Home startpagina Fredopreis Crypto Muziek

English version

 

Thailand   Vietnam Gezichten vanVietnam  Vietnam highlights

 

20 Januari 2002

Vietnam, het land van de dong! 

Nog geen vijf minuten in het land en je valt al van de ene verbazing in de andere.
Toen ik de bank uitkwam was ik miljonair! 100 dollar heeft een tegenwaarde van 1.500.000 Dong, een waardeloze valuta dus.

Er bestaan geen munten en van de laagste waarde is het papier kostbaarder dan de waarde van het biljet. Je hebt dus een kladblok vol papiergeld in je portemonnee. Op het vliegveld stond een meneer van het hotel op me te wachten met een ontzettend groot bord met mijn naam erop. Alles ging soepel en het was een warm welkom dat mij ten deel viel. In het hotel werd ik vakkundig naar een kamer met uitzicht op een voetballende kluit jochies geleid.

De volgende ochtend bleek dat er een voortreffelijk ontbijtbuffet bij de prijs van mijn kamer was inbegrepen. Je kon er uit 4 soorten ontbijt kiezen maar omdat ik nogal trek had (en Nederlander ben: ik had toch betaald!), heb ik ze allemaal maar naar binnen gewerkt. Eerst een roereitje met vers stokbrood en een bakkie koffie, daarna een bakkie Pho (Vietnamese ochtendsoep) met rijst, dan een bordje bami met groenten en kip en tenslotte nog een schotel vers fruit (papaja, ananas en meloen). Dit alles klaargemaakt en geserveerd door een hele vriendelijke juf! 

Ja, wat doe je zo de hele dag in een drukke stad? Je gaat eens een rondje lopen! Makkelijker gezegd dan gedaan want het verkeer hier is behoorlijk druk. Snel geteld zijn op elke 20 voertuigen zo'n 15 scooterrijders, 2 fietsers, een cyclomanneke (fietsriksja), een autobestuurder en iemand die op iets ondefinieerbaars zit. De belijning heeft voor al die tweewielers weinig nut en de verkeerslichten zijn meer voor de sfeerverlichting dus iedereen rijdt op goed geluk kris kras door mekaar. Nu de straat oversteken..... ik kwam bij een rotonde waar 6 drukke straten op uitkomen en besloot ze onder het mom van "als me dit lukt, kan ik het overal" alle 6 maar even over te steken. Al gauw bleek dat het na enige oefening eigenlijk best te doen was, gewoon beginnen en blijven lopen en de wendbaarheid van de scooters zorgt ervoor dat iedereen wel om je heen scheurt!

Ik ben pas 24 uur in het land en dat maakt het onmogelijk om iets over heel Vietnam te zeggen maar tot nu toe ben ik zeer onder de indruk van de vriendelijkheid en hulpvaardigheid van de Vietnamees. Reizigers zeggen dat het in het noorden allemaal nog veel relaxter en gezelliger is. Ik kan het me bijna niet voorstellen!

 

26 Januari 2002

Ho Chi Min City

Hallo allemaal!

De vorige mail was oorspronkelijk 2 keer zo lang maar net toen ik hem wilde verzenden ging hier letterlijk het licht uit. Powercut grinnikte de dame die het peeskamertje runt. Superkut was een betere keuze want ik moest opnieuw beginnen. Inmiddels ben ik zo wijs om steeds de boel op te slaan in een tekstdocument zodat ik niet meer zo panisch op het toetsenbord hoef te slaan. 

Mijn Vietnamese vocabulaire is nog steeds niet veel woorden rijker dan bij binnenkomst van het land (ik kende alleen het woord "mouw" wat zoiets als (k)opschieten betekent, herinner ik me nog uit de film "the Deerhunter") inmiddels is er "hallo" (Xinh Chiou Bac) en "soep" (Pho) bijgekomen maar meer heb ik voorlopig niet nodig!

Nu moeten jullie weten dat mijn zangstem niet erg zuiver is. Als ik in een vol Ajax stadion "de engeltjes" ga meezingen, draait het hele stadion zich als 1 man om, vergeet "Ajax" te scanderen en vraagt aan de buurman of die ook net die merg en been ervaring heeft overleefd.

Afijn, ik wilde 's avonds vroeg gaan slapen en werd opgeschrikt door een of ander varken in levensnood. Bleek dat er een heel volk bestaat dat nog minder bedeeld is in de stembandenafdeling dan ik, n.l. het Vietnamese.

Wat was het geval? Er was een trouwpartij in mijn hotel (lees 1 verdieping hoger, recht boven mijn kamer, beide kamers uitkomend op een galmende binnenplaats) waar de hele familie zich met veel enthousiasme vernederde door urenlang opgezweept door meelevend applaus KARAOKE liedjes te zingen.

Kinderen, die waren het ergst...

Ho Chi Min City bleef boeien maar ik wilde voorkomen dat ik te weinig tijd aan het strand overhield dus ik ben aan het begin van de week naar het paradijselijke Mui Ne gegaan.

De busrit was wel weer een belevenis, de "snelweg" is in een zeer goede staat (heb geen gat in het wegdek gezien) maar ook hier schijnt men steeds te vergeten aan welke kant van de weg je ook al weer moet rijden. Op een gegeven moment kwam er een spookrijdster op ons af met een dozijn levende kippen hangend aan het brommerstuur. Aan de kant van de weg ook nergens karkassen van auto's of bussen zoals in de meeste landen in AziŽ, alleen stond er met enige regelmaat een piesende Vietnamees naast z'n scooter. Het leuke van de bus is dat je veel kan genieten van alle mooie rijstvelden en bergen, met vliegen mis je toch wel veel. Het nadeel is dat de chauffeur elke paar meter wil testen of z'n toeter het nog doet. Op zich geen slecht idee want de scooters vliegen opzij maar het is een opgave om 5 uur lang tussen de toeters door te kunnen blijven genieten.

De chauffeurs (ze wisselden elkaar iedere 2 uur af) zagen er erg rijk uit. Op een gegeven moment ging van de rijdende chauffeur zijn mobieltje af (Melodie: "I wish you a merry Christmas") en ging hij al rijdend een kwartiertje zitten bellen!!!

In Mui Ne heb ik vaak met de lokale bevolking gekletst. De meeste werken 365 dagen per jaar (hebben ze nog mazzel want als het schrikkeljaar is, moeten ze er maar liefst 366 werken)..... Zo ontmoette ik Phuc (de ph spreek je uit als een f....) die elke dag om 7 uur begint en om middernacht sluit. Hij werkte al 4 jaar daar zonder ook maar 1 vrije dag! (hij mag wel eens in de zoveel weken naar de kapper zei hij...)

Gisteren ben ik in Nha Trangh aangekomen (ja het eten is lekker!). De zee is hier zo groen als mijn jasje en het hotelletje schoon en goedkoop. Ik denk dat ik hier wel een tijdje blijf.

Vandaag had ik zo'n dag van opperste geluk, het is hier zo mooi.... In Nederland kan ik soms echt happy zijn maar nooit zo intens als hier op het strand, zo maar zonder reden. Een tandeloos vrouwtje die een mango voor je schilt met achter haar de prachtigste palmbomen amper wuivend maar toch licht bewegend; een duik in de golven die lekker hoog zijn, een praatje met een paar schooljochies die je willen aanraken om te voelen of je "echt" bent, een potje biljarten en helemaal worden ingemaakt door mensen die doen alsof ze de avond van hun leven hebben.

Morgenochtend eerst weer een kommetje Pho (Ik ben gek op de geur van verse Pho in de ochtend) en daarna heb ik met iemand afgesproken om de stad te gaan verkennen.

Fred