Schriften

< >

Over schrijven

Het leren van een vreemde taal is als een ontdekkingsreis. Hoe zien vreemde woorden eruit? Hoe klinken ze? En wat doen ze daarginds met die woorden, hoe drukken ze zich uit? Tsja, je moet wel wat aan grammatica doen, anders blijft het tobben, maar als je het leuk vindt gaat het spelenderwijs.

Soms moet je een vreemd schrift leren, de Russen gebruiken Cyrillisch schrift, voor o.a. Hindi en Sanskriet moet je het Devanagari-schrift onder de knie zien te krijgen, de Grieken hebben hun Griekse alfabet, de Armeniërs hun Armeense letters, de Arabieren schrijven in Arabisch alfabet, en in Israël zie je overal Hebreeuws schrift.

Een alfabet is wel handig, dan hoef je maar zo'n 20 tot 40 letters te leren. Veel ingewikkelder is een woordschrift, met een apart teken voor elk woord, zoals het Chinese schrift, met honderdduizenden tekens. Vroeger waren er ook verscheidene lettergreepschriften in gebruik, met een aantal tekens dat kon variëren van een paar duizend tot nog geen honderd. In Japan wordt een van het Chinese woordschrift afgeleid lettergreepschrift gebruikt (eigenlijk twee schriften, Hiragana en Katakana, het laatste een vereenvoudiging van het eerste), net iets minder dan 50 tekens, maar ze hebben er wel een zooitje van gemaakt, want behalve die lettergreeptekens gebruiken ze ook nog woordtekens.

Een bepaald schrift hoort niet 'van nature' bij een bepaalde taal, er kan zonder teloorgang van de hele beschaving worden overgestapt op een ander schrift. In Turkije is lange tijd onder Arabische invloed Turks geschreven in Arabisch schrift, en ook voor het Maleis werd vaak gebruik gemaakt van Arabisch schrift. Sinds Atatürk wordt het Turks in Latijns schrift geschreven, en ook voor het Maleis en Indonesisch wordt al sinds tijden het Latijnse schrift gebruikt.

Klik voor meer op ® Voorbeelden van enkele schriften