Inleiding:
Honing, het suikerhoudende product dat door honingbijen (zie Bijen) wordt bereid uit door deze vergaarde, uit planten afkomstige stoffen, en in raten wordt opgeslagen. De bijen verzamelen hiertoe vnl. nectar (afgescheiden door honingklieren van bloeiende planten). Daarnaast vergaren bijen, vooral in Midden-Europa, ook honingdauw; de daaruit gevormde bladhoning komt in onze streken weinig voor

Ontstaan:
De nectar wordt door de bijen met de tong uit bloemen gehaald en bewaard in de in het achterlijf gelegen honingmaag. In de korf wordt de nectar in de cellen van de raten uitgebraakt. Door de werking van enzymen, zowel afkomstig van de planten als van de bijen zelf, en door het onttrekken van water gaat de nectar uiteindelijk over in honing.

Samenstelling: 
Honing bestaat vnl. (ca. 70%) uit de suikers glucose en fructose, daarnaast komen enige procenten sacharose en vaak ook andere suikers voor (in bladhoning meestal melecitose). Het watergehalte bedraagt ca. 20%. Mineralen en vitamines komen slechts in geringe hoeveelheden voor. Aromastoffen, afkomstig van de betrokken bloemen, zijn grotendeels verantwoordelijk voor de smaak en geur van de honing. Voorts is glucose-oxidase (ook wel inhibine genoemd) aanwezig dat bacteriegroei remt. Dit enzym verliest evenals de in honing aanwezige a- en b-amylase door verhitting zijn werking. Verder bevat honing steeds stuifmeelkorrels van de betrokken plant; daardoor is de herkomst te bepalen. In onze streken is de honing vooral afkomstig van nectar uit vruchtbomen, koolzaad, witte klaver, linde, heide en zeeaster.

Soorten: 
Honing wordt soms verkocht in de gesloten cellen van een maagdelijke, door de bijen zelf gebouwde raat zonder broed (raathoning) en kan dan met deze raat worden geconsumeerd.
Brokhoning is honing die een of meer brokken raathoning bevat. De was van de raat is voor de mens weliswaar onverteerbaar, maar verder onschadelijk. Honing wordt uit de raten van korven gewonnen door persen; uit die van kasten door 'slingeren'.Bij de bereiding van pershoning worden de raten verbrijzeld en het aldus ontstane mengsel door een doek geperst, waarbij de wasdeeltjes achterblijven.
Bij de bereiding van slingerhoning worden de raten uit de kasten genomen, de wasdekseltjes waarmee de cellen 'verzegeld' zijn, worden verwijderd, waarna de raat in een centrifuge (de honingslinger) van honing wordt ontdaan; de honing wordt vervolgens gezeefd. De meeste honing is tegenwoordig slingerhoning.

Conservering en productie: 
Honing is een oververzadigde suikeroplossing, die na verloop van tijd tot een vrij harde massa uitkristalliseert. Deze zgn. versuikerde honing kan door voorzichtige verwarming weer vloeibaar worden gemaakt. Honing is hygroscopisch; bij onvoldoende afsluiting treedt gisting op.
De gemiddelde productie van honing per bijenvolk per jaar bedraagt (bij een imker) in onze streken ca. 15 kg, maar varieert sterk van jaar tot jaar.
De productie in Nederland en België blijft meestal beneden 1 miljoen kg per jaar en is veel geringer dan de consumptie.
De eisen waaraan te verhandelen honing moet voldoen, zijn in Nederland geregeld bij het Honingbesluit (K.B. van 14 nov. 1978, Stbl. 655), waarin o.a. bepalingen betreffende benamingen en samenstelling zijn opgenomen. In België worden de eisen voor honing geregeld bij K.B. van 28 mei 1975.