DAG 1

Met een vertraging van 12,5 uur zijn we dan toch vertrokken. Er waren verschillende mensen die ons naar schiphol zouden brengen, helaas gaan we nu midden in de nacht dus dat lukt niet. Gelukkig is een stel wel bereid om ons midden in de nacht te brengen.

Eenmaal op schiphol zien we al snel Henk en Anja.

Doordat we erg nerveus zijn is het afscheid nemen van de thuisblijvers kort, we zullen ze missen. We gaan als stel, komen thuis als gezin. Dat kunnen we op dit moment niet bevatten.

De reis verloopt goed, ondanks de vliegangst van Monique. Het vliegen zelf is saai, duurt veel te lang. Maar we weten dat elke kilometer ons dichter bij ons dochtertje brengt.

In Beijing aangekomen wacht onze gids al op ons. Gelukkig zijn alle instanties ingelicht over de vertraging en zal die verder geen gevolgen hebben.

We worden naar een hotel gebracht waar we 2,5 uur mogen slapen voordat we verder gaan naar Xian.

DAG 2

We hebben goed geslapen, we waren natuurlijk ook doodmoe van de reis. Vandaag vliegen we door naar Xian.

Op weg naar het vliegveld zien we Beijing bij daglicht. Wat is het hier groot! Wat verder van het hotel zien we ook de wat minder rijke kant van Beijing.

De vlucht naar Xian verloopt voorspoedig. Het is niet zolang vliegen gelukkig. Eenmaal in Xian aangekomen worden we opgewacht door onze gidsen, twee jonge vrouwen. We gaan naar het Sheraton hotel. Vijf sterren, erg luxe.

Na een lunch moeten we naar onze kamer waar wat later onze dochter wat later zal worden gebracht.

We zijn zo nerveus! Na lang wachten wordt er op de deur geklopt, een van onze gidsen en een verzorgster van Stacey komen ons meisje brengen. Ze leggen haar op bed en gaan gelijk weer weg. Een onwerkelijk moment. Wat is ze mooi, en zo klein nog! We zijn erg onder de indruk van ons meisje, maar lang kunnen we niet aan elkaar wennen. We moeten 10 minuten later beneden staan om wat papieren te regelen, naar de fotograaf en ook nog voeding halen voor de meiden.

Dit alles zonder dat we een kik horen van Stacey. Later die avond is het echt huilen, al haar emoties van die dag komen eruit.

Het slapen gaan gaat wonderwel redelijk, we hebben Stacey een fopspeen gegeven waar ze blijkbaar behoefte aan heeft.

DAG 3

De dag begon al vroeg. Stacey heeft de hele nacht doorgeslapen, maar om 6.15 uur had ze echt honger. Na het ontbijt moesten we naar het Civil Bureau en de Notary. Dat heeft de hele ochtend geduurd. Het was er erg warm en we moesten vooral veel wachten. Als het je beurt was werd je geroepen en moest je allerlei vragen beantwoorden over je salaris, je baan, de reden van adoptie en ook waarom je juist dit kindje wilde adopteren. Vingerafdrukken van ons, een voetafdruk van Stacey en nog wat handtekeningen. Weer wachten en dan het volgende bureau. Weer vragen over dat salaris, nog meer handtekeningen en klaar. We mogen weer wachten. Privacy kennen ze niet, een ander stel zit gewoon een bureau naast je hun vragen over hun salaris te beantwoorden.

Stacey houdt zich de hele tijd goed. Ze is echt een modelbaby! Ze geeft wel aan wat haar niet aanstaat,maar vind het gelukkig heerlijk om in de buikdrager bij ons te blijven. Zelf kan ze nog niet zitten of kruipen, maar met ons ziet ze wat van de wereld om haar heen.

DAG 4

Na weer de hele nacht te hebben doorgeslapen is het vaderdag! Een geweldige vaderdag deze keer. We doen het redelijk rustig aan. We moeten wel boodschappen doen. Met Henk, Anja en hun dochter Romèe gaan we op stap. Dat is hier echt een belevenis. We zijn gaan lopen om de sfeer te proeven op straat. Er is hier veel smog. Het is erg druk op straat, het verkeer is een chaos in onze ogen. Toch gaat het allemaal goed. We worden vaak aangesproken op straat. Iedereen wilt even kijken naar de baby’s. De mensen zijn allemaal erg vriendelijk.

De supermarkt waar we terecht komen is enorm! Er is van alles te koop, en ook van alles veel. Nog nooit hebben we zoveel soorten flessen water gezien, vissen en schildpadden die in diverse aquaria lagen te wachten, elke verdieping was er weer wat anders te zien.

Er is hier echt sprake van werkverschaffing. Voordat je iets hebt afgerekend ben je bij verschillende mensen geweest. Ze doen allemaal wat, de een schrijft een bon, een ander neemt je geld aan en weer een ander pakt je artikelen in. Het hoort er allemaal bij, we kunnen er wel om lachen.

We voelen ons soms best schuldig dat we ogenschijnlijk rijk zijn. In elk geval duidelijk rijker dan de meeste mensen die we hier op straat tegenkomen.

Terug in het hotel zit een van onze gidsen in de lobby. We praten een tijdje met haar. Dan vraagt ze naar de Chinese namen van onze dochters en roept beide kinderen bij hun Chinese namen aan. De meiden reageren daar dus gelijk op!

DAG 5

Vandaag hebben we een luie dag. Bij het ontbijt een banaan meegenomen voor Stacey. Kunnen we straks proberen of ze dat lust. We doen niet veel meer dan wat boodschappen, al is dat hier al heel wat met deze hitte. We hebben een kinderboekje gekocht met Chinees en de Engelse vertaling erbij. Gelukkig ook hoe je het in het Chinees zou moeten uitspreken, al zal dat niet zomaar lukken. Leuk om voor Stacey te bewaren.

Mede door de hitte besluiten we te kijken of Stacey het zwembad leuk vindt. Nou, niet dus. Ze vindt het water doodeng! Dat was dus een kort en eenmalig bezoek aan het hotelzwembad. We zullen het later thuis wel een keer proberen.

Voor het eten gaan we niet ver weg. Hier in het hotel zijn verschillende restaurants. Vanavond worden het frieten. Die lust Stacey dus niet!

Eenmaal in bed heeft Stacey veel last van haar tandjes. Gelukkig hebben we daar wat voor meegenomen. We hebben waarschijnlijk overal wel iets voor meegenomen, je weet maar nooit. Stacey begint ons steeds beter te herkennen. Ze schudt ‘nee’ als we zeggen ‘nee nee’. Wij zijn erg trots dat onze dochter zo snel al begrijpt wat we bedoelen!

Toen ze in haar bedje lag hoorden wij ook iets wat we heel snel begrepen, ze maakte een luier vies….

DAG 6

Vanochtend hebben we lekker uitgeslapen. We zijn maar weer met Henk, Anja en Romèe naar het winkelcentrum geweest. We blijven leuke dingen tegenkomen die we meenemen voor Stacey. Nu hebben we een CD waarop als het goed is Chinese kinderliedjes staan.

Onderweg komen we langs een leuk parkje waar we heerlijk hebben gewandeld. We zijn zelf een bezienswaardigheid, maar kijken ook naar andere kinderen. Vooral de splitbroeken zijn erg apart om te zien.

In de middag moesten de mannen naar het Civil Bureau om de papieren op te halen. De Chinese adoptiepapieren zien er indrukwekkend uit, met de eerste gezinsfoto erop!

Stacey begint nu wat te kruipen. De eerste dagen heeft ze voornamelijk gelegen waar we haar maar neerlegden. Nu gaat ze zelf al op onderzoek uit. Dat gaat nu erg snel.

We eten weer in het hotel, nu Chinees, met stokjes dus. We vinden dat we niet zomaar om bestek kunnen vragen, dus met veel lachen eten we met stokjes. Achteraf viel het nog best mee. In het restaurant zijn de mensen erg vriendelijk. Bijna te vriendelijk. Telkens als we de thee op hadden werd er weer bij geschonken. De serveerster sprak Stacey ook in het Chinees aan, wat er gezegd werd weten we niet, Stacey vond het in elk geval erg leuk, ze schaterde het uit.

Monique heeft heimwee, en eigenlijk wilt Gerrit ook naar huis om zijn dochter aan iedereen te laten zien. We mailen maar regelmatig naar huis. Alle mail die we krijgen doet ons enorm goed!

DAG 7

Vandaag zijn we naar het terracottaleger van keizer Qin geweest. Dat is enorm indrukwekkend. Onvoorstelbaar dat dat zolang geleden allemaal gemaakt is. Elke strijder is anders. We zijn er stil van.

Uiteraard zien we weer veel leuke dingen voor Stacey. Een Chinees pakje, een stempel met haar naam in het Chinees en uiteraard ook een terracotta strijder.

In de bus trekt Stacey zich op tot stand! Wat gaat die ontwikkeling snel!

Na een lange warme dag zijn we toch wel blij met de luxe van het hotel, het is er heerlijk koel met de airco.

Stacey slaapt net als er op de deur wordt geklopt. We kunnen op de kamer van een van de anderen de paspoorten ophalen.

Omdat de dag al druk genoeg is gaan we maar niet naar een restaurant om te eten. We hebben nog wat cup a soep bij ons. Daar moeten we het maar even mee doen. De rust van Stacey gaat voor.

DAG 8

Een drukke dag. Na het ontbijt de koffers op de gang, we gaan vandaag weer naar Beijing.

We zijn erg blij dat we weer wat dichter bij thuis zijn. Hoe mooi we het hier ook vinden , we willen zo graag onze dochter thuis brengen en aan iedereen laten zien dat we het liefst gelijk door zouden vliegen naar Nederland.

Voordat we naar het vliegveld gaan rijden we eerst langs het kindertehuis waar onze dochter 9 maanden heeft gewoond. We mogen niet naar binnen, maar nadat onze gidsen met de directeur hebben gesproken mogen we door het raam naar binnen kijken. Het ziet er echt goed uit. Alle kinderen hebben een eigen bedje met een klamboe, het ziet er schoon uit en de leidsters zijn heel vriendelijk. Dit doet ons echt goed. Het is moeilijk, het is emotioneel, maar we zijn zo enorm blij dat we dit mochten zien!

Dan door naar het vliegveld waar we Chinese thee gaan proeven, veel soorten in kleine kopjes.

Het zorgt er in elk geval voor dat we even niet aan het afscheid denken. Afscheid van de geboortegrond van onze dochter. We komen hier zeker een keer terug, maar dat is dan anders. Hier zijn we de ouders geworden van dit prachtige meisje, hier is zij geboren en hier gaan we nu weg.

Ook het afscheid van onze gidsen valt zwaar. We hebben veel aan hen gehad, ze waren zo vriendelijk en behulpzaam.

De vliegreis viel erg mee, een flesje appelsap tijdens het stijgen en dalen voorkwam gelukkig oorpijn bij Stacey.

We worden naar het Jian Guo hotel gebracht, daar moeten we eerst nog de vlucht en de kamer betalen. Al met al een veel te drukke dag voor Stacey. Ze heeft er helemaal genoeg van. Snel een flesje en dan naar bed.

DAG 9

Vandaag hebben we een groot deel van de dag op onze kamer doorgebracht. Stacey is erg moe van gister, dus meer dan een paar boodschappen hebben we niet gedaan. We worden wel heel handig in het ontdekken wat hier een supermarkt zou kunnen zijn. Dat is van de buitenkant niet altijd duidelijk. In dit hotel kun je geen flessen water kopen, dus we gaan met de buggy een paar flessen halen.

Stacey kan steeds beter staan. We zien haar elke dag weer nieuwe dingen leren en ontdekken! Ze eet erg graag, maar de pizza bij de Pizzahut vond ze niet lekker. We hebben natuurlijk zelf nog genoeg bij ons wat ze wel lust. We eten elke dag samen met Henk, Anja en Romèe. Dat is juist zo fijn omdat je dan in redelijke rust je ervaringen kunt delen. Niemand kan beter begrijpen wat je doormaakt dan iemand die er op dat moment midden in zit!

De pamper was niet berekend op veel drinken zodat er in een recordtijd een behoorlijke lekkage was……

En is ze net verschoond heeft ze weer iets geproduceerd. We blijven het leuk vinden!

We worden ook zo snel handig in het verschonen zonder dat Stacey met haar vingers in de luier grijpt of de pot sudocreme te pakken heeft.

DAG 10

Vandaag zijn we met Henk, Anja en Romèe naar de dierentuin geweest. Daar kwamen we nog meer stellen tegen die hetzelfde idee hadden. Uiteraard gingen we voor de panda’s.

Veel dieren zaten in kleine kooien, wat anderen hadden meer ruimte. Er zaten ook kippen en vlaamse gaaien.

Zelf werden we ook nieuwsgierig bekeken. Dat hebben we maar gefilmd. Mensen die zo gingen staan dat ze iemand op de foto zetten en ons er duidelijk met Stacey bij hadden. Mensen die de dieren zo voorbij liepen en wel naar ons keken. Zo moeten die apen zich dus voelen…..

De panda’s zijn heel leuk om te zien. Uniek om te zien. We voelen ons bevoorrecht dat we dat mogen zien. Wel trekken we zelf meer kijkers als de meiden hun flesje krijgen.

Vandaag besluiten we lekker bij Mac Donalds te gaan eten. Stacey begint friet lekker te vinden. Er is hier op elke hoek wel een Mac! Daar zullen we dus nog wel een keer komen deze dagen!

We zijn erg trots op onszelf dat we het allemaal toch zo goed redden. Een vreemd land, een kindje dat jou niet kent en jou eigenlijk ook niet wilde kennen. En dan toch, steeds duidelijker word je een gezinnetje.

DAG 11                    

Het plein van de hemelse vrede. Daar willen we vandaag graag naar toe. We besluiten met z’n vieren om te gaan lopen, de meiden in de draagzak. Dan zien we gelijk nog wat meer dan wanneer we in een taxi zitten. Het is een behoorlijke wandeling, maar erg de moeite waard. Nog nergens hebben we in een straat zoveel Macs gezien!

Het plein van de hemelse vrede is enorm. Groot, groots ook.

De beelden van de tank staan nog wel op ons netvlies, maar we zien zoveel moois dat we dat maar even ‘vergeten’.

Toen we even stil stonden kwamen er een aantal mensen om ons heen staan waarvan er eentje goed Engels sprak. Ze wilden natuurlijk van alles weten. Allemaal even kijken.

Aan het plein was ook een mooi park waar we in zijn geweest. De parken in China zijn niet te vergelijken met de parken in Nederland. Je moet wel voor elk park betalen, maar dan heb je ook wat. Dit is een groot park, met mooie gebouwen.

De terugweg naar het hotel toch maar de taxi genomen. Het is al laat en we willen ook nog even eten in de Pizzahut.

Stacey gaat moeilijk slapen vanavond. Ze wilt niet aan de slaap toegeven. Zo zielig, ze is zo moe maar gaat niet slapen.

DAG 12

We hebben regen! Toch willen we erop uit. We hebben niet zoveel tijd meer in China en de verboden stad moet je gezien hebben. De paraplu’s in het hotel waren allemaal al uitgeleend dus hebben we er maar een gekocht bij de verboden stad. We hebben er alleen maar van de ene naar de andere kant rechtdoor gelopen, maar daar een paar uur over gedaan. Het is zo enorm groot. Zo mooi gebouwd ook.

We hebben er veel gefilmd, al zal het op film niet zo overweldigend zijn als in het echt. Ondanks de regen is het er erg druk, na een tijdje merken we de regen ook niet meer. We kijken onze ogen uit.

Terug met de taxi en dan nog even naar een warenhuis vlak bij het hotel. Ook hier weer veel mensen aan het werk houden voor een kleine handeling. We wennen er wel aan denk ik. Ook hier kunnen we de verleiding niet weerstaan om wat leuke dingen te kopen voor Stacey. Als we nu maar niet teveel bagage hebben…..we hadden al veel op de heenweg!

Voor de verandering eten we maar weer bij de Pizzahut, elke dag friet kan ook niet. Hier hebben ze tenminste nog een saladebar.

DAG 13

Stacey besloot dat er maar eens vroeg ontbeten moest worden. Ze had geen zin om uit te slapen, maar toen we in de ontbijtzaal zaten viel ze in slaap. Gelukkig slaapt ze goed in de buggy.

We gaan vandaag met de hele groep naar de muur.

Voordat we bij de muur aankomen gaan we eerst langs een parelkwekerij. Veel parels, best mooi, maar niet voor ons. We hebben er dus eens niets voor Stacey gekocht.

Bij de muur aangekomen wel met de hele groep op de foto gegaan. Die kregen we in een boekje met informatie over de muur.

De muur zelf is groot. Al van een grote afstand zagen we een deel ervan. Over de bergtoppen heen, met overal wachttorens. De trappen van de muur zijn slecht begaanbaar. De regen van gister maakte het glad, de treden zijn allemaal ongelijk. En de hoogte is echt enorm. Maar zo de moeite waard!

Het was er ook erg druk, vele bussen met toeristen. Ook de muur moet je gezien hebben als je in China bent.

Op de terugweg een Chinese lunch, weer met stokjes. We worden er steeds beter in! We gaan eerst nog even de papieren ophalen bij de Nederlandse ambassade. Helaas moesten we in de bus wachten, alleen Henk, de groepsvertegenwoordiger en de gids gingen naar binnen. We hebben alleen de buitenkant gezien. Bij onze papieren is er iets mis gegaan. Het zou niets uitmaken, we krijgen ze nagestuurd. Helemaal gerust zijn we er niet op. Pas als we in Nederland zijn hebben we rust, maar we hebben geen keuze.

Morgen gaan we weer naar huis. Hoewel we hier een heel mooie tijd hebben gehad zijn we daar erg blij mee. We pakken maar vast in wat we niet nodig hebben.

DAG 14

We gaan naar huis. We hebben er nu ook echt zin in, zijn ook wat nerveus over de lange vlucht met zo’n kleintje. De koffers staan al vroeg op de gang, ontbijten gaat heel snel. Dan zitten we in de hotelkamer te wachten tot het tijd is om te gaan. We gaan maar wat vroeger naar de hotellobby. Daar blijken we niet de eersten te zijn. De meeste hebben het wel gezien. Niet het land, daar raak je niet zomaar op uitgekeken. Nee, het kamperen in een hotelkamer, hoe goed het hotel ook is blijft lastig. En we willen natuurlijk allemaal onze dochters laten zien aan onze familie en vrienden.

We moeten nog geld terug wisselen, maar dat kan niet in het hotel. Dat moet op het vliegveld.

In de bus moeten we wachten op een stel wat laten kwam.

Bij het vliegveld nemen we gehaast en chaotisch afscheid van de gids. Deze hebben we nauwelijks gezien.

De chaos op dit vliegveld is echt enorm. Overal moet je lang wachten, alles gaat omslachtig. We moesten alles uit de handbagage halen, schoenen uit doen. We hebben niet veel tijd meer om in te checken en moeten ook nog geld wisselen.

Gerrit is met Stacey al door de controles heen en gaat vast geld wisselen. Monique moet nog meer leeg halen, tas, broekzakken, pakjes zakdoeken….echt alles.

Bij de gate zijn Gerrit en Stacey niet. Monique moet van het personeel vast instappen maar die durft niet zonder Gerrit en Stacey. Eindelijk komen Gerrit en Stacey met een medewerker van het vliegveld aangehold. Als laatste stappen we opgelucht in het vliegtuig. We gaan naar huis!

De vlucht met zo’n kleintje duurt vooral erg lang. Het is saai. Af en toe huilt er een kind. De enige afleiding verder is het eten en wat t.v. kijken.

De aankomst op schiphol is overweldigend. We waren net het vliegtuig uit toen we al vrienden bij de gate zagen staan. Tranen, lachen, gelukwensen.

Het wachten op de koffers duurt veel te lang wanneer je je dochter aan iedereen wilt laten zien.

Eindelijk zijn ze er. Eerst hebben we afscheid genomen van alle anderen van de groep. Daar zal straks niemand meer tijd voor hebben. Dat is best emotioneel, je hebt die dagen zoveel met elkaar gedeeld. Vaak zonder een woord te zeggen.

We waren als eersten bij de wachtende mensenmassa. Wat je dan meemaakt is onbeschrijflijk. We hebben onze dochter trots aan onze familie en vrienden laten zien. Er waren ballonnen, een spandoek, cadeaus en heel veel gelukwensen en felicitaties.

Stacey slaapt overal gewoon doorheen.

Overal zien we mensen huilen van geluk, bij ons, maar ook van de andere nieuwbakken ouders.

Nadat we allemaal een beetje waren bijgekomen van de emoties zijn we koffie gaan drinken. Dan naar huis. Het autostoeltje was al in de auto gezet. Eindelijk kon onze dochter erin!

Thuis aangekomen was het hele huis versierd, de buurt stond al op te wachten. Bloemen in huis en een hele berg kaarten.

We hebben nog wat op onze mooie dochter gedronken en zijn toen naar bed gegaan. Een korte nacht, ons ritme was helemaal op de Chinese tijd.

THUIS

Wat hebben we een mooie reis gemaakt. Wat hebben we een prachtige dochter gekregen, we zijn vast en zeker de meest gelukkige mensen op aarde! Ook al speelde de heimwee soms parten, we hebben volop genoten van dat prachtige land, van de vriendelijke mooie mensen die we hebben ontmoet.

Met onze reisgenoten zullen we zeker contact houden, met de een misschien wat meer dan met de ander. Voor onze meiden is het later erg leuk en misschien wel erg belangrijk. Zoals wij als adoptie ouders elkaar het best begrijpen, zo begrijpen de meiden elkaar waarschijnlijk het best.

Naar China gaan we zeker een keer terug. Wij zijn nu al nieuwsgierig hoe Xian er over een aantal jaar uit zal zien. Een stad waar zoveel werd gebouwd. Een land dat zo’n rijke geschiedenis heeft, zoveel lieve mensen. Het geboorteland van onze Stacey. We hebben het in ons hart gesloten.

Stacey heeft de harten van familie en vrienden al direct gestolen! Alle reacties, alle steun, mail, kaarten, lieve woorden voor, tijdens en na onze reis hebben ons geraakt.

Wat zijn we rijk met zoveel lieve mensen om ons heen. En vooral met onze prachtige, lieve, mooie, geweldige dochter!