Frank's zeer persoonlijke en doorleefde verslag.
Duidelijk is ook, dat je vrijwel altijd lángs een water kunt fietsen over jaagpaden en dergelijke.
 |
Dus, de fietskar en de kampeerspullen in orde gemaakt,
de fietsen een grote beurt gegeven en de hele handel in en op de auto
geladen. Op Campingplatz Insel in Bamberg-Bug de tenten opgezet. Even
terzijde: dit is een geweldig leuke camping met de familie Hoffmann
als een even geweldig beheerdersteam. Ook zeer geschikt als tussenstop
(900 km van Utrecht), als het vakantiedoel 'achter' Duitsland ligt.
Meer informatie is te vinden op www.campinginsel.de Zoonlief reed met z'n lief de auto weer naar huis (en ging zelf op vakantie). En zo bleven wij helemaal alleen achter, mét onze fietsen, aanhanger en overlevingspakket. 840 kilometer voor de boeg, maar die gingen wel zoetjesaan naar beneden. Lees via de link wat Bamberg te bieden heeft. |
| Titel | ISBN | Uitgever |
| Main-Radweg | 3-85000-023-O | Esterbauer |
| Rhein-Radweg 3: von Mainz nach Rotterdam | 3-85000-001-X | Esterbauer |
| LF13 / R12 | 907293007-X | Stichting Landelijk Fietsplatform |
| West- en Zuid-Duitsland | 90 209 4654 4 | Trotter / Lannoo |
| Fiets Gertruud | 44 kilo, vooral "dankzij" de eigenlijk veel te zware voortas, die als dagtas dienst deed. |
| Fiets Frank | 32 kilo. |
| Fietskar | Aanvankelijk 87, door verbruik
van eet- en reservematerialen uiteindelijk 84 kilogram. Hoeveel erbij kwam als de tent nat werd ingepakt, ben ik maar niet nagegaan. |
aanmaaklimonade / aansteker/vonkentrekker / aardappelschilmesje / afvalzak (ook voor afdek) / afwasbak / afwasborstel / afwasmiddel / bierglas-deksel / blikopener / bord plat / boterhamzakjes+binders / bouillonpoeder / broodbeleg zoet / chips e.d. / completa / dressing / eetlepels / garde klein / gaspitjes / gastankjes / glas bier / glas borrel / glas port/wijn / handwasmiddel / houten lepel(s) / keukendoek / keukenmes groot / koek en snoep / koekenpan / koffie / koffiefilter+zakjes / koffiekan / kurk- / flesopener / lepels / linnen tas / lucifers + kaarsen / margarine / messen / messenslijper / mok / noodrantsoen / pannenset (selectie) / schaar / schoenonderhoud / snijplank / theedoek / theelepel / toetjeskop / vaatdoek / voorraadbakjes (gevuld) / vorken / waslijn en -knijpers / waszak / zout, kruiden
| Bamberg - Haßfurt: 37 Haßfurt - Schweinfurt: 24 Schweinfurt - Volkach: 30 Volkach - Kitzingen: 29 Kitzingen - Ochsenfurt: 17 Ochsenfurt - Würzburg: 20,5 Würzburg - Karlstadt: 27,5 Karlstadt - Lohr: 30 Lohr am Main - Marktheidenfeld: 19,5 Marktheidenfeld - Wertheim: 22,5 Wertheim - Miltenberg: 35,5 Miltenberg - Klingenberg: 14,5 Klingenberg - Aschaffenburg: 26,5 Aschaffenburg - Seligenstadt: 18,5 |
Seligenstadt - Offenbach: 29 Offenbach - Frankfurt: 7 Frankfurt - Eddersheim: 20,5 Eddersheim - Mainz: 19,5 Mainz - Bingen: 35,5 Bingen - St. Goar: 27,5 St.Goar - Koblenz: 35,5 Koblenz - Bad Breisig: 35 Bad Breisig - Bonn: 31 Bonn - Köln: 34 Köln - Düsseldorf: 46 Düsseldorf - Duisburg/Homburg: 37,5 Duisburg - Venlo: 55 Venlo - Eindhoven: 75 Totaal: 840 |
Derhalve hebben we van de nood een deugd gemaakt en een nieuw project in het leven geroepen: onderweg diverse noodmaaltijden uitproberen. In Nederland alvast wat ingeslagen:
| Struik | Kant-en-klare maaltijden, 500 gram (= éénpersoons
portie); € 2,49 bij Nettorama. Wij kozen voor: Franse Jachtschotel en Vlaamse Hachee |
| Grand'Italia | Pasta & Sugo = gedroogde kant-en-klaar-maaltijden:
€ 1,69 bij Nettorama. Spaghetti alla Napoletana en Fettuccine alla Carbonara kwamen op het menu te staan. |
| Adventure Food | Nasi Sateh en Ham/peischotel: € 5,95 per zak, die voor twee personen bedoeld is. |
Tenslotte werden tijdens de tour diverse merken mueslirepen aangeschaft (die elkaar qua smaak en effect niet veel ontlopen, wél qua prijs).
| Hachee | De hachee was aan de dunne kant. De aardappelbolletjes zorgden voor een goede bijt-variatie. De smaak was goed, de hoeveelheid 'kunst' en smaakversterker aanvaardbaar. Als je gevoelig bent voor E-nummers, zit je wel binnen het half uur op de plee. De portie was redelijk groot, maar die snee brood erbij was echt niet alleen handig om de restjes op te soppen. |
| Jachtschotel | Hij was flink wat dikker dan de Hachee, veel minder heftig gekruid en kwam dus ook veel minder kunstmatig over. |
| Fettuccine | De pasta was binnen de gestelde tijd niet gaar en dan wordt het gokken: nog even doorkoken, proeven, nóg even en maar hopen dat het niet ineens snot wordt. Verder viel eigenlijk alleen maar de vreselijk-kunstmatige rooksmaak op. |
| Spaghetti (met zelf-toegevoegd 'vlees') | Dat doen we dus nooit meer en daar kan Grand'Italia dit keer weinig aan doen, want de smaak was best redelijk. Maar 20 centimeter lange slierten met een vrij primitieve kooktoestand netjes gaar proberen te krijgen valt niet mee. Onpraktisch dus. Wat wel goed ging en qua combinatie nog redelijk door de beugel kan, was de lunchworst. In plakken gesneden even aan beide zijden opbakken. |
| Nasi-sateh | Gaar, voedzaam, smakelijk. |
| Ham-prei | Goed van samenstelling, stevig, de afzonderlijke ingrediënten ook qua smaak nog herkenbaar, voedzaam en lekker genoeg. |
Een verzoek aan de samenstellers van "Adventure Food". Zorg voor een opdruk die tegen de ruwe behandeling in fietskar of rugzak kan. Het mag toch echt niet voorkomen dat na een tijdje de gebruiksaanwijzing vrijwel is uitgewist!
We hebben ons over het warme eten vooraf teveel zorgen gemaakt (met name ik, dus). Aangezien je vóór iedere camping altijd wel door een dorp komt, kun je je maaltijden gewoon van dag tot dag inslaan. Ook als je vrijwel voorraadloos eenvoudig en snel wilt (en kunt) leven. Zowel qua smaak als prijstechnisch is deze aanpak te prefereren boven het "leven op noodrantsoenen".
 |
Vanmorgen de laatste restjes aan 'huisoplevering'
en bagage geregeld, Peter+Roxanne opgehaald en dan op weg. Om 12 uur
vertrokken en om 17:15 uur reden we bij de familie Hoffmann de plaats
op. De reis verliep dus zeer voorspoedig. Tent opgezet, op de Stephansberg
(Spezial-Keller) gegeten, korte stadswandeling gemaakt en toen weer
terug naar de camping. Peter+Rox bezwoeren hier nog eens op het gemak
terug te komen: mooie stad en de sfeer die Bamberg, maar vooral de
camping zelf met z'n niet-afgebakende plaatsen uitstralen, stond ze
enorm aan. Vanwege hun eigen vakantie-voorbereidingen, er moest nog heel veel gebeuren, zijn ze toch nog 's avonds aangereden. Wij hebben op het terras nog van een biertje genoten en zijn toen gaan slapen (22:45). |
|
Reinhard Klesse is één van de kunstenaars uit Bamberg (en omgeving) die een permanente tentoonstelling op de camping heeft lopen. Iedere ochtend komt deze krasse en hardwerkende zeventiger voor zijn morgen-biertje (of -wijntje) naar de camping, praat links en rechts de laatste nieuwtjes bij, neemt een bestelling op of maakt een afspraak en tegen de middag rijdt hij weer naar huis terug. We troffen elkaar in de tegengestelde beweging van thuis aangekomen zijn en naar huis gáán. Geen moment voor een lang gesprek. Hij dankte ons voor de ontvangen kerstkaart, merkte op dat we toch wel trouwe bezoekers zijn (pas 12 jaar, Herr Klesse) en vroeg of we nog langer bleven. De hele week nog. Dan zien we elkaar nog wel. Handje en wég was-ie. Peter+Rox waren heelhuids thuis aangekomen. Tijdens hun rit was het al flink gaan regenen en ze waren dan ook niet verbaasd over onze natte berichten. |
 |
 |
Na half vijf pas ging de regen over in buien met redelijk droge tussenpozen. Siesta houden (we hadden ons toch al een luie dag beloofd) en wat lezen overbrugde de middag. Dat lezen deed ik in de kantine, waarbij ik een talmend dametje een doodsschrik bezorgde door haar "een duwtje in de goede richting te geven". Sorry, maar ze blokkeerde de ingang en ik wás al zo nat… Het avondeten bestond uit Vlaamsche Hachee en op de plaatselijke markt gescoorde kersen. De hachee was aan de dunne kant, dus geen borden maar soepkoppen. De aardappelbolletjes zorgden voor een goede bijt-variatie. De smaak was goed, de hoeveelheid 'kunst' en smaakversterker aanvaardbaar. Als je gevoelig bent voor E-nummers, zit je wel binnen het half uur op de plee. De portie was redelijk groot, maar die snee brood erbij was echt niet alleen handig om de restjes op te soppen. De kersen waren voortreffelijk en alles bij elkaar waren we best wel tevreden. |
| Na de bij Fässla (wiens logo ongelooflijk veel lijkt op dat van Achouffe, maar dat schijnt écht toeval te zijn) een biertje gedronken. Roland (de brouwerszoon, die nu het uitbatersgedeelte bestiert) maakte ons opmerkzaam op het Annafest in Forchheim. Vrij snel weggegaan, op een luidruchtige groep Engelssprekenden na was er weinig te doen. |  |
Dat Annafest (een gigantische kermis net buiten het stadshart, tegen de flank van een heuvel aangebouwd die verder helemaal geperforeerd is door de "Felsenkeller") stond ons wel aan en aangezien je bezoekers iets moet kunnen laten zien (Berend c.s. gebruiken Bamberg komend weekend als tussenstop en wij zullen wel voor een stukje als gids gaan fungeren), gingen we route en doel alvast verkennen. Forchheim ligt ook langs het Rhein-Main-Donau-Kanal en dat is een fietstochtje van ruim 1½ uur heen en krap 2 uur terug. Vanuit Bamberg zijn er trouwens nog meer mogelijkheden, waarvan trein+bus de aantrekkelijkste is. De VVV in Forchheim beweert, dat er ook nog een bootverbinding is, maar daar wisten ze in Bamberg toch echt niets van! Voor het alternatief "auto" heb je een bleifreie chauffeur nodig, want er wordt stevig en steeds strenger op alcohol gecontroleerd.
Voor (potentiële) Annafest-bezoekers even een waarschuwing vooraf: als je een biertje wilt, gaat dat alleen per liter. Maar wel voor minder dan 6 euro. Een volle maag? Lekker verzadigd voor nog geen 4 euro, en voor 5½ euro eet je je volkomen klem. Ik heb het hier over een super-commercieel evenement, op een toplocatie gegroepeerd rond een enorme kermis. Dáááág, horeca-Nederland…!
 |
Een pronte dame van dik over de 60 vroeg in de Eichhornkeller of er een plaatsje vrij was aan onze tafel. Dat was het geval aan zo'n picknicktafel met twee banken waar er wel 10 op kunnen. Ze schoof gezellig ver door en begon honderduit te vertellen. Dat ze gepensioneerd was, zomer en winter iedere dag een uur in een buitenbad zwom, het weer zich maar vreemd vond gedragen ("klimaatverandering" is in Duitsland, naast de alcoholcontrole en het persoonlijk medisch dossier, sowieso een zeer populair thema) en of we een mop wilden horen. Een buschauffeur en een priester meldden zich aan de Hemelpoort en de chauffeur mocht van Petrus het eerst naar binnen. De priester beklaagde zich daar later over: ik heb veel voor de gemeenschap betekend en alles voor mijn medemens overgehad en nou mag zo'n simpele chauffeur vóór mij naar binnen. 't Is maar hoe je het bekijkt en wij zien het hier effe anders, kreeg de eerwaarde als antwoord. De mensen vielen tijdens jouw preken altijd allemaal in slaap en hebben daar dus niks aan gehad, maar die chauffeur heeft tijdens zíjn diensten heel wat mensen aan het bidden gekregen! |
Het avondmaal bestond uit Fettuccine alla Carbonara en joghurt met jam. Aardbeien-rabarberjam, in Nederland inmiddels goeddeels uitgestorven maar bij ons nog goed bekend: mams heeft ze jarenlang zelf gemaakt. De pasta was binnen de gestelde tijd niet gaar en dan wordt het gokken: nog even doorkoken, proeven, nóg even en maar hopen dat het niet ineens snot wordt. Verder viel eigenlijk alleen maar de vreselijk-kunstmatige rooksmaak op.
19:30 Peter+Rox zijn goed in Spanje aangekomen en zeer tevreden met hun hotel.
Luie avond verder, met een biertje op het campingterras.
|
Een vast beeld, iedere ochtend weer: kar "waterpas" in zon of schaduw, pannetje water op het zelfgemaakt komfoor (lekker stabiel), koffiefilter op de thermosfles, ontbijtspullen op 'tafel' en de afvalzak aan de scheerlijn.
|
 |
 |
Vanwege dit huwelijk liet hij zich tot katholiek bekeren en dopen,
waardoor het gehele Hongaarse volk in één klap katholiek
werd! Sepp had zijn middagje zwemmen erop zitten en genoot met wat kennissen van zijn stereotiepe drankje, dat zich nog het beste als Rotweinschorle laat omschrijven. Het verhaaltje dat hij ons liet lezen was een flink ingedikte neerslag van wat Sepp de schrijver in de loop der tijd allemaal verteld had. De val uit een raam van de Nieuwe Residentie van de Napoleontaan in 1815 (zelfmoord of werd hij een handje geholpen?) en het verschijnsel Felsenkeller (in de geel-witte zandsteen uitgegraven opslagkelders - noem het maar, gezien de vaak enorme omvang en uitgestrektheid, kunstmatige grotten) stonden centraal in de vertelling, maar geografisch was er veel op aan te merken. Wel zeer beeldend gebracht allemaal. |
|
Al de tweede heldere, en dus frisse (12°C), nacht
mogen meemaken. Tip: neem de uitgebreide rondleiding. Bij de foto |
 |
 |
|
De maaltijd bestond voor het warme gedeelte uit Franse Jachtschotel. Hij was flink wat dikker dan de Hachee, veel minder heftig gekruid en kwam dus ook veel minder kunstmatig over. Samen met het low-budget-standaard-toetje (kwark+jam = 30 eurocent per persoon…) betekende dat "voldaan aan d'afwas beginnen". 's Avonds de eerste vijf ansichtkaarten geschreven.
| Bij een boom stond een mede-campinggast reuzewespen plat te slaan met een mini-vliegenmepper. Eerder deze week had een (inmiddels alweer vertrokken) "kampeerder" de boomholte volgespoten met bouwschuim (nee, zoiets verzín je niet). Wat mij opviel was, dat geen van beiden ooit de campingbaas had ingeseind. Het eigenmachtige optreden werd gerechtvaardigd met de opmerking, dat ze erg veel last hadden van die wespen. Het was inderdaad waar, dat er tijdens het eten altijd wel twee of drie op je bord probeerden te komen en dat ze zich nauwelijk laten wegjagen. |  |
Er is een handvol Touren, die Bamberg aandoen: Main-Radweg, Fürstbischöfliche Radtour, Main-Coburg Tour, Burgenstraßen-Radweg, Regnitz-Radweg en de Hochweg "Fränkische Schweiz". Die laatste is 61 kilometer lang met een, dachten we, te overbruggen hoogteverschil en die gingen we dus rijden.
 |
Om 11:55 stapten we in Bayreuth uit. Linksaf naar
Josephsplatz en daar ons startbord gevonden. Even verderop op een
schaduwrijk picknickplekje de meegenomen lunch verorberd. Nog even
ingesmeerd (goeiendag, wat waren we gisteren tijdens dat fietstochtje
toch nog verkleurd, zeg!) en toen op weg. Zo elegant mogelijk (en er is veel mogelijk als een (stads-) bestuur iets voor je wíl doen) werden we de stad uitgeleid. Door een fraai en afwisselend landschap reden we een vrijwel vlakke route. Natuurlijk moest er geklommen worden, maar de "werkhellingen" waren kort en daardoor goed te doen. Het landschap is zeer afwisselend, de uitzichten weids en vaak van een adembenemende schoonheid. Een beekje, bruggetje, gedenksteen en een plotseling opduikende rotsformatie zorgen voor lieflijke en ontroerende details. Je komt gewoon superlatieven tekort om deze belevenis te beschrijven |
Op het laatst, net voordat de bergen overgingen in het grote, komvormige dal waar Bamberg in ligt, liet de Fränkische Schweiz zich nog even duchtig gelden om ons vervolgens in een tomeloze afdaling naar Tiefenellern los te laten. Bij brouwerij Hönig ons nog even gelaafd en dan terug naar "Insel".
Voor het avondeten vergrepen we ons aan de Spaghetti alla Napoletana. Dat doen we dus nooit meer en daar kan Grand'Italia dit keer weinig aan doen, want de smaak was best redelijk. Maar 20 centimeter lange slierten met een vrij primitieve kooktoestand netjes gaar proberen te krijgen valt niet mee. Onpraktisch dus. Wat wel goed ging en qua combinatie nog redelijk door de beugel kan, was de lunchworst. In plakken gesneden even aan beide zijden opbakken. Als toetje ijs op het terras
Voor een flink aantal mensen is het vandaag verhuisdag. Ik heb van de heer Hoffmann een stel pilonnen gekregen om een plaats (langs het water en op het lang-verblijf-deel!) af te bakenen: in de namiddag zullen Berend + familie en Rob arriveren. Halverwege Tsjechië (hun reisdoel dit jaar) moet je toch een stop maken en dat kun je dan net zo goed hier doen, was mijn - geaccepteerde - voorstel. Het geeft ons tevens de mogelijkheid hen iets te laten zien van hetgeen we al jaren over praten
|
Halverwege de ochtend was het al 26°C en in de kantine een
drukte van belang. Hapjes, een wit wijntje en sudderans werden rondgedragen
en -gedeeld; een keyboardspeler en een violiste deden hun best een
'ingetogen feestelijke sfeer' te creëren. Anton Greiner, woonachtig
in het nabije Stegaurach en van wiens werk eerder deze week een
overzichtstentoonstelling was ingericht, vierde zijn 91e verjaardag
in de Hoffmannsklause. De Nahkauf is de kleine uitgave van de Rewe en dus, maar dan meer
op buurtniveau, een supermarkt. Afgezien van de weegartikelen is
alles dus voorverpakt en staat de grootte van de porties derhalve
vast. Dat dacht je. Van een heel brood maken ze probleemloos een
half (ook van de prijs, ja) en een doosje met 10 eieren wordt omgepakt,
omdat voor ons 10 niet en 4 wel haalbaar is. De rest van de rij
staat gewoon rustig te wachten tot dat allemaal geregeld is; zij
zullen ook regelmatig hun persoonlijke wensen hebben… |
 |
Schuin tegenover de camping is een "aangekleed" verenigings-zwembad. Jaarlijks pakken ze hier uit met een live-avond. Op het moment, dat ik dit stukkie in m'n schrift optekende, is een Beatle-imitatieband heel verdienstelijk bezig, maar de afgelopen uren stonden in het teken van hardrock en metal (en vooral wat daar dan voor door moet gaan). Metallica en Led Zeppelin zijn niet groot geworden door alleen maar een bak herrie door een bas en een vervormde gitaar over het publiek uit te braken, maar dat was tot deze baggerzooi helaas nog niet doorgedrongen.
Berend kwam om half tien de camping opgedraaid. Na de eerste opbouw nog even bijgepraat onder het genot van een drankje(s) op het terras.
Het Annafest was een belevenis. Zeer fraai weer, dus een mooie fietstocht. Met kinderen erbij krijgt een kermis toch net dat beetje méér en over eten en drinken hoef je je hier in Frankenland geen zorgen te maken. Om 20:12 fietsten we terug, waardoor we een fantastische avondlucht als metgezel troffen. 21:32 op de camping, da's snel!
 |
Afscheid van een mooie stad, heerlijke camping, de
wespen (die merkwaardig agressief naar elkaar toe zijn) en onze vrienden.
Zij gaan dóór en wij terug, maar dat is in dit geval
eigenlijk ook dóór. Vrijwel gelijk met ons vertrekken
om +/- 11 uur twee racetandems met aanhanger (een voor de bagage en
een voor de hond). Opvallend is, dat de kinderen voorop zitten in
een ligfiets-constructie en achter een windscherm. Beschut en met
uitzicht voor allemaal. Fietsen is populair in Duitsland. Nog voor we de camping afreden werden we aangesproken door twee vijftigers; die houten fietskar vonden ze hier toch wel iets bijzonders; net als een pipowagen als caravan of zoiets. Zij waren bezig met een BBB-tocht vanaf Berlijn, dwars door het Thüringer Wald (met z'n hoogtes tot 840 meter!), via Bamberg dus naar… Barcelona. Dank-u-wel-alstublief. |
| Om Bamberg uit te komen moet je wel de goede waterkant
kiezen, die van de Regnitz. De tocht verloopt voorspoedig, de uitzichten
zijn al snel fraai en de dorpjes schilderachtig. In Haßfurt
aangelegd voor een toilet- en Apfelschorle-pauze; de lunch hadden
we onderweg bij een heerlijk schaduwrijke picknickplaats genoten.
De inkopen daarvoor deden we (= Gertruud) in een Netto, waar we langs
kwamen rijden. Het prijspeil op het terras ligt nu al ¼ boven
dat van Bamberg, en dat zal nog wel erger worden. |
 |
Het is vandaag een echt zomerse dag. Het eerste stuk fietst dat lekker:
afwisselend landschap met ruim voldoende schaduw. Na Haßfurt rijden
we echter tussen de Main en de spoorbaan door een landschap van omgezet
hooi en geoogst graan. Dus zelfs de mogelijke schaduw van de halmen werd
ons ontnomen. De koperen ploert straalde ongenadig op ons neer en toen
we later op de camping achter een biertje de bovenkant van de oortjes
krabden kwam zelfs daar het zout vanaf. In Schweinfurt vroegen we de weg
naar de VVV, die ik per ongeluk aanduidde met (english, please) Tourist
Information. In rap Engels kregen we info en nog meer: de weg naar het
stadhuis en de tip om het daar nog maar eens te vragen want de T.I. was
onlangs verhuisd. Aan een Duitser, die zich zó goed in het Engels
weet uit te drukken, durf ik wel meer te vragen: eigenlijk gaat het er
ons om te weten te komen waar in Sennfeld een camping is. Van die camping
had hij nog nooit gehoord, maar de weg naar Sennfeld…, oh daar komt
net m'n vrouw aan, die kent ook goed Engels en kan de weg beter uitleggen.
't Was een Engelsman, die met een Schweinfurtse was getrouwd. De leukste
vakantieherinneringen zijn de onverwachte gebeurtenissen.
Ook zij kende de camping niet, maar het dorp lag over die brug en dan
de weg naar links volgen. Op de centrale kruising stond een plattegrond,
de "Campingwart" zat in de tweede caravan rechts, een overnachting
kostte 7,80 euro (géén warmwater-muntjes!) en om 17:58 was
de tent ingericht.
Eten hebben we in de Gaststätte gedaan: een liter bier (uitstekend
pils) en ook ieder een flinke varkenslap met friet/kroketten, saus en
een spiegelei voor alles bij elkaar 23 euro.
Daarna douchen, even het zout eraf spoelen.
Technische samenvatting: 60 kilometer per dag is te doen; de kar voelt
zwaarder dan ik dacht; de route (bordjes) wijkt hier en daar af van de
beschrijving (maar altijd - vanwege de aangebrachte verbeteringen - in
het voordeel van de fietser); de broodnodige afwisseling (en natuurlijke
bescherming) ontbreekt helaas hier en daar en dán wordt het hard
werken en slechts kilometers kapot maken.
Nog een "project": van iedere aanlegplaats een herinneringssticker.
Hier hadden ze geen sticker van de camping, maar wel van het 900-jarig
bestaan van het dorp. Drie kwartier enthousiaste verhalen van een wildvreemde
campingbewoner kregen we er gratis bij. Om 21:45 lagen we horizontaal
gestrekt…
De tent stond kennelijk niet helemaal recht: als ik van m'n linker- naar m'n rechterzij draaide, rolde ik vanzelf verder. Die matige nachtrust wordt vanmiddag tijdens de siesta (dat is tenminste het plan, omdat het vandaag weer bloedheet zal worden) wel wat gecompenseerd, hoop ik.
 |
Om 8:45 reden we aan. De enthousiasteling van gisteravond had speciaal voor ons naar het weerbericht geluisterd: zonnig, droog en temperaturen tot 31°C. In ieder geval tot zaterdag. Fraai zomerweer dus en in Wijnland Franken voelen wij de zon dan nogal eens als een onbarmhartige gesel. De hellingen met wijngaarden beginnen het landschap flink te bapalen. Samen zijn die goed voor zo'n 50 miljoen liter druivenmost per jaar. De helft van die productie, die ongeveer 6% van de Duitse wijnplas uitmaakt, vindt plaats in de regio van Kitzingen. De bedrijfsvoering is meest kleinschalig, soms op het onwaarschijnlijke af: 7000 afzonderlijke (familie-)bedrijven, waarvan er zich ongeveer 4000 hebben verenigd in een aantal coöperaties. Zomaar een voorbeeld. Halverwege een helling zagen we een huis. Vanaf dat huis tot onderaan die helling stonden vijf rijen wijnstokken aangeplant. Dat was het hele bedrijf. |
De fietspaden door dit gedeelte zijn heerlijk lommerrijk. Verderop wordt het dal smaller en fietsen we vlak onder de hellingen langs. Het lijnenspel ziet er leuk uit en als enkele wijnvelden - zoals in een bocht - elkaar ontmoeten, levert dat vaak een fraai patroon op
| In Schwarzach staat een Benedictijner klooster met
een enorme - in de jaren 1935-1937 gebouwde - kerk. Die kerk is niet
zomaar groot, maar is heel stijlvol opgetrokken. De toegepaste verhoudingen
zijn prima, van buiten en binnen is de bouwstijl bijzonder strak,
hetgeen een weliswaar massief maar zeker niet lomp ogend geheel oplevert,
sober maar niet armoedig. In de zijnissen, 12 in getal (er zijn geen
zijbeuken) zijn neven-altaren en biechtstoelen geplaatst. Boven zo'n
altaar staat een beeld of reliëf, steeds in steen. Een verrassend
geheel, en heerlijk koel… In een Wirtschaft tegenover de abdij een Apfelsaftschorle gedronken, de flesjes gevuld en gezicht en onderarmen afgespoeld. Met deze zon vreet het zout je huid anders veel te sterk aan. |
 |
En zo kwamen we tegen half vijf op de camping in Kitzingen aan, de duurste tot dan toe (€ 13,50 plus die pokkemuntjes voor warm water). Tent opgezet, ik nog m'n lunchvolume volgemaakt en de tent ingericht en Gertruud ondertussen boodschappen gedaan. Ze kwam terug met de weekboodschappen voor een middelgroot weeshuis, maar het ging toch schoon op. Fietsen en warm weer kosten veel energie…!
Daarmee komt het onderwerp op "gezondheid".
Die valt me in zoverre tegen, dat vanmiddag m'n rechterlies begon te vervelen. Reden temeer om hier en niet bij de volgende camping te stoppen. Het feit dat ik me nu té moe voel schrijf ik (toch) toe aan het drukkende, zeer warme weer. De siesta viel enigszins tegen: toen we eindelijk bij de kerk in Sommerach een bankje in de schaduw hebben kunnen zetten en na de lunch-picknick een tukkie wilde doen, was kennelijk ook de schaft van de pneumatische hameraar voorbij. Met een verontschuldigende blik trok-ie nog vriendelijk en zorgvuldig de deur dicht, maar als je op vier meter van dát geweld zit, helpt dat helaas heel erg weinig.
Na de afwas en de koffie nog een pilsje gepakt op het terras langs het water en even na tienen gingen de luiken toe.
Met het huidige inkoop'beleid' houden we brood en beleg genoeg over voor het ontbijt; het melkdrinken is verschoven naar de lunch. Avondeten wordt in een Edeka, Rewe of een andere supermarkt ingeslagen; hetzij op weg naar de camping en anders na het tent-opzetten.
 |
Twee uur na het eerste ritsgebeuren reden we om half
negen aan. De route is gevarieerd, schaduwrijk en we passeren de eerste
dalbruggen. Daar zitten zeer imposante exemplaren tussen. Ook in Duitsland heb je alleen-op-de-wereld-zijnde Mercedesrijders die uit hun vel springen als je commentaar geeft op het feit, dat ze je achteroprijden en dan tijdens het passeren in de berm drukken omdat-ie precies op datzelfde moment rechtsaf moet. In Marktbreit is een "Malerwinkel" en vanwege een van Gertruuds hobbies moesten we toch even uitvinden wat daarmee bedoeld werd. Dat werd al snel duidelijk: je komt ogen te kort. |
Via een park langs de Main, je kunt ook spreken van een reeks parken, reden we Würzburg binnen. We wilden gaan lunchen in "Die Goldene Gans", sinds 1989 een huisbrouwerij, maar in augustus is-ie nog maar twee keer per week open. De zaken gaan kennelijk slecht: de overdag-openstelling is sowieso al geschrapt.
| Om 15:30 in Karlstadt, een kwartier later ingecheckt
(het manusje van alles, dat ons hielp en trouwens best de bedrijfsleider
kan zijn, begon met het inschenken van een glas koud bronwater! Geweldig.)
en weer een twintigtal minuten later was de tent opgezet en ingericht. Boodschappen gedaan en toen konden we kiezen: douchen of zwemmen. Dat werd douchen en het tijdstip ervan werd uitgesteld tot na het avondeten (macaroni, italiaanse tomatensap, paprika, tomaat en gehakt met joghurt+jam toe). De thermometer op het beschaduwde terras van het voor de campinggasten vrij toegankelijke zwembad was in de middag opgelopen tot 34°C en het was er - begrijpelijk - bomvol. Zwemmen of douchen overdag had gewoon als vervolg gehad dat je tien minuten erna weer drijfnat van het zweet was, zeker op onze volle-zon-plaats langs het water. We stelden die verfrissing dus uit en benutten de zodoende vrijgekomen tijd voor een biertje (of twee). Na de douche zijn we nog even Karlstadt ingewandeld. Intacte stadsmuren met torens; op de Maintor, die zo'n vier meter hoog is, staan enkele hoogwaterstanden. Veel vakwerk en een verrassend strak uitgevoerd stadhuis. Leuk om er rond te zwerven. Op de camping nog een pilsje en bijtijds te kooi. |
 |
De lunchpauze ging in drieën: net voor Marktheidenfeld bij de Lidl koude melk gehaald en meteen opgedronken (laat geen kans…), even ná de Felsenkeller, die helaas gesloten was, een deel van de worst op brood gelegd en in Hombug in een (betonnen!) Biergarten van de rust en de Apfelschorle genoten. Het is weer onbesnut warm geworden: > 33°C en later trok de lucht ook nog dicht (dat moet dus binnenkort klappen) en werd het drukkend warm = benauwd.
We rijden stroomafwaarts en dat betekent dat we 's avonds toch weer enkele meters meer gedaald dan (tussentijds) gestegen zijn. Helaas moesten we nogal eens, omdat onderaan de afdaling een scherpe bocht zat, het verworven plezier eruit remmen.
Het Maindal maakt enkele flinke bochten: van noordwaarts reden we kort
naar het westen, daarna een flink stuk zuidwaarts en zodoende weer Würzburg
voorbij en nu rijden we weer naar het westen. Bovendien vernauwt en verwijdt
het dal zich steeds en dat alles levert fraaie landschapsgezichten op.
De hoeveelheid schaduw houdt niet over, maar we raken ook wel wat aan
de beul gewend.
Wertheim is een naar verhouding grote plaats. De Tauber stroomt er in
de Main uit en het laat zich begrijpen dat er zich hier al vroeg mensen
vestigden. Langs de haven fietsend zagen we er de Rembrandt van Rijn liggen.
Een eerlijke tip leverde ons een verwijzing naar de camping twee kilometer
verderop op: de Azur Camping. Een grote camping, met alles d'r op en d'r
an. Op een dankzij een enorme bomenrij schaduwrijk plekje hadden we tegen
half vijf de tent staan. Een biertje en even rondkijken: morgen willen
we de spullen wassen, ook de slaapzakken (na 2 weken mag dat wel…).
Het avondmaal werd een avontuur, in de zin dat het de bedoeling was een
van die noodmaaltijden te kiezen. We waren moe en lui, vandaar. Maar toen
we op het terras de etensluchtjes opsnoven en de schotels voorbij zagen
komen, was het al snel duidelijk dat er nóg een manier was om snel
aan een maaltijd te komen. Twee schotels, drie bier en twee cornetto's
later concludeerden we dat we ons voor € 21,60 heerlijk en "Preiswert"
hebben laten verwennen. Althans inwendig. Onder de douche, dus!
Vreemd, en irritant, zijn de myriaden mini-insecten, die overal aanwezig zijn en, aan het aantal lijken te oordelen dat bijvoorbeeld aan de binnenkant van de tent hangt, een levensduur van slechts enkele uren lijken te hebben. Soms komt er een hele zwerm gewoon plompverloren uit de lucht vallen; de helft daarvan blijft sowieso al liggen en als er eentje op z'n rug terecht komt is-ie hulpeloos verloren. Stom volk.
Even het plaatsje in voor de boodschappen en om weer wat flappen te scoren. Of ze met messen in je kuiten landjepik aan het spelen zijn. Voor het zitvlak is een rustdag wel lekker, maar wat daaronder zit lijkt wel andere regels te hanteren.
Ondanks de pertinent droge weervoorspelling wordt de bewolking veel dichter en je kunt aan de lichtval en het 'schijnen van de bomen' zien dat er onweer dreigt: alles ziet er zo vreemd-helder uit. Het is meer dan afgrijselijk benauwd. Na het middagbiertje lekker gegeten: worstjesmix op een wegwerp-bbq (die hier grill heet), Kartoffelsalat, tomaten en kwark met kersenjam toe.
Die laatste zin had ik - gemakshalve - maar in 't voren geschreven. God straft meteen. Weet je nog, die ene woensdag in juli? Nou, hier kunnen ze er ook wat van. De ontlading duurde drie kwartier en daarna kwamen er nog twee gewone regenbuien overheen.
 |
Toen de slagregens op z'n hevigst waren, kreeg ik op zeker moment oogcontact met de dienstdoende barman. Voor de grap (want door zo'n waterval ga je niet waden) wees ik naar m'n lege bierglas, stak twee vingers op en grijnsde er wat bij. Want geen haar op m'n hoofd die eraan dacht de halve meter tussen tent en het overdekte terras te overbruggen. Zíjn haar kennelijk wel, want even later werd er naar me gebaard. Of ik even de bestelling wilde aannemen. Hij bleef met de pullen aan zijn kant en ik bofte dus met m'n lange armen. Het glas was zeer vol en het alcoholpercentage overeenkomstig gedaald toen ik de pullen op tafel zette. In ónze tent, mocht ik er al een tijdje bijzetten, want de rest was bij het eerste gedonder gillend - letterlijk - naar binnen gevlucht. Later mocht ik het geintje niet eens afrekenen. |
De man had een goed gevoel voor humor. Dat bleek ook wel toen hij me de pullen door het watergordijn liet zien. Hij kon ook grijnzen. Kom dan…!
Onze tent is oké, maar ons menu werd op slag kansloos. De worstjes
in de koekenpan en dat samen met de rest bereid en opgesmikkeld in de
terrastent. De tent dus, die deel uitmaakt van het terras (er in wezen
een ook overdekte uitbreiding van is), waar net de hele middag aan gewerkt
was om er een gigantisch feestmaal-op-reservering op te houden. Het buffet
verhuisde naar de eetzaal binnen (1½ hoog), maar de mensen kwamen
wel beneden om het gebodene op te eten.
En daar zaten we dan, met onze pan, komfoortje, borden, bestek en toetjesspullen.
De beheerster zag het allemaal vanaf het bordes en deed er niets aan.
Volgens mij begreep ze het wel; de overigen deed het niets of vonden het
eigenlijk wel amusant.
Het Muziek van vanavond, Guitaration X, een viertal uit Würzburg
en omgeving, begon vanwege alle commotie wat later. De heren speelden
met veel plezier en vooral ook voor het eigen plezier.
De bordjes-route is al een groot aantal keren anders geweest dan de beschrijving en steeds werden we op een prima manier door het dal geleid. Dat geeft een groot, vrijwel blind, vertrouwen in dat systeem. We misten om een nimmer verklaarde reden bij Hasloch het bordje naar die plaats, wat een oeverwisseling op had moeten leveren. De bordjes op de linkeroever gingen gewoon door. Niks aan de hand dus. Vervelender werd het toen in Mondfeld het veer eruit bleek te liggen, want daar hield ook het fietspad op. Dat betekende de negen kilometer naar Freudenberg over de gewone weg fietsen. Verkeerstechnisch geen enkel probleem, want de doorsnee Duitse automobilist blijft gewoon achter je rijden en wacht geduldig op het moment dat er zonder te wringen gepasseerd kan worden. Ondertussen begon zich rechts achter me een geluid te manifesteren dat onmiskenbaar van het achterwiel afkwam. Met een kapot lager kom je niet ver en we besloten dus in Miltenberg kwartier te maken en morgen een fietsenmaker op te zoeken. Een korte etappe derhalve: 42 kilometer.
Aan het lager - ik verwachtte een kapot kogeltje - was niets te zien, de conus zat wel te strak aangedraaid. Vermoedelijk door de klappen onderweg "vastgetrild". Het gefrunnik kóstte me echter een kogeltje, dat ik het gras niet meer terug te vinden was. Daarom alles schoongemaakt (met een spuitbus PTFE…) en daarna de stad ingegaan.
| Miltenberg is een stad met meerdere gezichten. Het
oude wordt gekoesterd (vaak afgedwongen door een der door ondernemers
meest gehate instanties in Duitsland: de Deutsche Stiftung Denkmalschutz)
en vooral de middenstand wil mee met de vaart der volkeren (want dát
is vooruitgang!) en moderniseert waar ze kan en mag. Tussendoor een biertje gedronken bij Kalt-Loch-Bräu en van het hoge uitzichtspunt genoten. Daarna rustigaan doorgewandeld naar Faust. Een grote brouwerij. In de Bräustüble ook het donkere Landbier geprobeerd; deze was caramelliger en zodoende milder+vlakker dan het vorige exemplaar, die je daarmee ook als karaktervoller mag bestempelen. |
 |
|
De Schweinebraten "sind leider ganz ausverkauft" en in plaats van een tweede Landbier kreeg ik een pils voorgeschoteld. Bij de collega aan de overkant ("wij hebben geen concurrenten") zijn de biertjes 20 cent goedkoper en hier moeten ze gaan oppassen, anders komen ze als omhooggevallen ballentent in de boeken. Dat viel gelukkig mee, maar het hele gebeuren deed me wel ergens aan denken: "Waar ligt het vlees, ober?" "Achter het erwtje, meneer." Het gebodene smaakte voortreffelijk, maar de porties waren eerder
sjiek dan Duits. In ieder geval de mijne. |
Tip, uit de geleerde les: regelmatige tussentijdse controle voorkomt, dat een onregelmatigheid kan uitgroeien tot een probleem.
De route is mooi, nog wel, want we naderen de bewoonde wereld. Bovendien wordt na Aschaffenburg het dal zo immens breed, dat het idee in een dal te rijden eigenlijk niet meer zal bestaan. In die stad misten we de brug, zodat we op de verkeerde oever op een - uiteraard doodlopende - pier eindigden. Effe terug.
Aschaffenburg heeft, als grote stad (70.000 inwoners) met een zeer lange geschiedenis, veel bezienswaardigheden. Maar ja, op een gegeven moment heb je genoeg vakwerk gezien; bovendien genieten we uiteindelijk toch meer van wat het buitengebeuren ons biedt. We gaven dus gewoon nog een dot gas.
Het middagdrankje, appelsap met koolzuurhoudend bronwater, heet in deze gebieden vrijwel altijd Apfelsaftschorle. De term Apfelschorle is hier verwarrend, omdat ze ook Apfelweinschorle kennen.
Op onze fietstocht hebben we tot nu toe kennis gemaakt met het fietsbeleid van de regeringen en gemeentebesturen van Beieren, Baden Wurtemberg en Hessen. En daar zitten grote overeenkomsten tussen, vooral op het gebied van onderhoud. Je kunt wel met veel subsidiegeld een aantrekkelijk fietspaden-netwerk aanleggen, maar de dames en heren bestuurders - die zelf rondrijden in veel te grote en veel te dure dienstauto's - wachten met dat onderhoud tot de gaten zó diep en de wortels zó hoog steken, dat ze schadeclaims kunnen verwachten. Vandaag kreeg de kar alweer een paar keer een doodsklap en één keer had ik 'm voor hetzelfde geld definitief in een bocht kunnen verspelen. Samengevat: graag op tijd, en liefst nog preventief, onderhoud. Dank u.
| We hebben vandaag 76 kilometer afgelegd, en dat lag
niet alleen aan het soepel lopende treinstel en de wind mee. Maar
helaas was de camping-aanduiding in Großkrotzenburg in zoverre
verkeerd, dat ze naar een besloten verenigingscamping verwees. Verder
dus, want een paar kilometer terug lag weliswaar een camping, maar
dát doe je niet, teruggaan. Via de stuw naar de linkeroever gegaan. Gelukkig was de duwhelling dubbel uitgevoerd (op aanhangerbreedte), zodat we niet hoefden te tillen. De volgende camping ligt net voorbij Steinheim. Besloten, slechts voor verenigingsleden. Hhmmm. |
 |
Het avondeten: Adventure Nasi en kwark+jam. Een van de betere maaltijden tot nu toe. Gaar, voedzaam, smakelijk. Langs de waterkant nog van een biertje genoten en tegen elven ging de stekker eruit. Truste.
 |
Weet je wat er gebeurt als in een bocht de kar springt, vanwege een boomwortel (zou je overmacht kúnnen noemen) of een daar neergelegd halfdwars afvoergootje (dat dus persé niet)? Als je een bestuurder of een ambtenaar van de gemeentelijke technische dienst deze vraag voorlegt, dan komt daar ongetwijfeld het goede antwoord (= dat God u moge bijstaan!) op, want daar zijn die mensen echt wel intelligent genoeg voor. Maar ze missen inzicht, hebben geen échte deskundigheid en overleg plegen is beneden hun waardigheid. Daarom worden achter het planbord fouten gemaakt en daar komt dan gewoon een handtekening onder te staan. Uitvoeren die hap. Ik heb de laatste dagen al zoveel klappen in m'n rug gekregen door een steeds weer bokkende aanhanger en de fiets-/karcombinatie zelf heeft twee "springbochten" ternauwernood overleefd, dat ik onderhand zin begin te krijgen in zo'n heerlijk ongenuanceerde scheldkannonade richting die bestuurders, die uiteraard alle oog hebben voor grote prestigeprojecten (zie hierna), maar het gebeuren op menselijke schaal helaas laten verslonzen. Scoort te laag. |
- De lucht. Hier kunnen ze er misschien wel aan gewend zijn, maar feit is, dat Frankfurt stínkt.
- De fraaie, in hun verhouding zijnde bouwwerken maken plaats voor protserige imponeershit in de vorm van "onder architectuur" neergezette prestatiedrang: wolkenkrabbers. Wat de bestuurder thuis niet lukt, laat hij als placebo in staal en glas oprichten in de binnenstad. Zielig, en veel meer om te huilen dan lachwekkend.
- Op het fietspad stukgesmeten flessen. De wraak van de geflipten op een maatschappij, waar ze zelf geen deel van willen uitmaken. Ze "straffen" echter degenen, die er niets aan kunnen doen. Ook weinig verheffend, niet in de laatste plaats omdat het 'ons' kennelijk niet lukt om hen op te vangen en een thuisgevoel aan te bieden
Peter en Rox zijn goed in Eindhoven aangekomen en hebben een fijne vakantie gehad. Ook van Michiel goede berichten.
| Het zien uitmonden van de Main in de Rijn hebben we
even uit moeten stellen tot ná het tent-opzetten (vandaag overigens
60 km afgelegd). Precies toen we aankwamen was dat stukje weg afgezet
wegens een flinke boom-snoei-operatie. Je moet je trouwens realiséren wat er op dat punt aan de hand is, want technisch gezien gebeurt er niets opzienbarends (er stroomt water in water) en er staat ook niet een of ander gezelschap feestelijk te doen of te gedenken of zo. En - vreemd genoeg eigenlijk - de Main is aan zijn monding helemaal niet zo breed, laat staan imponerend. Vervolgens boodschappen gedaan en ondanks de zware onweersdreiging spullen gekocht, die we met de nog aanwezige wegwerp-bbq konden combineren. De dreiging was keihard, maar wij ook en wíj wonnen: we hebben droog buiten gegeten, en lekker. Dat even later de pleures uitbrak, is natuurlijk nog slechts van statistisch belang. Het friste er wel wat van op. |
 |
Dat viel tegen. 's Avonds hadden we onder het afdak van de afwasplaats
nog wat zitten lezen en een biertje gepakt, maar de buien bleven maar
komen. Het hing boven ons en woei niet weg. Tegen half acht pas werd het
droog (genoeg). Snel eruit, broodjes en melk halen, ondertussen koffie
gezet en toen Frank uit de douche kwam had Gertruud dus alles voor elkaar
voor een lekker ontbijt. De tent lag net in onderdelen gevouwen - de rest
lag reeds onder het deksel in de kar - toen we ineens getracteerd werden
op een zeer malse zomerse ochtendbui. Dat was dus jammer voor de tent,
want nu was ook de binnenkant nat.
Na de bui verder gepakt, regenjack aangehouden want de buien bleven zó
frequent komen dat het niet loonde tussentijds uit de jas te gaan, en
aangereden.
Over de route Mainz uit kunnen we kort zijn: pokkeweg.
Tot een uur of elf bleef het regenen, toen brak de lucht - zij het aarzelend
- open.
 |
In Bingen boodschappen gedaan, spullen gedroogd en
gelunchd. En toen weer de stad uit. Ze deden hun best om ons fietsers
buiten het grote-mensen-verkeer te houden, maar dat kostte me wel
drie forse klimmetjes. En toen begon Het Grote Genieten. De Rijn vanaf Bingen. Tussen Bingen en Bacharach is het uitzicht ronduit spectaculair: fraaie hellingen, bochten en veel, heel veel burchten (nu veelal ruïnes). Even verder doet het plaatsje Oberwesel dat allemaal nog eens over, maar dan in z'n uppie en nog een eindje fietsen 'kost' het om de Loreley te bereiken. Aan de overkant, op "onze" linkeroever dus, staat een camping en daar gaan we vanavond en morgenvroeg van het uitzicht genieten. Gereisd: 65 kilometer. |
Toen Vader Rijn een dochter kreeg, noemde hij haar Loreley. Het meisje groeide op van een beeldschoon baby'tje tot een aantrekkelijke jonge vrouw. Haar donkere ogen straalden. Haar lange blonde haren reikten tot aan haar middel en glommen oogverblindend in de zon. Haar goedgevormde lichaam riep vele gedachten op.
Loreley was zo oogverblindend mooi, dat velen dachten dat ze eigenlijk een godin was, haar oorstrelende zangstem versterkte die gedachte.
Als Loreley op haar favoriete rots zat te zingen, werden vele schippers gegrepen door haar schoonheid in combinatie met haar heldere stem. Het verlangen naar een vrouwenlichaam na die lange tijd aan boord maakte ze des te weker. De meesten konden geen weerstand bieden aan de aanblik van Loreley, werden gegrepen door haar verleidelijke zangstem.... Letten even niet op.... en liepen met hun schip op de rotsen.
Even plotseling als ze verschenen was verdween Loreley weer. De schipper bleef alleen achter, hem restte zijn gehavende of gezonken schip
| Loreley en de monniken Op een mooie zomernamiddag zat Loreley weer eens op haar favoriete rots te zingen. Het oorstrelende gezang weerklonk over het Rijndal. Een groep van veertien monniken dreef op een vlot stroomafwaarts; om hun zelf gebrouwen bier aan de bisschop van Keulen aan te bieden. Opeens hoorden de monniken een hemels gezang, het klonk zo mooi en zo glashelder. De monniken konden de verleiding niet weerstaan, gedreven door de stroom, in hun waan vergetend bij te sturen, dreven ze langzaam op het geluid af. Ze waren er allen van bewust dat hun kloostertaak haaks stond op de gevoelens die boven kwamen toen ze het gezang hoorden. "Ave Maria," prevelde er eentje, "niet kijken, dat is Loreley." "Ave Maria," prevelden alle veertien monniken in koor. Het gezang klonk luider en leek van boven de rots te komen die na de bocht verscheen. Een voor een keken ze stiekem naar boven, daar stond een prachtige naakte vrouw met lange blonde haren die tot haar middel reikten en om haar hoofd verscheen een heldere lichtkrans. De monniken vergaten alles om zich heen, staarden allen met open mond. Er klonk gekraak van hout! Geschuif van de vaten! "Ave Maria," prevelden ze weer. De lichtkrans leek nog helderder! Het hemelse gezang, nog hemelser! "Ave! Maria!," prevelden de monniken luid. Het hoofd van Loreley leek bijna licht leek te geven en het gezang klonk of het alleen maar van engelen afkomstig kon zijn. De monniken werden... geestelijk gegrepen door Loreley,... waarna ze alle 14 verdronken. |
 |
Vader Rijn merkte gelijk dat de veertien monniken in zijn donkere water werden opgenomen. Hij ergerde zich aan zijn dochter die zoveel schippers en tot slot de monniken in de val lokte.
Ter nagedachtenis aan de monniken, liet hij tegenover de Loreley veertien kleine torentjes op zijn oever bouwen; om Loreley voor altijd aan het voorval te herinneren.
Het verhaal gaat; dat als Loreley weer op de rots verschijnt om te zingen; de torentjes in behulpzame monniken veranderen, die de schippers om de rots heenloodsen.
Vandaar dat de torentjes de naam 'Die 14 Nothelfer' dragen.
Het avondeten bestond uit een zelf bij elkaar geflanst gebeuren: Knorr Spaghetteria met opgebakken lunchworst en een instantpuddinkje na. Niet om over naar huis te schrijven (heeft ook geen zin: waarschijnlijk is er niemand aanwezig en als dat wel zo is, dan zitten die echt niet te wachten op ons afkraakoordeel over een nota bene door onszelf samengesteld menu), maar er was ook niks mis mee.
Toen de ochtendmist door de klimmende zon was verdreven, werd het direct flink warm. Later kwam er wat gemengde wolkenvorming, waardoor de zon af en toe even verdween, wat best aangenaam was.
|
Om half tien reden we aan en aangezien we met 12% maar beneden
gingen (zoals altijd, Berend, zoals altijd) reden we met een reisgemiddelde
van goed 14 km/h naar Koblenz. Deze korte etappe (36 km, bij 30-31°C en een hoge luchtvochtigheid) combineren we met het doen van de was en een beetje de toerist uithangen (de omstreden Deutsche Eck, op het punt waar de Rijn de Moezelwateren ontvangt, ligt vlakbij de camping). |
- Een minimaal-kampeerder ontbeerde een tenthamer, daar hij met zijn schoenen de harde bodem niet kon overwinnen (als je even wacht tot wij klaar zijn)
- Een echtpaar, dat véél beter Duits sprak dan wij, vroeg of dit slechte fietspad nog lang aan zou houden (wij kwamen er voor de eerste keer, maar: nee, over 300 meter gaat het over in een geasfalteerd, vrijliggend fietspad)
- Een alleengaande fietser met veel tassen op z'n racekarretje wilde weten of er in de buurt, en liefst nog langs zijn fietsroute, een camping te vinden was (alsof we hier dagelijks vertoeven: de eerstvolgende ligt op 5 en dan na 12 kilometer weer een).
Kwart voor vier. De tent staat en is ingericht, de was en de boodschappen zijn gedaan.
Tip: doe een paar soorten spullen - met name de keuken en "papier" - in kratjes en neem een 2x3 meter blauw zeil mee om bij het verkassen alles schoon en droog op te kunnen zetten.
Wat nu? Héél vlug naar voren en een biertje pakken, want het begint … te onweren. En vet.
| Het pontje naar de Hoek is nu even niet interessant,
onszelf drooghouden wel. En zo zitten we even later helemaal alleen
op het terras onder het tentdak. Het onweer zet niet echt door, maar
gaat over in een regenbui, die tegen vijven vrijaf neemt. Gertruud
douchen en Frank eten voorbereiden: mini-kloss, in knoflook gemarineerde
varkenslapjes (hét middel tegen vreemdgaan), tomaten, champignons
en als toetje joghurt met jam. Dat overleven we wel. Nou, meer dan dat. 't Was gewoon lekker. Het pontje voer maar tot 7 uur en daarvoor kwamen we dus te laat. Daarom met de fiets naar standbeeld en monding gereden. De opbouw voor het jaarlijkse volksfeest op de tweede zaterdag in augustus (Rhein in Flammen) was in volle gang. Het weer begint volgens mij toch te veranderen, het duurt steeds langer eer een dipje overwonnen is. Vanavond kwam een staartje van de middagbuien weer voorbij (de wind is flink gedraaid) en dat leverde ons op de terugweg nog wat vochtige kleding op. Op het terras nog een Königsbacher (dat is een grote plaatselijke brouwerij met vele merknamen) genoten en toen… |
 |
 |
Soms meent een bestuurder de domme burger tegen zichzelf
te moeten beschermen. Bovendien zijn regels er om opgevolgd te worden.
En dus wordt er boven aan de helling een bord geplaatst, waardoor
het natuurlijk volkomen gerechtvaardigd is, dat er beneden een doorgang
gecreëerd wordt waar een fiets maar ternauwernood door kan en
het opvolgen van het gebod automatisch afgedwongen wordt. Met de fietskar was ik in dit bochtenfestijn volkomen kansloos en toen de foto gemaakt werd, had ik die al boven aan de tweede helling staan. |
 |
 |
En dan gaat 't weer verder.
Aan de plassen te zien had Pluvius ons pad schoongespoeld terwijl
wij ons laafden. Over effectief en efficiënt gesproken; om van
"delegeren" maar te zwijgen. En dat in de vakantie! Om kwart over zes reden we Camping Berger in Keulen op. In krap 9 uur 100 kilometer gereisd. De ouwetjes kunnen het nog steeds… Hé, waar is het Camping-carnet? En dan ga je graven en spitten in een geheugen dat barstensvol zit met indrukken en gebeurtenissen. Gister in Koblenz die kaart afgegeven en meteen betaald, zoals steeds op álle campings onderweg en zoals ook te doen gebruikelijk is bij kortkampeerders. Nee, dat wílden we doen, maar de beheerder wuifde dat weg: richt je eerst maar in, blijf zolang je wilt en als je vertrekt dan betaal je. Eerst genieten. Zo was dat gegaan en daar was het ook bij gebleven. vergeten te betalen en dus ook het carnet niet teruggekregen. |
|
Dit plaatje schoten
we net voor Bonn. Staal en glas naast een oud paleistorentje. Als
je dat ziet, weet je het zeker: reddeloos, redeloos en kansloos
verloren.
|
De tent opzetten en inrichten ging net niet lekker droog, en de spullen luchten was er al helemaal niet bij. Daarna een Kölsch (ja, wat anders) en een snack (koude, gepaneerde karbonade, die hier Kotelett heet) gescoord en dan heerlijk gaan douchen. De kuiten zijn weer soepeltjes, maar wel gevoelig.
Op deze plaats lukte het de geallieerden voor het eerst aan het einde van W.O. II de Rijn over te steken, hetgeen als een der beslissende stappen richting "einde oorlog" gezien kan worden. De brug van Remagen werd tijdens de eerste wereldoorlog op aandringen van de Duitse generale staf gebouwd, teneinde meer troepen en materiaal naar het westelijk front te kunnen overbrengen. De spoorwegbrug werd ontworpen door de architect Karl Wiener uit Mannheim. Ze was 325 m lang, haar vrije hoogte boven de normale waterstand van de Rijn bedroeg 14,80 m en onder het hoogste punt van de boog was ze 29,25 m hoog. Over de brug liepen twee treinsporen en een smal voetgangersbruggetje. Ze gold als een van de mooiste stalen bruggen over de Rijn. |
 |
Op 7 maart 1945 slaagde een kleine voorhoede van de 9e US-pantserdivisie, onder leiding van luitenant Karl H. Timmermann (een Duitser van geboorte), erin de brug te veroveren, nadat de Duitse verdedigers twee mislukte pogingen gedaan hadden om de brug op te blazen. Deze verovering ging als het "Wonder van Remagen" in de annalen van de krijgsgeschiedenis. Generaal Eisenhower riep uit: "De brug is haar gewicht in goud waard". De Duitse legerleiding trachtte in de daaropvolgende dagen vertwijfeld de brug door bombardementen en kikvorsmannen te laten instorten.
In machteloze woede richtte Hitler een spoedrechtbank op, die vijf officieren ter dood veroordeelde en vier van hen in het Westerwald liet fusilleren.
Op 17 maart stortte de zwaar beschadigde brug in en sleurde 28 Amerikaanse soldaten mee in de dood.
Onderweg reden Wendelien en Gea ons achterop, twee lichtgewicht rijdende meiden, die vanaf Trier de Moezel waren afgezakt en via Keulen weer naar huis terug wilden reizen. Gister-namiddag, net voor de buien begonnen te vallen, streken zij in Koblenz naast ons neer. Even wat babbelen en info uitwisselen en daarna zie je wat felgekleurd beschermingsmateriaal uit je blikveld verdwijnen. Zij hadden hun tent al staan toen wij het terrein opreden.
Jupiter (het maken van regen is een van de taken van deze Romeinse oppergod;
Pluvius is zijn bijnaam - die naam is afkomstig van het Latijnse woord
pluvia ('regen')) heeft vannacht zwaar overwerk verricht en hij heeft
er bovendien lak aan dat een kampeerder 's morgens buiten zijn tent in
het zonnetje wil ontbijten. Voor ons betekende dat derhalve dat we, na
een ongelooflijk lang en lui rielekst uitslaapgebeuren, in de tent ontbeten.
Het voordeel van kleinbehuisd zijn is wel, dat je alles onder handbereik
hebt.
De regen heeft nog iets duidelijk gemaakt: zorg ervoor dat alles wat je meeneemt tegen een drup water kan. Ook je papieren voorbereidingen, die je dus uit de laserprinter moet laten komen en niet uit de over het algemeen aanwezige inkjet-variant.
 |
Wij hebben de hele route op papier overgenomen (dank je wel, Rox!) en in de doordraaihouder velletje voor velletje weggefietst. We zijn nu op bladzijde 20. Het grote voordeel is, dat je niet continue het routeboekje hoeft te raadplegen. Anders gezegd: je blijft beter aan het fietsen en dus in je ritme. Ik moet er niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als de inkt niet watervast zou zijn geweest. Dat doe ik nu even wel, dus, en haha hahaha hahahahaha, oh shit. Uiteindelijk komt aan alles een eind en zodoende reden we even na elven droog naar de stad. Bij de K.T.I. (de Keulse VVV dus) een plattegrond met wat stadswandelingen gehaald. Toch bepaalden de zin in een broodje+koffie en het gegeven dat het volgens de regels de toerist uithangen ons niet erg goed ligt, ons programma. |
|
Beker uit de eerste helft van de 4e eeuw. 12,1
cm hoog.
|
|
We bezochten de Dom, het Romeins-Germaans museum en genoten van
een drankje+hapje op de Oude Markt. Duidelijk werd weer eens, dat de oude beschavingen technisch al
heel ver waren en dat die verworvenheden in wat wij - terecht -
de Duistere Middeleeuwen noemen, door de toen heersende regimes
verregaand vernietigd werden. Uit botte, domme angst en ook vanuit
een grenzeloos, arrogant-feodaal egoisme.. |
 |
| De plaswekker liep al om zes uur af. Rustigaan
opgestaan en uitgebreid gedouched. Het is rustig, bedekt weer. Tentnummer
ingeleverd en gevraagd of ze een camping in Düsseldorf wisten.
Nee, dat niet, maar ongetwijfeld zal er wel een zijn. Het grote Adac-Campingboek,
dat eergisteren nog vlot tevoorschijn werd gehaald, bleef nu vergeten
in de kast staan. Nee, het botert niet erg tussen Keulen en de stad
verder stroomafwaarts, waarvan de bewoners alleen maar naar voren
hoeven te buigen om hun bruine Altbier te drinken (zeggen ze hier). De meiden kwamen, welopgevoed als ze zijn, nog even een afscheidshandje geven. Keulen uitrijden was best wel genoeglijk, op het zwaar-geurende industriegebied na waar het immensgrote Ford-Keulen drie tramhaltes tot haar beschikking heeft gekregen. Aan een landweggetje reden we langs een beeltenis van een deerlijk-lijdende Jesus, met als bijschrift Im Kreuz ist Hoffnung, oftewel dat in het Kruis de hoop schuilt… Daar houden we het dan maar op. |
 |
|
Humor of grof-beledigend?
|
 |
Deze afgrijselijke ballentent was - uiteraard, ellende komt nooit alleen - de duurste tot nu toe. Maar… de zon scheen. Dus: opbouwen, lunchen, beetje omkleden en als de ju pleite wezen. |
Om kwart voor vier gingen we in Venlo de Maasbrug over. Het gebrek aan consistente bewegwijzering had ons een uur en veel extra energie gekost. Na het ronden van Blerick ging de LF13 definitief van de rivier af en bij mij het licht uit. Ik was gesloopt, uitgewoond en niet meer vooruit te branden. Die boerderijcamping langs de route kwam dus goed uit. Een stel ezels (nee, echte, die ook voor de huifkar gespannen werden) en Jacco, de tamme kauw, vormden een zeker niet alledaags deel van de veestapel van Wim en Lily.
De laatste avond onderweg, Adventure Prei+Ham als slotmaaltijd. Meteen een verzoek aan de producent: we hebben die laatste zak weliswaar een tijd met ons meegesjouwd, maar het mag toch echt niet voorkomen dat dan de gebruiksaanwijzing vrijwel is uitgewist!
|
De inhoud was weer voortreffelijk. Goed van samenstelling, stevig, de afzonderlijke ingrediënten ook qua smaak nog herkenbaar, voedzaam en lekker genoeg. 's Avonds was er nog een kampvuur en Wim pofte op ingenieuze wijze een flinke portie popcorn bij elkaar. Tot slot nog een hartekreet waar we bij de praktische tips eigenlijk mee hadden moeten beginnen: als je dan als beginnend kampeerder met wegwerp-gasjes gaat werken, laat je dan alsjeblief van te voren uitleggen hoe het wisselen van die tankjes moet gebeuren. Er is maar één correcte montage-volgorde mogelijk en ik heb toch twee in paniek op het pad gesmeten setjes "mogen" meemaken. Vragen is geen schande! |
 |
De tocht langs het Peelkanaal was fraai en het passerende moeke met de twee kiendjes op d'r fiets ("Hallo") deed me goed: het bestaat dus nog dat mensen elkaar zien. De rest (manshoge maïsvelden, kassen en de A67) kan ons minder boeien. Vermeldenswaard is misschien nog een heel groot bedrijf, dat zegt in Containerplanten te doen. Is potplanten een te beladen term geworden?
Het laatste gedeelte, langs het Eindhovensch Kanaal richting "de stal" was ontgoochelend: het pad langs het kanaal ligt er meer dan verschrikkelijk bij. De gemeente Eindhoven, al jaren bezig om van het onderhoud van het kanaal af te komen en daarom voortdurend "in staat van onderhandeling" loopt alvast op de door haar gewenste toekomstige situatie vooruit en doet geen barst aan onderhoud, hoewel zij dat contractueel wel verplicht is. Veel gaten, twee diepe en gevaarlijk-ongelijke uithollingen (in de laatste kilometers kun je hier de kar wegens kantelen nog verspelen…) maakten van de slotkilometers tot de bebouwde kom-grens niet een prettige binnenkomst maar echt de laatste loodjes.
Maar goed, we redden het en thuis mocht de balans opgemaakt worden. Alles bij elkaar hebben we de omstandigheden zeker meegehad.
- Slechts tijdens een handvol van de 24 dagen was er sprake van regen en steeds zodanig, dat de nat-ingepakte tent weer op tijd droog was.
- Afgezien van het karwiel hebben we geen panne gehad, nog geen lekke band!
- Opvallend weinig tegenwind, en dat scheelt enorm in
tempo én nuttige energie
 |
 |