Klik voor het weer in Nanning

28 augustus 2004

Gister zijn we zonder vertraging vertrokken.

De vlucht duurde lang, vooral voor Stacey. Er was weinig op de tv voor haar, ook niet voor ons eigenlijk.

Eenmaal in Beijing konden we vlot door de douane enzo. Door onze gids werden we naar het Sino Swiss hotel gebracht.

Daar kregen we eerst een lang verhaal te horen over hoe de hele procedure zou verlopen. Ook dat we die avond al voor 22.00 uur de koffers buiten moesten zetten en dat we zo min mogelijk handbagage moesten overlaten. We hebben dus alles weer opnieuw ingepakt, gelukkig hadden we een lege koffer als reserve meegenomen.

Eindelijk mochten we naar de kamer waar we even konden uitrusten. Douchen ging nog niet want de koffers werden pas net voor het eten gebracht.

We hebben in het hotel gegeten en de ober gevraagd onze tafel gewoon wat verschillende gerechten te geven. Er kwam dus ook een pekingeend, de kop zat er nog met snavel en al aan. Gelukkig werd hij wel op een andere tafel gesneden en kregen we de kop niet op tafel.

We hebben onze wekker op 5.00 uur gezet, om 6.00 uur ontbijt en om 6.30 weer in de bus naar het vliegveld.

29 augustus 2004

We hebben vannacht weer bijna geen oog dicht gedaan. Stacey werd om 23.30 wakker en had dus geen slaap meer. We hebben even wat gegeten in de hoop dat ze daarna wel weer wilde slapen. Helaas heeft dat tot na 2.00 uur geduurd, weer een korte nacht dus.

Het inchecken was weer een heel gedoe. Ze wilden alles nakijken, zelfs een nieuw pakje sap van Stacey moest open. Naar mijn voorraad reispillen keken ze vreemd genoeg niet.

De vlucht was erg onrustig, we hebben behoorlijk turbulentie gehad. Gelukkig had Stacey daar geen last van, die vindt het vliegen erg leuk.

Tijdens de busrit naar het hotel viel Stacey in slaap.

Onze gids had ons al ingechecked in het hotel, we hoefden alleen nog een handtekening te zetten. Gelukkig nu geen lang verhaal, maar we mochten gelijk naar onze kamers.

Ook had ze een lunch geregeld in het hotel.

Toen we haar op de gang tegenkwamen heeft ze gelijk geregeld dat we internet op onze kamer kregen.

Na de lunch zijn we even wat boodschappen gaan doen. Stacey werd pas wakker toen we de supermarkt uitkwamen. Omdat zij dus niet gegeten had hebben we voor haar frietjes in de hotellobby besteld. Ze heeft er niet veel van gegeten. Ze was op dat moment het enige kind tussen een groep volwassenen en heeft zich dus helemaal uitgeleefd.

Na het avondeten, weer in het hotel, hebben we nog met een groot deel van de groep wat gedronken in de lobby. Nu proberen we Stacey zover te krijgen dat ze gaat slapen. Het lukt nog niet echt, ze hoort en ziet van alles. Wijzelf zijn inmiddels wel erg moe…..

30 augustus 2004

We beginnen de ochtend rustig, lekker ontbijten, even douchen.

Daarna moeten we alvast alle papieren gaan tekenen en van een duimafdruk voorzien.

Een aantal mensen van de groep heeft op die papieren een recente pasfoto van hun dochtertje staan, wij helaas niet.

Het papierwerk is snel gedaan en zodra we de hotellobby weer inkomen zien we daar de stellen die die ochtend hun kindjes hebben gekregen. Zo zullen wij er vanmiddag ook bijlopen.

Om de zenuwen een beetje te beheersen besluiten we met een aantal stellen naar de Mac Donalds te lopen, voor de oudste kinderen altijd leuk en voor ons even de aandacht afleiden van wat komen gaat.

Onderweg kijken we onze ogen uit. Veel vervallen huizen, een soort marktje in een steegje en zodra er een school uit is aan de andere kant van de weg worden we helemaal omringd door Chinezen. Uiteraard worden we behoorlijk aangestaard.

Bij de Mac is het erg druk, geen vrije tafel. Onmiddellijk wordt er een jonge Chinese vrouw door een medewerkster weggestuurd van haar tafel, daar moeten wij gaan zitten. We gaan zitten, maar voelen ons behoorlijk opgelaten.

Na de Mac weer rustig teruggewandeld.

In het hotel aan gekomen wordt het toch tijd voor de zenuwen.

We gaan met de bus naar een ander hotel, eenmaal aangekomen staan er al veel verzorgsters/pleegouders met de kindjes te wachten.

We moeten echter door naar de derde etage waar we wachten in een klein zaaltje.

Na een toespraak komen de verzorgsters/pleegouders binnen en worden de namen van de kinderen genoemd en krijg je je kindje.

Uiteraard hebben we weer de mooiste, de liefste dochter van alles. Waarschijnlijk net als alle andere ouders.

We moeten al snel terug naar ons eigen hotel, daar moeten we op de foto. Dan mogen we rustig naar onze kamers.

Overal hoor je kindjes huilen.

Ook Michelle is erg verdrietig.

Tijdens het eten gaat het even goed, we krijgen gelijk congee voor de kinderen. Dat schijnen ze graag te eten. We proberen een paar hapjes, maar ze wilt nog niet.

Eenmaal terug in de hotelkamer is ze weer erg verdrietig.

Nadat ze eindelijk slaapt is Stacey klaarwakker en erg vrolijk. Zij wilt graag gaan spelen, helaas wilden wij graag slapen. Morgen moeten we de officiële dingen regelen, dus er weer vroeg uit.

31 augustus 2004

Vandaag hebben we het officiele gedeelte van de procedure.

We hebben de wekker al vroeg gezet, zijn nog vroeger wakker, maar we moesten enorm haasten om zelf en met twee kinderen netjes gekleed op tijd en wel in de bus te zitten. Dus maar half ontbeten, halen we later wel weer in.

De officiële procedure hier stelde niets voor. We moesten bij de notaris een paar vragen beantwoorden, met vijf minuten waren we daar klaar. Daarna civil affairs. Alice, onze gids, had geregeld dat dat met de hele groep tegelijk kon. We moesten dus op een rij staan en yes of no op de gestelde vragen zeggen. Voor het geval we het juiste antwoord even niet wisten stond zij erbij de juiste antwoorden te fluisteren.

Daarna kregen alle kinderen nog wat van het tehuis. Michelle kreeg een album met foto’s, heel waardevol voor haar!

De rest van de ochtend hadden we om naar een winkelcentrum te gaan. Er was een enorme afdeling met kinderartikelen. Uiteraard moesten we het een en ander kopen, zo ook schoentjes voor Michelle. We wilden het ook voor Stacey kopen, maar die sliep op de arm.

In de middag was er weer een uitgebreide lunch in het hotel. Alice zorgt ervoor dat we drie maaltijden per dag eten. Elke dag Chinees, maar wel telkens andere gerechten.

’s Middags heeft onze gids ons met de taxi meegenomen naar de plaats waar Michelle gevonden is. We konden daar foto’s en film maken, hopelijk heeft zij daar later wat aan.

Uiteraard ook ’s avonds weer Chinees gegeten. Nu in een andere zaal omdat er een bruiloft werd gevierd in het hotel.

De meeste kinderen waren erg onrustig, dus er waren maar weinig ouders die de maaltijd eer aan deden.

Toen onze dochters eindelijk sliepen zijn ook wij gezellig op de gang gaan zitten. Uiteraard met de deur en onze oren wijd open.

1 september 2004

Vanochtend een iets minder haastig ontbijt. We zijn naar een enorm park geweest. Er waren grote bamboebomen. Ook een groot meer, een pagode en een boedatempel. Echt een schitterend park, duidelijk anders dan de parken in Nederland.

Het was enorm warm en vochtig weer, we moesten een heuvel oplopen en dat was dus aardig zweten!

Tussen de middag uiteraard weer een Chinese lunch.

Omdat we relatief weinig vrije tijd hebben besluiten we met nog een stel zelf eens te gaan winkelen. We hadden een boekhandel gezien waar we naartoe wilden en een warenhuis.

Die boekhandel had erg veel, alleen ze spraken bijna geen Engels. Dus het was moeilijk duidelijk maken wat we nu zochten. Toch hebben we wat leuke dingen kunnen vinden.

Daarna naar het warenhuis. Daar aangekomen wilden we uiteraard naar de kinderafdeling. Ook hier was het Engels niet optimaal. Hoe we ook vroegen en met gebaren duidelijk maakten wat we wilden het lukte niet. We werden naar de derde etage gestuurd dachten we. Helaas hadden ze daar ook niet wat we zochten.

We hebben het daar maar opgegeven en zijn in een ander warenhuis maar wat gaan kopen voor onze dochters, mooie kettinkjes met een jade boeda.

Met de taxi terug naar het hotel. De kinderen hebben even heerlijk kunnen spelen op de gang.

Met het eten wilden we wel eens wat anders. De Mac Donalds dus. Vooral voor Stacey erg leuk.

Met de taxi heen, lekker eten. We zijn net klaar als er een zwerfster binnen komt, bijna op een van onze groep valt en geld wilt van ons. De vrouw werd direct door een medewerker naar buiten gebracht. Wij waren er behoorlijk van geschrokken.

Dan de taxi weer naar het hotel. Makkelijk, gewoon het kaartje laten zien. Twee taxi’s. Om sneller bij het hotel te zijn draaien ze waar dat dus niet mocht. Staat er politie. De taxi waar Gerrit en Michelle inzitten rijd keihard door, de andere waar Monique en Stacey inzitten stopt wel. Bekeuring. Even later stopt hij weer, stapt al pratend in het Chinees uit de taxi en laat ons zitten. Gelijk even een sms gestuurd dat we er wel aankomen, maar wat later.

Gelukkig komt de chauffeur snel terug en brengt ons thuis.

Achteraf konden we wel om het hele verhaal lachen, maar morgenavond eten wij lekker Chinees!

2 september 2004

Vannacht redelijk kunnen slapen.
Na het ontbijt gaan we naar kunming. We rijden door hoge bergen en langs rijstvelden.

We stoppen bij een boerendorpje, daar mogen we bij twee huizen naar binnen kijken. Het was er enorm modderig, overal lagen uitwerpselen van de dieren die er rondliepen.

Daarna door naar een soort park waar je kon kijken hoe de mensen op het platteland leven. Er werd voor ons gezongen, wij moesten ook voor hen zingen, het werd ‘ zie ginds komt de stoomboot’.

Er waren ook apen, wilde, maar ze waren best brutaal.

We mochten de buggy meenemen, maar dat hadden we beter niet kunnen doen. Overal moesten we trappen op en af. Gelukkig hebben we een fijne groep die elkaar overal bij helpt. Anders was dat helemaal met twee kinderen niet makkelijk geweest.

Tussen de middag hebben we weer een Chinese lunch in het hotel.

Met een taxi gaan we naar een winkelcentrum.Nu Stacey wakker is kunnen we ook voor haar schoenen kopen. Uiteraard is dat niet het enige waar we mee thuis komen…..

Omdat de afstand naar het hotel niet ver kan zijn besluiten we te lopen. De afstand is ook goed te doen, maar de hitte is echt erg.

Om vijf uur moeten we in de gang de papieren die we terug krijgen nakijken.

En ja, ’s avonds alweer een Chinese maaltijd.

We krijgen Stacey maar moeilijk in slaap, Michelle huilt minder dan de vorige dagen, dus dat gaat al beter.

Ook vanavond gaan we weer op de gang zitten. Het is zo’n gekakel dat het echt een kippenhok lijkt! Weer gaan we eigenlijk te laat naar bed.

Het klinkt als ik het zo lees niet echt boeiend, maar wij hebben elke dag weer andere indrukken. Dat is bijna niet te omschrijven, en sommige dingen willen we ook niet op de site plaatsen omdat de privacy van onze kinderen en de anderen van de groep voorgaan. Dus we maken echt wel meer mee dan hier staat hoor!

3 september 2004

Michelle was vannacht al vroeg wakker, af en toe was ze even aan het dutten, maar zelf slaap je dan niet meer. We waren dus ruim op tijd voor het ontbijt.

Na het ontbijt gaat Monique met Hanneke en onze gids naar het kindertehuis waar onze dochters een tijdje hebben gewoond. Ook ontmoeten we daar de pleegouders van onze kinderen.

Het is moeilijk, maar waardevol. We mogen foto en film maken en kunnen nog wat vragen stellen.

De taxirit terug heb ik ook veel gefilmd. Er is hier ook zoveel te zien!

Tussen de middag alweer een Chinese lunch. We verlangen inmiddels echt naar de pizzahut en de Mac hoor! Gewoon even lekker een ongezonde vette hap.

Na het eten gaan we naar een vlakbij gelegen park. Zoals alle parken die we in China hebben gezien is ook dit een mooi park. Er is van alles te doen voor de kinderen, je kunt er heerlijk wandelen en ook varen op het meer.

Vanwege de hitte blijven we niet lang en hebben we ook maar alleen daar gekeken waar voldoende schaduw was.

Terug in het hotel laten we onze dochters even lekker in de gang spelen. Bijna iedereen hier heeft de deur open dus de kinderen lopen overal in en uit. De oudste kinderen gaan vaak voetballen en kijken uiteraard hier en daar even of er wat lekkers te halen valt. Zodoende had Stacey ook nu geen honger tijdens het eten. Gelukkig de laatste Chinese maaltijd.

We leggen de dames vroeg in bed, Michelle was op de arm al in slaap gevallen. Stacey slaapt tot nu toe nog steeds niet. Het is toch allemaal anders dan thuis en ze zijn erg moe, te moe.

Morgen vertrekken we naar Beijing. Dat wordt dus snel koffers pakken als we nog even op de gang willen zitten.

In het Jiang Guo hotel zal dat niet lukken, waarschijnlijk zitten we niet bij elkaar op de gang. We zullen die gangsessies wel missen!

4september 2004

Vannacht redelijk kunnen slapen. Stacey heeft ons alledrie lang wakker gehouden, en dat met een vermoeiende dag voor de boeg.

We moesten om 9.30 uur de bagage buiten hebben staan en om 10.00 uur in de bus zitten naar het vliegveld.

Het afscheid van Alice valt zwaar, allemaal hebben we er moeite mee. Alice zelf heeft ook de tranen in haar ogen. Ze heeft zoveel voor ons gedaan, we hebben een mooie tijd samen gedeeld.

We hoeven gelukkig niet lang te wachten voor we het vliegtuig in mogen.

Voordat het vliegveld vertrekt horen we dat er problemen zijn, teveel kinderen aan boord. Hadden ze kunnen weten, gelukkig konden we al snel vertrekken.

De vliegreis verloopt goed, weinig turbulentie. Na een uurtje lagen we alle vier heerlijk te slapen.

De bagage blijft lang weg. Af en toe komen er een paar koffers.

We vinden Lee, onze gids in Beijing snel. Als we naar de bus lopen zijn we hem ook snel weer kwijt. Hij was blijkbaar vergeten dat je met kinderen erbij wat minder snel bent.

Eenmaal in het hotel kunnen we gelukkig snel naar de kamer. We pakken snel een beetje uit,want na een week Chinees eten hebben we zin in Mac Donalds! En wel gelijk!

Na een overheerlijke Happy Meal moeten we naar de fotograaf voor pasfoto’s van Michelle. We worden al snel gevolgd door bedelaars. De kinderen zijn het allerzieligst….

We moeten ook nog boodschappen doen. De supermarkt die we de vorige keer trouw bezochten is nu afgebroken. Op zoek naar een andere dus. We vinden na wat navraag een heel grote in een chique winkelcentrum. We hebben onze ogen uitgekeken naar alle dure merken.

Onderweg valt Michelle in de buggy in slaap.

Stacey heeft ons nog lang wakker gehouden.

5 september 2004

Vannacht is Michelle elk uur wel even wakker geweest. Gelukkig is ze wel snel te troosten.

We moesten op tijd ontbijten omdat we naar de muur zouden gaan. We gingen naar hetzelfde stuk als de vorige keer.

Omdat het voor Stacey niet gemakkelijk lopen is waren we er snel uitgekeken. Wel hebben we wat tijd doorgebracht bij een kleine tempel naast de muur.

Ruim op tijd zaten we weer in de bus.

De lunch bracht ons naar het restaurant achter de friendshipstore. Je moet er snel eten en dan verplicht nog een uur doorbrengen in de winkel. Gelukkig was de bus open en kon Stacey daar wat spelen.

Op de terugreis lagen we alle vier weer heerlijk te slapen.

In het hotel voor de dames een dvd aangezet. Kunnen ze even een beetje tot rust komen. Gerrit moest de papieren regelen en daarna kon ik even mailen. Helaas hier geen internet op de kamer.

Omdat we gister al bij de Mac zijn geweest gaan we vandaag met zes stellen naar de pizzahut.

Het is er erg rommelig, sommige hebben het eten al op terwijl anderen nog niets hebben. Er komt een man bij ons zitten. De manager zegt hij . Hij regelt dat er snel wat afval opgeruimd wordt, geeft de kinderen kaartjes van de pizzahut, vertelt wat over zijn zaak enz.

We mogen aan hem betalen.

Het wachten op het wisselgeld duurt erg lang. Een aantal stellen besluit dan maar te gaan. Wij wachten buiten. Dan blijkt dat de man geen manager is maar een oplichter. Hij is er dus met ons geld vandoor.

We gaan ook, maar worden achtervolgd door de medewerkers van de pizzahut. Dan splitsen we op. De mannen gaan terug naar de pizzahut en de vrouwen en kinderen naar de supermarkt.

Na een tijdje gaan de vrouwen terug naar het hotel. De mannen zitten nog bij de pizzahut. De politie is erbij gehaald.

Na zo’n anderhalf uur komen de mannen eindelijk terug in het hotel. Het is met een sisser afgelopen. Ze hebben geen identiteit opgegeven en iets meer dan de helft opnieuw betaald.

Het duurt een tijdje eer we voldoende tot rust zijn om te kunnen slapen. Morgen gewoon weer naar de Mac!

6 september 2004

Vandaag lekker rustig ontbeten. Uiteraard nog wat nagepraat en gelachen over die pizzahut.

We besluiten om eerst de kinderen lekker te laten spelen in de speelkamer. Het is er niet groot, maar voldoende speelgoed om zich een uurtje te vermaken.

Daarna is de zijdemarkt aan de beurt. We vermaken ons goed. Lekker afdingen, soms zo erg dat de verkopers echt boos worden. Overal wordt er aan je getrokken, bij elke kraam beloven ze je de deal van je leven.Uiteraard voor een vriendenprijs.

We kopen er maar een koffer voor alle dingen die we zeker niet meer in onze koffers kwijt kunnen. Ook raken ze uiteraard Chinese pakjes aan ons kwijt.

Als we een eindje weg zijn dan horen we een kabaal. Er blijkt een behoorlijk gevecht te zijn uitgebroken tussen de handelaars. We lopen snel door, weg daar met de kinderen.

Daarna gaan we naar een warenhuis, uiteraard gelijk door naar de kinderafdeling. We komen niet met lege handen naar buiten.

Omdat Pim vandaag jarig is komen we om 17.00 uur samen in de lobby. Hard gezongen natuurlijk en gezellig wat gedronken. We werden wel weggekeken, er waren nogal wat stoelen en tafels van plaats veranderd. Zodra we maar dachten dat we opstonden was de stoel terug op de plaats en je glas weg.

Uiteraard gaan we vandaag naar de Mac Donalds. Gelukkig voor Stacey hebben ze een ander kado in de happy meal. De frietjes waren al minder lekker dan de eerste keer, de hamburger hoeft ze niet, maar dat kado….tja, daar wil je nou die happy meal voor.

Terug in het hotel gaan we eerst even mailen.

Hopelijk kunnen we vanavond sneller slapen en misschien ook nog wel tot een uur of 8……

7 september 2004

Na een goede nachtrust gaan we vandaag met de hele groep met taxi’s naar de verboden stad. Daar gaat ieder zijn eigen weg. De verboden stad staat voor een groot deel in de steigers, best jammer. Het is nu lang zo mooi niet.

Omdat we buggy’s bij ons hebben kunnen we niet over het middenstuk. Daar zijn teveel trappen. Dat hebben we vorige keer al gezien, dus pakken we nu de zijkanten. Die hebben we twee jaar terug door de regen niet bekeken. Het weer was heerlijk, dus we hebben heerlijk rondgekeken. Het is nog steeds erg indrukwekkend.

Als we onder de poort door willen wordt daar een vrouw gearresteerd. Omdat dat hier niet heel zachtzinnig gaat zijn we maar even een eindje verderop gaan staan. Toen het voorbij was konden we onder Mao door en naar het plein van de hemelse vrede.

Om daar met een buggy te komen was ook niet handig. Er zijn wel rolstoel/buggy tunnels maar die zijn behoorlijk hobbelig. Gelukkig lag Stacey te slapen. Heeft ze er ook geen last van gehad. Onze buggy had er wel last van. Die is echt bijna aan vernieuwing toe. De wegen zijn hier niet van Nederlandse kwaliteit.

Op het plein hebben we Michelle een fles melk gegeven en een schone luier. Onmiddellijk hadden we erg veel bekijks. Helemaal omdat Gerrit de schone luier gaf.

Daarna hebben we nog een tijdje lopen zoeken naar een plaats waar we een taxi aan konden houden. Omdat we met Marc en Marisca en hun dochters waren wilden een aantal ons niet meenemen. Teveel mensen.

Uiteindelijk vinden we een taxi. We spreken een prijs af en hij gaat akkoord. Eenmaal bij het hotel wilt hij de afgesproken prijs niet. De meter stond aan en de afgesproken prijs was bijna het dubbele. Hij nam dus geen grote fooi aan. Voor ons had het niets uitgemaakt. De taxi’s hier zijn voor Nederlandse begrippen niet duur.

Voor het eten zijn we weer naar de pizzahut geweest. We werden wel herkend door de assistent manager, maar verder gewoon vriendelijk behandeld. We hebben lekker gegeten. Vooral Stacey en Yasmijn eten goed van de spagetti.

Daarna nog even naar de supermarkt. Veel hebben we niet nodig. Het is meer dat we hopen dat Michelle in de buggy in slaap valt.

Helaas blijft ze wakker en is Gerrit tot zeker 22.00 uur bezig geweest om de meiden in slaap te krijgen.

8 september 2004

Vanochtend hebben we uit kunnen slapen tot bijna 8 uur! Heerlijk. Helaas hebben we weinig tijd daarvan te genieten. We hebben met de hele groep een bus besproken om naar de dierentuin te gaan. Die vertrekt om 9.30 uur, we moeten dus toch haasten met twee dames.

Omdat die dames na al die dagen toch wel moe zijn krijgen we Michelle niet in slaap en Stacey krijgt een driftbui. Gelukkig is dat snel over zodat we dan toch van de panda’s kunnen genieten.

Uiteraard ook wat panda artikelen gekocht. Je kunt het bijna niet weerstaan als je die beesten eerst in het echt gezien hebt.

We brengen het meeste tijd door bij de panda’s. Ook de roofdieren vindt Stacey leuk. Verder is het een beetje een trieste aanblik. Veel dieren zitten in krappe hokken, vaak ook nog alleen. Weer terug naar de panda’s dus voor nog wat panda’s voor thuis.

Als we weer de bus in gaan passen we maar net op de bank met al die tassen.

’s Middags gaan we weer naar de zijdemarkt. Uiteraard om te proberen zo min mogelijk te betalen voor dat wat je hebben wilt. We vinden er wat leuke dingen die Stacey kan trakteren op school. Je krijgt er per slot van rekening niet elke dag een zusje uit China bij!

Daarna nog even naar de friendshipstore. Daar blijkt dat we voor de aankopen op de zijdemarkt niet teveel hebben betaald. Wel vinden we daar nog wat doe het zelf meubeltjes voor het poppenhuis. Kun je niet laten liggen.

We willen vandaag gewoon een sandwich eten bij Starbucks. Helaas hebben ze alleen met vlees. We drinken dus koffie en gaan alweer naar Mac Donalds. Gelukkig nog maar een keer, dan eten we weer gezond thuis.

Morgen is Stacey jarig. We mogen het in de lobby vieren, kunnen we dus de groep uitnodigen voor een drankje. Hopelijk worden we vriendelijker behandeld dan met de verjaardag van Pim…..

9 september 2004

Vandaag is Stacey drie jaar geworden. Ze kreeg al elke dag in China een cadeautje, nu waren er wat meer en ook wat kaarten.

Tijdens het ontbijt waren er al veel felicitaties.

Na het ontbijt zijn we met de taxi naar een grote winkelstraat gegaan.

Al snel zagen we wat we zochten; een grote kinderwinkel. De begane grond is een grote speelgoedwinkel. Uiteraard vinden we veel leuke dingen voor de kinderen. Het is er ook erg goedkoop. Jammer dat we niet nog meer bagage mee mogen nemen.

In hetzelfde warenhuis kopen we ook een viool en ook de schoenenafdeling heeft voldoende voor onze dochters.

Al met al zijn we er een behoorlijk tijdje zoet.

De winkelstraat is echt vol met enorme winkels. Als je denkt dat je een gewoon warenhuis inloopt ben je ineens in een winkelcentrum beland.

We kunnen niet meer in een taxi met Marc, Marisca en hun dochters dus we moeten met twee taxi’s naar het hotel. Gelukkig vinden we deze keer wel snel taxi’s die ons naar het hotel kunnen brengen. Onze taxichauffeur rijdt als een echte Chinese chauffeur; wild, erg snel en zonder zich aan de regels te houden.

Na de winkelstraat gaan we nog maar een keer naar de zijdemarkt voor de laatste inkopen om de koffers goed vol te krijgen.

Om vijf uur komt de hele groep samen in de lobby om de verjaardag van Stacey te vieren. Het ‘ lang zal ze leven’ zingen vindt ze niet leuk, de cadeau’s wel. Uiteraard hebben we ook ballonnen meegenomen. De kinderen vermaken zich prima. Gelukkig worden we niet uit de lobby gekeken.

Voor het eten mag Stacey uiteraard kiezen. Het wordt weer Mac Donalds. Eigenlijk kunnen we geen friet meer zien, maar het is haar verjaardag. Weer Maccen dus.

Eenmaal in het hotel gaan de meiden nog samen in bad en daarna naar bed.

Wijzelf gaan nog de laatste dingen inpakken, douchen en naar bed.

10 september 2004

We hebben niet veel geslapen en zijn dus al vroeg op. Vandaag mogen we naar huis. Snel zijn we aangekleed en klaar voor het ontbijt. Alles is ingepakt en we zijn al voor 7 uur bij het ontbijt, als eerste dus.

Omdat we na het ontbijt niets meer te doen hebben checken we maar uit en zitten in de lobby te wachten tot we mogen gaan. Al voor 8 uur dus. We hebben om 9.15 met de groep in de lobby afgesproken zodat we niet te laat zijn. Iedereen is al ruimop tijd klaar.

Om 9.30 uur gaan we dan eindelijk op weg naar het vliegveld. Omdat we daar de vorige keer best wat stress hebben gehad zien we daar behoorlijk tegenop.

Voor Chinese begrippen gaat het best snel. We huren een bagagewagen met de service erbij dus. De man zet ons voor een onbemande balie neer en regelt al snel dat we gelijk geholpen worden. Het inchecken gaat dus erg snel. Alleen voor de Pearl Class mensen is het erg moeilijk om de juiste plaats te vinden om in te checken.

De paspoortcontroles gaan ook erg snel, we hebben zelfs tijd over om even te winkelen. De vorige keer hebben we niet eens gezien dat er winkels waren!

We blijken bijna een uur vertraging te hebben. Mooie gelegenheid om vooral de oudste kinderen even lekker te laten rennen en spelen zover dat mogelijk is.

We mogen de buggy meenemen tot we het vliegveld instappen, handig voor het uitstappen straks.

De vlucht zelf is erg lang, Michelle huilt veel, heeft moeite met in slaap vallen. Stacey slaapt de hele vlucht niet, uiteraard valt ze vlak voor de landing wel in slaap.

Bij de landing moet de piloot nog aardig bijsturen omdat we bijna van de baan afrijden.

Dan zijn we eindelijk weer in Nederland. We stappen als laatste uit het vliegtuig, zijn dus ook achteraan in de rij bij de paspoortcontrole. De koffers zijn er al snel. We zien al familie en vrienden staan. Even afscheid nemen van de hele groep en dan eindelijk….eindelijk mogen we naar onze familie en vrienden.

De ontvangst is weer super! Veel tranen uiteraard, ballonnen, een spandoek, felicitaties en cadeaus.

Na de eerste verhalen te hebben verteld en uiteraard onze mooie dochter te hebben geshowd gaan we met een aantal nog even wat drinken. Even bijkomen van alle emoties, even genieten van onze dochters samen op Nederlandse bodem.

Als we dan eindelijk thuis zijn staan er veel familie en vrienden op ons te wachten. De tuin en het huis is versierd, er zijn veel cadeaus voor Stacey en Michelle, bloemen voor ons ook al veel kaarten.

Na een uurtje gaat iedereen naar huis, wij gaan naar bed. We zijn doodop.

Thuis

Als we dit schrijven zijn we al een paar dagen thuis. De jetlag was erger dan de eerste keer. Gelukkig kunnen we om en om uitslapen. Michelle is erg bang voor onze honden in het begin. Nu, een paar dagen later, gaat dat al veel beter.

We genieten volop van ons complete gezin.

We kijken met veel plezier terug op een mooie reis. Uiteraard vooral omdat het de reis naar onze tweede dochter was, maar dat we onze oudste dochter mee konden nemen maakte het extra bijzonder.

Deze reis was anders, we hebben in China meer minder leuke dingen meegemaakt. Toch hebben we ook nu weer veel vriendelijke mensen ontmoet. We hadden in Nanning een geweldige gids. Zij heeft ons verblijf en de eerste tijd als ouders van Michelle stukken gemakkelijker gemaakt.

Ook de groep was erg hecht. De gangsessies waren super, je kon er je verhaal kwijt en we hebben heel wat afgelachen! De ontmoeting met de pleegmoeder van Michelle was moeilijk, maar een geweldige ervaring.

Deze keer geen heimwee, integendeel. We verlangen af en toe best even terug naar Nanning, al was het maar omdat het daar zulk lekker weer is!

Beijing was nu echt een grote bouwput, jammer dat het oude Beijing moet verdwijnen voor de Olympische Spelen van 2008. Al die torenflats……tja, je moet ervan houden.

We hopen over een jaar of tien/ vijftien weer terug te mogen om met onze dochters hun geboorteland te bekijken. Intussen genieten wij van onze dochters van ver.