zo ging hij in vliegende vaart mee door de lucht.
Gerda besloot haar vriendje te gaan zoeken. Ze liep door tot ze bij een brede sloot kwam en niet verder kon, maar ze zag een bootje liggen, klom erin en liet zich door het water mee voeren. Dagen later stootte het bootje tegen de wal en Gerda ging aan land. Ze kwam terecht bij een vriendelijke vrouw die haar vroeg bij haar te blijven. Deze vrouw kon een beetje toveren en toen ze Gerda’s verhaal had gehoord betoverde zij het meisje zodat ze niet meer aan haar vriendje dacht. Ook alle dingen die haar aan Kai zouden kunnen herinneren liet zij verdwijnen. Zo bleef Gerda lange tijd bij de vrouw wonen tot ze op een dag in een afgelegen hoekje van de tuin een rozenstruikje ontdekte, dat door de vrouw over het hoofd was gezien. Plotseling herinnerde zij zich alles weer en de vrouw begreep dat ze het meisje niet langer bij zich kon houden. Dus trok Gerda weer verder, op zoek naar Kai.
Na een lange tocht kwam Gerda bij een kasteel. De mensen vertelden dat er een jongeman woonde. "Zou dat Kai zijn?", dacht Gerda, maar het bleek een jonge prins te zijn. Toen hij hoorde van haar zoektocht, wilde hij helpen. Hij gaf haar een koetsje en warme kleren zodat ze nu veel prettiger en sneller naar het noorden kon reizen. Korte tijd later kwam Gerda in een donker bos. Hier werd zij overvallen door een roversbende. Ze namen haar het koetsje en haar warme kleren af en gaven haar toen als speeltje aan het dochtertje van de roverhoofdman. Eerst was dit meisje niet erg aardig voor Gerda, maar na een tijdje raakte ze toch onder de indruk van haar verdriet om Kai. Het roversmeisje gaf Gerda haar warme kleren terug, schonk haar haar eigen bijzondere sprekende rendier en hielp haar ontsnappen. Zo kon Gerda verder trekken, alsmaar naar het noorden en het werd steeds kouder. Na een hele lange moeilijke reis kwam ze bij een Lappenvrouw. "Nu zal ik wel bijna bij het paleis van de sneeuwkoningin zijn", dacht zij, maar de Lappenvrouw zei haar dat ze nóg veel verder moest, naar de Finnenvrouw. Toen ze daar eindelijk aankwam moest ze haar rendier achterlaten want het laatste stuk was zelfs voor dit trouwe dier te moeilijk. Gerda ploeterde verder door de sneeuw en ten slotte bereikte zij het ijspaleis. Daar zat de sneeuwkoningin op haar troon en …Kai! Kai had al die tijd bij haar gewoond maar op een dag kreeg hij er genoeg van en wilde terug. De sneeuwkoningin gaf hem een puzzel die uit letters van ijs bestond. "Als je het goede woord vormt mag je gaan", zei ze, maar het was Kai nog niet gelukt de oplossing te vinden. Nu hij zijn buurmeisje zag, smolt er een beetje van de ijsklomp die zijn hart geworden was, en ineens zag hij het woord: EEUWIGHEID. Zodra hij de letters in de juiste volgorde had gelegd, vloog de splinter uit zijn oog, zijn hart ontdooide. Hij was vrij!

Wat was de oude grootmoeder blij toen ze hen beiden weer terug had! Intussen waren Kai en Gerda geen kinderen meer. Ze trouwden met elkaar en gingen wonen in een aardig huisje met een tuin erbij, een tuin met vele bloemen, maar vooral heel veel rozen. En zo leefden zij nog lang en gelukkig.

terug                                                                                                                                                               grote afbeelding