Hallo allemaal,

Dit is het verhaal van Bernerpup Luna.

Hieronder volgen de mails die ik over haar naar een heleboel van mijn nieuwe eigenaren
en een aantal zeer meelevende mensen in onze omgeving heb gestuurd.
 

do. 13-9-2007

Hallo allemaal,
 
Ik wil jullie middels dit schrijven op de hoogte brengen van een heel triest gebeuren.
Voor een aantal onder jullie al bekend, maar voor de meesten niet.
 
Vorige week vrijdag (of donderdag) heeft er in Melissant een gezinsdrama plaatsgevonden. Een man heeft daar zijn vrouw en driejarig dochtertje omgebracht. (zie www.ad.nl zoekterm gezinsdrama melissant). Dit gezin heeft hier ruim 8 weken geleden hun pup Luna uit het nest van Luna opgehaald. De eigenaar heeft zijn pup op een gruwelijke wijze mishandeld dmv schoppen en messteken en wat al niet meer. Na een paniekerige zoektocht via politie, dierenartsen en het gemeentehuis van Dirksland kwam ik er achter dat Luna naar het dierenasiel van Spijkenisse was gebracht.
 
Na diverse onderzoeken is gebleken dat zij zwelling aan haar hersenen had, haar kaak was uit de kom en van de tweede nekwervel zijn de vleugels afgebroken. Buiten dat had zij diverse messteekwonden en zwellingen, vooral aan haar kopje. Haar verzorgster Sandra zet zich sinds ze haar vrijdagavond uit Melissant heeft opgehaald met haar hele ziel en zaligheid in om Luna te verzorgen.In eerste instantie kon ze helemaal niks en kreeg ze om de zoveel tijd een spuitje water. Heel langzaam krabbelde ze weer wat op. Luna is gelukkig sinds afgelopen dinsdag in beslag genomen wegens mishandeling, zodat de eigenaar geen enkele zeggenschap meer over haar heeft.
 
Afgelopen dinsdag is middels een operatie de druk op haar hersenen verminderd. Gisteravond is geprobeerd om haar kaak weer in de kom te krijgen. Dat is nog niet helemaal gelukt en bovendien bleek uit de rontgenfoto's dat ze 2 scheuren in haar schedel heeft . Aan de kapotte nekwervel doen ze (voorlopig?) niks. Wat heeft deze man haar te pakken gehad. Het is onbegrijpelijk verdrietig, m'n arme meisje!
 
Vanmorgen heeft Sandra haar weer opgehaald en zit ze weer in het asiel. Uiteraard niet in een hok. Ze slaapt in een apart kamertje en mag verder vrij rondlopen en krijgt van iedereen heel veel aandacht en dat doet haar goed. Ze is het vertrouwen in de mensheid nog niet verloren. Haar lopen moet nog beter worden , ze heeft ook weinig richtingsgevoel maar dat komt waarschijnlijk omdat ze links (nog)  een hersenafwijking heeft en daardoor slecht ziet.
 
Aanstaand weekend reis ik naar Spijkenisse om Luna te bezoeken. Dat zal wel emotioneel worden. Verder is het de bedoeling dat als ze vrijgegeven wordt voor herplaatsing ( daar moet eerst de rechtbank aan te pas komen), ze weer bij ons komt wonen.Dat kan nog wel een aantal weken duren.
 
Wat een afschuwelijk drama he, natúúrlijk ook voor degenen die Renate en Elisa ( en ook Huib) liefhebben. Hoewel het niet meevalt onder deze omstandigheden probeer ik geen oordeel te vellen over de dader. De tijd zal ons leren of hem wat te verwijten valt.
 
Ik ben dierenasiel Spijkenisse en Sandra in het bijzonder ontzettend dankbaar.Zij zullen niks nalaten om het Luna zo draaglijk mogelijk te maken.
Vinden jullie het net als ik geweldig dat zij zich zo onbaatzuchtig inzetten voor een dier in nood?
Laat dat dan alsjeblieft blijken middels een donatie.
 
Giro 4398199 t.n.v. Stichting Streekdierentehuis V.P.G.O.  onder vermelding van "Luna"
 
Een eventuele reactie op dit verhaal graag per mail.
Ik zit momenteel al zoveel aan de telefoon en ik wil de lijn ook graag regelmatig vrij houden zodat ik nieuws over Luna kan ontvangen.
 
Geef al jullie honden een hele dikke knuffel namens mij en HEB ZE LIEF!
 
Groetjes,
           Saskia.

za 15-9-2007

Sandra heeft gisteren weer een klein stukje op het berner4life forum gezet: Luna heeft absoluut geen trauma opgelopen.Zij is heel vrolijk, begroet iedereen en probeert bij iedereen die op het terrein komt te bietsen. Lichamelijk is zij nog hetzelfde, maar daar moet een andere specialist maandag naar kijken.Zondag zal Luna wel een grote verrassing krijgen, want dan krijgt ze bezoek van haar Saskia.
Lief, he.
Haar kaak schijnt wel weer een beetje opzijgezakt te zijn, maar hij stond ook 'op het randje'. Belangrijke dag maandag!
Ik ga er helemaal vanuit dat er wel weer een operatie zal volgen.
Nog wel een leuk verhaal: het kamertje waar Luna slaapt is in de zomer bestemd als kattenpension. Alleen, zei Sandra, vond ze het bankje niet zo mooi. Waarop ze haar heeft toegesproken dat de dierenarts dáár geen toestemming voor had gegeven.
Daarstraks een telefoontje gehad dat ze voor het eerst geblaft had omdat haar poezenvriendje door het hek was gekropen. Dat had ze nog niet gedaan en daar maakte Sandra zich best wel zorgen over. Vooral omdat er in de krant had gestaan dat de buren het raar hadden gevonden dat ze de hond niet meer hadden horen blaffen.
Er is al allerlei hulp aangeboden. Van hondenrolstoel ( n.v.t. en ook niet hondwaardig wat ons betreft), zwemtherapie ( wie weet, kan best nuttig zijn) tot de climax gisteren. Een mevrouw hondenfluisteraar wil graag een gesprek met Luna om te vragen wat er gebeurd is. Er is mevrouw op een vriendelijke manier gezegd dat er geen gebruik van haar diensten gemaakt zal worden.
Als Luna straks hier is, hebben we 2 Luna's. Niet handig. Vandaar dat ik gezegd heb haar eerst puppie te noemen, dan puppeduck tot uiteindelijk Duck. Deze omweg is niet nodig. In het asiel wordt ze ook al Duck of Duckie genoemd. Morgen om 11 uur afgesproken, ik kan bijna niet wachten. Ik ben zó blij haar te kunnen gaan zien ( en Sandra ook). Jan gaat mee , maar we gaan heel decadent met 2 auto's. Ik wil heel graag zo lang blijven als ik wil en dan kan Jan naar huis wanneer hij wil.
Na het bezoek aan Spijkenisse natuurlijk weer een mailtje.
 
Staan jullie er ook nog even bij stil dat vandaag de begrafenis van Renate en Elisa is? Wat een in en intrieste dag voor de mensen om hun heen.
 
Groeten,
         Saskia.         

zo 16-9-2007

Zo, we zijn weer terug van een zéér emotionele dag.
5 voor elf kwamen we door de poort en daar was ze dan. Hé, lieve puppedup, wat ben ik blij om je te zien!
Voor mijn gevoel viel het kwartje langzaam dat ik het was, maar volgens alle aanwezigen was er zeker herkenning.
Ik ben op de grond gaan zitten en ze kroop op mijn schoot.
Natúúrlijk reageert ze niet zoals haar nestgenootjes zullen doen, maar ze gaat al zo vooruit en doet zo haar best.Er is mij verteld dat de politie Luna eerst nog een uur heeft laten liggen, omdat men dacht dat ze dood was. Na dat uur zag één van hen één teen bewegen en had daarvan nog het idee dat hij zich vergiste. Toch maar snel de dierenambulance gebeld, die er in 20 minuten was ( rit van normaal 45 minuten).  De vrijwilligers die haar vorig weekend voor het laatst hebben gezien, staan versteld van de vorderingen die ze heeft gemaakt.
Haar bekje staat nog scheef, dat wist ik en dat zie je ook goed. We zijn een klein stukje met haar gaan lopen. Ik had een tuigje meegenomen, zodat er niet aan haar nekje getrokken wordt vanwege de kapotte nekwervel. In wat hoger gras met ongelijke ondergrond viel het me op dat ze daar zeer behoorlijk haar evenwicht wist te bewaren. Ze is wel snel moe en we vonden haar wel wat hijgerig. Toch pijn? Ze krijgt 2x per dag een halve rimadyl 100 mg en dat is een zeer behoorlijke dosis. Maar.. ze gaat nog steeds vooruit. Elke dag zijn er wel weer nieuwe ontwikkelingen. Zo ligt ze sinds gisteren regelmatig op haar rug, buikjekriep positie, had ze nog niet gedaan. En vandaag hebben Jan en Sandra ( terwijl ik van vrijwilligster Afke een rondleiding kreeg) met haar gespeeld. Een gewoon tennisballetje vond ze b.v absoluut niet interessant, bleek uit een demonstratie. Dus voor het eerst een kattenballetje met geluid geprobeerd en dát was het. Met beide voorpootjes maakte ze een sprongetje richting speeltje.
Morgen een belangrijke dag. Om half 11 kan Sandra bellen hoe laat ze mogen komen. Of specialist Garritsen die om raad gevraagd is er zelf zal zijn of dat er alleen overleg is geweest, is nog niet duidelijk.
Wat een vreselijke lieve mensen heb ik vandaag ontmoet. Bij vlagen kwamen het verdriet en de tranen naar boven, maar er werd me duidelijk verteld dat dát niet meer dan normaal was en dat ik ze ook zeker niet binnen moest houden. Van Jan moest ik nog speciaal in dit mailtje zetten dat hij zelden in zijn leven zo'n warm mens als Sandra is tegengekomen. Ze vindt deze complimenten vast niet nodig, schat ik zo in, maar ze moeten echt even gezegd worden.
Luna/ Duck is er nog lang niet.Morgen weer nieuws en ik duim goed.
 
Tot later,
           Saskia
 
Bijgaande foto van Duck d'r moeder Luna is haar favoriete spelletje. Ik kom thuis, doe mijn schoenen uit, gooi mijn slippers op de grond en Luna pikt er gelijk één weg. Springt op de bank. Dan loop ik op één slipper naar haar toe : heb jij die al voor het vrouwtje gepakt? Dat is braaf hoor, laat maar los (los, los..) Goed zo! Hond blij, vrouwtje blij, gek beest.

zo 16-9-2007

Hallo allemaal,
 
Ik kom er achter dat niet iedereen op de hoogte is van de omslag Luna naar Duck.
Vorige week heeft Luna een paar dagen in een kliniek in Rotterdam verbleven. De verzorgers daar vertelden Sandra dat ze haar Duck noemden. Duck ? vroeg Sandra, Hoezo? Nou, was het antwoord, omdat ze de hele tijd achter je aan hobbelt.
Gisteren vertelde ik Sandra dat als Luna hier komt wonen, er hier twee Luna's zijn, niet handig. Rick en ik hebben nog wel even geprobeerd of we mama Luna Loeder konden noemen (is ze héél soms), maar dat is natuurlijk niet echt een optie.
Vandaar dat ik had besloten eerst maar met Puppie te beginnen, dat uit te breiden tot Puppeduck om uiteindelijk Duck over te houden. Deze omweg blijkt niet nodig. In het asiel wordt ze ook al Duck genoemd. Ik vind het wel wat hebben.
Ik kreeg de vraag of we volgend weekend nog wel naar Rome gaan en ja we gaan. Voor Duck is het toch nog te vroeg om hierheen te komen en we willen dit weekend met de jongens voor ons 25-jarig huwelijk ook niet cancelen.
 
Tot later,
         Saskia.

ma 17-9-2007

Hallo allemaal,
 
Positief nieuws, gelukkig.
Ten eerste liep Duck gelijk met een propellorstaart op de specialist af, hállo, hier ik weer. Ook de assistentes werden met evenveel blijdschap begroet. Wát een karakter. Iedereen die haar ontmoet is dan ook helemaal weg van haar.
Alle gezondheidsperikelen even op een rijtje:
De 2 scheuren in de schedel zullen met de tijd vanzelf sluiten.
Oog heeft nog beperkt zicht, maar geen verkleuringen en glanst dus normaal.
Nekwervel nog steeds zo laten als het zit.
De scheve kaak vonden zij wel meevallen,gewoon harde brokken geven, niet meer weken.
Nog twee dagen hoge dosis Rimadyl, dan abrupt stoppen. Als ze erg veel pijn laat zien, eerst contact opnemen en dan de pijnstilling weer starten.
Haar evenwicht werd in de kliniek getest door wat lekkers over haar kop heen te gooien, zodat ze onverwachte bewegingen moest maken en ze viel niet één keer om.Ze zijn weer terug in het asiel, Sandra pakt een stukje kaas, probeert het ook en.. ze valt om. Nou ja, maar niet al te druk om maken.
Verder moet er dagelijks 30 sec. ( eigenlijk 20, maar dat is toch wel érg kort) video-opnamen van haar gemaakt worden tijdens eten, drinken, lopen, spelen etc. Dat willen ze in de kliniek graag zien om haar vorderingen te volgen.
Lang verhaal kort maken ( mag ook wel eens) ik ben eigenlijk wel heel tevreden. En de tijd heelt misschien wel niet alle wonden, maar wel vele.
Ze is gewoon een Superduck!
 
Als er weer nieuws is, zal ik dat zeker laten weten.
 
Groet en knuffels ( voor de honden,he, ik blijf aan de gang)
                                                                              Saskia.
 
P.s. Royal Canin is zo vriendelijk om a.s. vrijdag op mijn verzoek een pallet voer af te leveren. Hartelijk dank daarvoor.

vr 21-9-2007

Hallo allemaal,
 
Duck had vanaf woensdag geen pijnstilling en vond dat de eerste dag helemaal niet leuk. Ze was een aantal keer uit zichzelf in haar kamertje gaan liggen.Vandaag zijn we met z'n vieren ( Rick en Luna ook mee) weer bij haar langs geweest en ik was niet ontevreden. Ze loopt nog met haar kop iets naar rechts en haar kaak staat nog scheef, maar ik vond haar blijer overkomen dan vijf dagen geleden. Ze vond het erg leuk om Luna te zien. Omdat het haar moeder is of omdat het een Berner is? Ja, dat weet je natuurlijk nooit helemaal zeker, maar er leek duidelijk herkenning te zijn.
A.s. maandag weer op controle bij de specialist. Ik bel 's avonds even kort vanuit Rome om het laatste nieuws te horen. Sandra en ik hebben allebei het idee dat die kaak zo toch niet kan blijven. Verder goed nieuws: terwijl wij er waren belde de officier om te vertellen dat Huib v. O. afstand heeft gedaan. Dat was heel belangrijk om de procedure te versnellen.
Ook helaas wat minder leuk nieuws. Gisteren is de moeder van Renate bij het asiel langs geweest. Ze wilde graag om het af te sluiten afscheid nemen van Luna. Zij wist onder meer te vertellen dat Huib de hond inderdaad niet gewild heeft en haar vanaf het moment dat ze in huis kwam geschopt heeft als ze iets deed wat hem niet zinde. Ik moet zeggen dat dit hard bij me is aangekomen, hoe verkeerd heb ik hen ingeschat. Onbegrijpelijk ook dat Duck iedereen nog steeds zo lief vindt.
Zo, nu eerst maar even naar de zon. Het schijnt zo'n 27 graden te zijn in Rome, vervelend he!
A.s. dinsdagavond zijn we weer thuis. Waarschijnlijk weer nieuws op woensdag.
 
Groetjes,
         Saskia

wo 26-9-2007

Hallo allemaal,
 
Rome was prachtig, geweldig weer (soms bijna te warm) en natuurlijk héél veel lopen. Dat vond mijn geopereerde meniscusknie wat minder, helaas. Vandaar dat ik het uitzicht vanaf de koepel van het Vaticaan aan me voorbij heb moeten laten gaan, de lift + 320 treden was toch wat te gortig. Gelukkig heeft Lars er mooie foto's van gemaakt.
Maandagavond even naar Sandra gebeld voor het laatste nieuws van de specialist. Er blijken na nogmaals goed bestuderen van de foto's ook een aantal neusbotjes gebroken te zijn ( potverdorie, is het dan nog niet genoeg).Dat is een vrij pijnlijke zaak en ze denken dat het scheeflopen daar mee te maken heeft. Het afgebroken stuk nekwervel is aan het inkapselen.
Over 3 weken moet ze weer terugkomen en ze verwachten dat de gebroken botjes dan in de goede richting aan het genezen zijn en dat haar bekje ook wat rechter zal staan. Ook deze keer was ze weer helemaal blij om iedereen weer te zien. Dát was afgelopen maandag wel even anders. Toen kwam er een man het terrein op en daar moest ze niets van weten. Zeer ongebruikelijk voor Duck, totdat bleek dat de gelijkenis met haar vorige eigenaar wel erg frappant was. Nu is deze meneer de man van een van de medewerkers en hij is tot nu toe elke dag even langsgekomen om met Duck te spelen en haar wat lekkers te geven en nu gaat het gelukkig weer goed.
Nu eerst a.s. vrijdag mijn carpaal tunnel syndroom operatie en verplicht een aantal dagen niks doen. Ik hoop dat het me niet zal weerhouden om zondag naar Spijkenisse te gaan. Zaterdag en zondag zijn de open asieldagen, ook vanwege het 25 jarig bestaan, van 10.00-16.00 uur, dus... voor wie zin heeft en Duck alvast in het echt wil zien? Markenburgweg 1 !
Iedereen hartelijk bedankt voor het meeleven.
 
Tot later,
       Saskia. 

ma 1-10-2007

Hallo allemaal,
 
Gisteren naar Spijkenisse geweest vanwege Duck en de open asieldagen. Superdag gehad. Duck was sinds vorige week vrijdag wéér wat vooruitgegaan. Af en toe gedraagt ze zich als een volmaakt normale pup en een volgend moment zie je duidelijk dat ze het één en ander heeft meegemaakt. Haar bekje lijkt iets minder scheef te staan.
Een heleboel mensen ontmoet die op hun eigen manier bij Duck betrokken zijn. Dierenarts Kees Vroege ( die in eerste instantie zeer het idee heeft gehad dat inslapen misschien de beste optie was en nu ook blij verwonderd is over haar goede herstel), de officier die de afstandverklaring heeft geregeld , mijn grote vriend de journalist van het AD ( alles uitgesproken? Nou, niet helemaal, maar we kunnen weer door één deur) tot een heleboel nog niet geziene medewerkers van het asiel.
 Als je het mij vraagt zou ik het liefst dicht in hun buurt gaan wonen zodat ik ook mijn steentje bij kan gaan dragen. Ach, wie weet wat de toekomst brengt. Jan en ik voelen ons er elke keer enorm op ons gemak.Hopelijk gaan we aanstaand weekend nog een keertje bij haar kijken en daarna aftellen dat ze weer naar huis komt. Ik kan bijna niet meer wachten.
 
Groeten en knuffels,
                         Saskia.

zo 7-10-2007
 

Hallo allemaal,
 
Gisteren voor de (misschien) laatste keer naar Spijkenisse geweest voor Duck d'r terugkomst. Misschien omdat Sandra a.s. dinsdag toch nog een keer naar dokter Crama gaat. Ze vindt Duck af en toe na inspanning toch nog wel wat benauwd en kortademig. Hopelijk vindt de dokter het allemaal wel mee vallen of/en heeft hij een goede medicatie. Als hij het niet nodig vindt dat Duck op ma. 15 okt nog een keer terugkomt voor controle, dan rijden Sandra en, naar alle waarschijnlijkheid, Ben gelijk door naar Lelystad.
 
Ik vond haar gisteren bijzonder vrolijk en speels.We hadden Boots en Ayke meegenomen en ze hing regelmatig aan oren, in nekken en gooide haar kont in de strijd. Ik kan me bijna niet voorstellen dat er dinsdag hele nare berichten gaan komen. Maar goed, ik kan niet in haar binnenste kijken, dus het blijft spannend.
 
Lieve Duckepup, als de dokter besluit dat je toch nog op 15 okt. terug moet komen, dan kom ik dat weekje heus nog wel door. Maar als je dinsdag komt, dan sta ik met mijn armen open je op te wachten. Voor Sandra (en Ben) zal het heus niet makkelijk zijn , ze zijn heel erg aan je gehecht geraakt. Maar het wordt een rit met een positief eind, Duck heeft weer een thuis!
 
Groetjes,
            Saskia.

di 9-10-2007
 

Hallo allemaal,
 
Duck is nog niet hier. We realiseerden ons gisteren dat de afspraak van vandaag in Rotterdam niet met dokter Crama, de      bottenspecialist, was, maar met één van zijn collega's. Ik heb net Sandra gesproken. Héél goed nieuws. De longen klinken schoon en dat hijgerige is gedeeltelijk stress en hoort ook wel een beetje bij het ras.( Ja, dat komt mij niet vreemd over.)
Gisteren zag Sandra dat één van haar onderste (melk)hoektanden door de scheefstand van de kaak boven het gehemelte ingroeide. Dat baarde ons beiden behoorlijk zorgen, we zagen al allerlei plaatjes of beugels in dat bekkie verdwijnen mét de nodige aanpassingen natuurlijk, rust, zacht voer , noem het maar op. Zorgen voor niks, waarschijnlijk. Dokter Crama is er vanmiddag meteen even bij geroepen en hij vindt dat de scheefstand millimeterwerk is. De melkhoektand is er vandaag vanzelf uitgegaan en de nieuwe tand gaat sowieso wat wijder groeien. De spieren van de kaak moeten nog wat sterker worden, maar zullen dan ook de kaak steeds wat rechter trekken. Hij wil haar graag pas over een half jaar weer terugzien, dus.....ZE MAG NAAR HUIS!!
 
Morgen is ambulancechauffeur Ben jarig en bovendien willen een aantal medewerkers Duck heel graag gedagzeggen ( snap ik heel goed) dus a.s. donderdag sluiten ze om 16.00 uur het asiel, gooien zichzelf de file in en komen deze kant op.Ik heb Sandra al toegezegd Duck met regelmaat even te laten zien. Misschien gaan ze wel zeggen: heb je háár weer met die hond!
Nee hoor, gekkigheid natuurlijk. Aanstaande vrijdag is het 5 weken geleden dat ze is opgehaald in Melissant. Al die weken zijn het gebeurde en de gevolgen zeker bij Sandra en mij bijna 24 uur per dag in onze gedachten geweest. Dat nu het moment bijna daar is dat ze terugkan naar hier, is dan ook een enorme opluchting. Duck is echt nog niet de oude en het is maar de vraag of ze dat ooit gaat worden, maar het wordt tijd voor andere dingen.
 
Groeten,
       Saskia. 

vr 12-10-2007
 

Hallo allemaal,
 
Na een rit van 3 uur vanwege de files kwam gisteravond om kwart voor 7 de dierenambulance met zwaailichten het terrein opgereden. He, he, daar is ze!  Welkom, Ducky-Luna! Alle honden, op Daisy en Senna na, stonden haar buiten te verwelkomen. Sandra deelde over het hek allemaal Denta-sticks uit en had er dus gelijk een heleboel vrienden bij. Duck loopt hier rond alsof ze nooit anders gedaan heeft. We hadden wel het idee dat ze Ayke en Boots herkende van ons laatste bezoek, ze hing al snel in nekken en is voor de duvel niet bang.
 
Om kwart over 9 gingen Sandra en Ben weer richting Spijkenisse. Geen tranen op dat moment, wel een heel dubbel gevoel.
Duck had hier natuurlijk nooit op deze manier terug mogen komen, maar wat zijn we er ook gelukkig mee dat ze nog in leven is. Voor Sandra viel en valt het niet mee. Ze mist haar al enorm en weet op hetzelfde moment dat Duck hier helemaal op haar plek zit. Duck heeft en houdt een apart plekje in haar hart.
 
Waar zullen we Duck laten slapen? Normaal hebben we honden die we zelf hielden altijd 's nachts in de bench gehad. Dat vond ik toch een beetje sneu. In het asiel had ze een heel kamertje voor haar alleen en ik weet ook niet of ze een bench gewend was. Dan de eerste nacht maar in één van de kennels. Ja, 30 seconden, toen kwam ze. Hoehoe, dit gaan jullie toch niet menen, he. Hoehoe, ik zit hier hoor, laat me er eens uit!  Vooruit dan maar, hopelijk loop je geen trappen, dus dan maar met Ayke, Boots, Noni en Luna in de gang. Ik heb haar de hele nacht niet gehoord. Zelfs toen ik om een uur of 3 naar de wc moest bleef het stil. Ze heeft wel toen Jan vanmorgen beneden kwam van blijdschap een heel urinespoor uitgezet, maar ach, water en zeep doen wonderen en dat zal zich nog wel settelen.
 
Met andere woorden, het gaat prima. A.s. maandag ga ik even met haar naar mijn dierenarts Piet, zodat zij haar ook gezien heeft en wij haar groei en ontwikkeling samen kunnen volgen.
 
Voorlopig is dit de laatste mail.
Mochten er nog écht grote bijzonderheden te melden zijn, dan horen jullie dat natuurlijk.
Rest mij iedereen te bedanken die via telefoon, mail en kaartjes hebben meegeleefd. Een speciale dank aan alle donateurs. Zij krijgen vandaag of morgen een verrassing van het asiel.
Leuke foto zien? Kijk op www.studiosplendor.nl onder dierenbescherming.
 
Lieve Sandra, nogmaals heel veel dank voor alles wat je gedaan hebt en de terugkomst van Ducky-Luna.
Je zit in het hart van Duck én in het mijne.
 
Groetjes en knuffels aan al jullie honden,
                                                        Saskia.