UITGEBREIDE ROUTEBESCHRIJVING 8-DAAGSE REIS  (20 T/M 27 OKTOBER 2001)

Dag 1   (zaterdag, 20 oktober 2001) - Amsterdam - Djerba

Voor de vlucht verwijzen wij naar het vluchtschema. Na aankomst transfer naar ons hotel dat vlak bij de oude soukh (markt) ligt. Op een terrasje kun je genieten van de Arabische sfeer.

Vandaag Mariska weg gebracht naar Schiphol. Alles liep volgens plan. Alleen was het twijfelachtig of twee deelnemers zouden mogen vertrekken; hun namen stonden niet in het computerbestand. Dit zou kunnen betekenen dat de groep uit slechts 5 deelnemers zal bestaan (hoe dit is afgelopen hoor ik van de week wel van Mariska).

Dag 2   (zondag, 21 oktober) - wandelen - Zammour

We verlaten het hotel in Djerba met onze landcruisers, waarna we per ferry naar het vasteland oversteken. Het plaatsje Medenine met zijn weekmarkt is de moeite waard. Bedoeïenen komen hier van heinde en verre groenten en dieren verkopen, een kleurrijk schouwspel. Daarna bezoeken we Tataouïne. Rondom het kleine centrale plein zie je de witgeschilderde typisch Arabische bogen waaronder de bewoners schaduw zoeken. In een van de restaurantjes kun je heerlijk couscous of het typisch Tunesische brick à l’oeuf eten.

Dankzij onze landcruisers kunnen we ook over ruige pistes (onverharde wegen) van ksar naar ksar rijden. Een ksar is een versterkte opslagplaats gelegen op de top van een berg, die werd gebruikt door meerdere berberstammen. We beginnen onze eerste wandeling in het bijna verlaten berberdorpje Douiret, dat schitterend tegen een heuvel met een ksar is aangebouwd. Over een plateau met weidse vergezichten wandelen we in ongeveer drie uur naar het bergdorpje Chenini, waarop de zon aan het einde van de middag haar laatste stralen laat vallen. Voor zonsondergang kun je hier nog enkele oude holwoningen bekijken. Wie niet wil wandelen, kan met de landcruisers meerijden en zich in beide dorpjes vermaken. In Chenini pikken de landcruisers ons weer op, waarna we langs de verlaten Ksar Farj naar Zammour rijden. De ksar in Zammour wordt tegenwoordig als hotel gebruikt en wij brengen de nacht hier door.

Mariska heeft om 12 uur opgebeld. Mobiel levert problemen op, daarom heeft ze gebruik gemaakt van een telefooncel. De vlucht naar Djerba werd gemaakt met een propellervliegtuig. Het weer is er prachtig (30 graden). Groep en groepsleider zijn uitstekend. APX-filmrolletjes vergeten en omdat ze vandaag de bush intrekken, wordt het moeilijk om hierin te voorzien. 'Snel de landcruisers in. Onze eerste echte vakantiedag!'

Dag 3   (maandag, 22 oktober) - wandelen - Matmata

‘s Ochtends vroeg rijden we door een maanlandschap richting Beni Khaddesh. Vanaf dit plaatsje wandelen we in twee uur richting Ksar Hallouf, door een landschap gelardeerd met palmbomen. Over smalle weggetjes, waar we onze landcruisers weer hard nodig hebben, rijden we naar het lang geïsoleerd gebleven Toujane, gelegen in een soort krater. We vervolgen onze weg langs kleine groene oases van palm- en olijfbomen naar het dorpje Matmata. De bevolking woont hier grotendeels in huizen onder de grond. Deze put- of grotwoningen zijn ‘s zomers heerlijk koel en in de winter aangenaam warm. We slapen deze nacht in zo’n originele ondergrondse woning die omgebouwd is tot hotelletje. ‘s Middags kun je zelf een wandeling maken door dit vreemde gebied, of op het plaatselijke terras de waterpijp proberen.

Het eten wordt goed uitgezocht en er wordt zelfs een wijntje bij geserveerd. Onze Arabisch sprekende groepsleider Daniel Dieraert is hiervoor verantwoordelijk. Hij is in Tunesië geboren en dus kunnen we aan hem alles overlaten. Toen wij Daniel op Schiphol ontmoetten, was hij net terug van 5 maanden safari-begeleiding in Kenia. Hij is dit leven gewend. Dat is maar goed ook, want zo direct na mijn intensieve ROC-periode in Amsterdam deze zware looptochten van oase na oase te maken door een kaal woestijnachtig gebied met een temperatuur van boven de dertig graden, is even wennen. Maar we vermaken ons hier geweldig.
Na ons telefoontje heb ik gelukkig een filmrolletje (40 opnamen) kunnen aanschaffen en met de film van 20 die nu in mijn camera zit, kom ik een heel eind. De twee dames mochten gelukkig zaterdag toch mee. Er was genoeg plaats in het vliegtuig.

We krijgen nu de opdracht door te lopen totdat we een witte minaret temidden van een kleine oase zien. Dan zijn we in de buurt van Ksar Hallouf. Vanavond slapen we in een putwoning in Matmata.

Dag 4   (dinsdag, 23 oktober) - bedoeïenentent in Sahara

‘s Ochtends heb je tijd om even rond te lopen in een klein gebied waar nog enkele berberfamilies in putwoningen vertoeven. De oude vrouwen dragen prachtige gouden en zilveren sieraden. Hun handen en gezicht zijn zwaar getatoeëerd. In de loop van de ochtend rijden we naar het plaatsje Douz, ook wel de poort naar de Sahara genoemd. In de woestijn staan de kamelen al op ons te wachten. Wanneer de hitte afneemt bestijgen we de kamelen en zul je al deinend ervaren hoe de karavanen eeuwenlang door de woestijn trokken. De door het 'dansen’ van de wind sierlijk gevormde zandduinen zorgen voor een mooi panorama. Na ongeveer 2,5 - 3 uur slaan we ons kampement op zoals dit al eeuwen door nomaden wordt gedaan. Bij het kampvuur vermaken de kamelendrijvers zichzelf met gezang en (buik)dans. Met een vlotte groep kan dit dus een vermakelijke avond worden. Wie wil kan beschutting zoeken in de wollen nomadentent, maar je kunt ook overnachten tussen de duinen onder de sterrenhemel.

Omdat Mariska vandaag in de Sahara verblijft en niet telefonisch bereikbaar is, hierbij het verslag van Johan Siegers:

Persoonlijk vond ik het een beetje gênant om te bekijken hoe de bewoners van Matmata in putwoningen leven, omdat je toch ongewild binnendringt in hun privé leven. 's Middags rijden we richting Douz, ook wel de poort van de Sahara genoemd. Hier liggen de kamelen al op ons te wachten voor een 2-daags verblijf in de woestijn.

Douz, poort van de Sahara. We stappen over van gemotoriseerd vervoer naar kamelenkracht.

Eigenlijk zijn het drommedarissen, want ze hebben maar één bult. De lokale bevolking noemt ze echter Chameau. Daarom blijf ik ze ook maar kamelen noemen.
Het berijden van een kameel valt best mee. Je zit op dekens, en hebt een soort zadel voor je, waar je je aan vast kunt houden. Dat laatste is tijdens het opstaan en weer gaan knielen van de kamelen ook wel nodig. Ik had verwacht dat de beesten behoorlijk zouden stinken, doch in de praktijk ruik je ze niet. Misschien omdat je buiten bent.
Er lopen begeleiders mee met de kamelen. Dit betekent tevens dat we in een stevig wandel tempo lopen. Zelf heb ik ook even een half uurtje gelopen, doch het met een soort marstempo door het mulle zand lopen is vermoeiend, en je verbruikt ook aardig wat water. Wat dat betreft heb ik respect voor de begeleiders van de kamelen die dit tempo 2 à 3 uur volhouden.
Duidelijk is te zien dat de Sahara hier niet alleen dor zand is. Er groeien wel wat bosjes, maar dit zijn hoofdzakelijk dorre takken, met een klein beetje groen er aan. Het beste te vergelijken met onze heide.
We zijn inmiddels al een beetje gewend aan de temperaturen en de zon, daarom kunnen zo langzamerhand er van gaan genieten. Voorzichtigheid blijft echter geboden. Vandaar dat we zeker het hoofd moeten bedekken als bescherming tegen de zon.

Er zijn al een groep begeleiders vooruitgegaan met een ezelkar, met de tenten, dekens, voedsel en water. Als wij aankomen staan er een tweetal bedoeïenententen klaar. Hier kunnen wij onder overnachten, doch ze bieden weinig bescherming aangezien de laatste decimeter van onderen open is. Het waait er dus gewoon door heen. Ik besluit dan ook om mijn slaapzak een eindje verderop in het open veld uit te rollen.
De kamelen worden ontdaan van hun bagage en mogen vrij rondlopen om wat van de taaie, droge bosjes te grazen die overal groeien. Dat betekent wel dat de kamelendrijvers 's ochtends de kamelen weer moeten opzoeken. Kamelen hebben een rangorde. De leider van de groep wordt aan een lang touw vastgebonden, want als die er vandoor gaat dan volgen de anderen hem.
De begeleiders maken eten in de woestijn (couscous) en 's avonds wordt er gezongen bij het kampvuur. Erg gezellig allemaal. De temperatuur daalt 's nachts wel. Tegen de tijd dat ik ga slapen is het nog maar vier graden. De overweldigende sterrenhemel maakt het allemaal goed. Door het ontbreken van het licht van de steden, zie je veel meer sterren.

Dag 5   (woensdag, 24 oktober) Sahara - Douz

Na een ontbijt met vers brood dat in het zand wordt gebakken genieten we ‘s ochtends nog van de leegte van de woestijn terwijl we voortdeinen op een kameel. ‘s Middags houden we siësta, waarna we weer opstijgen. De kamelen brengen ons naar een redelijk comfortabel hotel, waar we in het zwembad alle vermoeienissen van ons af kunnen spoelen.

Dag 6   (donderdag, 25 oktober) - Tozeur

Een volgend hoogtepunt is de originele weekmarkt van Douz. Dit witte stadje wordt gedomineerd door mannen gekleed in traditionele witte djellaba’s. Het plaatsje is gebouwd rondom de soukh, waar al eeuwenlang niets is veranderd. Het lijkt hier alsof er geen vrouwen bestaan, want je ziet ze bijna nergens. Op de dierenmarkt kun je het traditionele loven en bieden gadeslaan, en kamelen, geiten, ezels en schapen van eigenaar zien wisselen. De nomaden en berbers moeten soms wel drie dagen reizen om de markt te bereiken. Aan het einde van de ochtend rijden we over de zoutvlakte Chott El Jerid naar Tozeur. Onderweg kun je je verbazen over de fata morgana’s en de droogte van de gebroken grond. We slapen opnieuw in een hotel met zwembad, gelegen in een oase nabij het centrum van Tozeur. In de oude medina, waar auto’s niet zijn toegestaan, zie je vrouwen in zwarte maliy’as voortschuifelen door de smalle steegjes. De oase van Tozeur herbergt meer dan 400.000 palmbomen die water onttrekken aan de ruim 200 natuurlijke bronnen. Aan de palmbomen groeien de beroemde dadels Deglad en-Nour (nour=licht). Ze geven schaduw aan alles wat eronder groeit; vijgen, passievruchten, abrikozen, sinaasappels en perziken. Hieronder groeien weer diverse soorten groenten.

Dag 7   (donderdag, 26 oktober) - Verblijf Tozeur

Vrije dag. Een aanrader zijn de diverse bergoases en een indrukwekkende canyon nabij de Algerijnse grens. Wie zichzelf wil verwennen, raden we aan een hammam, een badhuis, te bezoeken. Een must is ook het museum van Dar Cherait, waarin verschillende traditionele scènes zijn uitgebeeld. ‘s Avonds is het soms mogelijk een traditionele buikdansvoorstelling bij te wonen. En om je reis in stijl af te ronden raden we je ten sterkste aan voor het slapen gaan een wandeling te maken door de sprookjestuinen van Duizend-en-een-nacht.

Dag 8   (zaterdag, 27 oktober 2001) - Tozeur - Amsterdam

VLUCHTGEGEVENS
Voor de vlucht verwijzen wij naar het vluchtschema. We vliegen met TUNIS AIR

HEENREIS     Vluchtnr.	Traject	Vertrek	Aankomst
TU639        20.10.01	AMS-TUN	12.50	14.35
TU010        20.10.01	TUN-DJE	18.30	19.30
TERUGREIS  Vluchtnr.	Traject	Vertrek	Aankomst
TU041         26.10.01	TOE-TUN	19.45	21.00
TU638         27.10.01	TUN-AMS	07.55	11.50

AMS=Amsterdam,  TUN=Tunis, DJE=Djerba, TOE=Touzeur 

AANTAL DEELNEMERS

Winnie van Blanken
Silvana Branza
Joke Koudenburg
Nel Sax
Kees Stam
Zamfira Tighineanu
Mariska Vergouw

Reisbegeleider
Daniel Dieraert

VERVOER
Van Djerba tot Tozeur staan landcruisers tot onze beschikking. In iedere landcruiser passen 7 personen; twee op de achterbank, drie op de middenbank en twee op de voorbank. De plaatsen op de voorbank zijn wat krap, dus zal er qua zitplaats gerouleerd worden. Op dag 7 kun je facultatief per landcruiser een bezoek brengen aan de bergoases bij de Algerijnse grens.