F I E T S E N A A R

Van Zaandam naar Burkina Faso 2004-2005

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een half jaar op weg.

Op 25 September 2004 stapte ik op de fiets en eindigde een klein half jaar later in Ougadougou de hoofdstad van Burkina Faso in West Afrika. Hiervandaan nam ik het vliegtuig naar Parijs waarvandaan ik naar huis in Zaandam fietste. 3 April 2005 was de thuiskomst.

♦  ♦  ♦

 

Onderweg, door BelgiŽ

Onder Breda passeer ik de grens, een grens die er eigenlijk niet meer merkbaar zou moeten zijn. Maar gezien mijn grote hoeveelheden vooroordelen is die er nog wel degelijk. Het is de regio Antwerpen, waar Filip Dewinter glorieuze tijden beleeft. Het moet ongeveer tien jaar geleden zijn dat ik mij hier voor het laatst op de fiets doorheen begaf, nog voordat er ook maar iemand van het Vlaams Blok had gehoord. Het was de tijd waarin moppen werden verteld over domme Belgen. Serieus heb ik dit natuurlijk nooit genomen, het waren immers maar moppen, maar toch heb ik een beeld voor ogen wat niet erg positief te noemen is. In mijn gedachten is er nog een beeld van vrachtwagens die oneindig hard over brede betonbanen dwars door dorpen razen. En van dorpen met kruispunten, breed en onoverzichtelijk, met stoplichten hoog boven de weg die nauwelijks opvallen,  het ontbreken van flitspalen waardoor automobilisten  zich van niemand iets hoeven aan te trekken. Het zal slechts een idee zijn, in tien jaar is er mogelijk veel veranderd .

Rechts passeer ik een slachthuis. Een weeŽ geur dringt door de kieren van de gesloten deuren heen; dood voor de een is vlees voor de ander. Ernaast ligt een maÔsveld en een weiland waar twee dikbilkoeien grazen. Ze mogen nog even blijven leven. Hormonenmaffia, schiet het door me heen. Het is stil op straat, zondag is de uitgelezen fietsdag om het echte BelgiŽ te ontdekken. De weg splitst zich bij een huis, 'parenclub Amahula' staat er schaamteloos op. Er is mij ooit verteld dat er boeren zijn die het met hun varkens doen. Verdorie, is er dan niemand die mij van mijn vooroordelen af kan helpen? De bakker misschien, op zondag schijnt die open te zijn. Belgen houden van lekker eten en brood moet altijd vers zijn. Ik wil het meemaken, ik wil de zachte G horen en ontdekken dat hier ook gewone mensen leven. Maar waarom zit het er vandaag niet in? De bakker is dicht en ik deponeer anderhalve euro in een gleuf om in het bezit van een brood te komen. In Antwerpen eet men uit de muur, dat is nieuw voor mij!

De weg vervolgt over een fietsstrook, aan de linker kant van de weg. Het bestaat nog, zo was het jaren terug ook, het enige wat veiligheid moet bieden is een dikke witte streep en de hoop op oplettende automobilisten. Angstvallig houd ik uiterst links en creŽer daarmee een Brits fietspad in BelgiŽ. In een dorp stuit ik op een bordje met de tekst Ďomleggingí. De politie en de kogelgaten ontbreken. Fietsen in BelgiŽ is niet leuk als je vol vooroordelen zit en er niemand is die je er vanaf kan helpen. Er zijn van die momenten dat je alleen de dingen ziet die je wilt zien ondanks dat die grens al heel lang open is. Maar in feite is die grens voor mij nog steeds een barriŤre. Ik fiets door Vlaams BelgiŽ en heb het het land nog steeds niet ontdekt. 

De Ardennen, een groot contrast met het platte Vlaamse land. Het is het andere BelgiŽ maar het had net zo goed al Frankrijk kunnen zijn.
    Enkele bladeren dwarrelen langs mij naar de grond. De populieren zijn de eerste die zich gewonnen geven aan de naderende koude, de rest houdt nog even dapper stand. In de berm bloeit de rode klaver en in de verte verraden gele en goudbruine accenten de nadering van meerderen die zich gewonnen gaan geven.

   ís Morgens ligt er een kille dauw over het land die de ver weg staande zon niet meer in staat is snel te laten verdwijnen. In een dorp staat een meisje achter het raam, uitdagend gekleed in lingerie heupwiegend in een etalage. De satijnen versierselen wiegen vertraagd achter haar aan. Ze is er vroeg bij. Zou ze het koud hebben? De straten zijn op dit uur vrijwel verlaten en veel klandizie is er niet te verwachten. Een fietser die zijn vrouw heeft thuisgelaten misschien? Ik zwaai. Ze zwaait niet terug maar draait rondjes met haar heupen, handen in de zij, het hoofd van links naar rechts. Plichtmatig en verveeld. Hoelahoep zonder hoepel. Nee, een fietser op weg naar Afrika is niet interessant.... 

 

 

Fotocollage:

.

Franse bakker

 

Onderweg kom je wel eens andere fietsreizigers tegen, zoals bijvoorbeeld in Spanje,
kijk maar  =>

 

 

Lees hier nog enkele belevenissen:
deel Europa
deel Afrika

 

Praktische landeninformatie vind je hier:

Frankrijk
Spanje
Marokko
West Sahara
MauritaniŽ
Senegal
the Gambia
Mali
Burkina Faso

 

 
Naar huis