HEINZ-DIETER SCHNEIDER

Wij , Heinz en Mariet Schneider-Dautzenberg zijn gehuwd op
3 augustus 1968 in Voerendaal. Na het huwelijk ben ik naar Duistland verhuisd omdat Heinz duitser is, daar zijn werk had en niet uit Duitsland weg wilde gaan, Dus ik mijn baan bij DSM opgezegd en naar het buitenland. Hier had ik na 1 maand ook weer werk, en daar ik nogal redelijk duits sprak ging dat dus prima.
Na 11 maanden werd op 1 juli 1969 onze dochter Klaudia geboren, een gezonde meid.
Op 20 april 1971 werd onze tweede dochter geboren, Petra,  ook een lekkere gezonde meid.
Nu dachten wij dat ons gezin wel kompleet was, Heinz was in militaire dienst als beroeps en kreeg de mogelijkheid geboden om naar Nederland, Budel, te gaan voor 4 jaar. Dit hebben wij dus gedaan en sinds 1972 wonen wij dus hier.
Na zijn diensttijd zijn wij hier blijven hangen en samen een eigen meubelmakerij begonnen.
Dat was in 1977, en ik had steeds het gevoel dat wij nog iets misten. Heinz was ook van mening dat er nog wel een kind bij kon, zeker nu onze dochters al iets groter waren, dus werd op 7 juni 1978 onze zoon Michael geboren, een gezonde bengel die we twee weken te vroeg hadden laten halen omdat mama op examen moest voor haar meubelmakersdiploma.
Van onze zoon hadden wij veel plezier, hij ging iedere dag mee naar de werkplaats waar hij dus lopen, praten en alles leerde wat je een kind leren kunt. Ik dacht nu kan ik me wel laten steriliseren, want nu komt er toch geen meer bij. De dag voordat ik naar het ziekenhuis gaan moest besloot ik dit niet te doen maar te proberen om nog een kindje te krijgen. Vlug was ik weer in verwachting en onze vreugde en ook die van onze kinderen was metershoog. Dit keer verliep het niet zo probleemloos als bij de andere drie. Bloedingen al na vier maanden, naar het ziekenhuis, waar ik moest rusten . Na een week was alles weer in orde. Naar huis waar je gezin op je wachtte en ging weer gewoon verder alsof er niets aan de hand was.
Na 4 weken weer bloedingen, nu schrok ik toch en wilde eigenlijk nergens naar toe. Heinz vond het toch verstandig om weer naar het ziekenhuis te gaan en dat hebben wij toen maar gedaan. Hier aangekomen  werd ik meteen in bed gestopt met medicijnen om rustig te worden. De volgende dag diverse onderzoeken om te zien waar de bloedingen vandaan kwamen. Volgens de arts was een deel van de placenta losgegaan wat die bloedingen veroorzaakte Deze waren inmiddels weer gestopt zodat ik alleen ter observatie nog in het ziekenhuis blijven moest. Na twee dagen harde buiken en pijn. De verpleegster kwam, luisterde naar de harttonen en ging meteen de arts roepen. Toen deze kwam vertelde hij, zonder zelf te controleren, dat er geen harttonen meer waren en dat onze baby overleden was.
Ik gilde en schreeuwde het uit, dat kan toch niet, ik voel het kindje toch, maar hij zei dat zijn de laatste trekkingen die er zijn als een kindje overleden is. Hij wilde kijken wanneer de OP vrij was om het kindje te halen. Door mijn reacties van     "dat wil ik niet, je blijft er vanaf,"  enzovoorts beloofde hij dat er nog een echo gemaakt werd om mij ervan te overtuigen dat het kindje dood was. Ik zou het dan zelf kunnen zien. In mijn paniek Heinz gebeld zodat ik niet alleen zou zijn en ook omdat ik zijn hulp zo nodig had. Die kwam natuurlijk meteen en toen hij binnenkwam werd hij door de arts al ingelicht zo van "er is een tijd van komen en een tijd van gaan, het kindje is overleden". Hij wist dus niet wat hij hoorde en wij zijn meteen een echo gaan maken. En wat een wonder, mijn gevoel had mij dus niet in de steek gelaten, het kindje leefde, was alleen erg rustig maar verder niets aan de hand. Wat er in zo´n moment door je hoofd gaat is ook met geen pen te beschrijven. Ik kreeg toen een VIP behandling, ze wisten niet hoe ze hun fout goed moesten maken.
Na twee weken kon ik weer naar huis en heb toen wel gas terug genomen, de schok was toch te groot geweest.

17 juli 1982
geboortekaart klik op de foto voor een vergroting

In de 36ste week kreeg ik op zaterdagmorgen flinke weeen. Die kwamen van het begin af aan regelmatig en vlug zodat ik Heinz uit bed haalde en zei dat hij me maar weer naar het ziekenhuis brengen moest want nu zou ons kindje toch komen. Nou dat ging zo snel dat ik, eenmaal in de verloskamer ,  mijn jurk nog niet eens meer kon uitdoen. Na een kwartier werd onze tweede zoon, ons vierde kindje Heinz-Dieter geboren op 17 juli 1982. Hij woog 2830 gram en was 50 cm groot, een flinke knul dus ook al omdat hij te vroeg geboren was. Na alle onderzoeken werd door de kinderarts gezegd dat alles in orde was en dat hij dus niet in de couveuse moest zoals dat normaal zou zijn bij vroeggeboorten. De volgende dag, zondags , gingen wij weer naar huis. De geboorte was zo vlot verlopen dat ik er niet veel van geleden had en Heinz-Dieter dronk goed , dus we mochten gaan. In het begin huilde hij nogal veel, maar toen wij overgingen op flesvoeding was dat ook minder. Hij groeide op tot een vrolijk mannetje ,dat erg van knuffelen hield, graag bij je in de beurt was en toch ook al vroeg zijn eigen willetje had.
Nauwelijks vijf jaar oud  ging hij voetballen bij SV Budel, dat zou hij dan ook dertien jaar blijven doen. Op de kleuterschool had hij veel plezier, hij was wel linkshandig waar ze toen der tijd  op school nogal wat problemen mee hadden, maar het werd toch niet afgeleerd. Sinds die tijd had hij vijf of zes vaste vrienden en vriendinnen, die waren altijd bij elkaar.
Die speelden samen , feestjes waren niets als ze niet allemaal erbij waren en op school hielpen ze elkaar waar ze maar konden. Als hij jarig was moest het altijd wel iets aparts zijn, zoals slaapfeestjes met vrienden en vriendinnen, zwemfestijnen, spelletjesmiddagen en speurtochten `s avonds. Maar door zijn manier van vragen en praten kreeg hij het altijd wel voor elkaar. Als mama het niet goed vond ging hij bij zijn grote zussen en die moesten dan maar zorgen dat het in orde kwam. Op kamp gaan met school of met de voetbal was altijd een groot feest voor hem, hij was niet moe te krijgen en als hij terug kwam kon hij vaak bijna niet meer praten zo hees was hij.Hij ging dan ook nog naar Jong Nederland, een katholieke jongerengroep hier bij ons in het dorp, waar hij met veel plezier en inzet de middagen en naderhand de avonden wist in te vullen.

Verder was hij bij het kerk jeugdzangkoor  waar hij mee stopte toen hij twaalf jaar oud was. Hij werd toen jeugdlector in onze kerk, iets wat hij met plezier deed, alleen naar een viering gaan en niets doen vond hij niet zo interessant, maar als je zelf kunt meewerken aan een viering, dan wel volgens hem.
Hij had het altijd druk, alsof hij wist dat hij weinig tijd had en in die korte tijd die hij hier op aarde verbleef moest hij dus ook zoveel mogelijk doen.

 

 

Na de lagere school ging hij naar de Havo, want voor Heinz-Dieter stond vast dat hij naar de sportacademie wilde en daarvoor moest je Havo diploma hebben.
In het vijfde jaar , het examenjaar, moest hij toelatingsexamen doen in Tilburg op de sporthogeschool. Zijn score was iets te laag, zodat hij op de wachtlijst werd gezet. Hij melde zich toen aan bij het Cios  in Sittard, en werd meteen aangenomen. Dom,  hij dacht  nu hoef ik niet te slagen voor mijn examen want ik ben al aangenomen. Nou dat heeft hij geweten. Hij zakte en werd niet aangenomen, kreeg in de vakantie nog te horen dat hij op de academie kon omdat er zoveel waren afgevallen en toen was het dus echt balen. Eerst maar met de vriendenclub op vakantie om de ellende te vergeten, daarna met Jong Nederland op kamp en daarna een baantje om zakgeld te verdienen.
Zijn vriend had een krantenwijk die hij beu was, dus Heinz-Dieter nam die van hem over. Hij was toen 13 jaar. Die heeft hij vijf jaar gehad, en toen hij zestien was ging hij zaterdags voor het voetballen nog een paar uurtjes in een sportzaak helpen. Dat duurde niet al te lang, hij moest nl meer geld meenemen dan hij verdiende. De verleiding voor de jeugd is dan toch groot als ze al die sportieve kleding zien.
Veel in het buitenland geweest op 17 jarige leeftijd, met school naar Oost-Duitsland, met de voetbalclub naar Engeland; daarna weer met school naar Parijs en in de vakantie samen met vrienden naar Renesse. Vol verhalen kwam hij iedere keer weer terug. Hij  kon uren vertellen over alles wat hij gezien en meegemaakt had. Wat een geluk nu achteraf dat we hem die mogelijkheden hebben geboden!  Daarna ging hij bij de C1000 rekken vullen wat hij tot aan zijn dood met heel veel plezier gedaan heeft. Menigeen mist nu nog ´s avonds bij het rekken vullen het plezier en de gein die er was toen Heinz-Dieter er nog werkte.
Na de vakantie is hij met volle elan begonnen aan zijn Havo examenjaar, dit keer iets serieuzer, maar ja het was herhaling en je bent jong en wilt zoveel. Het toelatingsexamen haalde hij deze keer wel en dus deed hij grote moeite naderhand om zijn havo diploma   ook te halen. Na herexamen voor  wiskunde had hij dat toch ook op zak. Wat was die jongen toch gelukkig! Eindelijk zou zijn droom in vervulling gaan en kon hij sporten.
Zijn 18de verjaardag  heeft hij heel rustig gevierd, hij wilde dit op zijn vakantie wel doen samen met zijn vrienden en vriendinnen
Om het diploma te vieren is de hele vriendenclub, die ook hun diploma op zak hadden, naar Salou gereisd. Wat hebben ze plezier gehad, op de foto´s te zien en aan hun verhalen  te horen. Dat was toch wel geweldig, alleen zo ver van huis op vakantie met je vrienden.

Toen hij aankwam moest hij meteen even bellen hoe het was en hij had woorden te kort om zijn gevoelens  te kunnen beschrijven. Tien dagen  en toen weer met de bus terug. De volgende dag was hij weer aan het werk want zijn bankrekening was toch heel erg mager op dat moment. Vol plezier begon hij daar weer aan en tot het einde van de vakantie heeft hij dat ook gedaan

Toen begon school weer . Het vroeg opstaan om naar de trein te gaan viel wel mee, door de krantenwijk die hij gehad had was hij dat wel gewend. Alleen dat lange reizen naar Tilburg vond hij niet zo geweldig, maar als hij ´s avonds thuis kwam zat hij vol verhalen hoe tof die sportschool wel niet was, wat hij daar niet allemaal leren kon en dat hij er ook dansen moest.
De tweede week was introductieweek, dus hij kwam drie dagen niet naar huis omdat ze dan bij vierdejaars studenten sliepen. Vol verhalen en doodmoe kwam hij weer thuis. Hij moest een dansje instuderen samen met een meisje, "nou die koos ik omdat ze er goed uitzag, niet omdat ze goed dansen kon", zo was hij . Natuurlijk moest hij ons laten zien hoe dat dansje ging, ik zie het hem nog voor doen. Daarna een week normale lessen op school gehad. Hij vond het wel pittige stof, maar ja je zit tenslotte op de academie en dan gaat het toch ook niet meer vanzelf. In het weekend thuis rusten, slapen , sporten en een avondje stappen met de vrienden. Twee avonden dat was hem teveel, je moet fit blijven voor de sport was zijn motto.

17 september
Zondags  17 september 2000 moesten ze in Asten voetballen . Ze reden dan altijd met verschillende auto´s er naar toe en om beurten ook de ouders mee.
`s Morgens om tien uur opgestaan en zingend en fluitend brood gesmeerd. Toen de sporttas gepakt en een hou doe mam en weg was hij om nooit meer levend terug te komen. Als je zoiets toch wist van te voren……….
Voor ons verliep de zondag normaal als iedere zondag, gewoon rustig thuis met onze oudste zoon en zijn vriendin en met onze pleegkinderen.´s Middags  een beetje tv gekeken want het weer was niet zo geweldig om met de kinderen veel te ondernemen. Daarna eten gemaakt en toen begon de onrust, zo van waar blijft Heinz-Dieter nou, hij wilde toch op tijd thuis zijn want morgen gaat hij op kamp met school en alles moet nog ingepakt.
Rond zeven uur ziet Heinz dat er twee agenten op ons huis afkomen, hij loopt naar de voordeur en had hierbij al een raar gevoel. Die lopen zo langzaam en aarzelend, dat ken ik toch ergens van…… Toen hij de deur opende zei hij "Jullie hoeven niets te zeggen, ik denk dat ik het al weet". Ze kwamen binnen en toen vertelden ze tegen mij dat Heinz-Dieter* bij een verkeersongeluk om het leven is gekomen. Hij was bij een jongen van het elftal in de auto gestapt om op tijd thuis te zijn, want die reed meteen na de wedstrijd naar huis en ging niet nog eerst naar de kantine om na te praten over de wedstrijd. In een bocht heeft deze jongen de macht over het stuur verloren, door te hoge snelheid, en is eerst tegen een paaltje gereden, gekanteld op de bijrijderskant en zo tegen een muur geklapt. Een toevallige voorbijganger heeft wel eerst hulp verleend maar dit mocht niet baten. De chauffeur had een lichte verwonding maar moest wel uit de auto gehaald worden omdat hij er niet uit kon. Heinz-Dieter* werd door de brandweer uit het wrak gehaald maar was toen reeds overleden. Ik was eerst met stomheid geslagen en heb toen gillend en schreeuwend onze oudste zoon geroepen die op zijn kamer was.
 

Toen hij beneden kwam wist hij niet wat hij hoorde, iedereen huilde en praatte door elkaar, je wist niet wat je moest zeggen of doen en toen men mij de beurs van Heinz-Dieter* gaf, wist ik dat dit realiteit was. Eerst denk je toch :" ik zit in een film en die is zo afgelopen", maar dit bleef duren. De politie stelde voor om naar Veldhoven naar het ziekenhuis te gaan waar men Heinz-Dieter* naar toe gebracht had. Eerst hebben we onze jongste dochter gebeld, die was in verwachting van ons eerste kleinkind, Heinz-Dieter´s petekindje, en we hebben gewacht tot ze hier bij ons was. Heinz wilde niet mee, hij wilde Heinz-Dieter* niet zien, en dus ben ik met Petra en Michael  met de politie meegereden.
In het ziekenhuis aangekomen werden we opgevangen door een arts die ons vroeg of we hem wilden zien. Wat een vraag denk je dan, natuurlijk wil ik hem zien. Hij lag in een kamertje in een bed, net alsof hij sliep. Je kon bijna niets aan hem zien, hij lag er zo rustig bij, verwondingen waren ook op het eerste gezicht niet te zien en hij was gewassen en omgekleed, dat zagen wij wel. De arts heeft toen wel uitgelegd wat de oorzaak was van zijn dood, hij was op slag dood, maar ik heb maar half geluisterd, ik wilde bij hem zijn, hem knuffelen en aanraken, met hem praten , vragen stellen   waarom??????
Ik weet niet hoe lang wij daar gebleven zijn, ik wilde niet weg , maar de kinderen wilden naar huis om bij papa te zijn en ook om bij hun levenspartners te zijn voor de steun die ze op dat moment ook nodig hadden. Toen wij thuis aankwamen zat het huis vol mensen, ik weet niet wie, want ik ben meteen in onze bijkeuken gaan zitten waar mijn man ook was. Mijn jongste zus was er ook met haar man, maar die heb ik weer weggestuurd naar huis, ik wilde nu even niemand meer zien, alleen mijn eigen gezin en anders niets.
Onze oudste dochter gebeld, die woont boven in Duitsland, en verteld wat er gebeurd was. Die zei dat ze eerst dingen regelen moest en dan zou ze de volgende dag komen. Ik weet niet wanneer iedereen gegaan is, je bent dan toch op de een of andere manier verdoofd, krijgt niet meer mee wat er om je heen allemaal gebeurt, maar het interesseert je ook niet. Op de een of andere manier zijn we toch naar bed gegaan, maar slapen kun je niet . Er maalt te veel door je hersens heen, je weet niet wat je moet doen en ook niet hoe je hiermee verder moet.

18 september
´s Morgens eerst de Dela  gebeld en vertelt dat onze Heinz-Dieter* overleden is. Dat had ik ´s avonds vergeten, helemaal niet aan gedacht. Daarna op mijn werk en daarna de sporthogeschool gebeld om te vertellen dat Heinz-Dieter* niet meer kwam. Die hadden dat al via via gehoord en beloofden later nog even terug te bellen.  Om tien uur kwam er dan de uitvaartverzorger bij ons in huis om alles te regelen, ik wilde dat onze kinderen erbij waren zodat ze konden meebeslissen hoe we zijn begrafenis regelen en wat er allemaal gebeuren moet.  Toen vertelde ik dat het mijn wens was dat Heinz-Dieter* thuis opgebaard werd. Nou die reacties……. Mijn man  wilde hierover niets horen, wilde dit niet , onder geen voorwaarde, maar ik heb mijn zin doorgezet. Achteraf is iedereen maar wat blij dat wij het op die manier gedaan hebben. Daarna hebben wij samen de tekst voor de rouwbrief  samengesteld en ook alle andere dingen geregeld die er te regelen waren.

`s Middags met zijn allen naar de plaats van het ongeluk gereden , samen met mijn broer die op dat ogenblik ook bij ons was.  Wij wilden er naar toe om bloemen neer te leggen en een kaarsje op te steken. Toen wij er aan kwamen was de technische recherche nog bezig om na te gaan hoe het ongeluk gebeurt kon zijn. Ze hadden ook foto´s bij zich van de auto, die wilde ik toch niet zien .
Naar huis gereden , waar de telefoon niet stil stond. Mensen kwamen ook binnen om te horen hoe het gebeurd was, maar  ik kon dat niet, iedereen vertellen hoe en wat.
De uitvaartverzorger kwam om te vertellen dat het lichaam van Heinz-Dieter* vrij gegeven was door de officier van justitie,  kwam kleding ophalen die hij nodig had voor hem en ging hem toen in Veldhoven ophalen. Jammer dat ik toen niet meegegaan ben om Heinz-Dieter* zelf te verzorgen, maar ik wist niet dat je dat kon en op de een of andere manier had ik er ook angst voor om dat te doen.
Rond 3 uur kwam hij terug met onze zoon. Wij hadden ondertussen zijn bed een verdieping lager neergezet, ik wilde hem niet in de kist opbaren, maar gewoon in zijn eigen bed. Harry, de man van onze Petra, heeft toen geholpen hem in zijn bed te leggen . Heinz ging naar buiten, hij wilde niets zien en niets horen. Toen alles klaar was ben ik naar boven gegaan om mijn zoon te zien. Hij wilde toch naar huis komen, maar dat het op deze manier zou zijn dat had niemand kunnen denken. Toen kwam mijn zus met haar man, die wilde Heinz-Dieter* toch graag nog een keertje zien  Ik had gezegd dat ik dat eigenlijk niet wilde, ze moesten hem maar in herinnering houden zo als hij was toen hij nog leefde; maar voor mijn zussen en mijn jongste broer heb ik toch een uitzondering gemaakt. Verder is alleen ons gezin en de pastoor bij Heinz-Dieter* geweest, ik wilde hem niet tentoonstellen. Ik zou dat voor mij zelf ook niet willen. Later in de middag kwam onze oudste dochter ook aan. Die hadden wij al in geen jaren meer gezien. Toen zij dus boven bij haar broer kwam , kende ze hem niet meer,( als je een jongen ziet met dertien en daarna met achttien, dat is een groot verschil; van kind tot man).
Dit bracht ook voor ons heel wat emoties met zich mee.
Op de een of andere manier  is die dag omgegaan, veel tijd bracht ik door aan het bed van Heinz-Dieter*, maar Heinz was er nog niet bij geweest, pas in de late namiddag en toen alleen vanaf een afstand alsof hij het op die manier ongedaan kon maken door het niet te willen zien.
De kinderen bleven allemaal hier thuis slapen, ze wilden ons en elkaar in deze moeilijke tijd niet alleen laten.

19 september
Op dinsdag kwamen medeleerlingen en de mentor van de sporthogeschool op bezoek. Het schoolkamp was afgezegd want niemand had meer zin om op kamp te gaan, ze wilden allemaal wel naar de begrafenis. Hoe gekend en geliefd onze zoon was,in die drie weken dat hij daar op school zat, had ik nooit durven dromen. Iedereen kende hem, zelfs de direkteur dus dat is een teken dat hij toch aangenaam opgevallen is .
Met hun besproken wat er gedaan kon worden tijdens de uitvaart en of wij het ermee eens waren als hun ook eigen teksten of gedichten zouden voorlezen. Natuurlijk waren wij het daarmee eens en na anderhalf uur gingen ze weer naar Tilburg.
Daarna kwamen de voorgangers van de avondwake om deze door te spreken en om ons verhaal over Heinz-Dieter* te horen.
Daarna kwamen al zijn vrienden waar hij al mee omging sinds ze samen op de kleuterschool zaten.   Daar kon ik toch niet goed tegen, hun daar te zien zitten zonder onze zoon in hun midden zoals het anders altijd was. Ik ben toen maar naar boven gegaan om bij Heinz-Dieter* te zitten en heb de kinderen met het bezoek alleen gelaten. Ik had steeds het gevoel ik moet bij hem zitten, straks kan ik het niet meer, wilde met hem praten , hem dingen vertellen maar ik wist niet hoe.  Af en toe kwam Petra even naar boven om mij naar beneden te halen om iets te eten of te drinken of om te zeggen dat er mensen waren die ook mij even wilden zien. Ik had er eigenlijk geen zin in, voelde me vaak gestoord , maar dat hoort er bij, en af en toe was het ook wel fijn als er iemand  langskwam.
Petra en Klaudia zijn samen bloemen gaan uitzoeken, ik wilde niet meegaan maar wist wel dat hun het beste zouden uitzoeken, iets wat bij onze zoon paste. Hij hield immers van bloemen en zijn vriendinnen kregen dan ook regelmatig een bloemetje , af en toe kreeg ik er ook wel een.

20 september
Woensdag samen met onze pastor de uitvaart besproken en ook de tekst voor op het bidprentje  samengesteld. Alle vrienden en kennissen hadden onderhand de brief ontvangen, we kregen dus veel telefoontjes over het hoe en wat omdat wij ook veel familie in Duitsland hadden, die de nederlandse tekst niet lezen konden.  Daar hadden wij dus helemaal niet aan gedacht, maar ja wat geeft dat.
Verder was er die dag weer veel bezoek in huis.
´s Avonds was de avondwake. Daar zijn wij dus met zijn allen naar toe gegaan. De kerk was barstensvol, ik wist niet wat ik zag, zoveel mensen had ik er nog nooit gezien. De viering was heel mooi, echt op Heinz-Dieter* afgestemd, iedereen die hem gekend heeft zei dat .

IN MEMORIAM…………………….

Ik durf geen woorden in mijn mond te nemen;
´t is allemaal zo wreed, zo plotseling;
ik zet nu vraagtekens bij ieder ding
dat vanzelfsprekend leek, zonder problemen.

To jong nog- aan het begin nog van zijn leven,
Een kind, dat op de toekomst hopen mag;
Komt nu de nacht reeds, na zo´n korte dag?
Vraagt God zó gauw terug wat was gegeven?
Rust zacht lieve Dieter.


Welkom U allen bij deze avondwake, in het bijzonder Heinz en Mariet, Klaudia en Karl-Heinz, Petra en Harry, Michael en Melina, welkom familie, vrienden, bestuur en spelers van sv Budel, buurtbewoners, welkom geloofsgenoten.
Op de vooravond van de uitvaart van Heinz-Dieter Schneider zijn wij hier bijeen gekomen om te waken en te bidden, om woorden te vinden voor wat ons sprakeloos maakt, om stille gebaren te maken, die onze verlamming doorbreken. Zelden komt de dood op tijd, het is te vroeg; hij verhindert dat goede voornemens in daden worden omgezet, dat wat gebroken was geheeld, dat wat mogelijk was ooit nog werkelijkheid wordt.
Wij willem Heinz-Dieter* gedenken in dit memoriam.

Zondag 17 september 2000, een zondag zoals zo vele, een zondag dat Heinz-Dieter* in het tweede elftal van sv Budel zijn wedstrijd ging spelen tegen Asten. En na de wedstrijd naar huis…….  En dan slaat het noodlot toe. In een flauwe bocht op de Hugterweg komt de auto in de berm, raakt een paaltje en vliegt met een klap tegen een muurtje met noodlottig gevolg voor Heinz-Dieter*.
In één klap worden al onze dromen vernietigd. We staan machteloos.

Heinz-Dieter*, of zoals zijn vrienden zeiden Dieter*, was een sportman in hart en nieren, met voetbal als zijn passie. Als manneke van 5 ging hij op voetbal, na een bezoek van dhr. Bressers en kwam bij de efjes. En hij voelde zich er thuis, niets was teveel, zo trainde hij nu drie avonden en de laatste tijd speelde hij zowel met het tweede als, zonodig , mee met de A1.
Dieter was trouw aan zijn vrienden, er waren er die hij kende vanaf zijn kleuterschool. En in de groep was hij zeer gezien. Hij was de gangmaker met zijn imitaties, iemand op een bepaalde manier karakteriseren. Men wist dat hij er was. En hij kon het met iedereen goed vinden. Hij bleef zich zelf en wist wat hij wilde.

21 september 2001
´s Morgens veel bij onze Heinz-Dieter* aan bed gezeten. Zijn haar een beetje goed gelegd, zijn lievelingsparfum opgespoten zodat hij , zoals hij altijd wilde,  zijn lievelingsgeur bij zich had. Ik wilde niemand zien, het was me nog teveel om voor mijn gezin te zorgen, iedereen moest maar zien dat hij wat te eten pakte als hij honger had. De pleegkinderen waren niet om te hebben, de kleinste huilde en schreeuwde al sinds Heinz-Dieter* dood was. Op de een of andere manier merkte zij toch dat alles anders was en dat er veel verdriet in huis was. Zij kan niet praten, dus huilde ze alleen maar, iets dat natuurlijk wel erg op de zenuwen gaat op den duur.
Op de een of andere manier ging die laatste morgen samen met hem veel te vlug om.
De uitvaartverzorger stond voor de deur met de kist. Die werd in de hal neergezet, waarna deze samen met Harry naar boven ging om Heinz-Dieter* te halen. Hij werd in de kist gelegd maar niemand wilde dat zien. Heinz  liep naar buiten , huilde, schreeuwde het uit, maar ik wilde toch nog een laatste knuffel, een laatste kus op zijn voorhoofd drukken. Dus ging ik naar de hal om te zien of ook alles goed was, wat er door je heen gaat als je je kind zo in die kist ziet liggen is met geen pen te beschrijven. Zeker niet als je er dan alleen mee staat, zonder een arm om je heen of een troostend woord. Ik ben toen weer naar de keuken gegaan waar iedereen wachtte.
Achter de auto waarin het lichaam van Heinz-Dieter* lag zijn wij met zijn allen met de auto´s naar de kerk gereden. Hier aangekomen kwamen de vrienden van hem om hem de kerk in te dragen en alle studenten van de sportacademie liepen erachter met de bloemstukken.
Wij moesten voorin de kerk op de eerste rij zitten, de kerk was al barstensvol, je moet dan tussen al die mensen doorlopen naar je plaats, verschrikkelijk vond ik dat. Maar ik had thuis met Heinz afgesproken dat wij in het openbaar die dag niet meer zouden huilen. Heinz-Dieter* vond dat altijd verschrikkelijk als je je verdriet open toonde, dus ik deed dat niet. Vraag me niet hoe het me gelukt is, maar ik heb de hele namiddag onder al die mensen geen traan meer gelaten, had het alleen druk met het ondersteunen van Heinz , die van verdriet en pijn bijna geen stap zetten kon.  In de viering hielden velen een toespraak, zijn vriendenkring ieder voor zich, zijn klasgenoten, de voetbalcollega´s en ook zijn collega´s van het werk. Speciale muziek werd gedraaid die Heinz-Dieter* graag hoorde, en de pastor die voorging in de eucharistieviering, en Heinz-Dieter* heel goed kende omdat hij al jaren lektor was in onze kerk, had de lezingen en de toespraak ook helemaal op onze zoon gericht. 

Dat gaf mij toch een heel goed gevoel.
Na de viering in stoet naar de begraafplaats gereden, waar er nog gebeden werd en iedereen nog even afscheid kon nemen. Wij bleven tot het laatst staan om dan toch , zij het met de grootste moeite, weg te gaan bij hem, die ons zo lief was.
Zijn vrienden droegen hem toen naar zijn laatste rustplaats en zijn klasgenoten hielpen het graf dicht te maken en de zee van bloemen erop neer te leggen.
Wij gingen met de vrienden, familie en bekenden naar de zaal waar de koffietafel gehouden werd.  In het begin fluistert dan nog iedereen maar naderhand , merk je , dat er geen rekening meer met je verdriet gehouden wordt, en iedereen praat en lacht, alsof er niets aan de hand is.
Heinz en ik waren dus heel blij toen de laatste afscheid nam en naar huis ging zodat wij nog even naar het graf van Heinz-Dieter* konden gaan. Alleen ons gezin, niemand andes erbij.
Als je daar dan staat wordt het pas echt werkelijkheid, je begint te beseffen dat hij daar ligt, maar begrijpen kun je dit nooit. Daarna naar huis gegaan waar we de kaarten die men ons gestuurd had zijn gaan lezen. Vele kaarten van mensen die je probeerden te steunen, maar ook veel onbegrip viel er uit te lezen.
Op de een of andere manier hadden we die dag, waar we zo tegenop gezien hadden, overleefd. Toen kwamen bij mij de tranen ook weer, we waren immers weer onder ons. Het luchtte toch wel op toen ik de tranen de vrije loop kon laten gaan in plaats van me steeds maar groot te houden .
De volgende morgen gingen onze dochters met hun echtgenoten weer naar huis. Alleen onze zoon , die ook nog thuis woonde, was er met zijn vriendin. Die kon het echter niet meer opbrengen om op zijn kamer te slapen, omdat hij deze altijd met zijn broer gedeeld had. Het is er zo verdomd stil…………ik kan daar niet tegen, waarom moest hij ons verlaten……….
Michael heeft toen nog maar  twee maanden bij ons gewoond, hij hield het in zijn kamer niet meer uit. Samen met zijn vriendin heeft hij toen hier in de buurt een huis gekocht en is daar gaan wonen.
Iedere dag ging ik naar de begraafplaats toe, probeerde op die manier dicht bij Heinz-Dieter* te zijn, probeerde hier te vertellen hoeveel verdriet ik had en hoe ik hem al mistte. Heinz kon het niet opbrengen om mee te gaan, heel af en toe kwam hij mee maar dan was hij de hele dag van streek.

De zeswekendienst , die we op 29 oktober gehouden hebben , was ook druk bezocht. Veel familieleden, zijn vrienden, kennissen, waren aanwezig en na de viering nog op de koffie bij ons thuis. Daarna met zijn allen naar zijn rustplaats geweest. Van de ene kant doet het goed dat er zovele met je meeleven, maaar van de andere kant  voel je het gemis om zo meer.

Ik ben wel weer meteen aan het werk gegaan, het thuis zitten binnen de 4 muren hield ik niet vol. Ik moest er gewoon uit, kon niet de hele dag met Heinz samen zitten treuren en huilen. Misschien was dit wel het beste wat ik kon doen, zo bleef ik tenminste op de been. De verplichtingen die je dan hebt dwingen je , om weer met beide voeten in het leven te staan, ook al wordt het af en toe te veel.

Op zondag 16 september 2001 hebben wij ter nagedachtenis aan Heinz-Dieter* een Hl. Mis gehouden in onze kerk en hiervoor ook familie en vrienden uitgenodigd.
Weer waren er vele aanwezigen, die ook naderhand bij ons thuis op de koffie kwamen, praten over Heinz- Dieter* en ook over hoe het gaat nu, een jaar later. Velen begrijpen je verdriet en pijn niet, maar er zijn er toch wel bij die dat wel doen.

Op 25 november 2001 hebben wij ter herinnering aan Heinz-Dieter* een boom geplant in Budel op het sportpark. Eerst wilde de gemeente dit doen op de plek waar het ongeluk gebeurd was, maar daar wij dat niet zo´n goed idee vonden, (bovendien in een bocht ga je toch geen boom planten) hebben wij gekozen voor het voetbaldveld. Heinz wilde hem wel op de middenstip planten, maar dat kan natuurlijk niet.


De vriendengroep, bestuur van sv Budel en wij als gezin waren hierbij aanwezig.
De voetbalclub had een herinneringsplaatje laten maken, dat hebben wij bij de wortels van de boom gestoken en mee begraven.
De voorzitter hield nog een toespraak, daarna heb ik, mariet, ook nog een rede gehouden.
Ter afsluiting werd er in de kantine  nog koffie en cake gegeven voor alle aanwezigen. Daarna gezamenlijk naar de rustplaats van Heinz-Dieter*  en toen weer naar huis terug.


Nu 15 maanden later ga ik nog haast elke dag naar het graf van Heinz-Dieter*. Als ik het niet doe heb ik het gevoel dat ik iets vergeten ben die dag, ook al sta je op met het gemis van je kind en je gaat er ook weer mee naar bed.