Als je Kaminka zegt, zeg je Youra, en andersom…….Die 2 hoorden gewoon bij elkaar, al 10 jaar lang. Helaas is het sinds 4 juli 2008 alleen nog maar Youra. 

Op 7 juni was er de Algemene Leden Vergadering van de Vereniging, wij gingen daar ook heen samen met Youra en Kaminka. Na afloop hebben ze nog héérlijk gespeeld met 5 andere Tollers op het strand in Katwijk. Youra en Kaminka genoten allebei enorm en ze konden nog redelijk goed meekomen met de jonkies in de groep. Twee dagen later zijn we op Schiermonnikoog nog met ze naar de dijk geweest en hebben ze met een dummy gespeeld.  Nog niks aan de hand……

De dag daarna begon ze wat strammig te lopen, we dachten dat dat kon komen van de inspanning van de afgelopen dagen en dat ze wat spierpijn had, dat had ze wel wat vaker.

Op 11 juni werd Kaminka 10 jaar en zeiden we tegen elkaar, nu is ze 10 en wil ze dat ook gelijk laten zien. Maar het moeilijke lopen werd na een paar dagen niet minder, dus zijn we met haar naar de dierenarts gegaan.

Toen de dierenarts ons zag aankomen lopen met Kaminka, vond hij het er ook al niet ‘normaal’ uitzien. Hij heeft haar getemperatuurd en ze had wat verhoging. De symptomen leken erg op de ziekte van Lyme. Daarom heeft hij bloed bij haar afgenomen om dit te laten onderzoeken. We kregen al wel antibiotica en pijnstillers mee, om met het behandelen tegen Lyme te beginnen. In het begin deden de pijnstillers hun werk wel, maar na een paar dagen vonden we het eigenlijk niet echt meer helpen.

Na een week kregen we een telefoontje van de dierenarts, het was helaas géén Lyme. We baalden hier best wel van, want wat was het dan wel, en dan waren we dus ook met de verkeerde behandeling bezig.

Op 25 juni zijn we voor een 2^e keer met Kaminka naar de dierenarts gegaan, want het ging alleen maar slechter met haar en de pijnstillers deden ook niet meer hun werk. De dierenarts heeft haar gelijk weer getemperatuurd, en dit keer had ze nog meer koorts, 40,1 graden.

De dierenarts heeft aan al haar gewrichten gevoeld en getrokken, maar nergens gaf ze écht aan pijn te hebben. De dierenarts wilde foto’s maken, dus moest ze even een roesje hebben. Op de eerste foto aan de zijkant was wat spondylose te zien, maar dat was voor haar leeftijd niet echt opzienbarend en ook de koorts paste daar niet bij. Toen een foto van de heupen. Hij kon het niet heel goed zien, ook niet na een 2^e foto, maar hij dacht iets te zien bij haar bekken, misschien een scheurtje. We hebben voor 4 weken antibiotica gekregen en nieuwe pijnstillers en na 3 weken moesten we weer terug komen.

Na een paar dagen ging haar temperatuur gelukkig omlaag, en had ze geen koorts meer. Ze knapte weer wat op, dus daar waren we heel erg blij om. De blijdschap was maar van korte duur, want opeens werd haar eetlust minder. Ze wilde haar eigen brokjes niet meer, maar nog wel die van Youra, dus kreeg ze die gewoon, dat vonden we geen probleem natuurlijk, maar die wilde ze na een tijdje ook niet meer. Dus maakten we ons weer erge zorgen. Op 30 juni had ze het kleine beetje dat ze gegeten had weer uit gekotst.

Op 1 juli zijn we wéér met haar naar de dierenarts gegaan. Maar de dierenarts wist echt niet meer wat er met haar aan de hand was, dus heeft hij ons doorverwezen naar de Tweede Lijn in Wilhelminaoord.

Dus de volgende ochtend zijn we richting Wilhelminaoord gereden, daar hebben ze weer foto’s van haar gemaakt (niks te zien) en bloed afgenomen. Daaruit bleek dat ze bloedarmoede had en dat ze ook niet genoeg stollingsplaatjes in haar bloed had. Dit kon verschillende oorzaken hebben, een verstoorde aanmaak of verhoogde afbraak van het bloed, een tumor, of schildklier problemen. Bij schildklierproblemen was één van de verschijnselen stram lopen, dit zou ook de meest gunstige uitslag zijn. We moesten nog heel eventjes wachten op deze uitslag. Na een tijdje kwam de uitslag en inderdaad, haar schildklier werkte niet goed. Dit kon goed verholpen worden met pillen. We gingen dus met een redelijk gerust hart richting huis met schildkliertabletten en prednison. We moesten 4 juli weer langs komen voor controle.

Thuis wilde ze nog steeds niet echt eten, maar een paar rauwe kippenlevertje en hartjes gingen er wel in.

Diezelfde nacht om een uur of 1 kotste ze helaas álles weer uit wat ze die dag had gegeten, onverteerd…… Daar schrokken we weer erg van, en helemaal toen Irma de volgende ochtend met haar uit wilde gaan, ze kon amper meer op haar pootjes blijven staan, en toen Irma haar lipje optilde zag ze dat haar tandvlees spierwit was. We zijn heel snel weer naar Wilhelminaoord gereden, daar aangekomen hebben ze haar gelijk opgenomen en aan het infuus gelegd. Ze zou een bloedtransfusie krijgen, maar dit bloed moest eerst uit Utrecht komen. De arts zei dat we wel haar huis konden gaan, maar dat voelde voor ons niet goed. We hebben haar nog een dikke knuffel en kus gegeven en zijn toen wat gaan wandelen in de buurt en hebben een tijd voor de praktijk buiten op een muurtje gezeten. Om 12 uur zijn we weer even gaan vragen hoe het met haar was, het ging wel redelijk, het bloed kwam eraan en het bloedplasma dat ze zou krijgen was aan het ontdooien. We wilden eigenlijk nog even naar haar toe, maar dat vond de arts niet zo’n goed idee. Met een rot gevoel reden we dus maar weer terug naar Groningen. ’s Avonds zou hij ons bellen hoe het met haar was. Wat duurde deze dag lang……..om 9 uur ’s avonds belde hij eindelijk. Ze had de bloedtransfusie en het plasma gehad, maar na een nieuwe test ging het niet beter met haar, eerder slechter. De volgende ochtend zouden we met de hele familie naar haar toe gaan.

We wisten dat het héél erg slecht met haar ging, maar toch hou je nog een beetje hoop…..je denkt, stel dat………

Maar er was geen stel dat…..de volgende morgen belde de dierenarts ons op, Kaminka was die nacht in de dierenkliniek overleden. Ze had door de bloedarmoede en de weinig stollingsplaatjes in haar bloed veel bloedinkjes gekregen.

We zijn helemaal kapot van verdriet. Die middag hebben we haar opgehaald in de kliniek en naar het crematorium gebracht. We hebben een mooie urn voor haar uitgezocht en die komt naast de 2 urnen van onze 2 overleden katten te staan. 

 

We hebben besloten niet meer te onderzoeken wat Kaminka precies heeft gehad, het is waarschijnlijk een tumor in haar beenmerg geweest, volgens de arts in de kliniek. We wilden dat er niet meer in dat lieve lijfje gesneden werd en de uitslag maakte toch niet veel verschil meer voor ons. 

We missen Kaminka echt verschrikkelijk, je weet dat het moment er ooit zal komen, maar voor ons en Kaminka kwam het veel te vroeg. Ze heeft nooit wat gehad en was altijd zo’n fit en vrolijk hondje. Ze laat een enorme leegte achter. Het zal nooit meer hetzelfde zijn, zonder haar.

Youra is er gelukkig niet heel anders om geworden, in het begin snuffelde ze wel heel erg rond, maar we hebben niet het idee gehad dat ze haar heel erg mist, ze is gelukkig nog steeds het vrolijke hondje wat ze altijd was. Ze mist natuurlijk wel een maatje om mee te spelen in huis en tijdens het wandelen. 

We zijn blij dat Kaminka dit jaar op de achterkant van de Nova News schittert! 

We zullen Kaminka nooit vergeten, ons lieve, grappige, los in het vel zittende, snurkende, wegloperige, soms bitcherige, knuffelige Tollertje! 

 

Irma, Eva en de rest van de familie.