Billy de coyote
Lang geleden trokken een vader, een moeder en hun kinderen vanaf de kust het land in naar het westen. Al hun spullen zaten in een huifkar die door een paard werd getrokken. Vader en moeder zaten op de bok, de kinderen moesten lopen, behalve baby Billy, die lag achter in de kar prinsheerlijk te slapen. Er waren in die tijd nog geen wegen op de prairie, en zo kon het gebeuren dat Billy uit de wagen viel toen ze over een hobbel heen reden. Pas 's avonds toen ze stopten om te eten en te slapen, misten ze de baby maar ze waren al zo ver gegaan dat niemand er zin in had om nog terug te gaan en hem te zoeken.
En zo bleef Billy alleen achter. Hij werd gevonden door een coyote die hem meenam naar haar hol als speelgenootje voor haar eigen jongen. Billy groeide gezond op en wist niet beter of hij was zelf een coyote en dus gedroeg hij zich als een coyote. Zo werd hij op een dag gevonden door een van zijn kudde afgedwaalde cowboy. Deze was heel verbaasd een jongeman, in z'n blootje, op handen en voeten te zien rond springen. "Waarom loop je op handen en voeten en draag je geen kleren?" vroeg hij. "Ik ben Billy de coyote", antwoordde Billy, "Coyotes lopen op handen en voeten en dragen geen kleren". "Je bent geen coyote maar een mens", zei de man. "Nietes", zei Billy. "Welles", zei de cowboy, "Als je een coyote bent, waar is je staart dan?" Billy keek achter zich maar kon geen staart ontdekken. "Misschien heb je wel gelijk" zei Billy en ging rechtop staan. De cowboy gaf hem kleren en nam hem mee naar de kudde en de andere cowboys. "Blijf bij ons", zeiden zij. Dat wilde Billy wel, maar eerst wilde hij een tijdje alleen de bergen in om wat te oefenen met zijn nieuwe lasso.
In de bergen ontmoette hij een slang. "Ik zal je wurgen", zei de slang maar Billy vocht met haar tot de slang hem smeekte om op te houden. "Goed", zei Billy, "Maar dan moet je wel met me mee gaan". Hij hing de slang om zn hals. Toen ontmoette hij een poema. "Ik zal je verscheuren", zei de poema, maar Billy vocht met hem tot de poema om genade smeekte. Billy nam ook de poema mee en vond dat hij nu wel terug kon gaan. De cowboys dreven de koeien bij elkaar en vingen ze met hun lasso's. Nu nam Billy zijn lasso, slingerde een paar maal boven zijn hoofd en ving toen in n reuzenworp de hele kudde!
Op een dag besloot Billy dat hij wilde trouwen en wel met de mooie Suzanna. Suzanna wilde wel als ze een keer op Billy's woeste paard mocht rijden. "Okay", zei Billy. De volgende dag besteeg het meisje in haar bruidsjapon het paard, dat onmiddellijk op hol sloeg met de bruid op zijn rug. Billy schoot met zijn revolver in de lucht om het paard te laten stilstaan, maar het dier schrok van het lawaai en stopte z plotseling dat Suzanna van de rug afvloog en terecht kwam in de rivier waar ze door de veren hoepels in haar japon op en neer bleef springen. Billy wilde haar gaan redden, maar het begon plotseling hard te stormen en de stormwind wilde hem niet door laten. Dus vocht Billy met de storm. Hij knokte en stompte tot de storm opgaf en ging liggen. Bij de oever haalde Billy zijn lasso tevoorschijn en ving in n zwaai zijn bruid. Hij zette haar voor zich op het paard dat zich nu zo mak gedroeg als een lammetje en reed naar de kerk waar ze trouwden. Alle andere cowboys met hun vrouwen waren erbij en het feest duurde tot diep in de nacht. Toen Billy na het feest met zijn bruid naar huis toe ging, ving hij voor haar met zijn lasso een ster van de hemel. Toen Suzanna de ster in haar handen nam, veranderde hij in een zonnebloem! En Billy? Die leefde met zijn Suzanna nog lang en gelukkig.

terug                                                                                                                                                                  grote afbeelding