Op 19 april 1987, ongeveer twee weken te vroeg, werd Elly geboren.

    Het was al meteen duidelijk dat er iets mis was; Elly zag erg geel en zat

    onder de rode puntjes.

    We mochten Elly even vasthouden en toen moest ze met de dokter mee

    voor onderzoek. Daarna moest ze meteen de couveuse in.

    Elly was besmet door een virus, totdat bekend was welk virus mochten we 

    Elly niet meer vasthouden of aanraken.

    Na enkele dagen bleek dat Elly was besmet door het cytomegalievirus.

    Er was toen nog maar weinig bekend over dit virus, we moesten maar 

    afwachten hoe Elly zich zou ontwikkelen. Tegen een virusinfectie was 

    volgens de artsen toch maar weinig te doen.

    Wel was bekend dat dit virus schade kon aanrichten in de lever

    en de hersenen.

    Deze onzekerheid was best wel moeilijk voor ons.

 

    Na twee maanden mochten we Elly mee naar huis nemen.

    Elly at heel slecht en wat ze binnenkreeg werd door het gevecht tegen 

    het virus verbruikt.

    Elly kreeg speciale melk die de lever minder zou belasten.

    Ze had erg veel moeite met andere voeding, zoals groente en fruithapjes.

    Na negen maanden ging Elly terug naar het ziekenhuis, ze had diaree

    en was aan het uitdrogen.

    Het klinkt misschien vreemd, maar we waren blij dat Elly naar het 

    ziekenhuis ging, we waren op. We waren alleen nog maar bezig om Elly  

    goed te laten eten, wat niet lukte.

    Toen Elly 1 jaar oud was, woog ze nog maar acht pond.

 

    Toen Elly weer in het ziekenhuis lag, werd ze getest op het gehoor.

    Toen bleek, dat Elly praktisch niets hoorde.

    Dit was een grote schok voor ons, we hadden dit helemaal niet verwacht.

    Het ergste vonden we, dat we bijna geen contact met haar konden 

    krijgen, ze keek alleen maar langs je af.

    Na drie maanden mocht Elly weer mee naar huis.

    Ze kreeg vanaf toen pap te eten, waardoor ze een stuk beter groeide.

 

    Toen Elly anderhalf jaar oud was, gingen we één keer per week naar

    een revalidatie centrum.

    Dit was niet zo'n succes, iedere keer als we er waren, begon Elly te huilen

    en ze hield pas op als we weer weg waren..

    Hun werk bestond dus vooral uit het geven van adviezen, die we dan

    thuis konden toepassen.

    Elly was toen erg eenkennig, zodat we moeilijk met haar ergens naar

    toe konden gaan, of iemand op haar konden laten oppassen.

    De reactie van anderen op de problemen met Elly waren heel verschillend,

    met sommige mensen konden we er goed over praten, anderen

    klapten helemaal dicht en zwegen de problemen dood.

 

    Via onze maatschappelijk werkster kwamen we in contact met

    Viataal, een instituut voor meervoudig gehandicapten in St.Michielsgestel.

    Eerst kregen we een halve dag per week begeleiding thuis.

    Elly moest er niet veel van hebben, ze vond het nooit leuk als we

    iets met haar wilden doen.

    Elly had t.g.v. van haar ziekte, ze had toen nog steeds die virus-infectie,

    heel gevoelige handjes, daarom deed ze veel met haar voetjes.

    Toen Elly twee en een half jaar was ging ze twee dagen per twee

    weken naar het instituut.

    Dat was in het begin best wel moeilijk voor ons, maar het was ook wel 

    fijn om even tot rust te komen en de zorgen van je af te kunnen zetten.

    Elly lag nog ver achter met haar ontwikkeling, dat bleek wel uit de tests

    die men haar afnam.

    Ons werd toen wel duidelijk dat Elly ernstig verstandelijk gehandicapt

    was. Ze lag de hele dag, was erg afwezig en spartelde maar wat.

    Ze had ook erg veel problemen met haar ontlasting.

 

    Het is lang onzeker geweest of Elly op Viataal zou

    kunnen blijven. Pas toen Elly vier jaar was, werd ze definitief aangenomen.

    Dit was voor ons natuurlijk een moeilijke en onzekere tijd, want we 

    maakten ons toch wel zorgen waar Elly anders naar toe zou moeten.

    

    In de loop der jaren is het langzaam vooruit gegaan met Elly.

    Toen Elly vier was, kon ze zelf lopen.

    Ook kregen wij en anderen steeds beter contact met haar.

    De eerste jaren had Elly vaak driftbuien, ze kon dan erg boos worden

    en was dan moeilijk te kalmeren.

    Nu Elly wat meer gebaren geleerd heeft, is er meer communicatie;

    Elly kan ons duidelijk maken wat ze wel of niet wil en andersom.

 

    Elly is nu een vrolijke meid van 22 jaar.

    Ze weegt nu 53 kilo en is goed op gewicht voor haar lengte.

    Ze is goed gezond en zit lekker in haar vel.

    Verstandelijk ligt ze helaas ver achter bij haar leeftijdsgenoten.

    Volgens de laatste tests zit ze op een niveau van 1-5 jaar, met een IQ van 48-65.

 

    Elly is doordeweeks op het instituut en in de weekenden thuis.

    Ze gaat graag mee op stap naar vrienden of familie.

    Ook gaat ze graag naar het circus, de efteling of de bioscoop.

    Verder leert ze steeds meer gebaren en andere dingen.

    Zo heeft ze b.v. haar zwemdiploma gehaald.

 

    Op 1 augustus 2009 is Elly verhuisd naar de severinus,

    een instelling voor verstandelijk gehandicapten in Veldhoven.

    Hier zit ze in een woongroep, die beter bij haar past.

    Ook is het fijn dat ze nu lekker dichtbij ons woont, wij wonen zelf namelijk ook in Veldhoven.

 

    Ondanks de moeilijke start zijn we nu erg gelukkig met Elly.

    We zouden haar niet meer willen missen.

  

 

                                    terug